Zofia Jóźwiak

Przyjęta już przez Sejm i Senat (z poprawkami) nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może spowodować, że część przygotowanych opracowań studium zagospodarowania przestrzennego lub jego zmian trafi do śmieci. I zastopuje procesy planistyczne w gminach. O tym, jak samorządy mogą temu zapobiec mówi Maciej Górski, adwokat, specjalizujący się w prawie nieruchomości.

Wydłużenie terminu na wykonanie planów ogólnych do 2028 roku oraz skrócenie terminu ważności wuzetek do dwóch lat – to najważniejsze zmiany, jakie chcą wprowadzić senatorowie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Senackie poprawki chwalą samorządowcy.

Jeżeli ktoś planuje inwestycję na terenie nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien jak najszybciej postarać się o warunki zabudowy. Przyjęta przez Sejm nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprawdzie nie uśmierca warunków zabudowy, ale uzyskanie ich będzie coraz trudniejsze, a niekiedy wręcz niemożliwe.

Po latach nieudanych prób najprawdopodobniej uda się wreszcie istotnie zmienić ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to jednak wiele dodatkowej pracy dla samorządów, a efekty mogą się okazać, w porównaniu z nakładami, niezadowalające. Co gorsza, zmienione przepisy nie ułatwią gminie zarządzania przestrzenią.

Wraz z ofertą wykonawca często jest obowiązany składać tzw. przedmiotowe środki dowodowe, takie jak: etykiety, certyfikaty, próbki, opisy, plany, projekty, rysunki czy wzory. Wiele wątpliwości budzi to, czy i w jakich sytuacjach można coś w tych dokumentach zmienić. Zarówno zamawiający, jak i oferenci nie mogą być pewni, czy postępują prawidłowo. Istnieje bowiem ryzyko odrzucenia oferty.