Maciej J. Nowak

Jedną z podstawowych zasad w planowaniu przestrzennym jest zasada samodzielności planistycznej gminy. Oznacza ona, że to organy gminy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, tworzą politykę przestrzenną.Wiąże się to nie tylko z określaniem przeznaczenia i zagospodarowania danego terenu, ale również wyborem konkretnych instrumentów planowania przestrzennego.

Ustawodawca wprowadza w art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych podstawową zasadę, zgodnie z którą lokalizacja elektrowni wiatrowej może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z założenia, że przedmiotowa inwestycja jest tak istotna i wywołuje tak szerokie skutki, iż można ją kontrolować jedynie na podstawie aktu planistycznego.

Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych dalej u.i.z.e.w. już od wstępnych etapów procesu legislacyjnego budziła liczne kontrowersje, a nawet protesty. Między innymi z uwagi na powyższe znacznie zmodyfikowano jej treść. Modyfikacje te nie oznaczają jednak, że na obecnym etapie ustawa nie będzie powodować żadnych dylematów.

Wysokość dochodów własnych oraz poziom rozwoju przedsiębiorczości w gminie znacząco determinują możliwy zakres prowadzonej polityki przestrzennej. Artykuł pochodzi z czasopisma Finanse Komunalne.