Maciej J. Nowak

Ponaglenie zostało wprowadzone w art. 1 ustawy z dnia 7.04.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Jednym z głównych celów niniejszego aktu było zapewnienie szybkości postępowania. Do tej pory bowiem na zbyt wielu etapach proceduralnych zauważalne były problemy - wskazujeMaciej Jacek Nowak, ekspertprogramu Serwis Budowlany.

Ekspertprogramu Serwis Budowlanyprzedstawia kluczowe problemy i błędy występujące przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Maciej Nowak skoncentrował się na zagadnieniach związanych z zachowaniem zasad kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa. Przedstawił zarówno regulacje prawne, które ze względu na brak dostatecznej precyzji podlegają różnym interpretacjom, jak i regulacje oceniane w orzecznictwie w miarę jednolicie, których odmienna wykładnia może spowodować zagrożenie w postaci zakwestionowania całego postępowania.

Celem komentarza jest określenie wybranych skutków wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ekspert programu Serwis Budowlanyomawia konsekwencje uchwalenia planu miejscowego zarówno wobec innych obowiązujących wcześniej planów i decyzji administracyjnych, jak i związane z utratą przez plan miejscowy swej mocy.

Decyzje lokalizacyjne są wydawane po uzgodnieniu z innymi organami administracji publicznej. Podstawą do uznania, że organ w danej sprawie jest władny dokonać uzgodnienia, są przede wszystkim określone cechy lub nawet określone przeznaczenie terenów.Uzgodnienia są dokonywane w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, czyli w trybie współdziałania organów administracji publicznej.

Przy określaniu przeznaczenia terenu (lub potencjalnego sposobu jego zagospodarowania) organ ma obowiązek ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego (wyrażonego m.in. w trakcie konsultacji społecznych), opierając się między innymi na analizach ekonomicznych, środowiskowych i społecznych.

Jedną z podstawowych zasad w planowaniu przestrzennym jest zasada samodzielności planistycznej gminy. Oznacza ona, że to organy gminy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, tworzą politykę przestrzenną.Wiąże się to nie tylko z określaniem przeznaczenia i zagospodarowania danego terenu, ale również wyborem konkretnych instrumentów planowania przestrzennego.

Ustawodawca wprowadza w art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych podstawową zasadę, zgodnie z którą lokalizacja elektrowni wiatrowej może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z założenia, że przedmiotowa inwestycja jest tak istotna i wywołuje tak szerokie skutki, iż można ją kontrolować jedynie na podstawie aktu planistycznego.

Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dalej u.i.z.e.w. już od wstępnych etapów procesu legislacyjnego budziła liczne kontrowersje, a nawet protesty. Między innymi z uwagi na powyższe znacznie zmodyfikowano jej treść. Modyfikacje te nie oznaczają jednak, że na obecnym etapie ustawa nie będzie powodować żadnych dylematów.

Wysokość dochodów własnych oraz poziom rozwoju przedsiębiorczości w gminie znacząco determinują możliwy zakres prowadzonej polityki przestrzennej. Artykuł pochodzi z czasopisma Finanse Komunalne.