Joanna Gawęda

Chociaż zasadą jest, że pracodawca nie może zrezygnować z finansowania wpłat podstawowych do pracowniczych planów kapitałowych, to w wyjątkowych sytuacjach takie zwolnienie jest możliwe. Co ważne, zwolnienie pracodawcy z dokonywania wpłat do PPK nie pozbawia uczestnika możliwości dalszego oszczędzania w tym programie.

Rozpoczęcie wypłat po ukończeniu 60. roku życia, choćby tylko z jednego rachunku PPK, uniemożliwia uczestnikowi pracowniczemu programu kapitałowego dalsze oszczędzanie w tym programie. 21 listopada br. wejdą w życie przepisy regulujące zasady informowania wszystkich pracodawców zatrudniających takiego uczestnika o konieczności zaprzestania dokonywania za niego wpłat do PPK.

Umowę o prowadzenie praconiczego programu kapitałowego można zawrzeć tylko w imieniu i na rzecz osoby zatrudnionej, w rozumieniu ustawy o PPK. Co do zasady, umowę tę zawiera się po upływie trzech miesięcy zatrudnienia danej osoby w podmiocie zatrudniającym. Do okresu zatrudnienia wlicza się tylko okresy obowiązkowego polegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Mikroprzedsiębiorca, któremu wszystkie osoby zatrudnione złożyły deklarację o rezygnacji z dokonywania wpłat do pracowniczego programu kapitałowego, jest zwolniony ze stosowania ustawy o PPK. Zwolnienie ze stosowania ustawy o PPK nie jest jednak bezterminowe. Jeśli pracodawca przestanie spełniać jakikolwiek warunek, od którego ono zależy, będzie zobowiązany wdrożyć PPK w swojej firmie.

Ustanie zatrudnienia uczestnika PPK pozostaje bez wpływu na obowiązek pracodawcy naliczania i dokonywania wpłat do PPK za tego uczestnika. Jeśli więc już po ustaniu zatrudnienia uczestnik PPK otrzyma wynagrodzenie w rozumieniu ustawy o PPK, np. premię za poprzedni kwartał, to pracodawca jest zobowiązany do naliczenia wpłat do PPK od tego wynagrodzenia.