Marek Rotkiewicz

Wnioski pracowników o pracę zdalną po wyczerpaniu rocznego limitu 24 dni pracy okazjonalnej będą mogły być realizowane, ale już w oparciu o regulacje dotyczące pracy zdalnej naprzemiennej. Wtedy pracownik będzie objęty wewnętrznymi regułami dotyczącymi pracy zdalnej, a przy ich braku dokonane musiałyby być uzgodnienia dotyczące m.in. rozliczania kosztów tej pracy.

Praca zdalna może być wykonywana naprzemiennie z pracą w zakładzie pracy. Wykonywana jest według wszystkich reguł dotyczących pracy zdalnej, z zachowaniem nałożonych na pracodawcę obciążeń, m.in. obowiązku rozliczania kosztów prądu i używania własnych narzędzi pracownika. Istotne są ustalenia dotyczące proporcji między pracą zdalną a pracą w stałym miejscu. W żaden sposób nie są one narzucone czy ograniczone przez ustawodawcę.

W każdej umowie o pracę należy określić wymiar czasu pracy. Obligatoryjnym elementem w przypadku umowy zawieranej na część etatu jest również zapis określający poziom przekroczenia ustalonego wymiaru czasu pracy, które to przekroczenie daje prawo do dodatku takiego, jak za pracę w godzinach nadliczbowych. Inne zagadnienia związane z czasem pracy mogą się pojawić na podstawie decyzji stron.

Praca zdalna okazjonalna to praca poza stałym miejscem pracy, wykonywana na wniosek pracownika, w łącznym wymiarze w roku kalendarzowym nie większym niż 24 dni. Co istotne, jej wykonywanie nie wymaga szerokiego ustalenia zasad oraz nie jest związane z obowiązkiem pracodawcy zapewnienia pracownikowi narzędzi pracy i niezbędnego wyposażenia oraz materiałów lub pokrywania kosztów.

Wprowadzone do Kodeksu pracy przepisy o możliwości dokonywania prewencyjnej kontroli trzeźwości i na obecność środków działających podobnie do alkoholu wprost umożliwiły ustalenie wewnętrznych zasad sprawdzania wyrywkowego pracowników pod kątem alkoholu i podobnie działających substancji. Jeżeli pracodawca zasad takich nie wprowadzi, nie będzie mógł przeprowadzać takich kontroli.