Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Uwzględniając powództwo przeciwko Skarbowi Państwa na podstawie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, sąd zastrzega pozwanemu prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności z nabytego mienia – taki jest sens uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Uważamy za niedopuszczalną ingerencję w wolność słowa i wyrażania poglądów dokonywaną przez osoby wybrane do konstytucyjnego organu nielegalnie i niespełniające merytorycznych i moralnych standardów do zasiadania w organie, mającym stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów – tak stwierdzają w najnowszej uchwale sędziowie ze Stowarzyszenia Sędziów „Themis”.

Dopiero pod koniec maja Senat zajmie się oceną prawną ustawy o Państwowej Komisji do spraw badania wpływów rosyjskich na bezpieczeństwo wewnętrzne RP w latach 2007-2022. Nie ustaje jednak krytyka tej ustawy. Karę nazywa się środkiem zaradczym, rozstrzygnięcie o winie, które ma prawo wydać tylko sąd, jest decyzją, a komisja to sąd specjalny. Do tego dochodzi negacja zasady domniemania niewinności oraz prawa do obrony.

Na postanowienie sądu rejestrowego w przedmiocie wynagrodzenia likwidatora spółki komandytowej, ustanowionego przez sąd, przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji – taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego. Stwierdziła, że jest w przepisach luka. I należy ją wypełnić w drodze zastosowania analogii przez odwołanie się do Prawa upadłościowego.

Jak wycenić pobyt w piekle? – pytają retorycznie niewinne osoby, które trafiły do więzienia. Otrzymują pieniądze za błąd wymiaru sprawiedliwości, ale kosztem ogromnego upokorzenia. Państwo polskie nie jest zbyt szybkie i skore do przyznawania zadośćuczynienia za oczywiście bezprawne pozbawianie wolności. A prokuratorzy twierdzą że zadośćuczynienie powinno być godną kompensatą, a nie bezpodstawnym wzbogaceniem.