Dorian Lesner

Jednym z powodów zwolnienia dyscyplinarnego było nieodebranie przez pracownicę, w trakcie trwania urlopu wychowawczego, skierowania na kontrolne badania lekarskie. Sąd uznał, że nie doszło w ten sposób do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Pracownik, stawiający się do pracy po długiej nieobecności, nie ma bowiem obowiązku dostarczenia już pierwszego dnia orzeczenia o zdolności do pracy.

Organ umorzył postępowanie w sprawie skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez przedsiębiorcę w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Ustalono bowiem, że został on wykreślony z CEIDG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził, że z uwagi na zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, przedsiębiorca utracił status administratora danych osobowych i nie można było wobec niego wydać decyzji.

Nauczycielowi, który studiuje na podstawie skierowania udzielonego przez dyrektora szkoły, przysługuje płatny urlop szkoleniowy przeznaczony na udział w obowiązkowych zajęciach dydaktycznych oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminów. Wymiar tego urlopu zależy od trybu kształcenia. W ostatnim roku studiów, nauczycielowi przysługuje też dodatkowy urlop na przygotowanie pracy magisterskiej.

Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała jednak na typowe, a nie nadzwyczajne skutki egzekucji świadczenia pieniężnego wiążące się z utratą majątku. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ochrona tymczasowa służy zabezpieczeniu przed skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Okoliczność związana z przebywaniem przez powódkę na zwolnieniach lekarskich przez kilka miesięcy nie mogła wiązać się z zawieszeniem biegu przedawnienia. Po upływie okresu objętego zwolnieniami nie wystąpiły żadne okoliczności uniemożliwiające jej wytoczenie powództwa. Sąd Najwyższy podkreślił, że choroba nie stanowiła siły wyższej, więc nie mogła zawiesić biegu przedawnienia.