Dorian Lesner

Nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej na osobę, która w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania uszkodzeń w obiekcie, należy uznać za uchybiające zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że dla określenia adresata tego obowiązku nie pozostaje bez znaczenia, kto jest odpowiedzialny za zły stan techniczny budynku. Tym samym w określonych sytuacjach, obowiązek może zostać nałożony na inwestora prowadzącego roboty na sąsiedniej działce.

Organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach z uwagi na nieprawidłowości dotyczące przedstawionych przez niego dokumentów. Sąd podkreślił, że autentyczność i zgodność z prawdą tych dokumentów nie była kwestionowana. Natomiast dokonane w toku procesu ustalenia wskazywały, że ubezpieczony pracował 23 lata w szczególnych warunkach, więc należało mu przyznać rekompensatę.

Spółka twierdziła, że nie powinna ponosić odpowiedzialności za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, ponieważ dopuścił się tego wykonawca robót, który działał niezgodnie z zawartą umową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że umowa nie może zwalniać z odpowiedzialności. Natomiast ewentualne roszczenia regresowe oraz skutki przekroczenia granic zlecenia powinny być oceniane w ramach postępowania cywilnego.

Pracownica była w ciąży z pracodawcą. Umowa o pracę, którą zawarli nie mogła jednak zostać uznana za pozorną. Sąd podkreślił, że przepisy nie zawierają ograniczeń w zakresie nawiązywania stosunku pracy pomiędzy członkami rodziny i nie zabraniają zatrudniania kobiet w ciąży. Natomiast zgromadzony materiał dowodowy potwierdził wykonywanie pracy przez ubezpieczoną w ramach powierzonego jej stanowiska.

Jednym z powodów zwolnienia dyscyplinarnego było nieodebranie przez pracownicę, w trakcie trwania urlopu wychowawczego, skierowania na kontrolne badania lekarskie. Sąd uznał, że nie doszło w ten sposób do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Pracownik, stawiający się do pracy po długiej nieobecności, nie ma bowiem obowiązku dostarczenia już pierwszego dnia orzeczenia o zdolności do pracy.