Marek Rotkiewicz

Praca przy pilnowaniu wyłącza z mocy prawa, bez konieczności uzyskiwania zgody lekarza, stosowanie do osoby z niepełnosprawnością odrębnych norm czasu pracy i zakazów pracy w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej.

Każdy z pracodawców w takiej sytuacji ustala i wypłaca dodatek odrębnie. Znacząco różnić się może okres, od którego dodatek jest uzależniony – przeniesienie nie kończy zatrudnienia, a zatem przy ustalaniu okresu wpływającego na dodatek w ramach kolejnego podjętego stosunku pracy nie będzie podlegać zaliczeniu całe trwające zatrudnienie po i przed przeniesieniem.

Treść zgody lekarza warunkuje zakres możliwych odstępstw od stosowania odrębnych regulacji dotyczących czasu pracy osób z niepełnosprawnością. Zgoda na stosowanie systemu równoważnego bez dalszych doprecyzowań oznaczać może jedynie dopuszczenie stosowania wydłużeń dobowych do 12 godzin, przy „uśrednieniu” na poziomie norm czasu pracy uzależnionych od stopnia niepełnosprawności. Nie zawsze pozwala zaś na zastosowanie wydłużenia tygodniowego.

Kwestia wliczania okresów wykonywania zleceń lub prowadzenia działalności gospodarczej do okresu roku przepracowanego, wymaganego dla uzyskania pierwszego urlopu dodatkowego przez pracownika z niepełnosprawnością, wywołuje wątpliwości. Resort pracy przyjął w swoich wyjaśnieniach, że tak. Eksperci nie są jednak co do tego zgodni.

Okres prowadzenia działalności pozarolniczej, okresy realizacji umów zlecenia lub umów o świadczenie usług, do których stosujemy przepisy o zleceniu, wpływają wprost - a u pracodawców niebędących jednostkami finansów publicznych wpływać będą od 1 maja 2026 r. - na wymiar urlopu wypoczynkowego. Nie są jednak okresami pracy w ramach stosunku pracy i nie mogą być traktowane jako pierwsza praca w rozumieniu art. 153 k.p. Jeżeli zatem osoba, która nawet przez wiele lat prowadziła działalność gospodarczą, ale nigdy wcześniej nie pracowała w ramach stosunku pracy, podejmie pierwsze zatrudnienie „pracownicze”, to będzie nabywała urlop po każdym miesiącu pracy.