Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Rząd zdecydował się na podjęcie uchwały uzasadniającej niepublikowanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego, tuż po tym, gdy Komisja Wenecka w swojej opinii wskazała, że wyroki te powinny być opublikowane, np. z adnotacją o wadliwym - dublerskim składzie. Konstytucjonaliści, choć w zakresie samej publikacji orzeczeń TK są mocno podzieleni, podkreślają, że taka uchwała wiąże jedynie organy podległe Radzie Ministrów. Nie jest natomiast źródłem prawa i nie może zastąpić działań legislacyjnych.

Świadek, zatajając fakty i zeznając nieprawdę w procesie o handel narkotykami, był już wcześniej skazany za czyny, na okoliczność których miał zeznawać. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, czy grozi mu dodatkowa odpowiedzialność karna. Kłamstwo nie było więc realizacją prawa do obrony. Uniewinnienie go było przedwczesne - potwierdziła Izba Karna Sądu Najwyższego.

Umowa o pracę z prezesem spółki przewidywała wypłacenie odszkodowania, bez potrzeby spełnienia przez powoda dodatkowych warunków. Strony ustaliły w nim, że odszkodowanie nie będzie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, ale nie wtedy, gdy złoży sam rezygnację z funkcji. Sąd Najwyższy uznał, że prezes nie złamał w tej sytuacji zasad współżycia społecznego.

Bardzo rzadko zdarza się, aby sąd uchylił immunitet sędziego czy prokuratora na wniosek oskarżyciela prywatnego. Immunitet chroni funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości przed naciskami i presją ze strony podsądnych. Ale pierwszy raz zdarza się, żeby sąd dyscyplinarny I instancji pomylił swoje kompetencje w zakresie uchwały zezwalającej na pociągniecie sędziego do odpowiedzialności karnej w sprawie groźby karalnej na rozprawie.

Nie można jeszcze mówić o pełnym przywróceniu stanu praworządności. Jednak nie można jej przywracać bez przestrzegania obowiązujących procedur stanowienia prawa. Zdecydowanie łatwiej jest niszczyć niż budować na nowo, ponieważ destrukcja wymaga jedynie chwili, podczas gdy odbudowa to proces wymagający czasu. Stan praworządności w Polsce może mieć istotny wpływ na przebieg polskiej prezydencji – uważa dr hab. Agnieszka Grzelak, profesor Akademii Leona Koźmińskiego.

Notariusz sporządził akt sprzedaży mieszkania po cenie zaniżonej. Ułatwił tym kupującemu popełnienie oszustwa, w sytuacji, gdy sprzedający lokal wykazywał cechy upośledzenia umysłowego, które były widoczne. Zatem niesłusznie Sąd Okręgowy w Legnicy uniewinnił notariusza zaniedbującego swoje obowiązki jako funkcjonariusz publiczny – orzekł Sąd Najwyższy i uchylił wyrok.

Prawo do obrony przed sądem polskim ma każdy oskarżony, nawet nieznający naszego języka. W dużej nowelizacji kodeksu postępowania karnego znalazły się przepisy uściślające to prawo. Niepokoi to Związek Prokuratorów RP. Obawiają się oni kolosalnych wydatków Skarbu Państwa i zablokowania postępowań. Tłumacze przysięgli uważają, że ten alarm jest nadmierny. Nowe przepisy służą harmonizacji przepisów.

Gmina objęła w posiadanie sieć wodociągową ponad 30 lat temu i działała w dobrej wierze. Dlatego spółdzielnia mieszkaniowa i jej następca prawny, które mają prawo użytkowania wieczystego na tym gruncie, nie mogą zasiedzeniu po 20 latach się sprzeciwić. Sąd Najwyższy przypomniał, że zasiedzenie służebności przesyłu może nastąpić, jeżeli okres zasiedzenia zakończył się po 3 sierpnia 2008 r., czyli po wprowadzeniu tej instytucji do kodeksu cywilnego.

W polskiej mleczarni produkującej ser handlowano skradzionym serem holenderskim. Oskarżony działał tym samym na szkodę zakładu. Jednak – jak ustalił sąd - kilkadziesiąt transakcji sprzedaży oskarżony popełnił nieumyślnie. Dlatego nie można go było skazać za to, że uczynił z tej działalności źródło stałego dochodu – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej i uchylił wyrok sądu II instancji.

Skoro sędziowie Izby Kontroli Nadzwyczajnej Grzegorz Żmij, Leszek Bosek i Paweł Książek odmawiają orzekania, to powinni zrzec się urzędu sędziego. Według wadliwie powołanej Rady zawieszenie postępowania na pozaustawowej podstawie stanowi jaskrawy przykład przekroczenia kompetencji przez funkcjonariusza publicznego i odmowę sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sędziego.