Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Radca prawny, który w sprawie dyscyplinarnej nie składa wyjaśnień na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego, popełnia delikt. Nie można w takich sytuacjach powoływać się na prawo do milczenia, jako prawo do obrony na wzór postępowania karnego. Sąd Najwyższy postanowił oddalić kasację radcy, jako oczywiście bezzasadną.

Uchylenie wyroków sądów dwóch instancji przez Sąd Najwyższy rozpoznający kasację, „dokonane w oparciu o nieaktualną i niestanowiącą źródła prawa uchwałę” połączonych Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. oraz w nieznanej ustawie procedurze o charakterze inkwizycyjnym, stanowi oczywiste i rażące naruszenie Prawa o ustroju sądów powszechnych i Konstytucji RP – orzekł skład tzw. neo-sędziów.

Żądanie sędziego lub wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy oparte wyłącznie na okolicznościach towarzyszących powołaniu tego sędziego nie wywołuje skutków prawnych. W takiej sytuacji stosuje się per analogiam art. 53(1) par. 2 i 3 kodeksu postępowania cywilnego. W razie uwzględnienia żądania lub wniosku, postanowienie o wyłączeniu sędziego podlega uchyleniu – taką uchwałę podjęła Izba Cywilna SN w składzie siedmiorga sędziów.

W razie przyznania kuratorowi wynagrodzenia na jego wniosek jedynie w części, sąd oddala ten wniosek w pozostałym zakresie. Sąd nie musi orzekać odrębnie o oddaleniu wniosku - taką uchwałę podjęła 8 października br. Izba Cywilna Sądu Najwyższego, odpowiadając na pytanie Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie.

Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego zezwoliła na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Okręgowej w stanie spoczynku. Prokurator nie ustąpiła pierwszeństwa pieszej. Przez moment wiozła ją na masce, następnie poszkodowana upadła na asfalt. Czyn prokurator nie cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości – podkreślił Sąd Najwyższy.