Sara Oziemska

Jeśli planowany remont tarasów służyć miał, w pierwszej kolejności, zapobieżeniu degradacji budowlanej podziemia, to Wspólnota była uprawniona do podjęcia uchwały w tym przedmiocie, mimo iż prace remontowe musiały ingerować w powierzchnie przynależną poszczególnym lokalom. Wydatek na taki remont służy bowiem właścicielom wszystkich lokali, czyli wspólnocie. Należy zwrócić uwagę na dwoistą naturę balkonów czy też tarasów budynków, które, będąc częścią składową poszczególnych lokali, w pewnych sytuacjach, muszą być traktowane jak części wspólne budynku.

Ogrodzenie zasłaniające witryny nie narusza interesów gospodarczych właścicieli sklepów. Nie można bowiem sformułować wniosku, że powodzenie biznesowe sklepów zależy od widoczności witryn. Tak orzekł SA w Krakowie w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt: I ACa 455/16.

Nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 66 ust. 1 pr. bud. jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności zaniechaniem remontów, konserwacji, bieżących kontroli obiektu, niewłaściwym, niezgodnym z przeznaczeniem użytkowaniem, które w konsekwencji prowadzą do pogorszenia stanu technicznego.

Dążenie do poprawienia sytuacji materialnej w przyszłości na wypadek powrotu do kraju z emigracji, przy braku skonkretyzowanej daty powrotu do ojczyzny, nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu przemawiającej za udzieleniem zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny.

Nakazanie zabezpieczenia obiektu nie powinno się ograniczać jedynie do usunięcia niektórych jego elementów, stanowiących bezpośrednie zagrożenie. Nakazane przez organ nadzoru budowlanego działania nie mogą skutkować dewastacją budynku i powstaniem nowych, znacznie poważniejszych zagrożeń.

Odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Przepisy r.w.t. mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia w ograniczonym zakresie. Po pierwsze, zastosowanie rozporządzenia ogranicza się do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wymiaru schodów, oświetlenia awaryjnego, po wtóre, muszą zaistnieć przesłanki zastosowania w tym zakresie przepisów rozporządzenia, tj. budynek musi być użytkowany w okresie obowiązywania rozporządzenia oraz należy stwierdzić, na podstawie przepisów odrębnych, że budynek zagraża życiu ludzi.

Możliwość uczestniczenia w procedurach uchwalania gminnych aktów planistycznych jest prawem właścicieli nieruchomości z obszaru objętego tymi aktami, a nie ich obowiązkiem. Żaden przepis nie uzależnia prawa do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od wcześniejszego zgłaszania do niego wniosków i uwag oraz od uczestniczenia w debacie publicznej.

Inwestor nie miał prawa wykańczać budynku, który był uznany za samowolę budowlaną. Nie może czerpać korzyści z niewykonania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Uznanie, że skoro budynek został wykończony, to nie ma zastosowania wcześniej orzeczony nakaz rozbiórki tego samego budynku, stanowiłoby niebezpieczny precedens, który dawałby możliwość ciągłego uchylania się od skutków takich decyzji.

Wykonawca robót powinien zabezpieczyć teren budowy choćby taśmą ostrzegawczą. Nie powinien również tolerować poruszania się osób postronnych po terenie przed ostatecznym zakończeniem prac. W przeciwnym wypadku firma budowlana doprowadza do zaniechania.