Wydawanie z aptek środków leczniczych i określenie ich ceny.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH

z dnia 24 marca 1925 r.

w sprawie wydawania z aptek środków leczniczych i określania ich ceny.

Na mocy art. 2 p. 13 i art. 10 zasadniczej ustawy sanitarnej z dnia 19 lipca 1919 r. (Dz. P. P. P. № 63 poz. 371), ustawy z dnia 28 listopada 1923 r. w przedmiocie zniesienia Ministerstwa Zdrowia Publicznego (Dz. U. R. P. № 131 poz. 1060), § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 18 stycznia 1924 r. (Dz. U. R. P. № 9 poz. 86), § 7 austrjackiej ustawy aptekarskiej z dnia 18 grudnia 1906 r. (Dz. Ust. Państw. z. 1907 r. № 5), art. 380 rosyjskiej ustawy lekarskiej (ros. zbiór praw z 1905 r. t. XIII), art. 78 i 80 niemieckiej ustawy przemysłowej, zarządza się co następuje:

§ 1. Właściciele, dzierżawcy lub odpowiedzialni kierownicy aptek publicznych i domowych z prawem sprzedaży lekarstw, winni ściśle stosować się do taksy aptekarskiej, wydawanej w drodze osobnych rozporządzeń i posiadać jeden jej egzemplarz.

§ 2. Cena lekarstwa, sporządzonego podług recepty oblicza się przez dodanie cen: za wydany materjał, za naczynie, stosownie do ich objętości i za przygotowanie lekarstwa, stosownie do taksy za prace przy recepturze. Tak samo należy obliczać w razie sporządzenia lekarstwa w zmniejszonej lub zwiększonej ilości. Na recepcie należy uwidocznić ceny poszczególnych pozycyj, firmę apteki i datę wydania.

Cena sprzedażna specyfików farmaceutycznych winna być ustalana stosownie do ilości preparatu zawartego w opakowaniu przeznaczonem do sprzedaży, przyjmując za podstawę obliczenia należność jakaby przypadła za 50 proszków, 100 tabletek, 60 pigułek, 30 kapsułek żelatynowych lub 12 ampułek do infekcji, o ile specyfik został w jednej z tych postaci przyrządzony.

§ 3. Ceny za materjały, naczynia i pracę przy recepturze, określone w taksie aptekarskiej, są maksymalne; ceny niższe pobierać można zarówno za lekarstwa sporządzone na podstawie recept jak i wydawane w odręcznej sprzedaży.

W razie pobrania za lekarstwo sporządzone na podstawie recepty ceny niższej od określonej w taksie aptekarskiej, należy na recepcie oznaczyć ceną podług tej taksy oraz cenę faktycznie pobraną.

§ 4. Przy odręcznej sprzedaży do ceny materjału i naczynia można doliczać tylko opłatę przewidzianą w punktach b i d poz. 12 taksy za pracę przy recepturze.

§ 5. Najniższa cena leku wynosi 2 grosze.

§ 6. Taksa uwzględnia następujące jednostki wagowe: 0,01, 0,1, 1,0, 10,0 i 100 gramów. Jeżeli w taksie oznaczona jest cena tylko dla niższej jednostki wagowej, to dla uzyskania ceny wyższej jednostki wagowej cenę grama, dekagrama lub hektograma należy pomnożyć przez 8, ceną centigrama i decigrama przez 10; dla uzyskania ceny niższej jednostki wagowej cenę hektograma względnie dekagrama należy rozdzielić przez 8, cenę grama względnie decigrama - przez 10.

Dla uzyskania ceny 250 gr. mnoży się cenę 100 gr. przez 2, dla uzyskania ceny 500 gr. mnoży się cenę 100 gr. przez 4.

§ 7. Cena pobierana za kilka gramów nie może przewyższać ceny oznaczonej dla dekagrama, to samo stosuje się i do innych jednostek wagowych.

Za każdy gram ponad dziesięć gramów należy liczyć jedną dziesiątą ceny dziesięciu gramów, za każdy gram ponad sto gramów należy liczyć jedną setną ceny stu gramów.

§ 8. Za środki lekarskie, zaordynowane w pewnej ilości kropli liczy się na 1 grm. 20 kropli olejków tłustych, nalewek, kwasów mineralnych rozcieńczonych i wogóle płynów wodnistych oraz ciężkich olejków eterycznych; 25 kropli innych olejków eterycznych, eteru octowego, wyskoku eterowego i chloroformu, a 50 kropli czystego eteru.

§ 9. Za sproszkowanie substancyj, które dają się łatwo proszkować w moździerzu porcelanowym np. Kali bromatum, Ferrum sulfuricum i t. p. nie należy pobierać opłaty, przewidzianej przez p. 10 taksy za pracę przy recepturze.

§ 10. Przy ustalaniu należności za leki potrzebne do przyrządzania lekarstwa według recepty czy też wydawane w odręcznej sprzedaży w przypadkach przewidzianych w §§ 6 i 7 niniejszego rozporządzenia należy za poszczególne leki liczyć cenę, jaka wypadnie z mnożenia lub dzielenia, przyczem ułamki należy obliczać za jednostki.

§ 11. Za powtórnie wydawane lekarstwa należy pobierać cenę podług taksy obowiązującej w chwili wydawania powtórnego.

§ 12. Jeżeli lekarz nie poda w recepcie szczegółowo wagi obojętnej części składowej, albo jeżeli do zrobienia lekarstwa w zapisanej formie potrzebny jest dodatek obojętny, w recepcie niepodany, wówczas należność winna być obliczoną za rzeczywiście zużytą ilość, która winna być uwidoczniona na recepcie.

§ 13. Dla leków, nieobjętych taksą aptekarską, należy ustalać ceny sprzedażne podług następujących norm: cenę sprzedażną kilograma leku ustala się przez doliczenie 50% do ceny zakupu; dla ustalenia ceny hektograma, uzyskaną w powyższy sposób cenę kilograma dzieli się przez 8; dla ustalenia ceny dekagrama, uzyskaną w powyższy sposób cenę hektograma dzieli się przez 8; dla uzyskania ceny grama, uzyskaną w powyższy sposób cenę dekagrama dzieli się przez 8; dla uzyskania ceny decigrama, uzyskaną w powyższy sposób cenę grama dzieli się przez 10; dla uzyskania ceny centigrama, uzyskaną w powyższy sposób cenę decigrama dzieli się przez 10. Za ceny zakupu mogą uchodzić jedynie ceny, wynikające z faktur hurtowych składów materjałów aptecznych lub fabryk.

§ 14. Dla ustalenia ceny sprzedażnej wód mineralnych i wogóle artykułów, niewymagających rozważania i zmiany opakowania, oraz środków opatrunkowych, można doliczać 50% do ceny zakupu w hurtowni lub fabryce w dniu sprzedaży. Na koszty przewozu z innego osiedla można ponadto doliczać 10% do powyższej ceny zakupu. Cena pobierana za specyfiki farmaceutyczne nie może przekraczać ceny oznaczonej przez wytwórcę na opakowaniu specyfiku w myśl § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 8 października 1921 r. w przedmiocie wyrobu i obrotu specyfików farmaceutycznych (Dz. U. R. P. № 87 poz. 640).

Do ceny sprzedażnej środków opatrunkowych doliczać nadto można rzeczywiście wyłożone koszta opakowania.

§ 15. Doliczanie do ceny preparatów spirytusowych, zamieszczonych w taksie podatku konsumcyjnego, pobieranego przez zarządy miejskie od spirytusu, dopuszczalnem jest jedynie za zezwoleniem państwowych władz administracyjnych II instancji.

§ 16. Za środki złożone i pojedyncze, znajdujące się w obrocie pod nazwami dowolnie im przez wytwórcę nadanemi, nie może być pobrana cena wyższa od ceny ustalonej w taksie aptekarskiej dla tego samego środka pod nazwą naukową lub przyjętą w obowiązujących farmakopeach lub też określającą jego skład; np. za Protosil lub Prorgol nie może być pobrana cena wyższa od ustalonej w taksie na Argentum proteinicum, za Adrenasolum solutum lub Suprareninum solutum nie może być pobrana cena wyższa od ustalonej w taksie na Adrenalinum syntheticum solutum i t. p.

Za środki o nazwach dowolnie im przez wytwórców nadanych, wymienione w taksie ze wskazaniem firmy wytwórczej może być pobrana cena w taksie dla nich ustalona tylko w tych przypadkach, kiedy bądź kupujący żąda preparatu oryginalnego, bądź lekarz uzupełni receptę przez dodanie obok nazwy środka firmą wytwórczą lub słowo "oryginalny" (w skróceniu "oryg.").

W przypadkach wyżej (ustęp 2) przewidzianych winien być wydany środek oryginalny.

§ 17. Dołączone do 6 wydania farmakopei rosyjskiej wykazy A i B zostają uzupełnione, względnie zmienione, w sposób wskazany w załączniku № 1 do niniejszego rozporządzenia.

§ 18. Na obszarze byłego zaboru rosyjskiego i austrjackiego artykuły oznaczone w taksie krzyżykiem (†) mogą być wydawane jedynie za receptami lekarzy i lekarzy weterynarji, a ponadto na obszarze b. zaboru rosyjskiego również za receptami felczerów, przy zachowaniu przepisów § 19 niniejszego rozporządzenia. Wyjątek stanowią następujące środki lecznicze:

1. Do wewnętrznego użytku:

a) Santoninum w postaci pastylek, zawierających niewięcej niż po 0,05 Santoniny;

b) Radix Ipecacuanhae pulverata w postaci pastylek, zawierających nie więcej niż po 0,01 Radicis Ipecacuanhae;

c) Proszki od bólu głowy o następującym składzie:

1. Coffeini 0,05, Phenacetini 0,3;

2. Coffeini 0,05, Amidopyrini 0,25;

3. Coffeini 0,05, Phenacetini 0,3 lub Amidopyrini 0,25, Acidi acetylosalicylici0,3;

4. Coffeini 0,05, Phenacetini 0,3 lub Amidopyrini 0,25 Acidi acetylo-salicylici 0,3, Guaranae pulveratae 0,3.

Na zewnętrznej stronie opakowania każdego proszka, oprócz firmy apteki, winien być umieszczony jego skład w pełnem brzmieniu, oraz napis: "Proszek od bólu głowy dla dorosłych".

Nadawanie powyższym proszkom od bólu głowy nazw dowolnych chociażby prawnie zastrzeżonych jest wzbronione. Cenę ich, o ile nie jest ona podana w obowiązującej taksie aptekarskiej, należy obliczać według tej taksy w stosunku co najmniej 50 proszków, licząc za materjał, za zmieszanie proszków (poz. 11 p. b. taksy za prace przy recepturze), za dozowanie (poz. 12 tejże taksy) oraz za pudełko o nie jest użyte do wydania proszków.

§ 19. Na obszarze b. zaboru rosyjskiego środki lecznicze, oznaczone w taksie krzyżykiem (†), a objęte wykazem B, dołączonym do niniejszego rozporządzenia, mogą być wydawane również za receptami felczerów.

§ 20. Lekarstwa do zewnętrznego użytku mogą być wydawane powtórnie. Infekcje podskórne, pożylne i t. p. mogą być wydawane powtórnie o ile w skład ich nie wchodzą artykuły oznaczone w taksie krzyżykiem (†).

§ 21. Lekarstwa do wewnętrznego użytku mogą być powtórnie wydawane, gdy w skład ich nie wchodzą artykuły z wykazu A, dołączonego do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem nalewek makowcowych: zwyczajnej i szafranowej (Tinctura Opli simplex i Tinctura Opli crocata), o ile są przepisane w rozcieńczeniu nie mniejszem, niż jedna część nalewki na 10 części płynu.

Ograniczenia powyższe nie mają zastosowania w przypadkach, kiedy na pierwotnej recepcie oznaczono, że powtórzenie jest dozwolone i w jakim okresie, oraz odstępach czasu może być dokonane.

Lekarstwa, w których skład wchodzą środki oznaczone w taksia krzyżykiem (†) w dozie przewyższającej normę podaną w obowiązującej farmakopei, mogą być wydawane tylko za pierwotną receptą, napisaną zgodnie z wymaganiami § 23 niniejszego rozporządzenia.

§ 22. Przepisy rozporządzenia z dnia 31 marca 1920 r. w przedmiocie sprzedaży kokainy (Dz. U. R. P. № 36, poz. 201) zachowują moc obowiązującą.

§ 23. Jeżeli w recepcie zapisano środek oznaczony w taksie aptekarskiej krzyżykiem (†) w dozie przewyższającej podaną w obowiązujących farmakopeach i przytem nie słowami i bez wykrzyknika, to lekarstwo nie może być wydane bez uprzedniego porozumienia się z lekarzem.

W razie niemożności porozumienia się z lekarzem, należy wydać lek, oznaczony w taksie krzyżykiem (†) w takiej ilości, aby dawka dzienna nie przewyższała podanej w farmakopei.

§ 24. Lekarstwa, w których skład wchodzą środki silnie działające, objęte wykazem A, dołączonym do niniejszego rozporządzenia, nie mogą być wydawane w większej ilości od zapisanej w recepcie.

§ 25. W b. dzielnicy pruskiej zachowują moc obowiązującą dotychczasowe przepisy, dotyczące wydawania z aptek trucizn i artykułów gwałtownie działających.

§ 26. Lekarstwa według recept przyrządzać należy kolejno z wyjątkiem oznaczonych dopiskiem "cito" "statim", w którym to wypadku lekarstwo należy przyrządzić i wydać poza kolejką; w wypadkach zatruć żądana odtrutka winna być wydana niezwłocznie.

§ 27. Na sygnaturze wydawanych z aptek złożonych przetworów farmaceutycznych (galenowych) przyrządzonych według przepisów odmiennych od przepisów farmakopei lub urzędowych manuałów, lub takichże przetworów przepisami temi nieobjętych, winien być podany przepis według którego przetwór ten został przyrządzony.

§ 28. Jeżeli lekarz bez bliższego określenia zapisze środek, który utrzymuje się w aptece w gatunku lepszym i gorszym, natenczas należy zawsze wydać lek w gatunku lepszym; jeżeli zaś przepisany jest lek bez podania stopnia koncentracji, a ten utrzymuje się w aptece w różnych stopniach koncentracji, należy zawsze wydawać gatunek rozcieńczony lub łagodniejszy.

§ 29. Za środki lecznicze i opatrunkowe, wydawane na koszt instytucyj państwowych i samorządowych, osoby wymienione w § 1 niniejszego rozporządzenia winny pobierać ceny zniżone, potrącając od norm ogólnie w chwili wydania tych środków obowiązujących właściwy opust: od lekarstw przepisanych w formie recepty 20%, od środków leczniczych i opatrunkowych, przepisanych nie w formie recepty (sprzedaż odręczna) 5%.

Obowiązek pobierania cen zniżonych w powyższy sposób ciąży jedynie wtedy gdy:

a) należność za pobrane lekarstwa jest uiszczona przy odbiorze lekarstwa lub w ciągu 30 dni od daty złożenia rachunku, i

b) gdy dana instytucja nie prowadzi w temże osiedlu własnej apteki, z której zaopatruje w lekarstwa tę samą kategorję chorych, dla której żądane jest lekarstwo.

§ 30. Preparaty wyszczególnione w załączniku № 2 do niniejszego rozporządzenia powinny posiadać skład podany w tym załączniku.

§ 31. Przekroczenia niniejszego rozporządzenia będą karane w myśl obowiązujących ustaw.

§ 32. Rozporządzenie niniejsze obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia ogłoszenia; jednocześnie tracą moc obowiązującą: rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 27 listopada 1923 r. (Dz. U. R. P. № 129, poz. 1057) i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 lutego 1924 r. (Dz. U. R. P. № 23, poz. 251).

ZAŁĄCZNIKI

..................................................

Notka Redakcji Systemu Informacji Prawnej LEX

Grafiki zostały zamieszczone wyłącznie w Internecie. Obejrzenie grafik podczas pracy z programem Lex wymaga dostępu do Internetu.

..................................................

ZAŁĄCZNIK  № 1

grafika

ZAŁĄCZNIK  № 2

grafika

• Identyfikator: Dz.U.1925.41.282
• Rodzaj: rozporządzenie
• Tytuł: Wydawanie z aptek środków leczniczych i określenie ich ceny.
• Data aktu: 1925-03-24
• Data ogłoszenia: 1925-04-24
• Data wejścia w życie: 1925-04-24