Zalecenie 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia

ZALECENIE RADY (UE) 2020/912

z dnia 30 czerwca 2020 r.

w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. b) i e) oraz art. 292 zdania pierwsze i drugie,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 16 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat ¹  zalecający tymczasowe ograniczenie - na okres jednego miesiąca - innych niż niezbędne podróży z państw trzecich na obszar UE+ ² . W dniu 17 marca 2020 r. szefowie państw lub rządów UE uzgodnili wprowadzenie tymczasowego ograniczenia podróży innych niż niezbędne. Ograniczenie to wprowadziły również cztery państwa stowarzyszone w ramach Schengen.

(2) W dniu 26 marca 2020 r. szefowie państw lub rządów Unii Europejskiej uzgodnili zastosowanie skoordynowanego tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE w związku z pandemią COVID-19.

(3) W dniach 8 kwietnia 2020 r. ³  i 8 maja 2020 r. ⁴  Komisja przyjęła dwa komunikaty w sprawie działań następczych, z których każdy zalecał przedłużenie ograniczeń dotyczących podróży innych niż niezbędne odpowiednio o jeden miesiąc. Wszystkie państwa członkowskie strefy Schengen oraz cztery państwa stowarzyszone w ramach Schengen (zwane dalej "państwami członkowskimi") postanowiły wprowadzić te przedłużenia, z których ostatnie dotyczyło okresu do dnia 15 czerwca 2020 r.

(4) W dniu 15 kwietnia 2020 r. przewodnicząca Komisji Europejskiej i przewodniczący Rady Europejskiej przedstawili Wspólny europejski plan działania prowadzący do zniesienia środków powstrzymujących rozprzestrzenianie się COVID-19 ⁵ . W planie tym określono dwuetapowe podejście, zgodnie z którym kontrole na granicach wewnętrznych powinny zostać zniesione w sposób skoordynowany. Następnie stopniowo byłyby łagodzone tymczasowe ograniczenia na granicach zewnętrznych, a osoby spoza UE mogłyby ponownie odbywać inne niż niezbędne podróże do UE. Zniesienie ograniczenia podróży w odniesieniu do granic zewnętrznych powinno nastąpić po zniesieniu przez państwa członkowskie kontroli na granicach wewnętrznych lub równolegle z tym zniesieniem.

(5) Konsultacje z państwami członkowskimi potwierdziły potrzebę dalszego krótkoterminowego przedłużenia istniejących ograniczeń na granicach zewnętrznych oraz znaczenie skoordynowanego podejścia do ich stopniowego znoszenia.

(6) W dniu 11 czerwca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat ⁶ , w którym zaleciła, by przedłużyć ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE do dnia 30 czerwca 2020 r., oraz określiła podejście do stopniowego zniesienia tego ograniczenia od dnia 1 lipca 2020 r. Wszystkie państwa członkowskie przedłużyły ograniczenie do dnia 30 czerwca.

(7) Od tego czasu między państwami członkowskimi toczą się dyskusje na temat kryteriów i metod, które należy zastosować.

(8) Niniejsze zalecenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązku, zgodnie z którym państwa członkowskie muszą w dalszym ciągu stosować art. 6 kodeksu granicznego Schengen ⁷  określający warunki wjazdu obywateli państw trzecich. W szczególności państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za ocenę, indywidualnie w każdym przypadku, czy danego obywatela państwa trzeciego należy uznać za stanowiącego zagrożenie dla zdrowia publicznego. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zapewnić ścisłą współpracę między organami straży granicznej a przewoźnikami.

(9) Kontrola graniczna leży w interesie nie tylko państwa członkowskiego, na którego granicach zewnętrznych jest ona dokonywana, ale w interesie wszystkich państw członkowskich, które zniosły kontrolę na granicach wewnętrznych. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić koordynację środków podejmowanych na granicach zewnętrznych w celu zapewnienia dobrze funkcjonującej strefy Schengen. Aby to osiągnąć, państwa członkowskie powinny w sposób skoordynowany rozpocząć znoszenie tymczasowego ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE. W pierwszej kolejności powinno to mieć zastosowanie do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I do niniejszego zalecenia. Wykaz ten należy regularnie aktualizować.

(10) Decyzje w sprawie ewentualnego zniesienia ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE powinny uwzględniać sytuację epidemiologiczną w UE, tj. średnią liczbę przypadków COVID-19 w ciągu ostatnich 14 dni i w przeliczeniu na 100 000 mieszkańców.

(11) Międzynarodowe przepisy zdrowotne (2005) (IHR), przyjęte przez pięćdziesiąte ósme Światowe Zgromadzenie Zdrowia w dniu 23 maja 2005 r., wzmocniły między państwami stronami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), wśród których znajdują się wszystkie państwa członkowskie Unii, koordynację gotowości i reagowania na stan zagrożenia zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym. Ramy monitorowania IHR określają podstawowe zdolności w zakresie zdrowia publicznego, które mają być utrzymywane przez państwa strony WHO. Na podstawie danych przekazywanych okresowo przez państwa zgodnie z tymi ramami monitorowania można określać wynik łączny, stanowiący pośredni miernik ogólnej zdolności reagowania.

(12) Efektywność decyzji o zniesieniu ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE zależy od skoordynowanego wdrożenia tych decyzji przez państwa członkowskie w odniesieniu do wszystkich granic zewnętrznych. Poszczególne państwa członkowskie nie powinny jednostronnie podejmować decyzji o zniesieniu ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do indywidualnych państw trzecich, dopóki pozostałe państwa członkowskie nie postanowią w sposób skoordynowany o zniesieniu ograniczenia w odniesieniu do tego państwa. Państwa członkowskie mogą jednak, przy zachowaniu pełnej przejrzystości, jedynie w trybie stopniowym znosić ograniczenia podróży w odniesieniu do państw wymienionych w załączniku I.

(13) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego zalecenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 wspomnianego protokołu Dania - w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego zalecenia - podejmuje decyzję, czy je zrealizuje.

(14) Niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE ⁸ ; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(15) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE ⁹ .

(16) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE ¹⁰  w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE ¹¹ .

(17) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE ¹²  w związku z art. 3 decyzji 2011/350/UE ¹³ .

(18) Status prawny niniejszego zalecenia przywołany w motywach 13-17, pozostaje bez uszczerbku dla konieczności podjęcia przez wszystkie państwa członkowskie, w interesie właściwego funkcjonowania strefy Schengen, decyzji o zniesieniu, w sposób skoordynowany, ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

1. 14  Począwszy od dnia 17 stycznia 2022 r. państwa członkowskie powinny w sposób skoordynowany stopniowo znosić tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do rezydentów państw trzecich wymienionych w załączniku I.

Aby określić państwa trzecie, w przypadku których należy znieść obecne ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE, należy uwzględnić sytuację epidemiologiczną w odnośnych państwach trzecich oraz dalsze kryteria określone w niniejszym zaleceniu.

2. 15  W odniesieniu do sytuacji epidemiologicznej zastosowanie powinny mieć następujące kryteria:

– "14-dniowy wskaźnik łącznych zgłoszonych przypadków COVID-19", tj. całkowita liczba nowo zgłoszonych przypadków COVID-19 na 100 000 mieszkańców w ciągu ostatnich 14 dni,

– tendencja w zakresie nowych przypadków w tym samym okresie w porównaniu z poprzednimi 14 dniami jest stabilna lub spadkowa,

– "wskaźnik przeprowadzonych testów", tj. liczba testów w kierunku zakażenia COVID-19 na 100 000 mieszkańców, przeprowadzonych w ciągu ostatnich siedmiu dni,

– "wskaźnik dodatnich wyników testów", tj. odsetek dodatnich wyników testów wśród wszystkich testów w kierunku zakażenia COVID-19 przeprowadzonych w ciągu ostatnich siedmiu dni,

– charakter wirusa występującego w danym państwie, w szczególności to, czy wykryto nowe budzące obawy lub będące przedmiotem zainteresowania warianty wirusa. Warianty będące przedmiotem zainteresowania i warianty budzące obawy to warianty uznane za takie przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) na podstawie najważniejszych cech wirusa, takich jak wskaźnik zakaźności, zjadliwość i zdolność ucieczki przed odpowiedzią immunologiczną.

Aby zostać włączone do załącznika I, państwa trzecie powinny osiągnąć następujące progi: 14-dniowy wskaźnik łącznych zgłoszonych przypadków COVID-19 nieprzekraczający 100, wskaźnik przeprowadzonych testów powyżej 600 oraz wskaźnik dodatnich wyników testów nieprzekraczający 4 %. Ponadto może zostać uwzględniona ogólna reakcja na pandemię COVID-19, w szczególności dostępne informacje na temat kwestii takich jak nadzór, ustalanie kontaktów zakaźnych, środki powstrzymujące rozprzestrzenianie się wirusa, leczenie i sprawozdawczość, jak również wiarygodność dostępnych informacji i źródeł danych oraz, w razie potrzeby, całkowity średni wynik w odniesieniu do wszystkich wymiarów według Międzynarodowych przepisów zdrowotnych (IHR).

Dane dotyczące »wskaźnika przeprowadzonych testów«, »wskaźnika dodatnich wyników testów« oraz »wariantów będących przedmiotem zainteresowania i wariantów budzących obawy« powinny zostać dostarczone przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) na podstawie informacji udostępnionych ECDC. Dane takie powinny zostać uzupełnione informacjami przekazanymi przez delegatury UE, WHO i inne ośrodki zwalczania chorób, o ile są dostępne, także na podstawie listy kontrolnej załączonej do komunikatu z 11 czerwca 2020 r.

Oprócz informacji, o których mowa w pkt 2 akapit pierwszy, ECDC powinno publikować i regularnie aktualizować mapę przedstawiającą sytuację w państwach trzecich w odniesieniu do wariantów budzących obawy i wariantów będących przedmiotem zainteresowania.

3. Przy podejmowaniu decyzji, czy tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE ma zastosowanie do danego obywatela państwa trzeciego, decydującym czynnikiem powinno być posiadanie miejsca pobytu w państwie trzecim, w odniesieniu do którego zniesiono ograniczenia dotyczące podróży innych niż niezbędne (a nie obywatelstwo).

4. 16  Co dwa tygodnie wykaz państw trzecich, o którym mowa w załączniku I, powinien podlegać przeglądowi i - stosownie do przypadku - ewentualnej aktualizacji, dokonywanych przez Radę po przeprowadzeniu ścisłych konsultacji z Komisją oraz stosownymi agencjami i służbami UE, po dokonaniu ogólnej oceny opartej na metodyce, kryteriach i informacjach, o których mowa w pkt 2.

Ograniczenia dotyczące podróży mogą zostać całkowicie lub częściowo zniesione lub przywrócone w odniesieniu do danego państwa trzeciego już wymienionego w załączniku I, stosownie do zmian dotyczących niektórych warunków określonych powyżej i w rezultacie - zmian w ocenie sytuacji epidemiologicznej.

W przypadku gdy sytuacja epidemiologiczna szybko się pogorszy, a zwłaszcza w przypadku wykrycia dużej częstotliwości występowania budzących obawy wariantów wirusa, ograniczenia dotyczące podróży innych niż niezbędne mogą zostać szybko przywrócone w odniesieniu do państw trzecich już wymienionych w załączniku I.

W celu zniesienia tymczasowego ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do państw trzecich wymienionych w załączniku I, państwa członkowskie powinny, indywidualnie dla każdego przypadku, uwzględniać zasadę wzajemności przyznaną obszarowi UE+.

5. 17  Państwa członkowskie powinny zdecydowanie zniechęcać do innych niż niezbędne podróży z obszaru UE+ do państw innych niż wymienione w załączniku I.

6. 18  W przypadku gdy tymczasowe ograniczenia dotyczące podróży nadal mają zastosowanie do danego państwa trzeciego, następujące kategorie osób powinny być zwolnione z ograniczenia podróży, niezależnie od jej celu:

a) obywatele Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE oraz obywatele państw trzecich, którzy na mocy porozumień między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej strony, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu obywateli Unii, a także członkowie ich rodzin ¹⁹ ;

b) obywatele państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi na mocy dyrektywy w sprawie pobytu długoterminowego ²⁰ , osoby, których prawo pobytu wynika z innych dyrektyw UE lub z prawa krajowego lub które posiadają krajowe wizy długoterminowe, a także członkowie ich rodzin.

Ponadto należy zezwolić na niezbędne podróże w odniesieniu do szczególnych kategorii osób podróżujących w związku z koniecznością lub wykonujących niezbędną funkcję, o których mowa w załączniku II.

W przypadku gdy sytuacja epidemiologiczna szybko się pogorszy, a zwłaszcza w przypadku wykrycia dużej częstotliwości występowania budzących obawy wariantów wirusa, państwa członkowskie mogą tymczasowo ograniczyć kategorie podróżnych wymienione w załączniku II. Podróże uzasadnione ważnymi powodami powinny nadal być możliwe.

Wykaz szczególnych kategorii osób podróżujących w związku z koniecznością lub wykonujących niezbędną funkcję, o których mowa w załączniku II, może zostać poddany przeglądowi przez Radę, na podstawie wniosku Komisji, stosownie do względów społecznych i gospodarczych, a także ogólnej oceny rozwoju sytuacji epidemiologicznej, w oparciu o metody, kryteria i informacje, o których mowa powyżej.

6a. 21  Bez uszczerbku dla pkt 6 lit. a) i b), w przypadku gdy państwa członkowskie akceptują dowód szczepienia w celu uchylenia ograniczeń podróży wprowadzonych, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się COVID-19, państwa członkowskie powinny co do zasady znieść tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do tych podróżnych, którzy nie później niż 14 dni przed wjazdem na obszar UE+ otrzymali ostatnią zalecaną dawkę jednej ze szczepionek przeciwko COVID-19 dopuszczonych w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004^{(* )}, pod warunkiem że upłynęło mniej niż 270 dni od podania dawki wskazanej w zaświadczeniu o szczepieniu w celu zakończenia serii szczepień pierwotnych lub otrzymano dawkę dodatkową po zakończeniu serii szczepień pierwotnych.

Państwa członkowskie powinny również znieść tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do tych podróżnych, którzy nie później niż 14 dni przed wjazdem na obszar UE+ otrzymali ostatnią zalecaną dawkę jednej ze szczepionek przeciwko COVID-19, w odniesieniu do których WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie, pod warunkiem że upłynęło mniej niż 270 dni od podania dawki wskazanej w zaświadczeniu o szczepieniu w celu zakończenia serii szczepień pierwotnych lub otrzymano dawkę dodatkową po zakończeniu serii szczepień pierwotnych.

Państwa członkowskie powinny również znieść tymczasowe ograniczenie dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do tych podróżnych, którzy powrócili do zdrowia po przebyciu COVID-19 w ciągu 180 dni przed podróżą do UE.

W tym celu podróżny, który chce odbyć podróż inną niż niezbędna do państwa członkowskiego, powinien posiadać:

a) ważny dowód szczepienia przeciwko COVID-19 wydany po zaszczepieniu szczepionką przeciw COVID-19 dopuszczoną w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 albo

b) ważny dowód szczepienia przeciwko COVID-19 wydany po zaszczepieniu szczepionką przeciw COVID-19, w odniesieniu do której WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie, ale która nie figuruje w wykazie szczepionek dopuszczonych w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004, albo

c) ważny dowód powrotu do zdrowia.

Od podróżnych objętych zakresem lit. b) i c) powyżej państwo członkowskie może również wymagać ważnego dowodu negatywnego wyniku testu łańcuchowej reakcji polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym (RT-PCR) przeprowadzonego nie wcześniej niż 72 godziny przed podróżą. W przypadku podróżnych objętych zakresem lit. b) państwa członkowskie mogą stosować dodatkowe środki zdrowotne, takie jak izolacja, kwarantanna lub przyjęcie szczepionki dopuszczonej do obrotu w UE zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004.

Oprócz unijnych cyfrowych zaświadczeń COVID państwa członkowskie powinny uznawać takie dowody szczepienia przeciwko COVID-19 lub powrotu do zdrowia po przebyciu COVID-19, jeżeli odpowiadają one zaświadczeniom uznanym za równoważne z zaświadczeniami wydanymi zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953^{(* )} w akcie wykonawczym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 8 tego rozporządzenia.

W przypadku gdy nie przyjęto takiego aktu dotyczącego zaświadczeń wydanych przez dane państwo trzecie, państwa członkowskie, na podstawie swojego prawa krajowego, mogłyby uznawać dowody przeprowadzenia testów i szczepienia wydawane przez to państwa trzecie, z uwzględnieniem konieczności dysponowania możliwością weryfikacji autentyczności, ważności i integralności zaświadczenia oraz tego, czy zawiera ono wszystkie istotne dane, jak określono w rozporządzeniu (UE) 2021/953.

W takim przypadku mogą one wymagać przed podróżą ważnego dowodu negatywnego wyniku testu RT-PCR od podróżnych w pełni zaszczepionych szczepionką przeciwko COVID-19, dla której wydano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004, którzy nie posiadają jednak unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID lub zaświadczenia uznanego za równoważne z tym zaświadczeniem.

Dzieci w wieku powyżej 6 lat i poniżej 18 lat, które nie są objęte powyższymi przepisami, powinny również mieć możliwość odbycia innej niż niezbędna podróży do państwa członkowskiego, jeżeli posiadają ważny dowód negatywnego wyniku testu łańcuchowej reakcji polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym (RT-PCR) przeprowadzonego nie wcześniej niż 72 godziny przed podróżą. W takich przypadkach państwa członkowskie mogą wymagać przeprowadzenia dodatkowego testu po przybyciu, a także poddania się kwarantannie lub samoizolacji. Żadnych dodatkowych wymogów nie powinno się nakładać na dzieci w wieku poniżej 6 lat podróżujące z osobą dorosłą.

W przypadku gdy państwa członkowskie postanowią znieść ograniczenia wobec podróżnych posiadających ważny dowód szczepienia przeciwko COVID-19, państwa członkowskie powinny, indywidualnie dla każdego przypadku, uwzględniać zasadę wzajemności przyznaną obszarowi UE+.

7. 22  Bez uszczerbku dla pkt 6a, państwa członkowskie powinny wymagać, aby osoby podróżujące w związku z jakimkolwiek istotnym lub innym niż istotny powodem, funkcją lub potrzebą - z wyjątkiem pracowników sektora transportu i pracowników przygranicznych - posiadały negatywny wynik testu na obecność COVID-19 na podstawie testu łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) przeprowadzonego nie wcześniej niż 72 godziny przed wyjazdem, oraz aby okazały odpowiedni dowód takiego badania w formie określonej przez właściwe organy.

Jeśli nie jest możliwe przeprowadzenie testu przez wyjazdem, osoby, o których mowa w pkt 6 lit. a) i b), powinny mieć możliwość przeprowadzenia testu po przybyciu, zgodnie z procedurami krajowymi. Pozostaje to bez uszczerbku dla obowiązku poddania się po przybyciu wszelkim dodatkowym środkom, w tym kwarantannie.

Ponadto państwa członkowskie mogą wymagać poddania się samoizolacji, kwarantannie i ustalaniu kontaktów zakaźnych przez okres do 14 dni, a także dalszemu testowaniu na COVID-19, stosownie do potrzeb, w tym samym okresie, pod warunkiem że nakładają takie same wymogi na swoich własnych obywateli podróżujących z tego samego państwa trzeciego. W przypadku podróżnych przybywających z państwa trzeciego, w którym wykryto budzący obawy wariant wirusa, państwa członkowskie powinny nałożyć takie wymogi, w szczególności kwarantannę w momencie przybycia oraz dodatkowe testy w momencie przybycia lub po przybyciu.

7a. 23  W przypadku gdy sytuacja epidemiologiczna w państwie trzecim lub regionie szybko się pogarsza, a w szczególności w przypadku wykrycia wariantu budzącego obawy lub wariantu będącego przedmiotem zainteresowania, państwa członkowskie powinny w drodze wyjątku w trybie pilnym przyjąć tymczasowe ograniczenie dotyczące wszystkich podróży do UE obywateli państw trzecich mających miejsce zamieszkania w tym państwie trzecim. To ograniczenie związane z podróżą nie powinno mieć zastosowania do osób, o których mowa w pkt 6 lit. a) i b), ani do podróżnych wymienionych w ppkt (i) oraz (iv)-(ix) załącznika II. Podróżni ci powinni jednak być poddawani odpowiednim i regularnym testom, w tym przed wyjazdem, jak przewidziano w pkt 7, oraz poddawać się samoizolacji / odbywać kwarantannę, nawet jeżeli nie później niż 14 dni przed wjazdem na obszar UE+ otrzymali ostatnią zalecaną dawkę szczepionki przeciwko COVID-19 dopuszczonej w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 lub jednej ze szczepionek przeciwko COVID-19, w odniesieniu do których WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie.

W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje takie ograniczenia, państwa członkowskie zebrane w strukturach Rady powinny, w ścisłej współpracy z Komisją, pilnie w skoordynowany sposób dokonać przeglądu sytuacji. Ograniczenia takie powinny być poddawane przeglądowi nie rzadziej niż raz na dwa tygodnie, z uwzględnieniem rozwoju sytuacji epidemiologicznej.

7b. 24  W odniesieniu do podróży podejmowanych w związku z koniecznością lub wykonujących niezbędną funkcję, określonych w załączniku II:

– państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, w skoordynowany sposób, o zniesieniu niektórych lub wszystkich powyższych środków w przypadkach, w których ich zastosowanie utrudniałoby osiągnięcie celu podróży,

– w przypadku pracowników sektora transportu, marynarzy i pracowników przygranicznych państwa członkowskie nie powinny stosować innych wymogów niż negatywny wynik szybkiego testu antygenowego w momencie przybycia na obszar UE+. W szczególnym przypadku pracowników sektora transportu przybywającego z państwa, w którym wykryto dużą częstotliwość występowania budzących obawy wariantów wirusa, państwa członkowskie mogą wymagać posiadania negatywnego wyniku szybkiego testu antygenowego przeprowadzonego przed wyjazdem,

– członkowie załóg lotniczych powinni być zwolnieni z wszelkich testów, jeżeli ich pobyt w państwie trzecim był krótszy niż 12 godzin, chyba że przylatują oni z państwa trzeciego, w którym wykryto budzący obawy wariant wirusa, w którym to przypadku powinni oni zostać poddani proporcjonalnemu testowaniu.

Powyższe środki pozostają bez uszczerbku dla ogólnych wymogów w zakresie zdrowia publicznego, które mogą być nakładane przez państwa członkowskie, takich jak utrzymywanie dystansu fizycznego i wymóg noszenia maski.

8. 25  Państwa członkowskie powinny opracować kartę lokalizacji pasażera i wymagać jej przedłożenia od osób przybywających na ich terytorium, zgodnie z obowiązującymi wymogami ochrony danych osobowych. Opracowywana jest wspólna europejska karta lokalizacji pasażera, która będzie mogła być wykorzystywana przez państwa członkowskie. W miarę możliwości należy korzystać z wariantu cyfrowego informacji o lokalizacji pasażera w celu uproszczenia przetwarzania danych i przyspieszenia ustalania kontaktów zakaźnych, przy jednoczesnym zapewnieniu równego dostępu dla wszystkich obywateli państw trzecich.

9. 26  Poszczególne państwa członkowskie nie powinny podejmować decyzji o zniesieniu ograniczenia dotyczącego innych niż niezbędne podróży do UE w odniesieniu do konkretnego państwa trzeciego, dopóki zniesienie takiego ograniczenia nie zostanie skoordynowane zgodnie z niniejszym zaleceniem.

10. 27  Do celów niniejszego zalecenia rezydentów Andory, Monako, San Marino i Watykanu/Stolicy Apostolskiej należy uznawać za rezydentów UE.

11. 28  Niniejsze zalecenie powinno być wdrożone przez wszystkie państwa członkowskie na wszystkich granicach zewnętrznych.

12. 29  Do dnia 30 kwietnia 2022 r. Komisja powinna dokonać przeglądu zalecenia w celu skreślenia załącznika I z uwzględnieniem rosnącego na całym świecie wskaźnika zaszczepienia.

Komisja powinna złożyć sprawozdanie Radzie, a w stosownych przypadkach może przedłożyć jej wniosek w sprawie skreślenia załącznika I.

Sporządzono w Brukseli dnia 30 czerwca 2020 r.

	W imieniu Rady
	A. METELKO-ZGOMBIĆ
	Przewodnicząca

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK  I  ³⁰  

Państwa trzecie, specjalne regiony administracyjne oraz inne jednostki i władze terytorialne, których rezydentów nie powinno dotyczyć tymczasowe ograniczenie na granicach zewnętrznych dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE:

I. PAŃSTWA

1. BAHRAJN

2. CHILE

3. KOLUMBIA

4. INDONEZJA

5. KUWEJT

6. NOWA ZELANDIA

7. PERU

8. KATAR

9. RWANDA

10. ARABIA SAUDYJSKA

11. KOREA POŁUDNIOWA

12. ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE

13. URUGWAJ

14. CHINY ³¹

II. SPECJALNE REGIONY ADMINISTRACYJNE CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ

Specjalny Region Administracyjny Hongkong

Specjalny Region Administracyjny Makau

III. JEDNOSTKI ORAZ WŁADZE TERYTORIALNE, KTÓRE NIE SĄ UZNAWANE ZA PAŃSTWA PRZEZ PRZYNAJMNIEJ JEDNO PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE

Tajwan.

ZAŁĄCZNIK  II

Szczególne kategorie osób podróżujących w związku z koniecznością lub wykonujących niezbędną funkcję:

(i) pracownicy służby zdrowia, osoby prowadzące badania naukowe w dziedzinie zdrowia oraz pracownicy służb opieki nad osobami starszymi;

(ii) pracownicy przygraniczni;

(iii) pracownicy sezonowi w rolnictwie;

(iv) pracownicy transportu;

(v) dyplomaci, pracownicy organizacji międzynarodowych oraz osoby zaproszone przez organizacje międzynarodowe, których obecność fizyczna jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania tych organizacji, personel wojskowy oraz pracownicy pomocy humanitarnej i personel zajmujący się ochroną ludności w ramach pełnionych przez nich funkcji;

(vi) pasażerowie tranzytowi;

(vii) pasażerowie podróżujący z niezbędnych przyczyn rodzinnych;

(viii) marynarze;

(ix) osoby wymagające ochrony międzynarodowej lub ochrony z innych przyczyn humanitarnych;

(x) obywatele państw trzecich podróżujący w celu odbywania nauki;

(xi) pracownicy-cudzoziemcy o wysokich kwalifikacjach, jeżeli ich zatrudnienie jest konieczne z ekonomicznego punktu widzenia, a praca nie może zostać odroczona lub wykonana za granicą.

1 COM(2020) 115 z 16 marca 2020 r.

2 "Obszar UE+" obejmuje wszystkie państwa członkowskie strefy Schengen (w tym Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię), a także cztery państwa stowarzyszone w ramach Schengen. Obejmuje on również Irlandię i Zjednoczone Królestwo, jeżeli państwa te zdecydują się przyłączyć do stosowania tego środka.

3 COM(2020) 148 z 8 kwietnia 2020 r.

4 COM(2020) 222 z 8 maja 2020 r.

5 https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:52020XC0417(06)&from=PL

6 COM(2020) 399 z 11 czerwca 2020 r.

7 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1).

8 Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

9 Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

10 Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

11 Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

12 Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.

13 Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

14 pkt 1:

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1052/2020 z dnia 16 lipca 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.230.26) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 16 lipca 2020 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1144/2020 z dnia 30 lipca 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.248.26) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 30 lipca 2020 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1186/2020 z dnia 7 sierpnia 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.261.83) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 7 sierpnia 2020 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1551/2020 z dnia 22 października 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.354.19) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 22 października 2020 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2169/2020 z dnia 17 grudnia 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.431.75) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 17 grudnia 2020 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 89/2021 z dnia 28 stycznia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.33.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 28 stycznia 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 767/2021 z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.165I.66) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 6 maja 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 892/2021 z dnia 3 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.198.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 4 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 992/2021 z dnia 18 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.221.12) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 18 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 992/2021 z dnia 18 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.221.12) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 18 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1170/2021 z dnia 15 lipca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.255.3) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 15 lipca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1346/2021 z dnia 30 sierpnia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.306.4) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 30 sierpnia 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1459/2021 z dnia 9 września 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.320.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 9 września 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1712/2021 z dnia 23 września 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.341.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 24 września 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 1896/2021 z dnia 29 października 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.388.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 29 października 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2021/1945 z dnia 9 listopada 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.397.28) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 9 listopada 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2021/2022 z dnia 18 listopada 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.413.37) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 19 listopada 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2021/2150 z dnia 2 grudnia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.434.8) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 grudnia 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2022/66 z dnia 17 stycznia 2022 r. (Dz.U.UE.L.2022.11.52) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 17 stycznia 2022 r.

15 pkt 2:

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 i 2 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

- zmieniony przez pkt 1 zalecenia nr 2022/290 z dnia 22 lutego 2022 r. (Dz.U.UE.L.2022.43.79) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 1 marca 2022 r.

16 pkt 4 zmieniony przez pkt 3 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

17 pkt 5 dodany przez pkt 4 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

18 pkt 6 zmieniony i:

- według numeracji ustalonej przez pkt 4 i 5 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

- zmieniony przez pkt 3 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

19 Zgodnie z art. 2 i 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/eWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).

20 Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44).

21 pkt 6a:

- dodany przez pkt 4 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 2022/290 z dnia 22 lutego 2022 r. (Dz.U.UE.L.2022.43.79) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 1 marca 2022 r.

* Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1).

*^*) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. L 211 z 15.6.2021, s. 1).

22 pkt 7 zmieniony i:

- według numeracji ustalonej przez pkt 4 i 6 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

- zmieniony przez pkt 5 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

23 pkt 7a dodany przez pkt 5 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

24 pkt 7b dodany przez pkt 5 zalecenia nr 816/2021 z dnia 20 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.182.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 21 maja 2021 r.

25 pkt 8 dodany przez pkt 7 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

26 pkt 9 według numeracji ustalonej przez pkt 8 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

27 pkt 10 według numeracji ustalonej przez pkt 8 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

28 pkt 11 według numeracji ustalonej przez pkt 8 zalecenia nr 132/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.41.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 lutego 2021 r.

29 pkt 12 dodany przez pkt 3 zalecenia nr 2022/290 z dnia 22 lutego 2022 r. (Dz.U.UE.L.2022.43.79) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 1 marca 2022 r.

30 Załącznik I:

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1052/2020 z dnia 16 lipca 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.230.26) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 16 lipca 2020 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1144/2020 z dnia 30 lipca 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.248.26) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 30 lipca 2020 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1186/2020 z dnia 7 sierpnia 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.261.83) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 7 sierpnia 2020 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1551/2020 z dnia 22 października 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.354.19) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 22 października 2020 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 2169/2020 z dnia 17 grudnia 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.431.75) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 17 grudnia 2020 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 89/2021 z dnia 28 stycznia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.33.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 28 stycznia 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 767/2021 z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.165I.66) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 6 maja 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 892/2021 z dnia 3 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.198.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 4 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 992/2021 z dnia 18 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.221.12) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 18 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 992/2021 z dnia 18 czerwca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.221.12) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 18 czerwca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1170/2021 z dnia 15 lipca 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.255.3) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 15 lipca 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1346/2021 z dnia 30 sierpnia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.306.4) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 30 sierpnia 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1459/2021 z dnia 9 września 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.320.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 9 września 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1712/2021 z dnia 23 września 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.341.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 24 września 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 1896/2021 z dnia 29 października 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.388.1) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 29 października 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 2021/1945 z dnia 9 listopada 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.397.28) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 9 listopada 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 2021/2022 z dnia 18 listopada 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.413.37) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 19 listopada 2021 r.

- zmieniony przez pkt 2 zalecenia nr 2021/2150 z dnia 2 grudnia 2021 r. (Dz.U.UE.L.2021.434.8) zmieniającego nin. zalecenie z dniem 2 grudnia 2021 r.

31 Z zastrzeżeniem potwierdzenia zasady wzajemności.

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.2020.208I.1
• Rodzaj: Zalecenie
• Tytuł: Zalecenie 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia
• Data aktu: 30/06/2020
• Data ogłoszenia: 01/07/2020
• Data wejścia w życie: 30/06/2020