Józef Kielar

Jeśli zamierzamy przeprowadzić reformę szpitalnictwa w Polsce, to należałoby wdrożyć w życie modele konsolidacyjne i restrukturyzację. Z punktu widzenia prowadzonej działalności, konkurowania o zasób czy o pracowników, rozdrabnianie podmiotów leczniczych jest bardzo groźne dla systemu ochrony zdrowia. Staje się on bowiem coraz droższy i coraz mniej wydolny - uważa dr Jakub Kraszewski, dyrektor naczelny Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku i prezes Polskiej Unii Szpitali Klinicznych.

Nie da się zbudować nowego systemu ochrony zdrowia z dnia na dzień zatrzymując wszystkie istniejące rozwiązania. Działamy przecież na żywym organizmie. Musi się to odbywać ewolucyjnie, tak jak np. w Holandii, gdzie proces ten trwał kilkanaście lat, ale zakończył się sukcesem – mówi dr Marcin Pakulski, zastępca dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. NMP w Częstochowie, członek ministerialnego zespołu ds. zmian systemowych w ochronie zdrowia oraz były prezes NFZ.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat liczba chirurgów w Polsce zmniejszyła się o 15 proc., średnia ich wieku wynosi około 58 lat, a 15 proc. wykonujących tę specjalizację jest już w wieku emerytalnym. Dyrektorzy szpitali, tłumacząc się niską wyceną przez NFZ procedur w tej dziedzinie medycyny, często płacą chirurgom mniej niż innym niektórym specjalistom - mówi Ryszard Kijak, lekarz anestezjolog z 45-letnim stażem pracy, członek Zarządu Krajowego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy.

Nowy system finansowania centrów zdrowia psychicznego proponowany przez Ministerstwo Zdrowia oznacza praktycznie ich likwidację. Nie możemy jednak oszczędzać na najsłabszych pacjentach, bo władzy publicznej nie wolno tego robić. Dlatego cieszy mnie deklaracja minister zdrowia, która zapowiedziała powołanie specjalnego zespołu, który w ciągu kilku tygodni ma wypracować najlepsze możliwe rozwiązania - podkreśla dr Marek Balicki, członek Rady ds. Zdrowia Psychicznego przy Ministrze Zdrowia oraz były minister zdrowia.

Przepisy miały przyciągać młodych, a także powodować jak najdłuższe pozostanie na rynku pracy w zawodach, w których brakuje specjalistów. Niestety, żaden z celów nie jest realizowany. Młodzi, którzy kończą studia pielęgniarskie, nie podejmują pracy w publicznej ochronie zdrowia. Trafiają do prywatnego systemu niefinansowanego ze środków publicznych lub do innych zawodów - mówi Mariola Łodzińska, prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.