Lokalizacja elektrowni wiatrowej wyłącznie na podstawie miejscowego planu
Ustawodawca wprowadza w art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych podstawową zasadę, zgodnie z którą lokalizacja elektrowni wiatrowej może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z założenia, że przedmiotowa inwestycja jest tak istotna i wywołuje tak szerokie skutki, iż można ją kontrolować jedynie na podstawie aktu planistycznego.
Dodatkowo plan miejscowy wskazujący lokalizację elektrowni wiatrowych musi obowiązkowo:
– - określać maksymalną całkowitą wysokość elektrowni wiatrowej (gdyż od wysokości tej elektrowni zależy zakres ograniczeń w zabudowie wokół niej),
– - być sporządzony co najmniej dla całego obszaru, wokół którego zgodnie z ustawą nie mogą być zlokalizowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.
Organy gmin muszą zdawać sobie sprawę, że naruszenie każdej z tych zasad umożliwi zakwestionowanie uchwalonego planu oraz że plany miejscowe obejmujące elektrownie wiatrowe stają się w ten sposób trudniejsze do sporządzenia. Zawsze muszą odnosić się bowiem do konkretnego, większego obszaru. Przy tej okazji organy gmin liczyć się muszą z szerszymi konsekwencjami związanymi z ich uchwaleniem. Objęcie przez plan większego obszaru spowodować może chociażby większe koszty odszkodowawcze podnoszone przez właścicieli nieruchomości nim objętych.
