Przemysław Mazur

W działalności przedsiębiorstw energetycznych ryzyko regulacyjne stanowi jeden z istotnych obszarów potencjalnej odpowiedzialności zarządów. Dynamiczne otoczenie prawne, niejednoznaczne przepisy oraz rosnąca aktywność regulatora sprawiają, że pytanie o zakres ochrony wynikającej z działań podejmowanych „w dialogu z prezesem URE” nabiera szczególnego znaczenia – pisze Przemysław Mazur, radca prawny, partner w Kancelarii Romanowski i Wspólnicy.

Szczególnie chronieni pracownicy (np. działacze związkowi) otrzymali nowe, szczególne uprawnienie. W razie ich zwolnienia, będą mogli zostać „tymczasowo przywróceni” do pracy przez sąd. Pracodawca będzie musiał ich zatrudniać do momentu zakończenia procesu sądowego, co może potrwać nawet kilka lat. Nowe przepisy skrajnie faworyzują pracowników szczególnie chronionych, będących w sporze z pracodawcą. Rodzą też wiele wątpliwości prawnych – pisze Przemysław Mazur, radca prawny.

Ustawa o zwolnieniach grupowych daje istotny zakres swobody w zakresie tego, którzy pracownicy zostaną objęci zwolnieniem. Swoboda ta nie oznacza jednak dowolności. W procedurze zwolnień grupowych pracodawca powinien określić kryteria doboru pracowników do zwolnienia. Kryteria te powinny być obiektywne oraz sprawiedliwe – pisze radca prawny Przemysław Mazur.

Aktualny projekt regulacji dotyczący ochrony sygnalistów nie nakłada obowiązku przyjmowania zgłoszeń anonimowych. Przyjmowanie tego typu zgłoszeń zależeć będzie od decyzji pracodawcy. Rezygnacja z przyjmowania zgłoszeń anonimowych wydaje się być korzystna, ponieważ zmniejsza obciążenie pracowników obsługujących system compliance. W praktyce odrzucenie zgłoszeń anonimowych może jednak przynieść pracodawcy więcej szkód niż korzyści. Piszą o tym Przemysław Mazur i Klaudia Kowalewska, prawnicy z kancelarii Romanowski i Wspólnicy.

Obecnie wydaje się dominować pogląd, że zawarcie przez pracodawcę dwóch umów o pracę z tym samym pracownikiem pozwala na odrębne rozliczanie nadgodzin z każdej z tych umów. Pogląd ten oparty jest na uchwale Sądu Najwyższego sprzed ponad 50 lat, wydanej na gruncie nieobowiązującego już stanu prawnego. W zeszłym roku TSUE wydał orzeczenie, które nakazuje ten pogląd zrewidować.