Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Prokurator stanął przed sądem dyscyplinarnym z powodu zlekceważenia poszkodowanej. Został uniewinniony od zarzutu naruszenie godności urzędu, gdyż kobieta została zabita przez sprawcę, wobec którego zastosował zakaz zbliżania się. Sąd Najwyższy uznał, że w tym stanie rzeczy, gdy sprawca nie stawił się na badania psychiatryczne, obwiniony prokurator nie musiał zastosować surowszego środka w postaci aresztu.

Są takie momenty życia, w których sędziemu nie wolno milczeć. Czasem trzeba dać świadectwo prawdzie, bo milczenie jest rodzajem współuczestnictwa, jeśli chce się zachować twarz. Ta myśl przyświecała sędziemu Stanisławowi Zabłockiemu, byłemu prezesowi Izby Karnej Sądu Najwyższego przy pisaniu najnowszej książki „Notatki 2014–2020, czyli sześć lat tłusto-chudych”.

Umowa rozładunku i składu węgla nie została prawidłowo wykonana. Nadzór był niewłaściwy, gdyż po zważeniu okazało się, że brakuje ponad 2 tys. ton węgla. Powstał problem odpowiedzialności i odszkodowania za niedobory spółki. Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok sądu i nakazał analizę, czy pozwany poniósł szkodę. W przypadku aktu notarialnego poddania się egzekucji i powództwa przeciw-egzekucyjnego dłużnika, to na pozwanym spoczywa ciężar dowodu.

Jeśli prokurator wzywany przez sąd na poddanie się badaniom psychiatrycznym nie stawia się, można go zatrzymać i doprowadzić siłą. Zatrzymanie prokuratora w czasie pracy, zakucie w kajdanki i zastosowanie aresztu - było jednak nieprawidłowe. Sąd Najwyższy uznał, że czyn prokuratora jest mniejszej wagi – odstąpił od kary i uniewinnił go.

Oskarżony przechowywał podrobione banknoty euro. Ale nie wiadomo czy chciał je wykorzystać. Jednak sąd pierwszej instancji uniewinnił go od zarzutu przechowywaniu fałszywych pieniędzy w celu puszczenia w obieg. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej uznał, że sam nie może kontrolować, czy zaistniały merytoryczne podstawy do skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Sprawę zbada sąd powszechny.