Stosunki wzajemne między lekarzami - krytyka na podstawie art. 52 Kodeksu Etyki Lekarskiej
Kodeks Etyki Lekarskiej (KEL) został uchwalony przez Krajowy Zjazd Lekarzy w 1991 r., zmieniony na III Krajowym Zjeździe Lekarzy w grudniu 1993 r. i wreszcie przyjęty ze zmianami na Nadzwyczajnym VII Krajowym Zjeździe Lekarzy w dniu 20 września 2003 r. W pierwotnym brzmieniu Kodeksu Etyki Lekarskiej komentowany art. 52 uzyskał następujące brzmienie: Lekarze powinni okazywać sobie wzajemny szacunek. Lekarz nie powinien wypowiadać wobec chorego i jego otoczenia, a także wobec personelu asystującego lub publicznie, niekorzystnej oceny działalności zawodowej innego lekarza lub dyskredytować go w jakikolwiek sposób. Wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu innego lekarza powinien przede wszystkim przekazać zainteresowanemu lekarzowi. Poinformowanie organu izby lekarskiej o zauważonym naruszeniu zasad etycznych i niekompetencji zawodowej innego lekarza nie godzi w zasady solidarności zawodowej. Jak z powyższego wynika, w tej wersji tego przepisu zakazywano wypowiadania publicznie jakiejkolwiek niekorzystnej oceny działalności innego lekarza. Dodatkowo piętnowano tu przypadki dyskredytowania innego lekarza.





