Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Sąd Najwyższy uznał, że obciążenie lokatorów długami dewelopera rażąco narusza porządek prawny państwa. Właściciele lokali zostali pozbawieni możliwości wyłącznego dysponowania swoim prawem. Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych uwzględniła zatem skargę Prokuratora Generalnego i uchyliła wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku. Przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Ujawnienie w księdze wieczystej przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej dokonanym przed nowelizacją ustawy z 2019 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, wymagało zgody właściciela nieruchomości. Ale tylko wtedy, gdy przewidziano ją w oświadczeniu o ustanowieniu hipoteki - taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego w składzie trzech sędziów.

Skazany nie miał gwarancji procesowych i nie został osądzony przez niezawisły i bezstronny sąd, gdyż osoba powołana na urząd sędziego nie powinna orzekać - stwierdziła 28 października br. Izba Karna Sądu Najwyższego i powołała się na prawo do sądu, które wynika z art. 6 ust. 1 Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tym nieprawidłowo powołanym sędzią był Antoni Bojańczyk. Jego postanowienie Sąd Najwyższy uchylił i przekazał innemu składowi.

Powołanie osoby fizycznej na funkcję kuratora wbrew jej woli może stanowić ważny powód do zwolnienia jej z tej funkcji przez sąd rejestrowy - tak stanowi uchwała trzech sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego. Sąd zastosował tu analogię do funkcji opiekuna z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości maksymalnej granicy określonej w ustawie o kredycie konsumenckim nie wyłącza oceny przez sąd, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone. Przy czym prowizja nie jest świadczeniem głównym - taki jest sens uchwał, które zapadły w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego 26 i 27 października br.