Mercosur-Unia Europejska. Umowa o partnerstwie. Asunción.2026.01.17.

Umowa o partnerstwie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony

KRÓLESTWO BELGII,

REPUBLIKA BUŁGARII,

REPUBLIKA CZESKA,

KRÓLESTWO DANII,

REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,

REPUBLIKA ESTOŃSKA,

IRLANDIA,

REPUBLIKA GRECKA,

KRÓLESTWO HISZPANII,

REPUBLIKA FRANCUSKA,

REPUBLIKA CHORWACJI,

REPUBLIKA WŁOSKA,

REPUBLIKA CYPRYJSKA,

REPUBLIKA ŁOTEWSKA,

REPUBLIKA LITEWSKA,

WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,

WĘGRY,

REPUBLIKA MALTY,

KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,

REPUBLIKA AUSTRII,

RZECZPOSPOLITA POLSKA,

REPUBLIKA PORTUGALSKA,

RUMUNIA,

REPUBLIKA SŁOWENII,

REPUBLIKA SŁOWACKA,

REPUBLIKA FINLANDII,

KRÓLESTWO SZWECJI,

Umawiające się Strony Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwane dalej "państwami członkowskimi",

oraz

UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "Unią" lub "UE",

z jednej strony,

ORAZ

REPUBLIKA ARGENTYŃSKA,

FEDERACYJNA REPUBLIKA BRAZYLII,

REPUBLIKA PARAGWAJU,

WSCHODNIA REPUBLIKA URUGWAJU,

państwa-strony Wspólnego Rynku Południa będące sygnatariuszami niniejszej Umowy, zwane dalej "Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR", oraz

WSPÓLNY RYNEK POŁUDNIA, zwany dalej "MERCOSUR",

z drugiej strony,

zwane dalej łącznie "Stronami",

MERCOSUR oznaczający do celów niniejszej Umowy Republikę Argentyńską, Federacyjną Republikę Brazylii, Republikę Paragwaju

i Wschodnią Republikę Urugwaju,

MAJĄC NA UWADZE głębokie więzi historyczne, kulturowe, polityczne i gospodarcze, które jednoczą ich narody i są inspirowane ich wspólnymi wartościami;

MAJĄC NA UWADZE, że MERCOSUR i Unia Europejska pragną zacieśnić te więzi i zintensyfikować wzajemne stosunki w oparciu o dialog i współpracę w celu ustanowienia partnerstwa strategicznego;

PRZYPOMINAJĄC o zdecydowanym zobowiązaniu Stron do przestrzegania zasad prawa międzynarodowego, Karty Narodów Zjednoczonych demokracji, praworządności i praw człowieka oraz podstawowych wolności;

ZWAŻYWSZY, że poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka oraz podstawowych wolności, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz innych stosownych instrumentach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, a także poszanowanie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz zasad praworządności leży u podstaw polityk wewnętrznych i międzynarodowych Stron i stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy;

POTWIERDZAJĄC swoje poparcie dla demokratycznych instytucji i wartości, które są niezbędne do rozwoju ich odpowiednich procesów integracji i wzajemnych stosunków;

ZMOTYWOWANI do przyczyniania się do wzmocnienia multilateralizmu, do międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz do promowania sprawiedliwego i demokratycznego porządku międzynarodowego;

UZNAJĄC istotny wkład w rozbrojenie i nierozprzestrzenianie, jaki wnosi proklamacja Ameryki Łacińskiej i Karaibów jako strefy pokoju wolnej od broni jądrowej, zgodnie z Traktatem z Tlatelolco i protokołami dodatkowymi do niego, oraz potwierdzając swoje zaangażowanie na rzecz promowania rozbrojenia jądrowego;

POTWIERDZAJĄC wartości, cele i zasady Karty Narodów Zjednoczonych, podpisanej dnia 26 czerwca 1945 r. w San Francisco, na zakończenie Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Organizacji Międzynarodowej;

POTWIERDZAJĄC wspólny cel, jakim jest wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego, który leży u podstaw niniejszej Umowy, oraz uznając, że liberalizacja rynku powinna być uzupełniona wspieraniem rozwoju społecznego i zmniejszaniem nierówności poprzez odpowiedni dostęp do zatrudnienia, edukacji i opieki zdrowotnej oraz eliminację skrajnego ubóstwa;

POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie na rzecz wzmocnienia i rozwoju wielostronnego systemu handlowego przez stosowanie przejrzystych, sprawiedliwych i niedyskryminujących zasad w celu promowania coraz bardziej dynamicznego i otwartego handlu międzynarodowego, który zapewnia większy udział krajów rozwijających się w handlu międzynarodowym, inwestycjach i przepływach technologii;

POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie na rzecz wspierania handlu międzynarodowego w taki sposób, aby przyczynić się do zrównoważonego rozwoju w jego wymiarze gospodarczym, społecznym i środowiskowym, obejmującego wszystkie odpowiednie zainteresowane strony, w tym społeczeństwo obywatelskie i sektor prywatny, oraz do wykonania niniejszej Umowy w sposób spójny z ich odpowiednimi przepisami oraz międzynarodowymi zobowiązaniami w zakresie pracy i ochrony środowiska;

OPIERAJĄC SIĘ na prawach i obowiązkach przyjętych przez Strony jako członków Światowej Organizacji Handlu ("WTO");

PRAGNĄC zwiększyć konkurencyjność swoich przedsiębiorstw przez zapewnienie im przewidywalnych ram prawnych dla ich stosunków handlowych i inwestycyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw;

POTWIERDZAJĄC potrzebę promowania przestrzegania uznanych na poziomie międzynarodowym wytycznych i zasad w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, w tym Wytycznych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju ("OECD") dla przedsiębiorstw wielonarodowych, wśród przedsiębiorstw działających na ich terytoriach;

MAJĄC NA UWADZE, że wzmocnienie wielostronnego systemu handlowego można osiągnąć poprzez wielostronne negocjacje handlowe, których celem jest osiągnięcie ambitnych, kompleksowych i wyważonych wyników, wspieranie rozwoju gospodarczego i poprawa dobrobytu ludności;

BIORĄC POD UWAGĘ, że Strony uznają integrację regionalną i otwarty regionalizm za ważne instrumenty rozwoju gospodarczego i społecznego, które wzmacniają międzynarodową integrację ich gospodarek, wspierają ściślejsze więzi między ich narodami i przyczyniają się do stabilności międzynarodowej;

PRZYJMUJĄC Z ZADOWOLENIEM przyjęcie Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 "Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030", którą Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) przyjęło w dniu 25 września 2015 r., (zwanej dalej "Agendą 2030") oraz Porozumienia paryskiego, przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonego w Paryżu dnia 12 grudnia 2015 r. (zwanego dalej "Porozumieniem paryskim") i wzywając do ich szybkiego wdrożenia;

ŚWIADOME potrzeby wspierania wzrostu i rozwoju Stron oraz zmniejszania istniejących dysproporcji, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb i trudności, z jakimi boryka się Paragwaj jako państwo śródlądowe;

UZNAJĄC długą historię migracji między Unią Europejską a krajami MERCOSUR oraz jej pozytywny wkład w ich stosunki, a także w ich rozwój społeczny, kulturalny i gospodarczy;

MAJĄC NA UWADZE uzgodnione na poziomie międzynarodowym postanowienia dotyczące specjalnego i zróżnicowanego traktowania krajów rozwijających się;

UZNAJĄC, że niniejsza Umowa zachowuje prawo Stron do wprowadzania regulacji na własnym terytorium zgodnie z wewnętrznymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, a także elastyczność Stron w osiąganiu uzasadnionych celów polityki, takich jak zdrowie publiczne, bezpieczeństwo, środowisko, edukacja, moralność publiczna oraz promowanie i ochrona różnorodności kulturowej;

POTWIERDZAJĄC prawo Stron do eksploatacji własnych zasobów naturalnych zgodnie z prowadzoną przez nie polityką dotyczącą środowiska i celami zrównoważonego rozwoju;

MAJĄC NA UWADZE Międzyregionalną ramową umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami, z drugiej strony, podpisaną w Madrycie dnia 15 grudnia 1995 r., a także załączoną do niej wspólną deklarację w sprawie dialogu politycznego oraz cel, jakim jest ustanowienie partnerstwa opartego na wzmocnionym dialogu politycznym, liberalizacji handlu, wspieraniu inwestycji i pogłębianiu współpracy;

MAJĄC NA UWADZE, że współpraca między Unią Europejską a MERCOSUR jest realizowana za pomocą różnorodnych instrumentów;

PRZYPOMINAJĄC decyzję podjętą na posiedzeniu szefów państw i rządów MERCOSUR i Unii Europejskiej w czerwcu 1999 r. w Rio de Janeiro o nadaniu nowego priorytetu ich stosunkom w dziedzinie polityki, gospodarki, handlu, kultury i współpracy, celem budowania głębszego i pełniejszego partnerstwa między obydwoma regionami, które powinno opierać się na demokracji, zrównoważonym rozwoju oraz wzroście gospodarczym w warunkach sprawiedliwości społecznej;

POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie na rzecz dalszego umacniania, liberalizacji i różnicowania swoich stosunków handlowych i inwestycyjnych;

W OCZEKIWANIU na zacieśnienie stosunków handlowych i inwestycyjnych w tym kontekście poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu zgodnie z Układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz zasadami WTO;

GOTOWE wzmocnić współpracę między Stronami w oparciu o otwarty i stały dialog we wszystkich dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności w dziedzinie polityki, gospodarki, handlu, finansów, prawa i wymiaru sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, nauki i technologii, spraw społecznych i kultury;

ŚWIADOME znaczenia zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w kontekście partnerstwa między Stronami;

ŚWIADOME, że do celów zacieśnienia wzajemnych stosunków we wszystkich dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania konieczne jest rozpoczęcie nowego etapu istniejącego dialogu politycznego między Stronami;

UWZGLĘDNIAJĄC szczególne doświadczenia Stron w zakresie integracji regionalnej, z których mogą one czerpać wzajemne korzyści zgodnie z własnymi potrzebami;

POTWIERDZAJĄC znaczenie wspólnych zasad i wartości w dziedzinie rozwoju społecznego;

UZNAJĄC znaczenie dialogu kulturalnego jako środka do osiągnięcia lepszego wzajemnego zrozumienia między Stronami, promowania różnorodności kulturowej i wspierania więzi kulturowych między ich obywatelami;

STWIERDZAJĄC, że w przypadku gdy Strony postanowią zawrzeć, w ramach niniejszej Umowy, umowy szczególne dotyczące przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które mogą zostać zawarte przez Unię Europejską na podstawie części trzeciej tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowienia takich przyszłych umów nie będą wiążące dla Irlandii, chyba że Unia Europejska, wraz z Irlandią w zakresie jej odpowiednich wcześniejszych stosunków dwustronnych, powiadomi MERCOSUR, że Irlandia związała się takimi umowami jako część Unii Europejskiej zgodnie z protokołem nr 21 w sprawie stanowiska Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; stwierdzając, że wszelkie późniejsze środki wewnętrzne Unii Europejskiej, które mogą zostać przyjęte zgodnie z częścią trzecią tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu wykonania niniejszej Umowy, nie będą wiążące dla Irlandii, chyba że Irlandia zgłosi swój zamiar uczestniczenia w takich środkach lub ich wprowadzenia zgodnie z protokołem nr 21; oraz stwierdzając, że takie przyszłe umowy lub późniejsze środki wewnętrzne Unii Europejskiej byłyby objęte zakresem protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

UZNAJĄC różnice w rozwoju gospodarczym i społecznym pomiędzy Stronami i w obrębie Stron,

UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

CZĘŚĆ  I

ZASADY OGÓLNE I RAMY INSTYTUCJONALNE

ROZDZIAŁ  1

POSTANOWIENIA WSTĘPNE

ARTYKUŁ  1.1

Definicje ogólne

Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:

a) "Międzyregionalna ramowa umowa o współpracy z 1995 r." oznacza Międzyregionalną ramową umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami, z drugiej strony, podpisaną w Madrycie dnia 15 grudnia 1995 r.;

b) "Umowa przejściowa w sprawie handlu" oznacza Umowę przejściową w sprawie handlu między Unią Europejską, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony, która ma zostać zawarta;

c) "MŚP" oznacza małe i średnie przedsiębiorstwa, co obejmuje mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa i przedsiębiorców;

d) "państwo trzecie" oznacza państwo lub terytorium poza terytorialnym zakresem stosowania niniejszej Umowy;

e) "UNCLOS" oznacza Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzoną w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r.; oraz

f) "WTO" oznacza Światową Organizację Handlu.

ARTYKUŁ  1.2

Zasady ogólne

1. Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka oraz podstawowych wolności, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz innych instrumentach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, których Strony są stronami, a także zasad praworządności leży u podstaw polityk wewnętrznych i międzynarodowych Stron i stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

2. Strony potwierdzają swoje zdecydowane zaangażowanie na rzecz wspólnych zasad i celów wyrażonych w Karcie Narodów Zjednoczonych. Wspieranie stałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz sprawiedliwego podziału korzyści płynących z niniejszej Umowy to jedna z przewodnich zasad przyświecających wykonaniu niniejszej Umowy.

3. Strony potwierdzają swoje przywiązanie do zasad dobrego sprawowania rządów, w tym zasad takich jak przejrzystość działania rządu i walka z korupcją, etyczny i odpowiedzialny rząd, niezawisłość sądownictwa i ochrona praw mniejszości.

ARTYKUŁ  1.3

Zakres stosowania

Niniejsza Umowa ustanawia partnerstwo między Stronami oparte na wspólnych wartościach, w tym wzajemności, i wspólnym interesie. Niniejsza Umowa wzmacnia partnerstwo między Stroną UE a Stroną MERCOSUR oraz prowadzi do strategicznych stosunków w dziedzinie polityki, współpracy i handlu, a także w innych dziedzinach, które mają zostać uzgodnione.

ARTYKUŁ  1.4

Cele ogólne

Niniejsza Umowa ustanawia:

a) ramy instytucjonalne stanowiące podstawę partnerstwa;

b) wzmocnienie dialogu politycznego za pomocą nowych mechanizmów instytucjonalnych;

c) współpracę między Stronami mającą na celu przyczynienie się do osiągnięcia celów ogólnych niniejszej Umowy poprzez wykorzystanie istniejących lub przyszłych innowacyjnych instrumentów współpracy, które mogą wnieść wartość dodaną do wzajemnych stosunków; oraz

d) rozszerzenie i zróżnicowanie międzyregionalnych stosunków handlowych Stron oraz szczegółowe cele i postanowienia określone w części III niniejszej Umowy, które powinny się przyczynić do większego wzrostu gospodarczego, stopniowej poprawy jakości życia w obu regionach oraz lepszej integracji obu regionów w gospodarce światowej.

ROZDZIAŁ  2

RAMY INSTYTUCJONALNE

ARTYKUŁ  2.1

Szczyt

1. Najwyższy poziom dialogu politycznego i merytorycznego między Stroną UE a Stroną MERCOSUR ma miejsce na poziomie szczytu. Szczyty odbywają się w razie potrzeby i za obopólnym porozumieniem.

2. Szczyty stanowią okazję do oceny postępów w wykonywaniu niniejszej Umowy, określenia celów jej przyszłego rozwoju i omówienia innych tematów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

ARTYKUŁ  2.2

Wspólna Rada

1. Niniejszym ustanawia się Wspólną Radę na potrzeby nadzorowania realizacji celów niniejszej Umowy oraz jej wykonania. Wspólna Rada zajmuje się sprawami objętymi niniejszą Umową i bada wszelkie istotne kwestie wynikłe w ramach niniejszej Umowy, a także międzyregionalne, wielostronne i międzynarodowe kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.

2. Posiedzenia Wspólnej Rady odbywają się na poziomie ministrów w regularnych odstępach czasu, co najmniej co 2 (dwa) lata lub na zasadzie ad hoc, we wspólnie uzgodnionych terminach. Posiedzenia Wspólnej Rady mogą także odbywać się w formie telekonferencji lub wideokonferencji lub za pośrednictwem innych środków wspólnie uzgodnionych przez Strony.

3. Wspólna Rada składa się z przedstawicieli każdej Strony na poziomie ministrów zgodnie z odpowiednimi ustaleniami wewnętrznymi Stron i z uwzględnieniem konkretnych kwestii, które mają być rozpatrywane. Wspólna Rada zbiera się we wszelkich niezbędnych składach za porozumieniem Stron.

4. Gdy Wspólna Rada zajmuje się jakąkolwiek sprawą związaną z częścią III niniejszej Umowy, w jej skład wchodzą przedstawiciele każdej Strony odpowiedzialni za sprawy związane z handlem (zwana dalej "Wspólną Radą w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu").

5. Wspólna Rada przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny oraz regulamin wewnętrzny Wspólnego Komitetu.

6. Wspólnej Radzie współprzewodniczą jeden przedstawiciel Strony UE i jeden przedstawiciel Strony MERCOSUR, zgodnie z postanowieniami jej regulaminu wewnętrznego i w zależności od konkretnych kwestii, które mają być rozpatrywane na danym posiedzeniu.

7. Wspólna Rada bada wnioski i zalecenia oraz jest uprawniona do podejmowania decyzji, w tym dotyczących interpretacji postanowień, oraz wydawania odpowiednich zaleceń zgodnie z niniejszą Umową. Decyzje i zalecenia są przyjmowane za porozumieniem Stron i zgodnie z regulaminem wewnętrznym Wspólnej Rady. Decyzje są wiążące dla Stron, które wdrażają wszystkie niezbędne środki, zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi, w celu wykonania tych decyzji. W zakresie stosowania części II niniejszej Umowy Wspólna Rada jest również uprawniona do podejmowania decyzji i wydawania zaleceń wspólnie uzgodnionych przez Strony.

8. Wspólna Rada może delegować Wspólnemu Komitetowi wszelkie swoje funkcje, w tym uprawnienia do podejmowania decyzji, zgodnie z regulaminem wewnętrznym Wspólnej Rady.

ARTYKUŁ  2.3

Wspólny Komitet

1. Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.

2. Wspólny Komitet wspiera Wspólną Radę w wypełnianiu jej obowiązków.

3. Wspólny Komitet przygotowuje posiedzenia Wspólnej Rady i odpowiada za prawidłowe wykonanie niniejszej Umowy.

4. Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli każdej Strony na poziomie urzędników wyższego szczebla lub innych osób wyznaczonych przez Strony zgodnie z ich ustaleniami wewnętrznymi i z uwzględnieniem konkretnych spraw, które mają być rozpatrywane na danym posiedzeniu.

5. Gdy Wspólny Komitet zajmuje się jakąkolwiek sprawą związaną z częścią III niniejszej Umowy, w jego skład wchodzą przedstawiciele każdej Strony odpowiedzialni za sprawy związane z handlem (zwany dalej "Wspólnym Komitetem w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu").

6. Gdy Wspólny Komitet zajmuje się jakąkolwiek sprawą związaną z częścią II niniejszej Umowy, w jego skład wchodzą przedstawiciele każdej Strony odpowiedzialni za te sprawy, zgodnie z ich odpowiednimi ustaleniami wewnętrznymi.

7. Wspólny Komitet ma uprawnienia do przyjmowania decyzji zgodnie z niniejszą Umową lub w przypadku gdy takie uprawnienie zostało mu przekazane przez Wspólną Radę. Wspólny Komitet przyjmuje decyzje za porozumieniem Stron. Decyzje są wiążące dla Stron, które wprowadzają środki niezbędne do wykonania tych decyzji. Wykonując przekazane mu uprawnienia, Wspólny Komitet podejmuje decyzje zgodnie z regulaminem wewnętrznym Wspólnej Rady.

8. Bez uszczerbku dla postanowień szczególnych rozdziału 29 każda Strona może zwrócić się do Wspólnego Komitetu z dowolną kwestią dotyczącą stosowania lub interpretacji niniejszej Umowy.

9. Wspólnemu Komitetowi współprzewodniczą jeden przedstawiciel Strony MERCOSUR i jeden przedstawiciel Strony UE, w zależności od konkretnych kwestii, które mają być rozpatrywane na danym posiedzeniu.

10. Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się co do zasady raz w roku w celu dokonania przeglądu wykonania niniejszej Umowy, na przemian w Brukseli i w Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR, a termin i porządek obrad są uzgadniane przez Strony z wyprzedzeniem. Za obopólną zgodą, na wniosek Strony UE albo MERCOSUR, mogą być również zwoływane dodatkowe posiedzenia. Posiedzenia Wspólnego Komitetu mogą także odbywać się w formie telekonferencji lub wideokonferencji lub za pośrednictwem innych środków wspólnie uzgodnionych przez Strony.

ARTYKUŁ  2.4

Podkomitety i inne organy

1. Wspólny Komitet może zdecydować o ustanowieniu podkomitetów lub innych organów, aby wspierały go w sprawowaniu jego funkcji i zajęły się konkretnymi zadaniami lub tematami. Wspólny Komitet może zdecydować o zmianie zadań powierzonych podkomitetom lub innym organom utworzonym do tych celów lub rozwiązać taki podkomitet lub organ.

2. Wspólny Komitet przyjmuje regulaminy wewnętrzne, które ustalają skład, obowiązki i funkcjonowanie podkomitetów i innych organów.

3. Utworzenie lub istnienie podkomitetu nie stoi na przeszkodzie, aby Strona przedstawiła dowolną sprawę bezpośrednio Wspólnemu Komitetowi.

4. O ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, podkomitety i inne organy ustanowione na mocy niniejszej Umowy lub przez Wspólny Komitet składają Wspólnemu Komitetowi, regularnie lub na jego wniosek, sprawozdania ze swojej działalności.

5. Funkcjonowanie podkomitetów zajmujących się handlem i sprawami dotyczącymi handlu, ustanowionych na podstawie art. 9.9 ust. 4, reguluje art. 9.9; podkomitety te podlegają Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu.

6. Niniejszym ustanawia się Podkomitet ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju w celu promowania, koordynowania i nadzorowania realizacji działań w zakresie współpracy podejmowanych w obszarach, o których mowa w części II niniejszej Umowy, a także prowadzenia działań następczych, monitorowania i oceny takich inicjatyw w zakresie współpracy. Podkomitet ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju wspiera Wspólny Komitet w wykonywaniu jego funkcji dotyczących tych spraw.

ARTYKUŁ  2.5

Wspólna Komisja Parlamentarna

1. Niniejszym ustanawia się Wspólną Komisję Parlamentarną w celu pielęgnowania ściślejszych stosunków i zapewnienia regularnego dialogu między Parlamentem Europejskim a Parlamentem MERCOSUR.

2. Wspólna Komisja Parlamentarna składa się z posłów do Parlamentu Europejskiego, z jednej strony, oraz posłów do Parlamentu MERCOSUR, z drugiej strony. Wspólna Komisja Parlamentarna spotyka się w określonych przez siebie odstępach czasu.

3. Wspólna Komisja Parlamentarna ustanawia swój własny regulamin wewnętrzny.

4. Wspólnej Komisji Parlamentarnej przewodniczą na zmianę Parlament Europejski i Parlament MERCOCSUR.

5. Wspólną Komisję Parlamentarną informuje się o postępach w wykonywaniu niniejszej Umowy.

6. Wspólna Komisja Parlamentarna może wydawać zalecenia dla Wspólnej Rady.

ARTYKUŁ  2.6

Stosunki ze społeczeństwem obywatelskim

1. W celu ułatwienia wykonania niniejszej Umowy Strony wspierają konsultacje ze społeczeństwem obywatelskim poprzez ustanowienie odpowiedniego mechanizmu konsultacji i propagowanie interakcji między przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego.

2. Strony wspierają dialog między Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym ze strony Unii Europejskiej a Konsultacyjnym Forum Społeczno-Gospodarczym ze strony MERCOSUR i zachęcają je do udziału w mechanizmach określonych w art. 2.7 i 2.8.

ARTYKUŁ  2.7

Wewnętrzne grupy doradcze

1. Zarówno Strona UE, jak i Strona MERCOSUR wyznacza wewnętrzną grupę doradczą, ustanowioną zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami każdej Stron, w celu doradzania danej Stronie w kwestiach objętych niniejszą Umową. Grupa doradcza składa się ze zrównoważonej reprezentacji przedstawicieli niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji pozarządowych, organizacji przedsiębiorców i pracodawców i związków zawodowych, zajmujących się sprawami gospodarczymi, rozwojowymi, społecznymi, praw człowieka, ochrony środowiska i innymi kwestiami.

2. Strony wspierają regularny dialog ze swoimi wewnętrznymi grupami doradczymi i uwzględniają opinie lub zalecenia dotyczące wykonania niniejszej Umowy, przedstawione przez ich odpowiednią wewnętrzną grupę doradczą.

3. W celu zwiększania świadomości społecznej na temat wewnętrznych grup doradczych Strona UE i Strona MERCOSUR podają do wiadomości publicznej wykaz organizacji uczestniczących w konsultacjach oraz informacje dotyczące punktu kontaktowego dla takiej grupy.

ARTYKUŁ  2.8

Forum Społeczeństwa Obywatelskiego

1. Strony ułatwiają zorganizowanie Forum Społeczeństwa Obywatelskiego służącego do prowadzenia dialogu publicznego na temat wykonania niniejszej Umowy i na pierwszym posiedzeniu Wspólnego Komitetu uzgadniają wytyczne operacyjne dotyczące prowadzenia Forum Społeczeństwa Obywatelskiego.

2. Strony mogą ułatwiać uczestnictwo w Forum Społeczeństwa Obywatelskiego za pomocą środków wirtualnych.

3. Udział w Forum Społeczeństwa Obywatelskiego otwarty jest dla niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego mających siedzibę na terytorium Strony UE lub Strony MERCOSUR, w tym członków wewnętrznych grup doradczych, o których mowa w art. 2.7. Strony promują zrównoważoną reprezentację, obejmującą organizacje pozarządowe, organizacje przedsiębiorców i pracodawców i związki zawodowe, zajmujące się kwestiami gospodarczymi, rozwojowymi, społecznymi, praw człowieka, ochrony środowiska i innymi kwestiami.

4. Przedstawiciele Stron uczestniczący we Wspólnej Radzie lub we Wspólnym Komitecie biorą, stosownie do przypadku, udział w sesji posiedzenia Forum Społeczeństwa Obywatelskiego w celu przedstawienia informacji na temat wykonania niniejszej Umowy oraz nawiązania dialogu w ramach Forum Społeczeństwa Obywatelskiego.

ROZDZIAŁ  3

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ  3.1

Klauzula dotycząca bezpieczeństwa

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako:

a) wymagające od Strony dostarczenia lub umożliwienia dostępu do informacji, których ujawnienie uważa ona za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa; lub

b) stojące na przeszkodzie, aby Strona podjęła działanie uznane przez nią za niezbędne do ochrony jej podstawowych interesów bezpieczeństwa:

(i) związanych z produkcją broni, amunicji i materiałów wojennych lub handlem nimi, oraz związanych z tego rodzaju handlem i transakcjami obejmującymi inne towary i materiały, usługi i technologie, a także związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną bezpośrednio lub pośrednio w celu zaopatrywania obiektu wojskowego;

(ii) odnoszących się do materiałów rozszczepialnych i materiałów do syntezy jądrowej lub materiałów służących do ich uzyskania; lub

(iii) podjętych w czasie wojny lub innego zagrożenia w stosunkach międzynarodowych; lub

c) stojące na przeszkodzie, aby Strona podjęła działania w ramach wypełniania jej obowiązków międzynarodowych wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych w celu utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

ARTYKUŁ  3.2

Inne umowy

1. Międzyregionalna ramowa umowa o współpracy z 1995 r. traci moc z chwilą wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. Niniejsza Umowa zastępuje Międzyregionalną ramową umowę o współpracy z 1995 r. Odesłania do Międzyregionalnej ramowej umowy o współpracy z 1995 r. we wszystkich innych umowach między Stronami traktuje się jako odesłania do niniejszej Umowy.

3. Umowa przejściowa w sprawie handlu traci moc i zostaje zastąpiona niniejszą Umową z chwilą wejścia w życie niniejszej Umowy. Odesłania do Umowy przejściowej w sprawie handlu we wszystkich innych umowach między Stronami traktuje się jako odesłania do niniejszej Umowy.

4. Z chwilą wejścia w życie niniejszej Umowy decyzje przyjęte przez Radę ds. Handlu ustanowioną w Umowie przejściowej w sprawie handlu uznaje się za przyjęte przez Wspólną Radę ustanowioną na podstawie art. 2.2 niniejszej Umowy. Decyzje przyjęte przez Komitet ds. Handlu ustanowiony w Umowie przejściowej w sprawie handlu uznaje się za przyjęte przez Wspólny Komitet ustanowiony na podstawie art. 2.3 niniejszej Umowy.

5. Niezależnie od ust. 3 niniejszego artykułu:

a) środki tymczasowe przyjęte zgodnie z art. 11.4 i 11.5 Umowy przejściowej w sprawie handlu, które obowiązują w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy, stosuje się do czasu ich planowego wygaśnięcia;

b) dwustronne środki ochronne przyjęte zgodnie z rozdziałem 9 sekcja C Umowy przejściowej w sprawie handlu, które obowiązują w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy, stosuje się do czasu ich planowego wygaśnięcia;

c) po dniu wejścia w życie niniejszej Umowy procedury rozstrzygania sporów wszczęte na podstawie art. 21.7 i 18.17 Umowy przejściowej w sprawie handlu uznaje się za spory na podstawie niniejszej Umowy i kontynuuje się do czasu ich zakończenia; oraz

d) wiążący wynik procedury rozstrzygania sporów wszczętej na podstawie art. 21.7 i 18.17 Umowy przejściowej w sprawie handlu pozostaje wiążący dla Stron od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

6. Strony nie mogą wszczynać na podstawie niniejszej Umowy postępowania w sprawie rozstrzygnięcia sporu w sprawach, które stanowiły przedmiot sprawozdania końcowego organu arbitrażowego zgodnie z rozdziałem 18 i orzeczenia arbitrażowego zgodnie z rozdziałem 21 Umowy przejściowej w sprawie handlu.

7. Okresy przejściowe, które zgodnie z Umową przejściową w sprawie handlu upłynęły już w całości lub w części, uwzględnia się przy obliczaniu okresów przejściowych, o których mowa w równoważnych postanowieniach niniejszej Umowy. Okresy przejściowe na podstawie niniejszej Umowy oblicza się począwszy od dnia wejścia w życie Umowy przejściowej w sprawie handlu.

Terminy proceduralne, które zgodnie z Umową przejściową w sprawie handlu upłynęły już w całości lub w części, uwzględnia się przy obliczaniu okresów proceduralnych, o których mowa w równoważnych postanowieniach niniejszej Umowy.

8. Strony mogą uzupełnić niniejszą Umowę poprzez zawarcie umów szczególnych w obszarach współpracy objętych zakresem stosowania niniejszej Umowy. Takie umowy szczególne mogą stanowić, że są one integralną część ogólnych stosunków międzyregionalnych regulowanych niniejszą Umową oraz podlegają wspólnym ramom instytucjonalnym.

ARTYKUŁ  3.3

Terytorialny zakres stosowania

1. Niniejszą Umowę stosuje się do:

a) terytoriów, na których stosuje się Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tych Traktatach; oraz

b) terytoriów Republiki Argentyńskiej, Federacyjnej Republiki Brazylii, Republiki Paragwaju i Wschodniej Republiki Urugwaju.

2. Termin "terytorium" w niniejszej Umowie obejmuje przestrzeń powietrzną i morze terytorialne zgodnie z UNCLOS.

3. O ile wyraźnie nie postanowiono inaczej, termin "terytorium" w niniejszej Umowie rozumie się w taki sposób.

4. W przypadku postanowień dotyczących traktowania taryfowego towarów, w tym postanowień dotyczących ułatwień celnych i handlowych, wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych i reguł pochodzenia, a także tymczasowego zawieszenia takiego traktowania, niniejszą Umowę stosuje się również do tych terytoriów obszaru celnego Unii Europejskiej, zdefiniowanego w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny ¹ , których nie obejmuje ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu.

CZĘŚĆ  II

DIALOG POLITYCZNY I WSPÓŁPRACA

ROZDZIAŁ  4

CELE DIALOGU POLITYCZNEGO I WSPÓŁPRACY MIĘDZYNARODOWEJ

ARTYKUŁ  4.1

Cele dialogu politycznego

1. Strony zgadzają się, że wymiar polityczny stanowi zasadniczą część partnerstwa ustanowionego na mocy niniejszej Umowy i zobowiązują się wzmocnić i pogłębić regularny dialog polityczny między Stronami. Strony postanawiają ustanowić program polityczny, współpracować w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz dokładać starań w celu skoordynowania swoich stanowisk, aby podejmować wspólne inicjatywy na odpowiednich forach międzynarodowych.

2. Celem dialogu politycznego między Stronami jest:

a) zacieśnianie więzi w celu przyczyniania się do pokoju, stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu oraz umocnienie partnerstwa strategicznego;

b) promowanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, dyplomacji prewencyjnej, środków budowy zaufania i pokojowego rozwiązywania sporów, w tym poprzez opracowywanie wspólnych działań na rzecz wzmocnienia systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanej dalej "ONZ") i multilateralizmu;

c) wzmocnienie demokracji, praworządności oraz promowania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności;

d) wspieranie rozwoju społecznego i potwierdzanie swojego zaangażowania w zrównoważony rozwój, wyrażone przez przyjęcie Agendy 2030. Strony współpracują na rzecz realizacji i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, uznając, że ich szeroki i ambitny charakter wymaga pilnych działań, a następnie działań następczych i przeglądu;

e) promowanie równości płci i poszanowania wszystkich praw kobiet i dziewcząt, z naciskiem na perspektywę płci, oraz przeciwdziałanie dyskryminacji i przemocy ze względu na orientację seksualną, zgodnie z prawem wewnętrznym każdej ze Stron;

f) przyczynianie się do rozbrojenia i nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, w pełnej zgodzie z odpowiednimi obowiązkami międzynarodowymi Stron i przy zapewnieniu ich wykonania na poziomie krajowym;

g) wzmocnienie współpracy w dziedzinie walki z rasizmem, dyskryminacją rasową, ksenofobią i powiązanymi aspektami nietolerancji;

h) opracowanie wspólnych działań w celu wzmocnienia współpracy w dziedzinie walki z handlem ludźmi, przemytem migrantów, nielegalnym handlem bronią, handlem narkotykami i powiązanymi przestępstwami, cyberprzestępczością i innymi formami międzynarodowej przestępczości zorganizowanej;

i) promowanie i rozwijanie wspólnych działań mających na celu wyeliminowanie niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, w tym produkcji i rozpowszechniania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci, oraz zwalczanie podróżujących przestępców seksualnych;

j) wzmocnienie współpracy w zakresie zwalczania korupcji oraz zapobiegania wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania dochodów z działalności przestępczej i finansowania terroryzmu, a także w zakresie identyfikowania, odzyskiwania i zwrotu nielegalnego mienia;

k) walka z bezkarnością w związku z najpoważniejszymi zbrodniami prawa międzynarodowego budzącymi niepokój całej społeczności międzynarodowej;

l) wzmocnienie współpracy w zakresie zapobiegania aktom terroryzmu i ich tłumienia, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi, których stronami są państwa członkowskie Unii Europejskiej i Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR, odpowiednimi rezolucjami ONZ oraz odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Stron;

m) wymiana poglądów i poprawa dialogu na temat międzynarodowych spraw podatkowych, w tym globalnych standardów i przejrzystości;

n) działanie na rzecz integracji regionalnej każdej Strony, uznawanej za jeden ze sposobów osiągnięcia zrównoważonego rozwoju, a także za instrument konkurencyjnej integracji z gospodarką światową;

o) rozwijanie wzajemnego zrozumienia i promowanie konsensusu w kwestiach międzyregionalnych i międzynarodowych, w szczególności poprzez współpracę na forach wielostronnych i opracowywanie wspólnych inicjatyw;

p) opracowanie wspólnych działań na rzecz wzmocnienia systemu ONZ i multilateralizmu, aby skutecznie, wydajnie i szybko stawić czoła najważniejszym obecnym i przyszłym wyzwaniom;

q) budowanie szerokiej koordynacji politycznej na poziomie międzynarodowym w celu wspierania i wzmacniania wielostronnych, przejrzystych i demokratycznych procesów zarządzania internetem opartych na porozumieniu zainteresowanych stron, z udziałem rządów, sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego, organizacji międzynarodowych, środowisk technicznych i akademickich oraz wszystkich innych odpowiednich zainteresowanych stron, zgodnie z ich odpowiednimi rolami, obowiązkami i zdolnościami;

r) omawianie spraw prawnych i sądowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz

s) podejmowanie innych tematów uzgodnionych przez Strony.

ARTYKUŁ  4.2

Cele współpracy międzynarodowej i rozwoju

1. Strony, potwierdzając potrzebę wzmocnienia swojego partnerstwa, podkreślają znaczenie współpracy międzynarodowej i rozwoju oraz zgadzają się, że jednym z głównych celów współpracy międzyregionalnej i sposobów jej realizacji jest ułatwienie wykonania niniejszej Umowy.

2. Strony realizują projekty współpracy i wspólne działania za pomocą wszystkich istniejących i przyszłych instrumentów i metod, oraz dostępnych środków, w tym współpracy trójstronnej. Współpraca ta może między innymi obejmować:

a) promowanie inwestycji i tworzenia miejsc pracy poprzez uruchomienie zasobów finansowych, między innymi poprzez wykorzystanie dotacji i pożyczek do osiągnięcia wyników w zakresie zrównoważonego rozwoju;

b) wspieranie budowania zdolności poprzez szkolenia, warsztaty i seminaria oraz wymianę ekspertów, badań, wspólnych projektów badawczych i dobrych praktyk;

c) promowanie instytucjonalnej wiedzy fachowej w obu regionach poprzez działania w zakresie współpracy;

d) promowanie finansowania rozwoju za pomocą wszelkich instrumentów dostępnych każdej Stronie oraz innych form innowacyjnych mechanizmów finansowych;

e) promowanie dostępu do innowacyjnych technologii, a także zwiększanie zdolności krajowych;

f) opracowanie konkretnych działań mających na celu ograniczenie ubóstwa, walkę z głodem oraz promowanie włączenia społecznego i spójności;

g) konsolidację istniejących sieci i platform współpracy regionalnej; oraz h) promowanie współpracy między organami administracji publicznej a instytucjami Stron.

3. Strony postanawiają wspierać uruchomienie zasobów finansowych w celu wykonania niniejszej Umowy, w ścisłej współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, europejskimi instytucjami finansowymi i instytucjami z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, a także z międzynarodowymi i regionalnymi instytucjami finansowymi.

ARTYKUŁ  4.3

Zasoby

1. Aby przyczynić się do osiągnięcia celów współpracy ustanowionej w niniejszej Umowie, Strony zobowiązują się do zapewnienia, w granicach swoich możliwości i za pośrednictwem własnych kanałów, odpowiednich zasobów, w tym zasobów finansowych, oraz do zachęcania publicznych i prywatnych instytucji finansowych związanych z rozwojem w obu regionach do aktywnej współpracy w tym celu.

2. Strony zachęcają Europejski Bank Inwestycyjny i inne instytucje finansowe do kontynuowania działalności w Państwach-Sygnatariuszach MERCOSUR, zgodnie z ich procedurami i kryteriami finansowania, ich odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz bez uszczerbku dla uprawnień ich właściwych organów.

ROZDZIAŁ  5

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE ZASAD DEMOKRACJI, PRAW CZŁOWIEKA, PRAWORZĄDNOŚCI ORAZ MIĘDZYNARODOWEGO POKOJU I BEZPIECZEŃSTWA

ARTYKUŁ  5.1

Współpraca w zakresie zasad demokracji, praw człowieka i praworządności

1. Strony współpracują w zakresie promowania i ochrony praw człowieka, w tym ratyfikacji i wykonania międzynarodowych instrumentów dotyczących praw człowieka, a także w zakresie umacniania zasad demokracji i praworządności.

2. Współpraca ta może obejmować:

a) skuteczne wdrażanie instrumentów międzynarodowych dotyczących praw człowieka, których są stronami, jak również zaleceń wydanych przez organy traktatowe ONZ ds. praw człowieka, specjalnych procedur Rady Praw Człowieka ONZ oraz powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

b) uwzględnienie praw człowieka w krajowych politykach i planach rozwoju;

c) wzmocnienie zdolności do stosowania zasad i praktyk demokracji;

d) wymianę dobrych praktyk w zakresie krajowych planów działania na rzecz demokracji i praw człowieka;

e) podnoszenie świadomości oraz edukację w zakresie praw człowieka, demokracji i kultury pokoju;

f) wzmocnienie instytucji demokratycznych oraz działających na rzecz praw człowieka, a także ram prawnych i instytucjonalnych w zakresie promowania i ochrony praw człowieka i praworządności;

g) opracowywanie wspólnych inicjatyw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach odpowiednich instytucji ONZ zajmujących się prawami człowieka i forów wielostronnych;

h) promowanie demokracji, prawa międzynarodowego, w tym praw człowieka, podstawowych wolności i praworządności, w tym na forach wielostronnych;

i) współpracę i koordynację, w tym, w stosownych przypadkach, w państwach trzecich, w odniesieniu do praktycznego rozwoju zasad demokracji, praw człowieka i praworządności, w szczególności w odniesieniu do praw politycznych i podstawowych wolności, w tym wzmacnianie przejrzystych, wiarygodnych i pluralistycznych procesów wyborczych zgodnie z normami międzynarodowymi;

j) wzmacnianie dobrego sprawowania rządów na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, w tym rozliczalności i przejrzystości instytucji, wspieranie uczestnictwa obywateli i zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego oraz walka z korupcją; oraz

k) promowanie zapobiegania ludobójstwu, zbrodniom przeciwko ludzkości, zbrodniom wojennym i wszelkim innym zbrodniom podlegającym jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego.

ARTYKUŁ  5.2

Równość płci oraz kobiety, pokój i bezpieczeństwo

1. Strony promują równość płci i wzmocnienie pozycji wszystkich kobiet i dziewcząt. Strony uznają konieczność zapewnienia równości płci oraz wzmocnienia pozycji kobiet i dziewcząt jako warunku koniecznego do pełnego osiągnięcia rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu, demokracji i bezpieczeństwu. Strony rozważają dalsze modele współpracy i potencjalne synergie między odpowiednimi politykami i inicjatywami, zgodnie z międzynarodowymi normami i zobowiązaniami, takimi jak Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), Agenda 2030 oraz rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa.

2. Współpraca ta może obejmować:

a) wspieranie skutecznego uwzględniania aspektu płci;

b) promowanie udziału kobiet w życiu politycznym i ich przywództwa, dostępu kobiet do edukacji o wysokiej jakości, upodmiotowienia ekonomicznego kobiet oraz ich większego udziału w zatrudnieniu;

c) wzmacnianie instytucji krajowych i regionalnych, aby zająć się kwestiami związanymi z przemocą wobec kobiet oraz rozwiązać te kwestie, obejmujące zapobieganie przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć oraz ochronę przed nimi, prowadzenie postępowań i mechanizmy rozliczalności, udzielanie wsparcia ofiarom oraz promowanie warunków bezpieczeństwa i ochrony kobiet i dziewcząt;

d) aktywne wzmacnianie praw człowieka w odniesieniu do kobiet, w tym wolności od naruszania praw człowieka i wszelkich rodzajów przemocy wobec kobiet oraz dostępu kobiet do wymiaru sprawiedliwości;

e) wspieranie opracowywania i wdrażania krajowych planów działania dotyczących wykonania rezolucji RB ONZ nr 1325; oraz

f) wzmacnianie współpracy z odpowiednimi organami ONZ oraz innymi organizacjami międzynarodowymi.

ARTYKUŁ  5.3

Broń masowego rażenia

1. Strony uznają centralną rolę Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, sporządzonego w Londynie dnia 1 lipca 1968 r., oraz jego trzech równorzędnych i wzmacniających się filarów: rozbrojenia, nierozprzestrzeniania i pokojowego wykorzystania energii jądrowej.

2. Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia (zwanej dalej "BMR") i środków jej przenoszenia, zarówno do państw, jak i do podmiotów niepaństwowych, stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla stabilności międzynarodowej i bezpieczeństwa międzynarodowego. W związku z tym Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia poprzez pełne przestrzeganie i wykonanie na poziomie krajowym istniejących obowiązków Stron w ramach traktatów i umów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu, a także innych odpowiednich obowiązków międzynarodowych. Strony zgadzają się, że niniejszy ustęp stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

3. Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia poprzez:

a) podejmowanie działań mających na celu, w zależności od przypadku, podpisanie, ratyfikowanie lub przystąpienie do wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych oraz ich pełne wykonanie; oraz

b) ustanowienie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu, obejmującego kontrolę wywozu, a także tranzytu towarów związanych z BMR, w tym kontrolę ostatecznego użycia technologii podwójnego zastosowania pod kątem BMR oraz skuteczne kary w przypadku naruszenia kontroli wywozu.

4. Strony ustanawiają regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył tym elementom i który je umocni.

ARTYKUŁ  5.4

Najpoważniejsze zbrodnie wagi międzynarodowej i Międzynarodowy Trybunał Karny

1. Strony potwierdzają, że najpoważniejsze zbrodnie wagi międzynarodowej, takie jak zbrodnie podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego, nie mogą pozostawać bezkarne oraz że zbrodnie te muszą być ścigane za pomocą środków krajowych i międzynarodowych, stosownie do przypadku, zgodnie z zasadą komplementarności.

2. Uznając, że skuteczny Międzynarodowy Trybunał Karny stanowi istotny krok na rzecz międzynarodowego pokoju i sprawiedliwości, Strony postanawiają współpracować w promowaniu powszechnego przystąpienia do Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego sporządzonego w Rzymie dnia 17 lipca 1998 r. (zwanego dalej "Statutem rzymskim") i w tym celu:

a) podejmują dalsze kroki w celu wdrożenia Statutu rzymskiego i jego zmian oraz ratyfikowania i wdrożenia powiązanych instrumentów, takich jak Umowa o przywilejach i immunitetach Międzynarodowego Trybunału Karnego, przyjęta w Nowym Jorku dnia 9 września 2002 r.;

b) w stosownych przypadkach, dzielą się doświadczeniami w zakresie stanowienia prawodawstwa krajowego mającego na celu skuteczne wykonanie Statutu rzymskiego; oraz

c) podejmują środki w celu zachowania integralności Statutu rzymskiego.

ARTYKUŁ  5.5

Broń strzelecka i lekka oraz inna broń konwencjonalna

1. Strony zobowiązują się do współpracy oraz zapewnienia koordynacji i komplementarności oraz do poszukiwania synergii w swoich staraniach zmierzających do uregulowania międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną lub jego lepszego uregulowania oraz do zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią, zwalczania i eliminowania go na poziomie globalnym, regionalnym i poniżej poziomu regionalnego.

2. Na poziomie globalnym Strony podkreślają wyjątkowe ramy utworzone na mocy Traktatu o handlu bronią, przyjętego w Nowym Jorku dnia 2 kwietnia 2013 r., w celu osiągnięcia tej współpracy i komplementarności między krajowymi systemami kontroli transferów broni konwencjonalnej, w tym jego postanowienia dotyczące współpracy i pomocy. Strony zgadzają się również co do tego, jak ważne jest promowanie upowszechniania i pełnego wykonania Traktatu o handlu bronią przez wszystkie państwa członkowskie ONZ.

3. Strony uznają, że nielegalne wytwarzanie i transfer broni strzeleckiej i lekkiej, obrót nią oraz jej nadmierne gromadzenie i niekontrolowane rozprzestrzenianie mają w wielu regionach świata różnorodne skutki humanitarne i społeczno-gospodarcze oraz stanowią poważne zagrożenie dla pokoju, pojednania, bezpieczeństwa, ochrony, stabilności i zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym, lokalnym, krajowym, regionalnym i międzynarodowym.

4. Strony postanawiają w pełni wykonywać swoje odpowiednie obowiązki w zakresie zwalczania nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, w ramach istniejących umów międzynarodowych, których są stronami, oraz w ramach rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także swoje zobowiązania w ramach innych instrumentów międzynarodowych mających zastosowanie w tej dziedzinie, takich jak Program działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach.

5. Strony uznają znaczenie wewnętrznych systemów kontroli transferu broni konwencjonalnej, zgodnie z istniejącymi normami międzynarodowymi. Strony postanawiają stosować takie kontrole w odpowiedzialny sposób, aby przyczynić się do międzynarodowego i regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności oraz do ograniczenia cierpień ludzi, a także do zapobiegania przenikaniu broni konwencjonalnej.

ARTYKUŁ  5.6

Współpraca w dziedzinie zwalczania terroryzmu

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie w walkę z terroryzmem we wszystkich jego formach i przejawach, zgodnie z prawem międzynarodowym, prawem dotyczącym praw człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym, odpowiednimi rezolucjami ONZ i odpowiednim prawodawstwem Stron.

2. Strony postanawiają współpracować i - tam gdzie mają wspólny interes - zapobiegać wszelkim aktom terrorystycznym, zwalczać je i penalizować zgodnie z instrumentami ONZ, których są stronami.

3. Strony postanawiają nie udzielać pomocy ani schronienia autorom lub inicjatorom jakiegokolwiek rodzaju działalności terrorystycznej ani żadnemu innemu jej uczestnikowi, zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1373 (2001) i 1624 (2005). Strony zobowiązują się współpracować w szczególności:

a) w ramach pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1267 (1999), 1373 (2001), 1624 (2005), 1904 (2009), 2178 (2014), 2253 (2015), 2322 (2016) i 2331 (2016), a także innych odpowiednich rezolucji ONZ oraz konwencji i instrumentów międzynarodowych i regionalnych;

b) poprzez promowanie współpracy między państwami członkowskimi ONZ w celu skutecznego wdrożenia globalnej strategii zwalczania terroryzmu ONZ;

c) poprzez wymianę doświadczeń i dobrych praktyk w dziedzinach ochrony praw człowieka, prawa humanitarnego i prawa międzynarodowego w walce z terroryzmem;

d) poprzez wymianę poglądów na temat środków i metod wykorzystywanych do zwalczania terroryzmu, w tym współpracę w dziedzinach technicznych oraz szkolenia, a także poprzez wymianę doświadczeń i dobrych praktyk w zakresie zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi prowadzącemu do terroryzmu, zwłaszcza w ramach wdrażania sekcji I i IV globalnej strategii zwalczania terroryzmu ONZ w odniesieniu do zapobiegania terroryzmowi; oraz

e) poprzez zajęcie się przyczynami strukturalnymi leżącymi u podstaw zjawiska terroryzmu i brutalnego ekstremizmu.

ARTYKUŁ  5.7

Współpraca w zakresie budowania i utrzymywania pokoju

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz współpracy w promowaniu międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa pod egidą ONZ.

2. W odniesieniu do budowania i utrzymywania pokoju przez ONZ Strony nawiązują dialog dotyczący kwestii pokoju i bezpieczeństwa w celu zainicjowania współpracy między innymi w dziedzinach budowania zdolności i wymiany najlepszych praktyk.

ARTYKUŁ  5.8

Pomoc humanitarna i zarządzanie ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz ram ONZ w dziedzinie zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i reagowania na nie oraz postanawiają uznać zmniejszanie podatności na zagrożenia i zmniejszanie ryzyka oraz promowanie odporności za swoje priorytety.

2. Do celów określonych w ust. 1 Strony badają możliwości koordynacji pomocy humanitarnej i działań związanych z reagowaniem na katastrofy.

ARTYKUŁ  5.9

Współpraca w ramach wielostronnych, regionalnych i międzynarodowych forów i organizacji

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz przestrzegania zasad Karty Narodów Zjednoczonych. Strony podzielają zaangażowanie na rzecz multilateralizmu i wysiłków mających na celu poprawę skuteczności regionalnych i międzynarodowych forów i organizacji, takich jak ONZ oraz jej wyspecjalizowane organizacje i agencje, a także innych forów wielostronnych.

2. Strony zapewniają skuteczne mechanizmy konsultacji przy okazji spotkań na forach wielostronnych. W ramach ONZ Strony ustanawiają odpowiednie mechanizmy konsultacji w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ i biurach ONZ, stosownie do przypadku i zgodnie z ustaleniami Stron.

ARTYKUŁ  5.10

Cyberbezpieczeństwo oraz technologie informacyjno-komunikacyjne

Strony uznają znaczenie współpracy i wymiany poglądów w dziedzinie cyberbezpieczeństwa w odniesieniu do stosowania technologii informacyjno-komunikacyjnych (zwanych dalej "ICT") w kontekście międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, w tym w zakresie standardów i zasad odpowiedzialnego zachowania państw, stosowania prawa międzynarodowego do wykorzystywania ICT oraz rozwoju środków budowy zaufania i budowania zdolności.

ARTYKUŁ  5.11

Cyberprzestępczość

1. Strony uznają, że cyberprzestępczość staje się szeroko rozpowszechnionym globalnym problemem wymagającym wielostronnego, regionalnego i krajowego rozwiązania. Strony wzmacniają współpracę na rzecz zapobiegania cyberprzestępczości i jej zwalczania poprzez wymianę informacji i współpracę praktyczną, zgodnie ze swoimi odpowiednimi ramami prawnymi i przepisami prawa oraz mającymi zastosowanie instrumentami międzynarodowymi dotyczącymi cyberprzestępczości. Strony dokładają wszelkich starań, aby, w stosownych przypadkach, współpracować przy opracowywaniu skutecznych przepisów prawa, polityk i praktyk mających na celu zapobieganie cyberprzestępczości i jej zwalczanie wszędzie tam, gdzie ma ona miejsce.

2. Strony - w stosownych przypadkach, w granicach swoich właściwych ram prawnych - wymieniają informacje, w tym w dziedzinach kształcenia i szkolenia osób prowadzących postępowania w sprawach cyberprzestępczości, prowadzenia postępowań w tych sprawach oraz kryminalistyki cyfrowej.

ROZDZIAŁ  6

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE SPRAWIEDLIWOŚCI, WOLNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA

ARTYKUŁ  6.1

Migracja i międzynarodowa ochrona uchodźców

1. Strony potwierdzają znaczenie, jakie przywiązują do skutecznego radzenia sobie z przepływami migracyjnymi, i postanawiają wzmocnić współpracę w zakresie migracji w oparciu o zasadę suwerenności narodowej, wspólnej odpowiedzialności i powiązanych kwestii, takich jak potencjalny wkład gospodarczy, społeczny i kulturalny migrantów w krajach pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia.

2. Strony skupiają się w szczególności na:

a) podstawowych przyczynach migracji;

b) ułatwianiu przemieszczania się własnych obywateli między ich terytoriami zgodnie z mającym zastosowanie prawem i odpowiednimi kompetencjami;

c) pełnym przestrzeganiu praw człowieka przysługujących wszystkim migrantom i ich rodzinom, a także środkach przeciwko rasizmowi i ksenofobii;

d) włączaniu perspektywy płci do głównego nurtu polityki w dziedzinie migracji;

e) łączeniu rodzin, zgodnie z mającym zastosowanie prawem, w tym prawem międzynarodowym praw człowieka;

f) współpracy międzyregionalnej na rzecz zapobiegania przemytowi migrantów i handlowi ludźmi, zwłaszcza dziećmi i osobami znajdującymi się w trudnej sytuacji, w tym kobietami z grup ryzyka, oraz zwalczania tych procederów, a także na rzecz ochrony ofiar, zgodnie z Konwencją przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przyjętą w Nowym Jorku dnia 15 listopada 2000 r., oraz jej protokołami dodatkowymi w sprawie handlu ludźmi i przemytu migrantów;

g) regularnej wymianie informacji na temat środków ustawodawczych i administracyjnych mających zastosowanie do migrantów oraz doświadczeń w kwestiach migracji;

h) kwestiach wynikających z wdrożenia odpowiednich instrumentów międzynarodowych dotyczących ochrony uchodźców i osób ubiegających się o azyl;

i) badaniu możliwości współpracy na poziomie regionalnym w zakresie dobrowolnych przesiedleń i innych form przyjmowania uchodźców ze względów humanitarnych w ramach wypracowania wspólnych rozwiązań dla nasilającego się globalnego zjawiska masowego przemieszczania się uchodźców; oraz

j) współpracy międzyregionalnej na rzecz zapobiegania migracji nieuregulowanej.

3. Strony współpracują na rzecz zapewnienia bezpiecznej, uporządkowanej i uregulowanej migracji, readmisji własnych obywateli nielegalnie przebywających na terytorium drugiej Strony oraz zwalczania handlu ludźmi i przemytu migrantów. Strony współpracują również w zakresie wymiany informacji, w tym wymiany danych i statystyk dotyczących migracji.

4. Każde państwo członkowskie i każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR dokonuje na wniosek drugiej Strony readmisji swoich własnych obywateli nielegalnie przebywających na terytorium tej Strony. W tym celu należy zapewnić odpowiednie dokumenty podróży zapewniające skuteczny powrót. Strony zapewniają bezpieczne i godne traktowanie migrantów o nieuregulowanym statusie. Osobom, które nie zostały przyjęte, również zapewnia się traktowanie na ludzkich, godnych i sprawiedliwych warunkach, zgodnie z mającym zastosowanie prawem, w tym ustanowionymi w nim środkami ochrony prawnej.

5. Na wniosek jednej Strony poszczególne Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR oraz UE lub którekolwiek z państw członkowskich indywidualnie dokładają wszelkich starań, aby negocjować i zawierać umowy szczególne w celu dalszego ułatwiania współpracy między właściwymi organami w zakresie identyfikacji i dokumentowania obywateli nielegalnie przebywających na terytorium drugiej Strony, którzy mają podlegać readmisji. Takie umowy dotyczyłyby również readmisji osób, które nie są ich obywatelami, ale które posiadają ważne zezwolenie na pobyt wydane przez jedną Stronę lub które wjechały na terytorium jednej Strony bezpośrednio z terytorium drugiej Strony.

6. Strony wspierają opracowywanie i wdrażanie krajowego prawodawstwa i krajowych praktyk w zakresie międzynarodowej ochrony uchodźców w celu wypełnienia postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. i protokołu do niej z 1967 r., a także innych odpowiednich instrumentów regionalnych i międzynarodowych w celu zapewnienia poszanowania zasady "non-refou- lement". Strony skupiają się w szczególności na badaniu możliwości współpracy na poziomie regionalnym w zakresie dobrowolnych przesiedleń i innych form przyjmowania uchodźców ze względów humanitarnych w ramach wypracowania wspólnych rozwiązań nasilającego się globalnego zjawiska masowego przemieszczania się uchodźców.

ARTYKUŁ  6.2

Współpraca prawna i sądowa

1. Strony postanawiają rozwijać współpracę sądową w sprawach cywilnych, w szczególności w odniesieniu do negocjowania, ratyfikowania i wykonania wielostronnych konwencji dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych oraz w szczególności konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w zakresie międzynarodowej współpracy prawnej i sporów sądowych, a także ochrony dzieci.

2. Strony postanawiają wzmocnić współpracę wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w oparciu o odpowiednie standardy ONZ, organizacji międzynarodowych i regionalnych, takich jak Rada Europy i Organizacja Państw Amerykańskich, w szczególności w dziedzinie wzajemnej pomocy prawnej, ekstradycji i przekazywania więźniów.

ARTYKUŁ  6.3

Współpraca w zakresie przeciwdziałania światowemu problemowi narkotykowemu

1. Strony, w oparciu o zasadę współodpowiedzialności, współpracują w celu zapewnienia wyważonego i zintegrowanego podejścia do wszelkich aspektów światowego problemu narkotykowego, w tym wyzwań takich jak nowe substancje psychoaktywne. W tym względzie polityka i działania realizowane w kwestii środków odurzających mają na celu wzmocnienie struktur, zmniejszenie podaży niedozwolonych środków odurzających, ograniczenie handlu nimi i popytu na nie, radzenie sobie ze skutkami zdrowotnymi i społecznymi nadużywania środków odurzających w celu zmniejszenia szkód oraz skuteczniejsze zapobieganie wykorzystywaniu prekursorów chemicznych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych.

2. Strony uzgadniają metody współpracy niezbędne do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1. Prowadzone działania opierają się na wspólnie uzgodnionych zasadach, w szczególności zgodnie z trzema konwencjami ONZ o środkach odurzających z 1961 r., 1971 r. i 1988 r. oraz Dokumentem końcowym sesji specjalnej Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie światowego problemu narkotyków, przyjętym w Nowym Jorku dnia 19 kwietnia 2016 r.

3. Strony postanawiają wspierać opracowywanie i zachęcać do opracowywania polityk i środków mających na celu rozwiązanie światowego problemu narkotykowego.

ARTYKUŁ  6.4

Współpraca w zakresie zwalczania korupcji i międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przeciwdziałania praniu pieniędzy i przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu

1. Zgodnie ze swoimi wewnętrznymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz mającymi zastosowanie instrumentami dwustronnymi i międzynarodowymi, takimi jak Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, przyjęta w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 2000 r., i protokoły do niej oraz Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji, przyjęta w Nowym Jorku dnia 31 października 2003 r., Strony zacieśniają współpracę w zakresie zwalczania międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i korupcji, w tym działań prewencyjnych i dochodzeniowych, ścigania sprawców i wzajemnej pomocy prawnej.

2. Strony zgadzają się co do potrzeby działania na rzecz skutecznego zapobiegania wykorzystywaniu ich instytucji finansowych oraz wyznaczonych przedsiębiorstw i zawodów niefinansowych do finansowania terroryzmu i prania dochodów z działalności przestępczej, w tym handlu narkotykami, handlu ludźmi, zwłaszcza dziećmi, kobietami z grup ryzyka i innymi osobami znajdującymi się w trudnej sytuacji, handlu bronią i korupcji, oraz zwalczania takiego wykorzystywania, zgodnie z zaleceniami Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (zwanej dalej "FATF") i z uwzględnieniem prac Grupy ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy w Ameryce Łacińskiej (zwanej dalej "GAFILAT").

3. Strony postanawiają współpracować w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz zapobiegania im, a także zapewnienia skutecznego i pełnego wdrożenia zaleceń FATF i uwzględnienia prac GAFILAT. Współpraca taka rozciąga się na śledzenie, identyfikację, zajmowanie, konfiskatę, odzyskiwanie i zwrot aktywów lub środków, których źródłem są dochody z przestępstwa.

4. Współpraca, o której mowa w ust. 3, musi umożliwiać wymianę istotnych informacji w ramach przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Strony oraz zgodnie z normami międzynarodowymi w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ich zwalczania, zgodnie z zaleceniami FATF i z uwzględnieniem prac GAFILAT.

5. Strony postanawiają, z zastrzeżeniem swoich odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych oraz mających zastosowanie instrumentów dwustronnych i międzynarodowych oraz zgodnie z nimi, podjąć środki wspierające identyfikację, śledzenie, zamrażanie, zajęcie i konfiskatę dochodów z działalności przestępczej.

ARTYKUŁ  6.5

Dane osobowe

1. Strony uznają znaczenie promowania i ochrony podstawowych praw do prywatności i ochrony danych, w tym bezpieczeństwa danych osobowych, jako głównego czynnika budującego zaufanie obywateli do gospodarki cyfrowej oraz jako zasadniczego elementu dalszego rozwoju wymiany handlowej i współpracy w dziedzinie ścigania przestępstw.

2. Strony współpracują na rzecz zapewnienia skutecznej ochrony praw, o których mowa w ust. 1, w tym w kontekście zapobiegania terroryzmowi i innej przestępczości transgranicznej oraz ich zwalczania. Współpraca na poziomie dwustronnym i wielostronnym musi uwzględniać istniejące zobowiązania międzynarodowe oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze Stron. Może ona obejmować budowanie zdolności, pomoc techniczną oraz wymianę informacji i wiedzy fachowej.

ARTYKUŁ  6.6

Ochrona konsularna

1. Każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR zgadza się, aby organy dyplomatyczne i konsularne każdego reprezentowanego państwa członkowskiego udzielały ochrony każdemu obywatelowi państwa członkowskiego nieposiadającego stałego przedstawicielstwa na jego terytorium, jeżeli są one w stanie udzielić ochrony konsularnej w danym przypadku, na takich samych warunkach jak obywatelom tego reprezentowanego państwa członkowskiego.

2. Każde państwo członkowskie zgadza się, aby organy dyplomatyczne i konsularne każdego reprezentowanego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR udzielały ochrony każdemu obywatelowi Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR nieposiadającego stałego przedstawicielstwa na jego terytorium, jeżeli są one w stanie udzielić ochrony konsularnej w danym przypadku.

ROZDZIAŁ  7

WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU

ARTYKUŁ  7.1

Cele i metody pracy

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz promowania zrównoważonego rozwoju gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, co przyczyni się do realizacji zasad określonych w Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju przyjętej przez Konferencję Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" w 1992 r. (zwanej dalej "Deklaracją z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r."), popartej Dokumentem końcowym Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju z 2012 r. zawartym w rezolucji 66/288 przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 27 lipca 2012 r., zatytułowanym "Przyszłość, jakiej chcemy" (zwanym dalej "Dokumentem końcowym Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju z 2012 r. zatytułowanym »Przyszłość, jakiej chcemy«") oraz Agendą 2030. W tym kontekście Strony współpracują na rzecz realizacji i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, uznając, że ze względu na szeroki zakres i ambitny charakter cele te wymagają podjęcia pilnych działań.

2. Strony uznają znaczenie dialogu i współpracy za kluczowe dla sprostania wyzwaniom związanym z osiągnięciem celów zrównoważonego rozwoju, a ponadto uznają znaczenie zaangażowania wielu zainteresowanych stron, w tym sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego, we współpracę międzynarodową.

3. Strony będą dążyć do umocnienia wzrostu gospodarczego w sposób zmniejszający nierówności i respektujący zasady zrównoważonego rozwoju.

4. Strony powinny promować wzorce zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz podnosić świadomość dotyczącą gospodarczych i społecznych kosztów szkód w środowisku oraz związanego z nimi wpływu na dobrostan ludzi.

5. Strony promują zrównoważony rozwój poprzez dialog, wymianę dobrych praktyk, dobre sprawowanie rządów i należyte zarządzanie finansami.

6. Strony mają wspólny cel, jakim jest eliminacja ubóstwa i wspieranie rozwoju gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, i w miarę możliwości współpracują, aby osiągnąć ten cel.

7. Strony współpracują w celu wzmocnienia wdrażania Agendy 2030 i metodologii działań następczych, rozliczalności wobec swoich obywateli w zakresie wdrażania wyników związanych z monitorowaniem Agendy 2030 i oceny działań w ramach współpracy, w tym danych jakościowych i ilościowych uwzględniających praktyczne oddziaływanie.

8. Uznając równouprawnienie płci i wzmocnienie pozycji kobiet i dziewcząt za kluczowe dla zrównoważonego rozwoju, Strony zbadają dalsze możliwości w zakresie programów współpracy.

9. Strony promują struktury współpracy Południe-Południe i współpracy trójstronnej. Współpraca ta będzie obejmować ustanowienie wspólnych inicjatyw z państwami trzecimi w celu wspólnego wspierania opracowywania i wdrażania wielopoziomowych strategii realizacji Agendy 2030, a także wszelkich innych odpowiednich przyszłych międzyregionalnych i międzynarodowych umów w sprawie zrównoważonego rozwoju.

10. Strony rozumieją kompleksowy charakter celów zrównoważonego rozwoju. W tym kontekście Strony powinny zachęcać do partnerstw innowacyjnych, które opierają się na udziale wielu zainteresowanych stron, w celu promowania i wdrażania międzynarodowych inicjatyw na rzecz rozwoju. Partnerstwa te mogą obejmować sektor prywatny, zorganizowane społeczeństwo obywatelskie, organizacje charytatywne oraz władze lokalne i regionalne.

11. Strony uznają znaczenie kompleksowego podejścia do rozwoju społecznego, któremu muszą towarzyszyć rozwój gospodarczy i zrównoważenie środowiskowe. Strony priorytetowo traktują promowanie pełnego zatrudnienia, włączenia społecznego i spójności, a także udziału społeczeństwa obywatelskiego. Zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju nr 8 Strony promują godną pracę dla wszystkich ludzi zgodnie z Deklaracją Międzynarodową Organizacji Pracy (zwanej dalej "MOP") dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji, przyjętą przez Międzynarodową Konferencję Pracy na 97. sesji w Genewie w dniu 10 czerwca 2008 r. (zwaną dalej "Deklaracją MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji").

ARTYKUŁ  7.2

Realizacja współpracy UE-MERCOSUR i współpracy dwustronnej

1. Postanowienia niniejszej Umowy nie mają wpływu na realizację programów, projektów i działań w ramach Międzyregionalnej umowy ramowej o współpracy z 1995 r. i nie mają wpływu na bieżącą lub przyszłą współpracę dwustronną rozwijaną na podstawie dwustronnych instrumentów programowania, takich jak programy indykatywne lub inne odpowiednie instrumenty.

2. Współpracę prowadzi się zgodnie z odpowiednimi uzgodnionymi na poziomie międzynarodowym zasadami i politykami, których przestrzegają obie Strony, oraz zgodnie z odpowiednimi ramami ustawodawczymi UE, z jednej strony, oraz MERCOSUR i jego Państw-Sygnatariuszy, z drugiej strony.

ARTYKUŁ  7.3

Ustalenia dotyczące ułatwień

Strony zapewniają, stosownie do przypadku, zwolnienia z ceł i podatków oraz ułatwienia wizowe niezbędne do realizacji inicjatyw współpracy uzgodnionych w ramach niniejszej części niniejszej Umowy i Protokołu w sprawie współpracy.

ARTYKUŁ  7.4

Współpraca w zakresie administracji publicznej

Strony rozpoczną współpracę i dialog celem określenia działań mających na celu rozwijanie zdolności w zakresie opracowywania, skutecznego wdrażania i oceny polityki publicznej. W tym względzie Strony zobowiązują się współpracować w kwestiach związanych z administracją publiczną i instytucjami publicznymi w celu wzmocnienia zdolności instytucjonalnych, w tym poprzez promowanie transferu wiedzy fachowej i szkolenia personelu publicznego, poprawę procesów zarządzania administracją publiczną, a także ułatwianie modernizacji ram regulacyjnych w celu skutecznego wykonania niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  7.5

Środowisko

1. Celem współpracy w zakresie ochrony środowiska powinno być przyczynienie się do ochrony, zachowania i zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych oraz wspierania zrównoważonego rozwoju poprzez koordynację, integrację i wzajemne wspieranie się jej trzech wymiarów - gospodarczego, społecznego i środowiskowego - zgodnie z zasadami określonymi w Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r., popartej Dokumentem końcowym Konferencji ONZ w sprawie Zrównoważonego Rozwoju z 2012 r. zatytułowanym "Przyszłość, jakiej chcemy" oraz Agendą 2030, a także z uwzględnieniem różnych realiów, zdolności i poziomów rozwoju krajów oraz z poszanowaniem krajowych polityk i priorytetów.

2. Współpraca w zakresie ochrony środowiska powinna się skupiać w szczególności na:

a) wymianie informacji, wiedzy technicznej, praktyk środowiskowych i doświadczeń w zakresie programów, projektów i regulacji wspierających ochronę, zachowanie, odbudowę i zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych oraz zrównoważony rozwój, w szczególności w odniesieniu do mającego zastosowanie prawodawstwa, międzynarodowych zobowiązań i celów;

b) wdrażaniu wielostronnych umów środowiskowych i wyników Zgromadzenia Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska oraz promowaniu celów środowiskowych;

c) uwzględnianiu kwestii środowiskowych we wszystkich sektorach współpracy;

d) ochronie i zrównoważonym wykorzystaniu różnorodności biologicznej oraz na sprawiedliwym i równomiernym podziale korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych, we wszelkiej postaci, poprzez odpowiedni dostęp do takich zasobów, zgodnie z prawodawstwem krajowym, a także na współpracy w zakresie wody, chemikaliów, odpadów i innych wspólnie uzgodnionych obszarów priorytetowych;

e) współpracy w zakresie rozwoju, rozpowszechniania, propagowania i transferu technologii ekologicznych do krajów rozwijających się na korzystnych warunkach, w tym na warunkach preferencyjnych, zgodnie z wzajemnymi uzgodnieniami oraz do zachęcania do takiego rozwoju, rozpowszechniania, propagowania i transferu;

f) zwiększeniu dostępności w krajach rozwijających się środków wdrażania w dążeniu do pełnej realizacji krajowych strategii zrównoważonego rozwoju, na zrozumieniu, że ze względu na swój szeroki zakres i ambitny charakter wymagają one pilnego działania, oraz, w stosownych przypadkach, na ułatwianiu partycypacyjnego zaangażowania zainteresowanych stron.

Na podstawie niniejszej Umowy współpraca w zakresie ochrony środowiska powinna również wspierać rozwój racjonalnej ekologicznie infrastruktury.

ARTYKUŁ  7.6

Zrównoważony rozwój obszarów miejskich

1. Strony uznają znaczenie polityk promujących zrównoważony rozwój obszarów miejskich oraz potrzebę przyczynienia się do skutecznej realizacji Nowej agendy miejskiej przyjętej na konferencji ONZ w sprawie mieszkalnictwa i zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich (HABITAT III) oraz tych aspektów Agendy 2030, które mają znaczenie dla zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich.

2. Strony promują współpracę i partnerstwo obejmujące wszystkie kluczowe podmioty istotne dla polityki i praktyki w obszarze zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, w szczególności w zakresie sposobów rozwiązywania problemów miejskich w zintegrowany i kompleksowy sposób.

3. Strony promują wymianę wiedzy i doświadczeń między innymi w zakresie polityk zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i zarządzania nim, mających na celu wzmocnienie odporności miast i osiedli ludzkich. Strony czynią to między innymi poprzez rozwój wysokiej jakości infrastruktury i planowanie przestrzenne oraz realizację planów rozwoju obszarów miejskich. Plany te powinny brać pod uwagę kluczowe zagadnienia, takie jak skuteczne wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, inkluzywność miast z uwzględnieniem różnych poziomów urbanizacji na globalnym Południu oraz mechanizmy finansowania projektów rozwoju obszarów miejskich na poziomie lokalnym, krajowym i regionalnym.

4. W tym celu Strony zobowiązują się do rozszerzenia, w miarę możliwości, konkretnych możliwości zdecentralizowanej współpracy między miastami na poziomie regionalnym i międzynarodowym w celu poprawy zarządzania obszarami miejskimi i budowania zdolności poprzez wymianę doświadczeń i praktyk, a także wzajemne uczenie się, w zakresie zrównoważonych rozwiązań problemów miast.

ARTYKUŁ  7.7

Zmiany klimatu

1. Strony uznają, że globalne zagrożenie zmianami klimatu wymaga jak najszerszej współpracy wszystkich krajów w celu obniżenia globalnych emisji gazów cieplarnianych i przystosowania się do negatywnych skutków zmian klimatu w sposób, który nie zagraża produkcji żywności, przy czym kraje rozwinięte powinny nadal odgrywać wiodącą rolę w tych wysiłkach. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz wykonania Porozumienia paryskiego przyjętego w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (zwanej dalej "UNFCCC"), odzwierciedlającego zasadę słuszności i zasadę wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności oraz odpowiednich zdolności, w świetle różnych okoliczności krajowych.

2. Strony współpracują, w stosownych przypadkach, w związanych z handlem sprawach dotyczących zmian klimatu na poziomie dwustronnym, regionalnym i na odpowiednich forach międzynarodowych. W tym kontekście, uznając rolę handlu w przyczynianiu się do reagowania na pilne zagrożenie w postaci zmian klimatu, każda Strona pozostaje, w dobrej wierze, stroną UNFCCC i jej Porozumienia paryskiego ² .

3. Strony zgadzają się, że ust. 2 zdanie drugie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

4. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza praw Strony do skorzystania z procedur rozstrzygania sporów dostępnych na podstawie innej umowy międzynarodowej, której Strony są stronami, w tym Porozumienia WTO.

5. W ramach swoich odpowiednich kompetencji oraz w oparciu o UNFCCC i jej Porozumienie paryskie Strony powinny wzmocnić współpracę i dialog polityczny w celu stymulowania transformacji w kierunku rozwoju opartego na niskiej emisji gazów cieplarnianych, zgodnie ze swoimi obowiązkami i możliwościami, oraz wymieniać się informacjami i doświadczeniami w zakresie między innymi:

a) przeciwdziałania zmianom klimatu, w oparciu o zasadę słuszności i dowody naukowe, w szczególności poprzez realizację ich odpowiednich wkładów ustalonych na poziomie krajowym oraz dalszą współpracę w dziedzinie działań w zakresie łagodzenia zmian klimatu i przystosowywania się do nich na rzecz skutecznego wdrożenia Porozumienia paryskiego;

b) wzmocnienia partnerstw publiczno-prywatnych, które mogłyby skutecznie wspierać walkę ze zmianami klimatu i przystosowywanie się do ich negatywnych skutków;

c) promowania współpracy w zakresie badań technologicznych oraz rozwoju, rozpowszechniania, wdrażania i transferu technologii w celu poprawy odporności na zmiany klimatu i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, w tym poprzez dialog zorientowany na przedsiębiorstwa;

d) monitorowania i weryfikacji emisji gazów cieplarnianych oraz sprawozdawczości w tym zakresie oraz opracowywania i wdrażania programów łagodzenia zmian klimatu i przystosowywania się do nich;

e) realizacji Porozumienia paryskiego i stwarzania warunków do wspierania rozwoju nieskoemisyjnego, zwiększania zdolności do przystosowania się do negatywnych skutków zmian klimatu i wspierania odporności na zmiany klimatu, w sposób, który nie zagraża produkcji żywności, zgodnie z art. 2 Porozumienia paryskiego;

f) zapewnienia szybkiego opracowania w ramach Porozumienia paryskiego ram przejrzystości dotyczących działań i postanowień wspierających, w tym dialogu merytorycznego i współpracy we wspólnie uzgodnionych obszarach priorytetowych;

g) promowania wewnętrznych polityk i programów klimatycznych w ramach Porozumienia paryskiego związanych z łagodzeniem zmian klimatu i dostosowywaniem się do nich, w tym z wylesianiem oraz degradacją i odtwarzaniem lasów, a także sposobów promowania energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej, zrównoważonego transportu oraz rozwoju trwałej i odpornej na zmiany klimatu infrastruktury; oraz

h) wzmocnienia innych obszarów dwustronnego dialogu na temat polityki łagodzenia zmian klimatu i przystosowania się do nich lub wszelkich innych obszarów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które mogą powstać, w tym na innych powiązanych forach wielostronnych, takich jak Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, Międzynarodowa Organizacja Morska i Protokół montrealski, zawarty w Montrealu dnia 16 września 1987 r., oraz, w stosownych przypadkach, Poprawka z Kigali do tego Protokołu.

6. W tych celach Strony postanawiają usprawnić współpracę oraz wymieniać się informacjami i doświadczeniami w tej dziedzinie, a także dalej realizować swoje istniejące obowiązki wynikające z UNFCCC i jej Porozumienia paryskiego. W związku z tym kraje rozwinięte zapewnią środki finansowe na łagodzenie zmian klimatu i przystosowywanie się do nich oraz uruchomią finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu z wielu różnych źródeł, przy użyciu różnych instrumentów i kanałów, z uwzględnieniem potrzeb i priorytetów stron będących krajami rozwijającymi się, a także innych środków wdrażania służących osiągnięciu celów określonych w Porozumieniu paryskim.

ARTYKUŁ  7.8

Morza i oceany

1. Strony uznają znaczenie ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich, w tym zrównoważonego i odpowiedzialnego zarządzania rybołówstwem, akwakulturą i inną działalnością morską oraz ich wkładu w tworzenie możliwości środowiskowych, gospodarczych i społecznych dla obecnych i przyszłych pokoleń, w kontekście ochrony i zrównoważonego użytkowania oceanów, mórz i zasobów morskich w dążeniu do długoterminowego celu, jakim jest poprawa stanu oceanów, w tym, w stosownych przypadkach, poprzez wzmacnianie ram instytucji i forów międzynarodowych.

2. W sposób spójny z obowiązkami wynikającymi z prawa międzynarodowego, w szczególności z UNCLOS, Strony zobowiązują się do:

a) współpracy na rzecz osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 14 - "Chronić oceany, morza i zasoby morskie oraz wykorzystywać je w sposób zrównoważony" - Agendy 2030;

b) promowania lepszej współpracy i konsultacji, stosownie do przypadku, w ramach właściwych organizacji międzynarodowych, międzynarodowych instrumentów i organów, w stosownych przypadkach;

c) przyjmowania skutecznych środków monitorowania, kontroli i nadzoru w celu zapewnienia skutecznego wdrażania środków ochrony rybołówstwa;

d) współpracy na forum ONZ na rzecz opracowania prawnie wiążącego instrumentu międzynarodowego w ramach UNCLOS dotyczącego ochrony i zrównoważonego wykorzystywania morskiej różnorodności biologicznej na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową; oraz

e) współpracy, w stosownych przypadkach, w ramach odpowiednich podregionalnych, regionalnych i wielostronnych organów, których Strony są członkami, obserwatorami lub współpracującymi krajami niebędącymi umawiającymi się stronami, w celu osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 14 i innych powiązanych celów zrównoważonego rozwoju.

3. Strony postanawiają wzmocnić dialog i współpracę w odniesieniu do:

a) wspierania zrównoważonego rybołówstwa, sektorów hodowli ryb, a w szczególności ochrony zasobów rybnych, w tym ewentualnej współpracy międzyregionalnej w zakresie szeregu obszarów, w zależności od interesu państwa nadbrzeżnego, takich jak współpraca naukowa, technologiczna, przemysłowa, gospodarcza i handlowa, a także rozwój instytucjonalny i szkolenie;

b) wspierania rozwoju ekologicznie odpowiedzialnego i ekonomicznie konkurencyjnego przemysłu akwakultury;

c) wspierania morskich badań naukowych oraz rozwoju zdolności badawczych i technologicznych, a także promowania podejmowania decyzji w oparciu o naukę;

d) wymiany najlepszych praktyk w zakresie zrównoważonego rozwoju działalności gospodarczej związanej z morzem będącej przedmiotem wspólnego zainteresowania Stron, takiej jak działalność dotycząca energii oceanicznej, transportu wodnego, turystyki przybrzeżnej i turystyki morskiej lub biotechnologii morskiej;

e) zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (zwanych dalej "połowami NNN"), w tym, w stosownych przypadkach, wymiany informacji dotyczących działań w zakresie połowów NNN oraz wspierania budowania zdolności technicznych i administracyjnych w zakresie rozwiązywania problemu połowów NNN;

f) rozwijania obszarowych środków ochrony i narzędzi zarządczych, w tym w odniesieniu do chronionych obszarów morskich, zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym oraz w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową, aby chronić i odtwarzać obszary i zasoby przybrzeżne i morskie;

g) ograniczania presji na oceany między innymi w drodze zwalczania zanieczyszczenia mórz i odpadów morskich, w tym tych pochodzących ze źródeł na lądzie i z działalności człowieka na morzu;

h) promowania morskiego planowania przestrzennego i zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną; oraz

i) zajęcia się kwestiami związanymi z klimatem, takimi jak łagodzenie skutków emisji gazów cieplarnianych i przystosowywanie się do nich, podnoszenie się poziomu mórz, zakwaszenie oceanów i wybrzeży oraz zanieczyszczenie powietrza.

ARTYKUŁ  7.9

Współpraca w zakresie energii

1. Strony dążą do ułatwienia wymiany pomysłów, doświadczeń i najlepszych praktyk dotyczących sposobów poprawy dostępu do bezpiecznej, zrównoważonej i przystępnej cenowo energii, w tym poprzez wspieranie nowych inwestycji i transferu technologii między publicznymi i prywatnymi podmiotami gospodarczymi Stron, w szczególności w odniesieniu do energii elektrycznej, węglowodorów, energii ze źródeł odnawialnych, w tym jej zrównoważonej produkcji i wykorzystania, biopaliw i efektywnego wykorzystania energii.

2. Współpraca na podstawie niniejszego artykułu, oparta na zasadzie suwerennego prawa państw do zarządzania własnymi surowcami naturalnymi w celu zapewnienia wszystkim dostępu do źródeł stabilnej, zrównoważonej i nowoczesnej energii po przystępnej cenie, przybiera między innymi formę:

a) współpracy między instytucjami zajmującymi się kwestiami polityki, planowania i modelowania w sektorze energetycznym;

b) wymiany wyników badań naukowych, technicznych i innych badań w dziedzinie energii, doświadczeń, publikacji, informacji i danych, w tym rozwoju wspólnych banków danych współdzielonych przez operatorów Stron, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony;

c) promowania wspólnych konferencji i szkoleń technicznych, w tym na poziomie podyplomowym;

d) transferu technologii, zwłaszcza tych związanych z odnawialnymi źródłami energii;

e) promowania studiów wykonalności i realizacji wspólnych projektów w sektorze energetycznym między publicznymi i prywatnymi podmiotami gospodarczymi i instytucjami badawczymi Stron;

f) uczestnictwa podmiotów gospodarczych z obu regionów we wspólnych projektach technologicznych, rozwojowych i infrastrukturalnych, w tym w sieciach prowadzonych wspólnie z innymi krajami; oraz

g) racjonalizowania i stopniowego znoszenia nieefektywnych dopłat do paliw kopalnych, które sprzyjają marnotrawieniu, przy pełnym uwzględnieniu szczególnych potrzeb i warunków krajów rozwijających się oraz ograniczeniu do minimum ewentualnego negatywnego wpływu na ich rozwój w sposób, który zapewnia ochronę ubogich i dotkniętych tymi problemami społeczności.

ARTYKUŁ  7.10

Współpraca w zakresie surowców naturalnych

Strony współpracują w obszarze surowców naturalnych między innymi w celu:

a) promowania efektywnych, elastycznych, konkurencyjnych i przejrzystych rynków międzynarodowych;

b) wspierania wymiany informacji rynkowych w dziedzinie surowców naturalnych;

d) promowania badań, rozwoju i innowacji w dziedzinie surowców naturalnych;

e) wspierania wymiany informacji i najlepszych praktyk w zakresie kształtowania polityki wewnętrznej; oraz

f) promowania norm bezpieczeństwa i ochrony środowiska w odniesieniu do działalności wydobywczej na obszarach morskich poprzez zwiększanie przejrzystości i wymianę informacji, w tym informacji na temat bezpieczeństwa przemysłowego i efektywności środowiskowej.

ROZDZIAŁ  8

PARTNERSTWO SPOŁECZNE, GOSPODARCZE I KULTURALNE

ARTYKUŁ  8.1

Cele

1. W ramach swojej współpracy Strony uznają, że wszystkie narody mają prawo do rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego. Uznając, że rozwój społeczny powinien przebiegać równolegle z rozwojem gospodarczym, Strony postanawiają współpracować w celu wzmocnienia włączenia społecznego i spójności poprzez ograniczenie ubóstwa, niesprawiedliwości i nierówności.

2. Głównymi celami współpracy gospodarczej są przyczynienie się do rozszerzenia, dywersyfikacji i pogłębienia więzi gospodarczych i handlowych między Stronami, wzmocnienie sektora produkcyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, tworzenie nowych możliwości oraz zwiększanie międzynarodowej konkurencyjności i innowacyjności, a także wzmocnienie procesu regionalnej integracji gospodarczej.

3. Należy wzmocnić współpracę gospodarczą, aby przyczynić się do złagodzenia możliwych skutków gospodarczych zmian strukturalnych wynikających z niniejszej Umowy.

4. Należy zachęcać do przyjmowania wszelkich środków, które mogłyby przyczynić się do dalszego rozwoju integracji regionalnej lub wzmocnienia stosunków międzyregionalnych między Stronami w obszarach społecznym, gospodarczym i kulturalnym.

ARTYKUŁ  8.2

Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw

1. Strony promują społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw zgodnie z normami międzynarodowymi, takimi jak Wytyczne OECD dla przedsiębiorstw międzynarodowych oraz Wytyczne OECD dotyczące należytej staranności.

2. Strony wspierają dobrowolne rozpowszechnianie i wdrażanie Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, podkreślając znaczenie kompleksowej dyskusji ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

3. Strony promują dobrowolne włączanie przez przedsiębiorstwa do ich polityki wewnętrznej zasad społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw lub odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, w tym poprzez zachęcanie do stosowania odpowiednich praktyk, zgodnych z instrumentami międzynarodowymi, o których mowa w niniejszym artykule.

ARTYKUŁ  8.3

Współpraca przemysłowa, możliwości biznesowe oraz mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy

1. Strony uznają znaczenie promowania MŚP i wzmacniania przemysłu w celu wspierania zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu we wszystkich regionach, promowania wyższych poziomów spójności społecznej i niwelowania różnic terytorialnych, a tym samym poprawy równości na obszarach słabiej rozwiniętych. Strony uznają, że wspieranie konkurencyjności MŚP przyczynia się pozytywnie do wzmocnienia tkanki społecznej poprzez tworzenie miejsc pracy i ograniczanie ubóstwa, a także do ograniczenia innych skutków gospodarczych, które mogą być efektem zmian strukturalnych wynikających z niniejszej Umowy.

2. Strony wspierają wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet poprzez przedsiębiorczość i tworzenie przedsiębiorstw.

3. Strony wspierają współpracę przemysłową i zacieśniają współpracę w zakresie MŚP, mając na względzie zwiększenie wydajności i poprawę konkurencyjności w celu pobudzenia handlu i inwestycji między Stronami, zachowując jednocześnie równowagę między możliwościami, jakie niniejsza Umowa stwarza dla obu Stron.

4. Strony promują atrakcyjny i stabilny klimat dla większych wzajemnie korzystnych możliwości biznesowych, w tym dla MŚP, oraz zobowiązują się do zacieśnienia współpracy w celu przyczynienia się do rozwoju, dywersyfikacji i pogłębienia więzi gospodarczych i handlowych między Stronami.

5. Strony postanawiają wspierać rozwój MŚP, zarówno wiejskich, jak i miejskich, oraz zachęcać je do wchodzenia na rynki międzynarodowe.

6. Wykonanie niniejszego artykułu może obejmować następujące działania, które dotyczą wszystkich rodzajów przedsiębiorstw, w tym MŚP:

a) wspieranie regularnych kontaktów między sektorami biznesowymi Stron poprzez organizację wydarzeń lub misji między przedsiębiorstwami i klastrami, targów, seminariów i obrad przy okrągłym stole w celu promowania identyfikacji i rozpowszechniania informacji na temat możliwości biznesowych w zakresie współpracy inwestycyjnej, przemysłowej i technologicznej w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, a także promowanie sieci informacyjnych i współpracy między podmiotami gospodarczymi, w szczególności MŚP i klastrami;

b) wymianę najlepszych praktyk wspierających rozwój przemysłu, procesy innowacji i polityki przemysłowe, w tym wzmocnienie regionalnych polityk przemysłowych w celu zwiększenia konkurencyjności w sektorach przemysłowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

c) promowanie projektów współpracy przemysłowej, w tym rozwoju technologii i innowacji, w sektorach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

d) promowanie wzajemnych i wspólnych inwestycji oraz zachęcanie do tworzenia wspólnych przedsięwzięć i klastrów oraz do tworzenia procesów stowarzyszeniowych w sektorach strategicznych;

e) opracowywanie mechanizmów wspierających rozwój sektora prywatnego, ułatwianie dostępu do innowacyjnego finansowania zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony oraz współpracę przemysłową mającą na celu zwiększenie wydajności, innowacyjności i konkurencyjności, w tym przekazywanie aktualnych informacji na temat instrumentów finansowania dostępnych dla MŚP;

f) wspieranie przedsiębiorstw w celu dostosowywania się do obecnego trendu automatyzacji i wymiany danych w technologiach wytwórczych;

g) promowanie wspólnych projektów wśród ośrodków badawczych z UE i MERCOSUR ukierunkowanych na technologię, przemysł i zastosowania; oraz

h) wzmocnienie międzyregionalnych i globalnych łańcuchów wartości i dostaw, w tym rozwój dostawców dla przemysłu.

7. Strony postanawiają, że oprócz współpracy, o której mowa w ust. 4, współpraca w odniesieniu do MŚP może między innymi obejmować:

a) ułatwianie wymiany najlepszych praktyk w zakresie polityki publicznej i programów publicznych, ram regulacyjnych, doświadczeń, odpowiednich informacji i wiedzy fachowej w celu promowania i wspierania przedsiębiorczości oraz tworzenia, rozwoju i innowacji MŚP;

b) promowanie udziału MŚP w targach, misjach handlowych i innych mechanizmach na poziomie lokalnym i międzynarodowym;

c) wymianę najlepszych praktyk wspierających dostęp MŚP do rynków zamówień rządowych;

d) wykorzystanie istniejących udanych partnerstw i rozwijanie nowych partnerstw strategicznych i kontaktów między podmiotami gospodarczymi a sieciami biznesowymi za pośrednictwem istniejących lub nowych programów horyzontalnych UE lub MERCOSUR przeznaczonych dla MŚP;

e) wspieranie umiędzynarodowienia MŚP, w tym współpraca na rzecz rozwoju specjalistycznych stron internetowych;

f) promowanie udziału MŚP we wspólnych programach i projektach pilotażowych, w szczególności w takich sektorach jak gospodarka cyfrowa; oraz

g) udzielanie wsparcia i wiedzy fachowej w zakresie usług rozwoju biznesu, w tym systemów zarządzania jakością, oraz promowanie handlu elektronicznego w celu wzmocnienia MŚP.

ARTYKUŁ  8.4

Sprawy podatkowe

Strony postanawiają współpracować na poziomie międzyregionalnym w sprawach podatkowych i zobowiązują się wdrażać międzynarodowe standardy dotyczące przejrzystości i wymiany informacji oraz minimalne standardy przeciwdziałania erozji bazy podatkowej i przenoszeniu zysków (BEPS).

ARTYKUŁ  8.5

Dialog makroekonomiczny

Strony promują wymianę informacji na temat swoich tendencji i polityk makroekonomicznych, a także wymianę doświadczeń w dziedzinie koordynacji polityk makroekonomicznych. W tym celu Strony będą dążyć do pogłębienia dialogu między swoimi organami w sprawach makroekonomicznych. Współpraca w tej dziedzinie może obejmować organizację seminariów i konferencji.

ARTYKUŁ  8.6

Współpraca w zakresie praw konsumentów

Strony uznają znaczenie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów i aby osiągnąć ten cel, podejmują starania na rzecz współpracy w dziedzinie polityki konsumenckiej. Strony postanawiają, że współpraca w tej dziedzinie może obejmować w miarę możliwości:

a) wymianę informacji na temat ich odpowiednich ram ochrony konsumentów, w tym na temat praw ochrony konsumentów, bezpieczeństwa produktów konsumenckich, dochodzenia roszczeń przez konsumentów oraz egzekwowania przepisów dotyczących konsumentów;

b) zachęcanie do rozwoju niezależnych organizacji konsumenckich oraz kontaktów między przedstawicielami konsumentów; oraz

c) wymianę informacji i promowanie wspólnych działań między organami konsumenckimi obu Stron za ich obopólną zgodą.

ARTYKUŁ  8.7

Współpraca w dziedzinie statystyki

Strony współpracują w dziedzinie statystyki w celu zapewnienia porównywalności danych statystycznych między Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR oraz między MERCOSUR a Unią Europejską. Działania te mogłyby być rozwijane między innymi w formie:

a) wsparcia na rzecz wzmocnienia systemu statystycznego, ustanowionego w oparciu o struktury administracyjne i podstawy prawne, które byłyby w stanie spełnić niezbędne wymogi dotyczące informacji statystycznych;

b) wsparcia na rzecz wdrażania dobrych praktyk statystycznych opartych na normach uznanych na poziomie międzynarodowym;

c) opracowania porównywalnych informacji statystycznych, skupiających się głównie na dziedzinach handlu towarami i usługami oraz bezpośrednich inwestycji zagranicznych, a także opracowania porównywalnych wskaźników makroekonomicznych; oraz

d) wymiany dobrych praktyk i doświadczeń, między innymi poprzez szkolenia, warsztaty i wizyty studyjne.

ARTYKUŁ  8.8

Badania naukowe i innowacje

1. Strony współpracują w obszarach badań naukowych, rozwoju technologicznego i innowacji na zasadzie wspólnego interesu i wzajemnych korzyści oraz zgodnie ze swoim odpowiednim prawodawstwem. Współpraca taka ma na celu promowanie zrównoważonego rozwoju, stawianie czoła globalnym wyzwaniom, osiągnięcie doskonałości naukowej, poprawę konkurencyjności regionalnej i wzmacnianie stosunków między Stronami, z uwzględnieniem ich zdolności w zakresie badań naukowych i innowacji oraz ich szczególnych priorytetów. Strony wspierają dialog merytoryczny na poziomie regionalnym oraz wykorzystują w sposób komplementarny swoje różne instrumenty, w tym umowy o współpracy naukowej, technologicznej i w dziedzinie innowacji.

2. W celu poprawy warunków współpracy Strony dążą również do:

a) zwiększenia mobilności badaczy, naukowców, ekspertów, studentów i przedsiębiorców, a także przepływu sprzętu naukowego przez granice;

b) ułatwienia wzajemnego dostępu do swoich programów w dziedzinie nauki, technologii i innowacji, do infrastruktury i obiektów badawczych, publikacji oraz danych naukowych;

c) zwiększenia współpracy w zakresie badań przednormalizacyjnych i normalizacji; oraz

d) promowania praw własności intelektualnej w projektach badawczych i innowacyjnych.

3. Strony promują między innymi następujące działania podejmowane przez organizacje publiczne, publiczne i prywatne ośrodki badań naukowych, instytucje szkolnictwa wyższego, agencje ds. innowacji i sieci innowacji oraz inne zainteresowane strony, w tym MŚP:

a) wspólne inicjatywy mające na celu podniesienie świadomości w zakresie nauki, technologii i innowacji oraz programy budowania zdolności i możliwości udziału w programach każdej Strony;

b) wspólne spotkania i warsztaty mające na celu wymianę informacji i najlepszych praktyk oraz określenie obszarów wspólnych badań;

c) wspólne działania badawcze w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz d) wzajemnie uznawaną ocenę i ewaluację współpracy naukowej oraz upowszechnianie odpowiednich wyników.

ARTYKUŁ  8.9

Współpraca w zakresie konkurencji

1. Strony angażują się w działania w zakresie budowania zdolności w dziedzinie polityki konkurencji pod warunkiem dostępności finansowania na takie działania w ramach instrumentów i programów Stron dotyczących współpracy.

2. Pomoc techniczna koncentruje się na budowaniu zdolności instytucjonalnych i szkoleniu zasobów ludzkich organów ochrony konkurencji, aby wspierać je w ustanawianiu odpowiednich systemów ochrony konkurencji i skutecznym egzekwowaniu przepisów. Celem jest wzmocnienie i skuteczne egzekwowanie prawa konkurencji w dziedzinach praktyk antykonkurencyjnych i koncentracji przedsiębiorstw, w tym rzecznictwa w dziedzinie konkurencji.

ARTYKUŁ  8.10

Współpraca w zakresie gospodarki cyfrowej

1. Współpraca w tej dziedzinie ma na celu w szczególności wspieranie:

a) wymiany pomysłów, doświadczeń i praktyk dotyczących polityki w zakresie technologii informacyjno-komunikacyj- nych (zwanych dalej "ICT") z myślą o budowaniu integracyjnego społeczeństwa informacyjnego w celu zniwelowania przepaści cyfrowej poprzez dzielenie się założeniami polityki, informacjami, doświadczeniami i dobrymi praktykami w celu wzmocnienia naszej współpracy zarówno w zakresie kształtowania polityki cyfrowej i ram regulacyjnych, jak i otwierania rynków, oraz w celu omawiania współpracy badawczej;

b) wykorzystania ICT jako narzędzi wspierania rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego, włączenia społecznego i różnorodności kulturowej, z położeniem akcentu na ducha przedsiębiorczości i współpracę partycypacyjną;

c) współpracy w zakresie aspektów regulacyjnych polityki telekomunikacyjnej i audiowizualnej, w tym handlu elektronicznego i wymiany informacji na temat norm, oceny zgodności i homologacji typu, w stosownych przypadkach z udziałem społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego;

d) rozwoju handlu elektronicznego jako sposobu przyczyniania się do wzrostu gospodarczego;

e) efektywnego zarządzania widmem w celu maksymalizacji jego dostępności oraz optymalizacji jego przydziału i wykorzystania;

f) polityk i wspólnych działań na rzecz rozpowszechniania, wykorzystywania i transferu nowych ICT, w tym, w stosownych przypadkach, z udziałem społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego;

g) współpracy w zakresie badań naukowych i innowacji w dziedzinie ICT w ramach mających zastosowanie ram badań naukowych i innowacji;

h) rozwoju umiejętności cyfrowych w każdym wieku w ramach kształcenia formalnego i nieformalnego oraz określenie potrzeb szkoleniowych dla gospodarki cyfrowej, w tym dla specjalistów w dziedzinie ICT;

i) wspólnego formułowania działań mających na celu wspieranie zatrudnienia i inwestycji w MŚP oraz osób samozatrudnionych, a także zaspokajanie szczególnych potrzeb słabszych grup społecznych, z wykorzystaniem możliwości oferowanych przez ICT;

j) współpracy w dziedzinie administracji elektronicznej i usług zaufania, takich jak podpis elektroniczny i tożsamość elektroniczna, ze szczególnym uwzględnieniem wymiany zasad polityki, informacji i dobrych praktyk w zakresie wykorzystania ICT do modernizacji administracji publicznej, promowania wysokiej jakości usług publicznych oraz poprawy wydajności organizacyjnej i przejrzystego zarządzania zasobami publicznymi; oraz

k) szerokiej koordynacji politycznej na poziomie międzynarodowym w celu zapewnienia, aby globalne zarządzanie internetem nadal wspierało kontynuację i rozwój wysoce solidnych, dynamicznych i zróżnicowanych geograficznie systemów internetowych, w oparciu o 10-letni przegląd dokumentu końcowego Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego (WSIS) zatytułowanego "Wdrażanie dokumentu końcowego Światowego Szczytu Społeczeństwa Informacyjnego: przegląd 10-letni".

2. Strony uważają, że globalne zarządzanie internetem powinno opierać się na przejrzystym i demokratycznym modelu z udziałem wielu zainteresowanych stron, przy pełnym zaangażowaniu między innymi rządów, sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego, środowiska akademickiego, środowiska naukowego i technologicznego oraz organizacji międzynarodowych, zgodnie z ich odpowiednimi rolami i obowiązkami. Powinno ono zapewniać sprawiedliwe zarządzanie zasobami i swobodny przepływ informacji, ułatwiać dostęp wszystkim ludziom oraz zapewniać odporne, stabilne i bezpieczne funkcjonowanie internetu, z uwzględnieniem wielojęzyczności.

3. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz współpracy na rzecz społeczeństwa informacyjnego ukierunkowanego na ludzi, integracyjnego i zorientowanego na rozwój oraz swoją zgodę na dalszą koordynację stanowisk na potrzeby mechanizmów działań następczych po WSIS, a także na innych forach lub w innych organizacjach związanych z zarządzaniem internetem.

4. Strony podkreślają, że należy dołożyć wszelkich możliwych starań na forach zajmujących się kwestią zarządzania internetem, aby zmobilizować i zapewnić znaczący i skuteczny udział wszystkich krajów, w szczególności krajów rozwijających się, w tym wszystkich zainteresowanych stron, w ramach ich własnych ról, takich jak rządy, sektor prywatny, społeczeństwo obywatelskie, środowisko akademickie, środowisko naukowe i technologiczne oraz organizacje międzynarodowe.

ARTYKUŁ  8.11

Cywilne działania w przestrzeni kosmicznej

Biorąc pod uwagę pozytywny wpływ, jaki działania w przestrzeni kosmicznej mogą mieć na rozwój gospodarczy i społeczny oraz na konkurencyjność przemysłową, Strony postanawiają promować współpracę w zakresie spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie cywilnych działań w przestrzeni kosmicznej, z poszanowaniem konwencji międzynarodowych i odpowiedniego własnego prawodawstwa i wykonując je, w szczególności w następujących obszarach:

a) obserwacja Ziemi i nauka o Ziemi, w tym współpraca na forach wielostronnych, a w szczególności międzyrządowej Grupy ds. Obserwacji Ziemi i Komitetu ds. Satelitów Obserwacyjnych, w celu sprostania wyzwaniom społecznym oraz ułatwienia tworzenia partnerstw biznesowych i innowacyjnych w zakresie obserwacji Ziemi w ramach programu Copernicus poprzez określenie obszarów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

b) łączność satelitarna; oraz

c) inne pokojowe sposoby wykorzystania przestrzeni kosmicznej, w tym nauka o przestrzeni kosmicznej, badanie przestrzeni kosmicznej i zrównoważony rozwój przestrzeni kosmicznej.

ARTYKUŁ  8.12

Transport

1. Strony postanawiają współpracować w odpowiednich obszarach polityki transportowej, w tym w zakresie zintegrowanej polityki transportowej, mając na względzie rozwój i wspieranie efektywnego, zrównoważonego, bezpiecznego i przyjaznego dla środowiska transportu zarówno pasażerów, jak i towarów.

2. Współpraca między Stronami ma na celu między innymi wspieranie:

a) dialogu i wymiany informacji na temat ich odpowiednich polityk transportowych, norm i dobrych praktyk oraz innych tematów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

b) dialogu na poziomie ekspertów i współpracy w ramach międzynarodowych forów transportu;

c) wzajemnych połączeń i interoperacyjności sieci;

d) podejścia opartego na systemie transportu multimodalnego;

e) przyjaznych dla środowiska i bezpiecznych systemów transportowych;

f) niskoemisyjnych i bezemisyjnych rozwiązań transportowych, badań naukowych i innowacji oraz inteligentnych i cyfrowych rozwiązań;

g) zrównoważonych rozwiązań dotyczących transportu, w tym w odniesieniu do mobilności miejskiej; oraz

h) ułatwiania i zwiększania efektywności przemieszczania towarów za pomocą wszystkich rodzajów transportu poprzez cyfryzację, uproszczenie wymogów w zakresie sprawozdawczości i optymalizację operacji transportowych.

ARTYKUŁ  8.13

Współpraca w zakresie turystyki

1. Współpraca między Stronami ma na celu przede wszystkim usprawnienie wymiany informacji i ustanowienie najlepszych praktyk, aby zapewnić zrównoważony i trwały rozwój turystyki oraz aby wspierać tworzenie miejsc pracy, rozwój gospodarczy i poprawę jakości życia.

2. Do celów ust. 1 Strony koncentrują się między innymi na:

a) wspieraniu tworzenia i konsolidacji produktów i usług turystycznych, a także kanałów promowania turystyki;

b) ochronie dziedzictwa naturalnego i kulturowego oraz maksymalizacji jego potencjału;

c) poszanowaniu integralności i interesów społeczności lokalnych;

d) poprawie szkolenia i kształcenia w zakresie usług świadczonych turystom, w tym w branży hotelarskiej; oraz

e) promowaniu wymiany informacji i współpracy na rzecz sektorów twórczych i innowacji w sektorze turystyki.

ARTYKUŁ  8.14

Współpraca w zakresie rozwoju społecznego

1. Uznając, że rozwój społeczny idzie w parze z rozwojem gospodarczym, Strony postanawiają nadać priorytet wzmocnieniu spójności społecznej poprzez eliminację ubóstwa, zmniejszanie nierówności i wspieranie włączenia społecznego, w szczególności mając na uwadze realizację Agendy 2030 i jej celów zrównoważonego rozwoju.

2. Strony postanawiają wzmocnić współpracę w dziedzinie spraw społecznych w celu przyczynienia się do trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz do wspierania współpracy i wymiany informacji w odniesieniu między innymi do:

a) promowania praw socjalnych;

b) rozwoju innowacyjnych i zrównoważonych projektów z udziałem słabszych grup społecznych, takich jak rodziny o niskich dochodach, osoby pochodzenia afrykańskiego i tubylczego oraz inne mniejszości, a także osoby z niepełnosprawnościami, między innymi poprzez integrację na rynku pracy;

c) promowania równości płci i pełnego upodmiotowienia kobiet we wszystkich sferach;

d) promowania ochrony matek i dzieci, a także dostępnych i inkluzywnych placówek opieki nad dziećmi;

e) promowania specjalnych programów skierowanych do młodzieży, w szczególności tej w słabszych sektorach społeczeństwa; oraz

f) poprawy warunków pracy i życia na obszarach o dużym zaludnieniu, położonych w regionach mniej uprzywilejowanych.

ARTYKUŁ  8.15

Współpraca w zakresie pracy i zatrudnienia

1. Zgodnie z uzgodnionym na poziomie międzynarodowym celem promowania sprawiedliwej globalizacji i biorąc pod uwagę cel zrównoważonego rozwoju nr 8, Strony promują pełne zatrudnienie, godną pracę dla wszystkich ludzi oraz poszanowanie podstawowych zasad i praw w pracy określonych w konwencjach MOP (eliminacja dyskryminacji, zniesienie wszelkich form pracy przymusowej, trwałe wyeliminowanie pracy dzieci oraz wolność zrzeszania się i rokowań zbiorowych) zgodnie z deklaracją MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji i innymi zobowiązaniami międzynarodowymi.

2. Strony postanawiają wzmocnić współpracę w dziedzinie zatrudnienia oraz wspierać współpracę i wymianę informacji, w szczególności w odniesieniu do:

a) promowania godnej pracy dla wszystkich ludzi, opieki społecznej i bezpieczeństwa zatrudnienia oraz poszanowania zasad dotyczących praw podstawowych w pracy, zgodnie z Deklaracją MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy z 1998 r., oraz uznanych na poziomie międzynarodowym norm pracy i innych odpowiednich norm MOP, a także nieustających wysiłków na rzecz ratyfikacji innych instrumentów MOP, które nie zostały jeszcze ratyfikowane;

b) rozwoju i modernizacji stosunków pracy, warunków pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, a także promowania programów w dziedzinie inspekcji pracy, kształcenia zawodowego, szkolenia i promocji zatrudnienia;

c) rozwoju i modernizacji stosunków i procesów w pracy, z naciskiem na promowanie dialogu społecznego;

d) promowania dopasowywania umiejętności do potrzeb rynku pracy;

e) priorytetowego traktowania programów kształcenia i szkolenia skierowanych do słabszych grup społecznych w zakresie zatrudnienia i przekwalifikowania zawodowego;

f) tworzenia miejsc pracy w MŚP;

g) rozwoju i modernizacji systemów i programów ochrony socjalnej;

h) promowania niedyskryminacji ze względu na płeć oraz włączania perspektywy płci do głównego nurtu rozwoju polityki pracy; oraz

i) koordynacji, na odpowiednich forach międzynarodowych, w celu realizacji zobowiązań międzynarodowych.

ARTYKUŁ  8.16

Współpraca w zakresie kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu

1. Strony postanawiają współpracować w zakresie kształcenia formalnego i pozaformalnego, w tym kształcenia i szkolenia zawodowego z perspektywą uczenia się przez całe życie. W tych dziedzinach szczególną uwagę zwraca się na promowanie wysokiej jakości inkluzywnego kształcenia i szkolenia dla kobiet i słabszych grup społecznych.

2. W celu budowania zdolności i wiedzy fachowej Strony promują mobilność i współpracę swoich odpowiednich zainteresowanych stron w zakresie szkolnictwa wyższego i badań naukowych oraz wspierają powiązania między uniwersytetami, placówkami badawczymi i przedsiębiorstwami.

3. Strony promują kontakty międzyludzkie i wzajemne zrozumienie poprzez współpracę w dziedzinie edukacji, młodzieży i sportu, w tym wsparcie finansowe na rzecz mobilności studentów, doktorantów, kadry akademickiej i administracyjnej z instytucji szkolnictwa wyższego i naukowców, a także działania na rzecz budowania zdolności.

ARTYKUŁ  8.17

Współpraca w zakresie kultury, polityki audiowizualnej i mediów

1. Strony zobowiązują się do wspierania współpracy w dziedzinie kultury, w tym dziedzictwa kulturowego, z należytym poszanowaniem swojej różnorodności. Zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Stron współpraca taka ma na celu zwiększenie wzajemnego zrozumienia i wzmocnienie dialogu międzykulturowego oraz wspieranie zrównoważonej wymiany kulturalnej i kontaktów z odpowiednimi podmiotami.

2. Strony postanawiają współpracować na odpowiednich forach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (zwana dalej "UNESCO"), na rzecz realizacji wspólnych celów i wspierania różnorodności kulturowej, w szczególności w drodze wykonania Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

3. Strony zachęcają do wymiany informacji i doświadczeń oraz wspierają i ułatwiają współpracę i dialog między swoimi odpowiednimi instytucjami i podmiotami w sektorach kultury, audiowizualnym i medialnym.

ARTYKUŁ  8.18

Integracja regionalna

1. Strony postanawiają wspierać wymianę doświadczeń między obydwoma regionami w celu wzmocnienia ich odpowiednich procesów integracji.

2. Strony postanawiają w szczególności promować ściślejszą współpracę w kwestiach integracji między instytucjami Stron, a także dzielenie się wiedzą fachową poprzez spotkania pracowników Unii Europejskiej i instytucji MERCOSUR, regularną wymianę informacji, badania, wspólne projekty i szkolenia.

3. Aby zachęcić do współpracy w zakresie rozwoju regionalnego i lokalnego, priorytetowo traktuje się:

a) wymianę informacji oraz wymianę wiedzy i doświadczeń w zakresie między innymi metod formułowania polityki rozwoju regionalnego i lokalnego, wielopoziomowego sprawowania rządów i zarządzania partycypacyjnego;

b) wdrażanie polityki rozwoju regionalnego i lokalnego, w szczególności w odniesieniu do regionów i obszarów w niekorzystnym położeniu, zwłaszcza obszarów przygranicznych;

c) zachęcanie do rozwoju infrastruktury regionalnej i wzajemnej połączalności.

4. Współpraca w zakresie rozwoju regionalnego i lokalnego może obejmować:

a) organizację seminariów i konferencji;

b) szkolenia i pomoc techniczną w opracowywaniu i realizacji projektów rozwoju regionalnego;

c) przygotowanie badań na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania związane z integracją; oraz

d) wspólne działania instytutów i ośrodków kształcenia i szkolenia w dziedzinie integracji.

ARTYKUŁ  8.19

Zwiększanie udziału Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR w eksporcie usług do Unii Europejskiej

Z zastrzeżeniem postanowień rozdziału 4 Strony postanawiają współpracować, w tym poprzez udzielanie wsparcia na potrzeby pomocy technicznej, szkoleń i rozwijania potencjału, między innymi w następujących kwestiach:

a) poprawa zdolności usługodawców z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR do gromadzenia informacji na temat przepisów i standardów Strony UE na poziomie unijnym, krajowym i poniżej poziomu krajowego oraz do przestrzegania tych przepisów i standardów;

b) poprawa zdolności eksportowych usługodawców z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb MŚP; oraz

c) ustanowienie mechanizmów promowania inwestycji i wspólnych przedsięwzięć między usługodawcami Strony UE a usługodawcami Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

CZĘŚĆ  III

HANDEL I SPRAWY ZWIĄZANE Z HANDLEM

ROZDZIAŁ  9

POSTANOWIENIA WSTĘPNE I INSTYTUCJONALNE DOTYCZĄCE HANDLU

SEKCJA  A

POSTANOWIENIA WSTĘPNE DOTYCZĄCE HANDLU

ARTYKUŁ  9.1

Ustanowienie strefy wolnego handlu i związek z Porozumieniem WTO

1. Strony niniejszej Umowy ustanawiają niniejszym strefę wolnego handlu zgodnie z art. XXIV GATT 1994 i art. V GATS.

2. Strony potwierdzają swoje wzajemne prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia WTO.

3. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako zobowiązujące Stronę do działania w sposób niezgodny z jej obowiązkami wynikającymi z Porozumienia WTO.

ARTYKUŁ  9.2

Cele

Postanowienia niniejszej części niniejszej Umowy mają na celu:

a) ustanowienie nowoczesnej i wzajemnie korzystnej umowy handlowej, która tworzy przewidywalne ramy na rzecz pobudzenia wymiany handlowej i działalności gospodarczej, a jednocześnie promuje i chroni nasze wspólne wartości i przekonania na temat roli państwa w społeczeństwie oraz zachowuje prawo Stron do wprowadzania regulacji na wszystkich szczeblach władzy, aby osiągnąć cele polityki publicznej;

b) rozwój handlu międzynarodowego i wymiany handlowej między Stronami w sposób przyczyniający się do zrównoważonego rozwoju w wymiarze gospodarczym, społecznym i środowiskowym, zgodny z odpowiednimi obowiązkami międzynarodowymi Stron w tych dziedzinach i wspierający realizację tych obowiązków;

c) promowanie bardziej zrównoważonej, sprawiedliwej i inkluzywnej gospodarki w celu podniesienia poziomu życia, ograniczenia ubóstwa i stworzenia nowych możliwości zatrudnienia;

d) konsolidację, zwiększenie i zróżnicowanie handlu towarami rolnymi i nierolnymi między Stronami poprzez obniżenie lub zniesienie ceł i barier pozataryfowych w handlu oraz dalszą integrację z globalnymi łańcuchami wartości;

e) ułatwienie handlu towarami poprzez, w szczególności, zastosowanie uzgodnionych postanowień dotyczących ułatwień celnych i handlowych, norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, a także środków sanitarnych i fitosanitarnych;

f) liberalizację i ułatwienie handlu usługami oraz stworzenie otoczenia sprzyjającego wzrostowi przepływów inwestycyjnych, konkurencyjności i wzrostowi gospodarczemu oraz, w szczególności, poprawie warunków zakładania przedsiębiorstw między Stronami;

g) umożliwienie swobodnego przepływu kapitału w związku z inwestycjami bezpośrednimi oraz swobodnego przepływu płatności bieżących zgodnie z rozdziałem 19;

h) faktyczne, przejrzyste i konkurencyjne otwarcie rynków zamówień rządowych Stron;

i) promowanie innowacji i kreatywności dzięki zapewnieniu odpowiedniego i skutecznego poziomu ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej, zgodnie z normami międzynarodowymi obowiązującymi między Stronami, tak aby zapewnić równowagę między prawami posiadaczy praw a interesem publicznym;

j) prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności działalności obejmującej stosunki między Stronami, zgodnie z zasadą wolnej i niezakłóconej konkurencji;

k) ustanowienie ram uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego, w tym pracodawców, związków zawodowych, organizacji pracowniczych i biznesowych oraz grup działających na rzecz ochrony środowiska, w celu wspierania skutecznego wykonania niniejszej części niniejszej Umowy;

l) ustanowienie szybkiego i skutecznego mechanizmu rozstrzygania sporów; oraz

m) zapewnienie przejrzystego i przewidywalnego otoczenia regulacyjnego oraz skutecznych procedur dla podmiotów gospodarczych, w szczególności MŚP, przy jednoczesnym zachowaniu zdolności Stron do przyjmowania i stosowania przepisów ustawowych i wykonawczych regulujących działalność gospodarczą w interesie publicznym oraz do realizacji uzasadnionych celów polityki publicznej, takich jak ochrona i promowanie zdrowia publicznego, usługi socjalne, edukacja publiczna, bezpieczeństwo, środowisko, moralność publiczna, ochrona socjalna lub ochrona konsumentów, ochrona prywatności i danych oraz promowanie i ochrona różnorodności kulturowej.

ARTYKUŁ  9.3

Definicje ogólne

O ile nie postanowiono inaczej, do celów niniejszej części niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:

a) "towar rolny" oznacza produkt wymieniony w załączniku 1 do Porozumienia w sprawie rolnictwa;

b) "cła" oznaczają wszelkie cła lub wszelkiego rodzaju należności nałożone na przywóz towarów lub z nim związane, w tym wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub należności dodatkowe nałożone na przywóz ³  lub z nim związane, ale nie obejmują:

(i) podatków wewnętrznych lub innych opłat wewnętrznych nakładanych zgodnie z art. III GATT 1994;

(ii) ceł antydumpingowych lub wyrównawczych stosowanych zgodnie z art. VI i XVI GATT 1994 oraz z Porozumieniem WTO o stosowaniu art. VI GATT 1994 i Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych WTO zgodnie z rozdziałem 16 niniejszej Umowy;

(iii) środków stosowanych zgodnie z art. XIX GATT 1994 i Porozumieniem w sprawie środków ochronnych WTO lub innych środków ochronnych stosowanych na podstawie rozdziału 16 niniejszej Umowy;

(iv) środków zatwierdzonych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO lub na podstawie rozdziału 29 niniejszej Umowy;

(v) opłat lub innych należności nakładanych zgodnie z art. VIII GATT 1994; lub

(vi) środków przyjętych w celu zabezpieczenia pozycji Strony w zakresie finansów zagranicznych i jej bilansu płatniczego zgodnie z art. XII GATT 1994 oraz Uzgodnieniem w sprawie postanowień dotyczących bilansu płatniczego GATT 1994;

c) "CPC" oznacza tymczasową Centralną Klasyfikację Produktów (dokumenty statystyczne Departamentu Spraw Gospodarczych i Społecznych Urzędu Statystycznego Organizacji Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, Nowy Jork, 1991);

d) "dni" oznaczają dni kalendarzowe, w tym weekendy i święta;

e) "istniejący" oznacza obowiązujący w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy;

f) "towar Strony" oznacza towar krajowy w rozumieniu GATT 1994 i obejmuje towary pochodzące tej Strony;

g) "system zharmonizowany" lub "HS" oznacza zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów, w tym jego Ogólne reguły interpretacji, uwagi do sekcji i uwagi do działów, opracowane w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r.;

h) "pozycja" oznacza pierwsze cztery cyfry w numerze klasyfikacji taryfowej w ramach systemu zharmonizowanego;

i) "osoba prawna" oznacza podmiot prawny właściwie ustanowiony albo w inny sposób zorganizowany zgodnie z mającym zastosowanie prawem, działający w celu osiągania zysku lub w innych celach, będący własnością prywatną lub publiczną, w tym spółkę kapitałową, trust, spółkę osobową, spółkę joint venture, jednoosobową działalność gospodarczą lub stowarzyszenie;

j) "środek" obejmuje środki Strony, w formie przepisów ustawowych lub wykonawczych, reguły, procedury, decyzji, działania administracyjnego, wymogu lub praktyki ⁴ ;

k) "osoba fizyczna Strony" oznacza, w przypadku Unii Europejskiej, obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, oraz, w przypadku MERCOSUR - obywatela Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, zgodnie z ich odpowiednim mającym zastosowanie prawodawstwem;

l) "osoba" oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną; oraz

m) "środek sanitarny lub fitosanitarny" oznacza środek, o którym mowa załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS.

ARTYKUŁ  9.4

Porozumienia WTO

a) "Porozumienie antydumpingowe" oznacza Porozumienie o stosowaniu artykułu VI GATT 1994;

b) "Porozumienie w sprawie rolnictwa" oznacza Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO;

c) "DSU" oznacza Uzgodnienie w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów zawarte w załączniku 2 do Porozumienia WTO;

d) "GATS" oznacza Układ ogólny w sprawie handlu usługami zawarty w załączniku 1B do Porozumienia WTO;

e) "GATT 1994" oznacza Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994 zawarty w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

f) "Porozumienie w sprawie środków ochronnych" oznacza Porozumienie w sprawie środków ochronnych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

g) "Porozumienie w sprawie SCM" oznacza Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

h) "Porozumienie w sprawie środków SPS" oznacza Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

i) "Porozumienie w sprawie TBT" oznacza Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu zawarte w załączniku 1 do Porozumienia WTO;

j) "Porozumienie TRIPS" oznacza Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawarte w załączniku 1C do Porozumienia WTO; oraz

k) "Porozumienie WTO" oznacza Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu, sporządzone dnia 15 kwietnia 1994 r.

ARTYKUŁ  9.5

Strony

1. Unia Europejska jest odpowiedzialna za wypełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej części niniejszej Umowy.

2. O ile nie postanowiono inaczej, każde z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR niniejszej Umowy jest odpowiedzialne za wypełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej części niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  9.6

Integracja regionalna

1. Uznając różnice w swoich odpowiednich procesach integracji regionalnej i bez uszczerbku dla zobowiązań podjętych na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy, Strony wspierają warunki ułatwiające przepływ towarów i usług między obydwoma regionami i w ich obrębie.

2. W odniesieniu do przepływu towarów, zgodnie z ust. 1:

a) towary pochodzące z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, które zostały dopuszczone do obrotu w Unii Europejskiej, korzystają ze swobodnego przepływu towarów na terytorium Unii Europejskiej na warunkach ustanowionych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

b) Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR stosują w odniesieniu do towarów pochodzących z Unii Europejskiej, które zostały przywiezione na ich terytorium z innego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, procedury celne, które są nie mniej korzystne niż procedury mające zastosowanie do towarów pochodzących z tego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR;

c) Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR dokonują okresowego przeglądu swoich procedur celnych w celu ułatwienia przepływu towarów z Unii Europejskiej między ich terytoriami oraz uniknięcia powielania procedur i kontroli, o ile jest to wykonalne i zgodne z rozwojem procesu ich integracji; oraz

d) korzyści płynące z harmonizacji przepisów technicznych i procedur oceny zgodności MERCOSUR, wymogów SPS oraz procedur zatwierdzania, w tym świadectw przywozowych i kontroli przywozu, rozszerza się na niedyskryminujących warunkach na towary pochodzące z Unii Europejskiej, jeżeli przywieziono je zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR dokonującego przywozu.

Traktowanie, o którym mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, nie obejmuje traktowania taryfowego towarów wchodzącego w zakres rozdziału 10.

3. W odniesieniu do przepływu usług, zgodnie z ust. 1:

a) państwa członkowskie Unii Europejskiej dokładają wszelkich starań, aby ułatwić, w stosownych przypadkach, korzystanie ze swobody świadczenia usług na terytorium Unii Europejskiej przedsiębiorstwom będącym własnością lub znajdującym się pod kontrolą osób fizycznych lub prawnych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR i mającym siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej; oraz

b) Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR dokładają wszelkich starań, aby ułatwić, w stosownych przypadkach, korzystanie ze swobody świadczenia usług między ich terytoriami przedsiębiorstwom będącym własnością lub znajdującym się pod kontrolą osób fizycznych lub prawnych z państwa członkowskiego Unii Europejskiej i mającym siedzibę w Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR.

SEKCJA  B

POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE DOTYCZĄCE HANDLU

ARTYKUŁ  9.7

Szczególne funkcje Wspólnej Rady działającej w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu

1. W ramach zajmowania się kwestiami związanymi z niniejszą częścią niniejszej Umowy Wspólna Rada ustanowiona na podstawie art. 2.2 ma uprawnienia do:

a) nadzorowania realizacji celów niniejszej części niniejszej Umowy oraz jej wykonania;

b) prowadzenia dyskusji dotyczących spraw objętych niniejszą częścią niniejszej Umowy i, bez uszczerbku dla rozdziału 29, zajmowania się wszelkimi istotnymi kwestiami wynikłymi z jej wykonania;

c) podejmowania decyzji i przedstawiania Stronom odpowiednich zaleceń zgodnie z niniejszą częścią niniejszej Umowy;

d) przyjmowania, w drodze decyzji, interpretacji niniejszej części niniejszej Umowy, które są wiążące dla Stron i wszystkich podkomitetów i innych organów ustanowionych na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy, w tym zespołów orzekających utworzonych na podstawie rozdziału 29;

e) podejmowania innych uzgodnionych przez Strony działań związanych z wykonywaniem swoich funkcji; oraz

f) przyjmowania decyzji o zmianie, w ramach realizacji celów niniejszej części niniejszej Umowy:

(i) załącznika 10-A zgodnie z art. 10.4 ust. 9;

(ii) dodatku 10-D-1 zgodnie z art. 10 ust. 6 załącznika 10-D;

(iii) dodatku 10-D-2 zgodnie z art. 4 ust. 3 załącznika 10-D;

(iv) dodatku 10-D-3 zgodnie z art. 5 ust. 4 załącznika 10-D;

(v) rozdziału 11 zgodnie z art. 11.34;

(vi) sekcji A załącznika 13-A zgodnie z art. 13.8 ust. 9;

(vii) załącznika 14-A zgodnie z art. 14.18;

(viii) załączników od 20-A do 20-E zgodnie z art. 20.26;

(ix) załączników od 20-F do 20-J zgodnie z art. 20.12;

(x) załącznika 21-A zgodnie z art. 21.39;

(xi) załącznika 21-B zgodnie z art. 21.39;

(xii) załącznika 21-C zgodnie z art. 21.39;

(xiii) załącznika 21-E zgodnie z art. 21.39;

(xiv) załącznika 25-A zgodnie z art. 25.7;

(xv) załączników 29-A i 29-B zgodnie z art. 29.22; oraz

(xvi) innych postanowień, załączników, dodatków lub protokołów, w przypadku których możliwość przyjęcia takiej decyzji jest wyraźnie przewidziana w niniejszej części niniejszej Umowy.

2. Decyzje, o których mowa w ust. 1 lit. f), podlegają art. 30.5 ust. 2.

3. O ile Strony nie uzgodnią inaczej, 3 (trzy) lata od wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie co 5 (pięć) lat Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu rozpoczyna proces przeglądu części III niniejszej Umowy. Na podstawie wyników każdego przeglądu Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu rozważa potrzebę zmiany części III niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  9.8

Szczególne funkcje Wspólnego Komitetu działającego w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu

1. W ramach zajmowania się kwestiami związanymi z niniejszą częścią niniejszej Umowy Wspólny Komitet ustanowiony na podstawie art. 2.3 ma uprawnienia do:

a) nadzorowania pracy wszystkich podkomitetów ustanowionych zgodnie z niniejszą częścią niniejszej Umowy;

b) zbadania najbardziej odpowiedniego sposobu zapobiegania trudnościom, które mogą pojawić się w związku z interpretacją i stosowaniem niniejszej części niniejszej Umowy, bez uszczerbku dla rozdziału 29;

c) ustanawiania dodatkowych podkomitetów, przydzielania podkomitetom obowiązków w ramach swoich kompetencji, podejmowania decyzji o zmianie funkcji ustanawianych przez siebie podkomitetów, w tym poprzez przydzielanie nowych funkcji, lub rozwiązywania podkomitetów;

d) przygotowywania decyzji do przyjęcia przez Wspólną Radę w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, zgodnie ze celami szczegółowymi niniejszej części niniejszej Umowy, w tym dotyczących zmian, o których mowa w art. 9.7 ust. 1 lit. f), lub przyjmowania takich decyzji w okresach między posiedzeniami Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu lub w przypadku gdy Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie może się zebrać;

e) podejmowania innych działań związanych z wykonywaniem swoich funkcji zgodnie z ustaleniami Stron lub zgodnie z poleceniami Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu; oraz

f) dokonywania przeglądu wykonania części III niniejszej Umowy, w tym w celu oceny jej wpływu na zatrudnienie, inwestycje i handel między Stronami; w przeglądzie bierze się pod uwagę opinie lub zalecenia podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji pozarządowych, organizacji przedsiębiorców i pracodawców, ruchów społecznych i związków zawodowych, z uwzględnieniem w szczególności postanowień art. 2.6-2.8, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony.

2. Decyzje, o których mowa w art. 2.3 ust. 7 oraz w ust. 1 lit. d) niniejszego artykułu, wprowadzające zmiany do niniejszej Umowy, podlegają art. 30.5 ust. 2.

ARTYKUŁ  9.9

Podkomitety

1. W skład podkomitetów ustanowionych na podstawie ust. 4 wchodzą przedstawiciele Unii Europejskiej, z jednej strony, oraz przedstawiciele każdego z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, z drugiej strony.

2. Posiedzenia podkomitetów odbywają się na odpowiednim poziomie na wniosek Strony, a w każdym razie co najmniej raz w roku. Posiedzenia z osobistym udziałem członków odbywają się na przemian w Brukseli i w jednym z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR. Posiedzenia podkomitetów mogą także odbywać się w formie telekonferencji lub wideokonferencji lub za pośrednictwem innych środków wspólnie uzgodnionych przez Strony. Podkomitetom współprzewodniczą przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel MERCOSUR.

3. Każdy podkomitet uzgadnia swój harmonogram posiedzeń i porządek obrad w drodze konsensusu.

4. Niniejszym pod auspicjami Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu ustanawia się następujące podkomitety:

a) Podkomitet ds. Handlu Towarami;

b) Podkomitet ds. Handlu Produktami Sektora Wina i Napojami Spirytusowymi;

c) Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia

d) Podkomitet ds. SPS;

e) Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym;

f) Podkomitet ds. Handlu Usługami i Zakładania Przedsiębiorstw;

g) Podkomitet ds. Zamówień Rządowych;

h) Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej; oraz

i) Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju.

5. W odniesieniu do kwestii związanych z obszarem ich kompetencji podkomitety są uprawnione do:

a) monitorowania wykonania niniejszej części niniejszej Umowy i zapewniania jej właściwego funkcjonowania;

b) przyjmowania za porozumieniem Stron decyzji i zaleceń w odniesieniu do wszystkich spraw, w przypadku których niniejsza część niniejszej Umowy tak stanowi;

c) prowadzenia dyskusji dotyczących kwestii wynikających z wykonania niniejszej części niniejszej Umowy lub jakiejkolwiek umowy uzupełniającej w celu ich rozwiązania, bez uszczerbku dla rozdziału 29; oraz

d) zapewniania Stronom forum wymiany informacji, w tym prowadzenia dyskusji dotyczących najlepszych praktyk i wymiany doświadczeń w zakresie wykonania.

6. Zadania podkomitetów zostały określone bardziej szczegółowo, stosownie do przypadku, w odpowiednich rozdziałach niniejszej części niniejszej Umowy i w razie potrzeby mogą zostać zmienione decyzją Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu.

7. Podkomitety prowadzą przygotowawcze prace techniczne niezbędne do wspierania funkcji Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu i Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, w tym gdy organy te muszą przyjmować decyzje lub zalecenia.

ARTYKUŁ  9.10

Koordynatorzy ds. niniejszej części niniejszej Umowy

1. Zarówno Unia Europejska, jak i każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wyznaczają koordynatora ds. niniejszej części niniejszej Umowy i powiadamiają o tym drugą Stronę w ciągu 30 (trzydziestu) dni od wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. Koordynatorzy:

a) przygotowują porządek obrad i koordynują przygotowania do posiedzeń Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu i Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zgodnie z art. 9.7 i 9.8;

b) podejmują działania następcze w związku z decyzjami Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu lub Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, stosownie do przypadku;

c) działają jako punkty kontaktowe, by ułatwić komunikację między Stronami w sprawach objętych niniejszą częścią niniejszej Umowy, o ile niniejsza część niniejszej Umowy nie stanowi inaczej;

d) przyjmują powiadomienia i informacje przekazywane na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy, w tym powiadomienia lub informacje przekazywane Wspólnej Radzie w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu lub Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, o ile niniejsza część niniejszej Umowy nie stanowi inaczej; oraz

e) wykonują wszelkie inne zadania zlecone przez Wspólną Radę w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu lub Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu.

ROZDZIAŁ  10

HANDEL TOWARAMI

ARTYKUŁ  10.1

Cel i zakres stosowania

1. Strony ustanawiają strefę wolnego handlu towarami w okresie przejściowym rozpoczynającym się w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. O ile niniejsza część niniejszej Umowy nie stanowi inaczej, postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do handlu towarami Strony.

SEKCJA  A

CŁA

ARTYKUŁ  10.2

Traktowanie narodowe

Każda Strona przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. III GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego włącza się do niniejszej Umowy i stanowią one jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

ARTYKUŁ  10.3

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału "towar pochodzący" oznacza towar kwalifikujący się jako pochodzący z terytorium Strony zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w rozdziale 11.

ARTYKUŁ  10.4

Obniżenie i zniesienie ceł

1. O ile niniejsza część niniejszej Umowy nie stanowi inaczej, każda Strona obniża lub znosi cła nakładane na towary pochodzące zgodnie z załącznikiem 10-A.

2. Klasyfikacja towarów w handlu między Stronami jest regulowana nomenklaturą taryfową każdej Strony, zgodnie z systemem zharmonizowanym. Każda Strona określa w swoim odpowiednim dodatku do załącznika 10-A wersję systemu zharmonizowanego stosowaną do tego celu.

3. Strona może utworzyć nową pozycję taryfową. W takim przypadku i w zakresie, w jakim dotyczy to handlu między Stronami, cło mające zastosowanie do odpowiednich towarów w ramach nowej pozycji taryfowej jest równe cłu mającemu zastosowanie do odpowiednich towarów w ramach pierwotnej pozycji taryfowej określonej w załączniku 10-A lub od niego niższe, a uzgodniona koncesja taryfowa pozostaje niezmieniona.

4. Dla każdego towaru pochodzącego z terytorium drugiej Strony podstawową stawkę celną przywozową, do której stosuje się kolejne obniżki zgodnie z ust. 1, określono w załączniku 10-A.

5. Bez uszczerbku dla ust. 1 i 3 przez okres 2 (dwóch) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Unia Europejska nie podwyższa ceł stosowanych w dniu 31 grudnia 2017 r. na towary pochodzące z Paragwaju, które są klasyfikowane do następujących pozycji taryfowych określonych w dodatku 10-A-1 jako towary "PY": 20019030, 21012098, 21069098 i 33021029. Do celów niniejszego ustępu "towary pochodzące z Paragwaju" oznaczają towary odpowiadające wymogom pochodzenia określonym w tytule II rozdział 1 sekcja 2 podsekcje 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego ⁵  oraz w tytule II rozdział 2 sekcja 2 podsekcje 3-9 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny ⁶ .

6. O ile niniejsza część niniejszej Umowy nie stanowi inaczej, Strona nie może wprowadzać nowych ceł ani podwyższać ceł, które są już stosowane zgodnie ze stawkami podstawowymi określonymi w załączniku 10-A w odniesieniu do handlu towarami pochodzącymi między Stronami od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strona może podwyższyć cło mające zastosowanie do handlu między Stronami, jak określono w załączniku 10-A, które zostało jednostronnie obniżone przez tę Stronę do poziomu określonego w tym załączniku na dany rok następujący po jego jednostronnym obniżeniu.

7. Jeżeli Strona obniża swoją stawkę celną stosowaną względem kraju najbardziej uprzywilejowanego do poziomu poniżej stawki podstawowej dla danej pozycji taryfowej określonej w załączniku 10-A, uznaje się, że ta stawka celna zastępuje stawkę podstawową określoną w załączniku 10-A, pod warunkiem że i tak długo jak jest ona niższa od stawki podstawowej, do celów obliczenia stawki preferencyjnej dla tej pozycji taryfowej. W tym względzie Strona stosuje obniżkę cła do stawki stosowanej względem kraju najbardziej uprzywilejowanego w celu obliczenia obowiązującej stawki celnej, zachowując przez cały czas względny margines preferencji dotyczący każdej pozycji taryfowej. Taki względny margines preferencji dotyczący każdej danej pozycji taryfowej odpowiada różnicy między stawką podstawową określoną w załączniku 10-A a stosowaną stawką celną dla tej pozycji taryfowej zgodnie z załącznikiem 10-A, podzielonej przez tę stawkę podstawową, i jest wyrażony w procentach.

8. Każda Strona może przyspieszyć znoszenie ceł na towary pochodzące drugiej Strony lub w inny sposób poprawić warunki dostępu do rynku towarów pochodzących drugiej Strony, jeżeli pozwala na to jej ogólna sytuacja gospodarcza i sytuacja w danym sektorze gospodarki.

9. Po upływie 3 (trzech) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, na wniosek Strony, Podkomitet ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 10.14, rozważa środki zapewniające lepszy dostęp do rynku. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu jest uprawniona do przyjmowania decyzji dotyczących zmiany załącznika 10-A. Takie decyzje zastępują stawkę celną lub kategorię znoszenia ceł określoną w załączniku 10-A dla takich towarów pochodzących.

ARTYKUŁ  10.5

Towary ponownie wprowadzone po ich naprawie

1. Do celów niniejszego artykułu "naprawa" oznacza wszelkie procesy przetwarzania towaru stosowane w celu usunięcia uszkodzenia eksploatacyjnego lub szkody materialnej, i obejmujące przywrócenie towarowi jego pierwotnej funkcji lub zapewnienie zgodności z wymogami technicznymi dotyczącymi jego używania, bez których towar ten nie mógłby być nadal używany w zwykły sposób do celów, do których jest przeznaczony. Naprawa towaru obejmuje odnowę i konserwację, ale nie obejmuje działań ani procesów, które:

a) prowadzą do pozbawienia towaru jego istotnych właściwości lub do powstania nowego towaru lub towaru o odmiennych cechach handlowych;

b) przyczyniają się do przekształcenia wyrobu niegotowego w wyrób gotowy; lub

c) są wykorzystywane do poprawy parametrów technicznych towaru.

2. Strona nie może stosować ceł w odniesieniu do towaru, niezależnie od jego pochodzenia, który powraca na obszar celny Strony po tymczasowym wywiezieniu z jej obszaru celnego na obszar celny drugiej Strony w celu naprawy, niezależnie od tego, czy taka naprawa mogłaby zostać przeprowadzona na obszarze celnym Strony, z którego towary wywieziono w celu naprawy zdefiniowanej w ust. 1.

3. Ust. 2 nie stosuje się do towarów przywożonych pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych lub obszarów o podobnym statusie, które są następnie wywożone w celu naprawy i nie są ponownie przywożone pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych lub obszarów o podobnym statusie.

4. Strona nie może stosować ceł do towaru - niezależnie od jego pochodzenia - tymczasowo przywiezionego z obszaru celnego drugiej Strony w celu naprawy.

SEKCJA  B

ŚRODKI POZATARYFOWE

ARTYKUŁ  10.6

Opłaty i inne należności dotyczące przywozu i wywozu

1. Każda Strona zapewnia, zgodnie z art. VIII GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego, aby opłaty i inne należności jakiegokolwiek rodzaju ⁷  inne niż cła przywozowe i wywozowe nałożone na przywóz lub wywóz lub z nimi związane były ograniczone kwotowo do przybliżonych kosztów świadczonych usług, nie były obliczane ad valorem oraz nie stanowiły pośredniej ochrony towarów krajowych lub opodatkowania przywozu lub wywozu do celów fiskalnych.

2. Każda Strona może nakładać opłaty lub odzyskiwać koszty wyłącznie w przypadku świadczenia określonych usług, w szczególności:

a) obecności funkcjonariuszy celnych, na wniosek, poza urzędowymi godzinami pracy lub w pomieszczeniach innych niż pomieszczenia celne;

b) analiz lub ekspertyz dotyczących towarów oraz opłat pocztowych za zwrot towarów do wnioskodawcy, w szczególności w odniesieniu do decyzji dotyczących wiążących informacji lub udzielania informacji dotyczących stosowania ustawowych i wykonawczych przepisów prawa celnego;

c) kontroli lub pobierania próbek towarów do celów weryfikacji, lub zniszczenia towarów, jeżeli powoduje to koszty inne niż koszty pracy funkcjonariuszy celnych; lub

d) nadzwyczajnych środków kontroli, w przypadku gdy takie środki są niezbędne ze względu na rodzaj towaru lub potencjalne ryzyko.

3. Strona nie może wymagać czynności konsularnych, w tym zapłaty powiązanych opłat i należności, w związku z przywozem towarów drugiej Strony. Stronom przysługuje okres przejściowy wynoszący 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy na spełnienie wymogów niniejszego ustępu ⁸ .

4. Każda Strona publikuje wykaz opłat i należności, które nakłada w związku z przywozem lub wywozem towarów.

ARTYKUŁ  10.7

Procedury licencjonowania przywozu i wywozu

1. Strony zapewniają, aby procedury licencjonowania przywozu i wywozu mające zastosowanie do handlu towarami między Stronami były neutralne w zastosowaniu oraz zarządzane w sposób uczciwy, sprawiedliwy, niedyskryminujący i przejrzysty.

2. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury licencjonowania jako warunek przywozu na swoje terytorium z terytorium drugiej Strony lub wywozu ze swojego terytorium na terytorium drugiej Strony wyłącznie w przypadku, gdy inne odpowiednie procedury służące osiągnięciu celu administracyjnego nie są dostępne w rozsądnym zakresie.

3. Strony nie mogą przyjmować lub zachowywać nieautomatycznych procedur licencjonowania przywozu lub wywozu ⁹ , chyba że jest to konieczne, aby wdrożyć środek, który jest spójny z niniejszą częścią niniejszej Umowy. Strona przyjmująca nieautomatyczne procedury licencjonowania przywozu lub wywozu wyraźnie wskazuje środek wdrażany za pomocą takiej procedury licencjonowania.

4. Strony wprowadzają i realizują procedury licencjonowania zgodnie z art. 1-3 Porozumienia WTO w sprawie licencjonowania przywozu (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie licencjonowania przywozu"). W tym celu art. 1-3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu włącza się do niniejszej Umowy i stanowią one jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, i mają zastosowanie do procedur licencjonowania wywozu.

5. Każda Strona, która wprowadza lub zmienia procedury licencjonowania przywozu i wywozu, udostępnia odpowiednie informacje na oficjalnej stronie internetowej. Informacje te udostępnia się w miarę możliwości co najmniej 21 (dwadzieścia jeden) dni przed dniem rozpoczęcia stosowania wprowadzonej lub zmienionej procedury licencjonowania, a w każdym razie nie później niż w tym dniu. Informacje udostępnione w internecie zawierają dane wymagane na podstawie art. 5 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. Strona powiadamia drugą Stronę o każdym przypadku wprowadzenia lub zmiany procedur licencjonowania wywozu i takie powiadomienie zawiera te same informacje, o których mowa w art. 5 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu.

6. Na wniosek Strony druga Strona bezzwłocznie przekazuje wszelkie istotne informacje dotyczące procedur licencjonowania przywozu lub wywozu, które Strona, do której skierowany został wniosek, zamierza przyjąć, przyjęła lub zachowuje, w tym informacje, o których mowa w art. 1-3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

ARTYKUŁ  10.8

Konkurencja eksportowa

1. Strony potwierdzają swoje zobowiązania wyrażone w Decyzji ministerialnej WTO z dnia 19 grudnia 2015 r. w sprawie konkurencji eksportowej (WT/MIN(15)/45, WT/L/980) (zwanej dalej "Decyzją ministerialną w sprawie konkurencji eksportowej").

2. Do celów niniejszego artykułu "subsydia eksportowe" oznaczają subsydia w rozumieniu art. 1 i 3 Porozumienia w sprawie SCM, które są uwarunkowane wynikami wywozu, w tym subsydia wymienione w załączniku I do Porozumienia w sprawie SCM oraz subsydia wymienione w art. 9 Porozumienia w sprawie rolnictwa.

3. Strona nie może zachowywać, wprowadzać ani ponownie wprowadzać subsydiów eksportowych w odniesieniu do towaru rolnego, który podlega wywozowi lub jest zawarty w produkcie podlegającym wywozowi.

4. Strona nie może zachowywać, wprowadzać ani ponownie wprowadzać kredytów eksportowych, gwarancji kredytów eksportowych, programów ubezpieczeń, państwowych przedsiębiorstw handlowych lub międzynarodowej pomocy żywnościowej ani innych środków o skutku równoważnym z subsydiami eksportowymi w odniesieniu do towaru rolnego, który podlega wywozowi na terytorium drugiej Strony lub jest zawarty w produkcie podlegającym takiemu wywozowi, chyba że środki te są zgodne z obowiązkami Strony dokonującej wywozu wynikającymi z porozumień WTO i decyzji Konferencji Ministerialnej i Rady Generalnej WTO, w tym w szczególności Decyzji ministerialnej w sprawie konkurencji eksportowej.

5. Strony potwierdzają swoje zobowiązanie zawarte w deklaracji ministerialnej z Bali przyjętej w dniu 7 grudnia 2013 r. (WT/MIN(13)/DEC) WTO, wzmocnione Decyzją ministerialną w sprawie konkurencji eksportowej, do zwiększenia przejrzystości i usprawnienia monitorowania w odniesieniu do wszystkich form subsydiów i kredytów eksportowych, gwarancji kredytów eksportowych, programów ubezpieczeń, państwowych przedsiębiorstw handlowych i międzynarodowej pomocy żywnościowej, a także innych środków o skutku równoważnym z subsydiami eksportowymi.

6. Strony potwierdzają zobowiązania podjęte na mocy Decyzji ministerialnej w sprawie konkurencji eksportowej w odniesieniu do międzynarodowej pomocy żywnościowej i współpracują ze sobą w celu zachęcania do stosowania najlepszych praktyk w zakresie dostarczania pomocy żywnościowej na odpowiednich forach międzynarodowych przez dążenie do ograniczenia spieniężania pomocy żywnościowej i do ograniczenia dostarczania pomocy żywnościowej w naturze wyłącznie w sytuacjach nadzwyczajnych.

ARTYKUŁ  10.9

Cła, podatki oraz inne opłaty i należności wywozowe

Strona nie może wprowadzać lub utrzymywać ceł lub należności jakiegokolwiek rodzaju nakładanych na wywóz towaru na terytorium drugiej Strony lub w związku z tym wywozem inaczej niż zgodnie z załącznikiem 10-B po upływie 3 (trzech) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  10.10

Państwowe przedsiębiorstwa handlowe

1. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie stoi na przeszkodzie, aby Strona zachowała lub założyła państwowe przedsiębiorstwo handlowe zgodnie z art. XVII GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego oraz z Uzgodnieniami WTO w sprawie interpretacji art. XVII GATT 1994, które włącza się do niniejszej części niniejszej Umowy i stanowią one jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2. Jeżeli Strona zwraca się do drugiej Strony z wnioskiem o informacje na temat poszczególnych państwowych przedsiębiorstw handlowych, ich funkcjonowania lub wpływu ich działalności na handel dwustronny, Strona, do której skierowano wniosek, zapewnia pełną przejrzystość zgodnie z art. XVII GATT 1994.

3. Niezależnie od ust. 1 Strona nie może wyznaczać lub nadal prowadzić wyznaczonego monopolu w przywozie lub wywozie, z wyjątkiem monopoli już ustanowionych przez Stronę lub przewidzianych w jej ustawie zasadniczej, wymienionych w załączniku 10-C. Do celów niniejszego ustępu monopol w przywozie lub wywozie oznacza wyłączne prawo podmiotu lub udzielenie przez Stronę podmiotowi wyłącznego upoważnienia do przywozu towaru z terytorium drugiej Strony lub wywozu towaru na terytorium drugiej Strony.

ARTYKUŁ  10.11

Zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych

1. Strona nie może przyjmować lub zachowywać zakazów lub ograniczeń w przywozie towarów z terytorium drugiej Strony lub w wywozie lub sprzedaży na wywóz towarów przeznaczonych na terytorium drugiej Strony, czy to w formie kontyngentów, licencji, czy innych środków, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to zgodne z art. XI GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. XI GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego włącza się do niniejszej części niniejszej Umowy i stanowią one jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2. Strona nie może przyjmować lub zachowywać wymogów dotyczących cen eksportowych lub importowych, z wyjątkiem przypadków dozwolonych w ramach egzekwowania nakazów i zobowiązań cenowych dotyczących ceł antydumpingowych i wyrównawczych.

ARTYKUŁ  10.12

Wskaźniki wykorzystania preferencji

1. Do celów monitorowania funkcjonowania niniejszej części niniejszej Umowy oraz obliczania wskaźników wykorzystania preferencji Strony co roku przekazują sobie dane statystyczne dotyczące przywozu za okres rozpoczynający się po upływie 1 (jednego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy i kończący się 10 (dziesięć) lat od zakończenia znoszenia ceł dla wszystkich towarów zgodnie z załącznikiem 10-A. O ile Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie zdecyduje inaczej, okres ten jest automatycznie przedłużany o 5 (pięć) lat, a Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może zadecydować o dalszym jego przedłużeniu.

2. Przekazywane dane statystyczne, o których mowa w ust. 1, obejmują dane dotyczące ostatniego dostępnego roku, w tym dane na temat wartości oraz - w stosownych przypadkach - wielkości, na poziomie pozycji taryfowych w odniesieniu do przywozu towarów drugiej Strony, w przypadku których skorzystano z preferencyjnego traktowania celnego na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy oraz w przypadku tych, w odniesieniu do których stosowano traktowanie niepreferencyjne.

3. Bez uszczerbku dla ust. 2 i z zastrzeżeniem wymogów w zakresie poufności wynikających z przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Strony Strona nie jest zobowiązana do przekazywania danych statystycznych dotyczących przywozu.

ARTYKUŁ  10.13

Środki szczególne dotyczące zarządzania preferencyjnym traktowaniem

1. Strony współpracują w zakresie zapobiegania naruszeniom ich przepisów ustawowych i wykonawczych, nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym związanym z preferencyjnym traktowaniem przyznanym na podstawie niniejszego rozdziału, zgodnie z rozdziałem 11 i załącznikiem 12-A, a także w zakresie ich wykrywania i zwalczania.

2. Strona może, zgodnie z procedurą określoną w ust. 4, podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu odpowiedniego preferencyjnego traktowania danych produktów, jeżeli Strona ta ustaliła, na podstawie obiektywnych, przekonujących i możliwych do zweryfikowania informacji, że:

a) dopuszczono się systematycznych naruszeń odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych na dużą skalę lub nieprawidłowości na dużą skalę, lub nadużyć finansowych na dużą skalę, w celu uzyskania preferencyjnego traktowania taryfowego przyznanego na mocy niniejszego rozdziału; oraz

b) druga Strona systematycznie odmawia wypełnienia lub w inny sposób nie wypełnia swoich obowiązków, o których mowa w ust. 1, zgodnie z rozdziałem 11 i załącznikiem 12-A.

3. Do celów niniejszego artykułu niewypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, oznacza między innymi wyraźnie wykazane i systematyczne:

a) niedopełnianie obowiązku weryfikacji statusu pochodzenia danych produktów, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 11.24 i 11.25; oraz

b) odmawianie lub nieuzasadnione opóźnianie przekazania wyniku weryfikacji pochodzenia przeprowadzonej zgodnie z art. 11.25 i 11.26; lub

c) brak współpracy administracyjnej zgodnie z załącznikiem 12-A.

4. Strona, która dokonała ustalenia, o którym mowa w ust. 2, bez zbędnej zwłoki powiadamia o tym Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu oraz przekazuje mu informacje, które stanowią podstawę jej ustalenia.

5. W przypadku gdy spełnione są wymogi określone w ust. 4, Strona, która dokonała ustalenia, rozpoczyna konsultacje z drugą Stroną w ramach Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu w celu znalezienia rozwiązania akceptowalnego dla obu Stron. Jeżeli Strony nie uzgodnią obustronnie akceptowalnego rozwiązania w terminie 3 (trzech) miesięcy od dnia powiadomienia, Strona, która dokonała ustalenia, może podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu odpowiedniego preferencyjnego traktowania danych produktów. W takich przypadkach Strona, która dokonała ustalenia, bez zbędnej zwłoki powiadamia Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o tymczasowym zawieszeniu.

6. Decyzja o tymczasowym zawieszeniu odpowiedniego preferencyjnego traktowania danego produktu zgodnie z ust. 5 ma zastosowanie jedynie przez okres proporcjonalny do wpływu na interesy finansowe danej Strony i nie dłuższy niż 3 (trzy) miesiące. Jeżeli można w sposób obiektywny i możliwy do zweryfikowania stwierdzić, że warunki, które doprowadziły do wydania decyzji o zawieszeniu, utrzymują się po upływie okresu zawieszenia, zainteresowana Strona może podjąć decyzję o przedłużeniu okresu obowiązywania decyzji o zawieszeniu na taki sam okres. Każde zawieszenie podlega okresowym konsultacjom w ramach Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. W przypadku przedłużenia konsultacje odbywają się we Wspólnym Komitecie w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu co najmniej 15 (piętnaście) dni przed upływem okresu zawieszenia.

7. Każda Strona publikuje, zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi, zawiadomienia dla importerów w sprawie powiadomienia o ustaleniu zgodnie z ust. 4 oraz decyzję o tymczasowym zawieszeniu, o której mowa w ust. 5 i 6.

SEKCJA  C

POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE

ARTYKUŁ  10.14

Podkomitet ds. Handlu Towarami

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9 i 13.14 Podkomitet ds. Handlu Towarami, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) promuje handel towarami między Stronami;

b) ocenia co roku wykorzystanie kontyngentów i preferencji przyznanych na mocy niniejszej części niniejszej Umowy oraz zarządzanie nimi; oraz

c) omawia, wyjaśnia i rozwiązuje wszelkie kwestie techniczne, które mogą pojawić się między Stronami w sprawach związanych ze stosowaniem nomenklatury taryfowej każdej Strony określonej w pkt 3 i 4 załącznika 10-A.

ARTYKUŁ  10.15

Podkomitet ds. Handlu Produktami Sektora Wina i Napojami Spirytusowymi

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4 i 9.9 Podkomitet ds. Handlu Produktami Sektora Wina i Napojami Spirytusowymi, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) zapewnia terminowe powiadamianie o zmianach przepisów ustawowych i wykonawczych w sprawach objętych załącznikiem 10-D, które mają wpływ na produkty sektora wina i napoje spirytusowe będące przedmiotem handlu między Stronami; oraz

b) przyjmuje decyzje w celu doprecyzowania zasad określonych w pkt 2 dodatku 10-D-3, w szczególności formularzy, które należy stosować, oraz szczegółowego określenia informacji, które należy przedstawić w sprawozdaniu z analizy.

ARTYKUŁ  10.16

Współpraca w zakresie handlu produktami sektora wina i napojami spirytusowymi oraz punkty kontaktowe

1. Strony współpracują w zakresie kwestii związanych z handlem produktami sektora wina i napojami spirytusowymi i zajmują się tymi kwestiami, w szczególności:

a) definicjami produktów, certyfikacją i etykietowaniem produktów sektora wina;

b) stosowaniem odmian winorośli w produkcji wina i ich oznakowaniem; oraz

c) definicjami produktów, certyfikacją i etykietowaniem napojów spirytusowych.

2. Strony ściśle współpracują i poszukują sposobów poprawy wzajemnej pomocy w stosowaniu załącznika 10-D, w szczególności w celu zwalczania oszukańczych praktyk.

3. Aby ułatwić wzajemną pomoc między organami i instytucjami egzekwowania prawa Stron w odniesieniu do kwestii objętych załącznikiem 10-D, każda Strona wyznacza organy i instytucje odpowiedzialne za stosowanie i egzekwowanie tego załącznika. Jeżeli Strona wyznacza więcej niż jeden właściwy organ lub więcej niż jedną właściwą instytucję, zapewnia ona koordynację prac tych organów i instytucji. W takim przypadku Strona wyznacza również jeden organ łącznikowy lub jedną instytucję łącznikową, które powinny odgrywać rolę pojedynczego punktu kontaktowego dla organu lub instytucji drugiej Strony.

4. Strony, za pośrednictwem Podkomitetu ds. Handlu Produktami Sektora Wina i Napojami Spirytusowymi, przekazują sobie dane kontaktowe organów, instytucji i punktów kontaktowych, o których mowa w ust. 3, nie później niż 6 (sześć) miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Strony informują się o wszelkich zmianach danych kontaktowych takich organów, instytucji i punktów kontaktowych.

ROZDZIAŁ  11

REGUŁY POCHODZENIA ORAZ PROCEDURY DOTYCZĄCE POCHODZENIA

SEKCJA  A

REGUŁY POCHODZENIA

ARTYKUŁ  11.1

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału zgodnie z określoną sekcją, rozdziałem, pozycją lub podpozycją systemu zharmonizowanego;

b) "przesyłka" oznacza produkty, które są wysyłane jednocześnie od jednego eksportera do jednego odbiorcy albo są objęte jednolitym dokumentem przewozowym obejmującym transport od eksportera do odbiorcy lub, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą;

c) "organ celny lub właściwy organ publiczny" odnosi się do:

(i) w Unii Europejskiej - służb Komisji Europejskiej odpowiedzialnych za sprawy celne oraz do administracji celnych i innych organów państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnych za stosowanie i egzekwowanie przepisów prawa celnego; oraz

(ii) w MERCOSUR - wymienionych poniżej właściwych organów Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR lub ich następców:

A) Argentyna: Subsecretaría de Comercio Exterior del Ministerio de Economía;

B) Brazylia: Secretaria de Comércio Exterior do Ministério do Desenvolvimento, Indústria, Comércio e Serviços and Secretaria Especial da Receita Federal do Brasil of the Ministério da Fazenda;

C) Paragwaj: Subsecretaría de Estado de Comercio y Servicios del Ministerio de Industria y Comercio; oraz

D) Urugwaj: Asesoría de Política Comercial del Ministerio de Economía y Finanzas;

d) "eksporter" oznacza osobę znajdującą się na terytorium Strony, która wywozi produkt pochodzący oraz sporządza oświadczenie o pochodzeniu;

e) "materiały zamienne" oznaczają materiały tego samego rodzaju i o tej samej jakości handlowej, o takich samych cechach technicznych i fizycznych, i które są niemożliwe do rozróżnienia po ich włączeniu do produktu;

f) "towary" oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

g) "importer" oznacza osobę, która dokonuje przywozu produktu pochodzącego oraz ubiega się o preferencyjne traktowanie taryfowe dla takiego produktu;

h) "wytwarzanie" oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania, łącznie z montażem lub operacjami szczególnymi;

i) "materiał" oznacza składnik, surowiec, komponent lub część użyte do wytworzenia produktu; oraz

j) "produkt" oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do późniejszego użycia w innym procesie wytwarzania.

ARTYKUŁ  11.2

Wymogi ogólne

1. Do celów stosowania preferencyjnego traktowania taryfowego przez Stronę w odniesieniu do towarów pochodzących drugiej Strony zgodnie z niniejszą częścią niniejszej Umowy następujące produkty uznaje się za pochodzące z Unii Europejskiej, pod warunkiem że spełniają one wszystkie pozostałe mające zastosowanie wymogi niniejszego rozdziału:

a) produkty całkowicie uzyskane w Unii Europejskiej zgodnie z art. 11.4;

b) produkty uzyskane w Unii Europejskiej wyłącznie z materiałów pochodzących; lub

c) produkty uzyskane w Unii Europejskiej zawierające materiały niepochodzące, pod warunkiem że spełniają one warunki określone w załączniku 11-B.

2. Do celów stosowania przez Stronę preferencyjnego traktowania taryfowego w odniesieniu do towarów pochodzących drugiej Strony zgodnie z niniejszą częścią niniejszej Umowy następujące produkty uznaje się za pochodzące z MERCOSUR, pod warunkiem że spełniają one wszystkie pozostałe mające zastosowanie wymogi niniejszego rozdziału:

a) produkty całkowicie uzyskane w MERCOSUR zgodnie z art. 11.4;

b) produkty uzyskane w MERCOSUR wyłącznie z materiałów pochodzących; lub

c) produkty uzyskane w MERCOSUR zawierające materiały niepochodzące, pod warunkiem że spełniają one warunki określone w załączniku 11-B.

3. W przypadku gdy produkt uzyskał status pochodzenia, materiałów niepochodzących wykorzystanych do jego wytwarzania nie uznaje się za niepochodzące, jeżeli produkt ten został włączony jako materiał do innego produktu.

ARTYKUŁ  11.3

Dwustronna kumulacja pochodzenia

1. Produkty pochodzące z Unii Europejskiej uznaje się za materiały pochodzące z MERCOSUR, jeżeli zostały one włączone do produktu tam uzyskanego, pod warunkiem że poddano je obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje, o których mowa w art. 11.6.

2. Produkty pochodzące z MERCOSUR uznaje się za materiały pochodzące z Unii Europejskiej, jeżeli zostały one włączone do produktu tam uzyskanego, pod warunkiem że poddano je obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje, o których mowa w art. 11.6.

ARTYKUŁ  11.4

Produkty całkowicie uzyskane

1. Poniższe produkty uznaje się za całkowicie uzyskane w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR:

a) produkty mineralne i inne substancje naturalne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego;

b) rośliny i produkty roślinne tam uprawiane lub zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty pochodzące z ubitych zwierząt tam urodzonych i wyhodowanych;

f) produkty uzyskane przez polowania lub połowy tam przeprowadzone;

g) produkty akwakultury, o ile ryby, skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce wodne urodziły się tam i zostały tam wyhodowane;

h) produkty rybołówstwa i inne produkty wydobyte z morza przez ich statki ¹⁰ ;

i) produkty wytworzone na pokładzie ich statków przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. h);

j) produkty mineralne oraz inne nieożywione zasoby naturalne wydobyte z dna morskiego, podłoża lub dna oceanu:

(i) w wyłącznej strefie ekonomicznej Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR lub państw członkowskich Unii Europejskiej, jak określono w ich przepisach ustawowych i wykonawczych, zgodnie z częścią V UNCLOS;

(ii) na szelfie kontynentalnym Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR lub państw członkowskich Unii Europejskiej, jak określono w ich przepisach ustawowych i wykonawczych, zgodnie z częścią VI UNCLOS; lub

(iii) na obszarze określonym w art. 1 ust. 1 UNCLOS, w przypadku gdy Strona lub osoba Strony posiada wyłączne prawa do eksploatacji, zgodnie z częścią XI UNCLOS i Porozumieniem w sprawie wykonania części XI UNCLOS;

k) używane artykuły tam zebrane, nadające się wyłącznie do odzysku surowców;

l) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam prowadzonej ¹¹ ; lub

m) towary tam wyprodukowane wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-l).

2. Określenia "ich statki" i "ich statki przetwórnie" użyte w ust. 1 lit. h) oraz i) mają zastosowanie tylko do statków i statków przetwórni, które:

a) są zarejestrowane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR oraz, w stosownych przypadkach, posiadają licencje połowowe wydane przez Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR lub Unię Europejską na rzecz przedsiębiorstw rybackich należycie zarejestrowanych w celu prowadzenia działalności w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w tym Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR;

b) pływają pod banderą tego samego rejestrującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR ¹² ; oraz

c) spełniają jeden z następujących warunków:

(i) w co najmniej 50 % (pięćdziesięciu procentach) stanowią własność jednej osoby fizycznej lub osób fizycznych ¹³  Stron;

(ii) stanowią własność osób prawnych ¹⁴ :

A) które mają swoją siedzibę zarządu i główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Strony; oraz

B) w których co najmniej 50 % (pięćdziesięciu procentach) stanowi własność osób fizycznych lub prawnych Stron; lub

(iii) co najmniej dwie trzecie załogi to osoby fizyczne Stron.

ARTYKUŁ  11.5

Tolerancje

1. Jeżeli materiał niepochodzący wykorzystany do wytworzenia produktu nie spełnia wymogów określonych w załączniku 11-B, produkt taki uznaje się mimo wszystko za pochodzący z terytorium Strony, jeżeli:

a) łączna wartość materiałów niepochodzących nie przekracza 10 % (dziesięciu procent) ceny ex-works produktu; oraz

b) którakolwiek z wartości procentowych określających maksymalną wartość lub masę materiałów niepochodzących określonych w załączniku 11-B nie została przekroczona w wyniku stosowania niniejszego ustępu.

2. Ust. 1 nie stosuje się do produktów objętych działami 50-63 systemu zharmonizowanego, w odniesieniu do których stosuje się tolerancje wymienione w uwagach 6 i 7 załącznika 11-A.

ARTYKUŁ  11.6

Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

1. Niezależnie od art. 11.2 ust. 1 lit. c) i art. 11.2 ust. 2 lit. c) produktu nie uznaje się za pochodzący z terytorium Strony, jeżeli jego wytwarzanie polega wyłącznie na następujących czynnościach przeprowadzanych na materiałach niepochodzących z terytorium tej Strony:

a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) zmiana opakowania oraz dzielenie i łączenie opakowań;

c) mycie, czyszczenie lub usuwanie kurzu, rdzy, oleju, farby lub innych pokryć;

d) prasowanie materiałów włókienniczych;

e) proste czynności malowania i polerowania;

f) łuskanie, częściowe lub całkowite bielenie, polerowanie i glazurowanie zbóż oraz ryżu;

g) czynności polegające na barwieniu lub aromatyzowaniu cukru lub formowaniu kostek cukru oraz częściowym lub całkowitym mieleniu cukru kryształu;

h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;

i) ostrzenie, proste szlifowanie, oddzielanie lub proste cięcie;

j) przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikowanie, stopniowanie i dobieranie, łącznie z kompletowaniem zestawów artykułów;

k) proste umieszczanie w butelkach, puszkach, butlach, workach, skrzynkach lub pudełkach, umocowanie na kartonach lub deskach oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków na produktach lub ich opakowaniach;

m) proste mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów, oraz proste mieszanie cukru z dowolnym materiałem;

n) prosty montaż części niepochodzących w celu utworzenia całego produktu lub rozkładanie produktów na części;

o) proste dodawanie wody, rozcieńczanie, odwadnianie lub skażanie produktów;

p) połączenie dwóch lub większej liczby czynności określonych w literach a)-o); lub

q) ubój zwierząt.

2. Do celów ust. 1 czynność uznaje się za prostą, jeżeli jej wykonanie nie wymaga szczególnych umiejętności ani maszyn, urządzeń czy narzędzi specjalnie wykonanych lub zainstalowanych w tym celu.

ARTYKUŁ  11.7

Jednostka kwalifikacyjna

1. Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszego rozdziału jest konkretny produkt klasyfikowany zgodnie z systemem zharmonizowanym.

2. W przypadku produktu składającego się z grupy lub zestawu artykułów, który jest klasyfikowany do jednej pozycji systemu zharmonizowanego, jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość.

3. Jeżeli przesyłka składa się z wielu identycznych produktów klasyfikowanych do tej samej pozycji systemu zharmonizowanego, każdy produkt bierze się pod uwagę indywidualnie do celów stosowania niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  11.8

Opakowania, materiały opakowaniowe i pojemniki opakowaniowe

1. Jeżeli, zgodnie z regułą 5 Ogólnych reguł interpretacji systemu zharmonizowanego, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, to opakowanie jest również uwzględniane do celów określania pochodzenia.

2. Materiałów opakowaniowych i pojemników opakowaniowych, których używa się do ochrony produktu podczas transportu, nie uwzględnia się przy określaniu pochodzenia takich produktów.

ARTYKUŁ  11.9

Akcesoria, części zamienne i narzędzia

Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczane z elementem wyposażenia, maszyną, urządzeniem lub pojazdem, które są zwyczajowe dla tego produktu i są wliczone w jego cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, uznaje się za jeden produkt z danym elementem wyposażenia, maszyną, urządzeniem lub pojazdem.

ARTYKUŁ  11.10

Rozróżnienie księgowe

1. Jeżeli do wytworzenia produktu stosuje się materiały zamienne pochodzące i niepochodzące, materiały te muszą być rozdzielone fizycznie podczas składowania według ich pochodzenia, aby status pochodzenia materiałów pochodzących został zachowany.

2. Niezależnie od ust. 1 przy wytwarzaniu produktu nie jest konieczne fizyczne rozdzielenie materiałów zamiennych pochodzących i niepochodzących, jeżeli pochodzenie takiego produktu określa się zgodnie z metodą rozróżnienia księgowego stosowaną do zarządzania zapasami.

3. Rozróżnienie księgowe rejestruje i stosuje się zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości mającymi zastosowanie na terytorium Strony, na którym dany produkt jest wytwarzany.

4. Metodę rozróżnienia księgowego można stosować wyłącznie wtedy, gdy można zapewnić, aby statusu produktu pochodzącego w żadnym momencie nie otrzymywało więcej produktów, niż miałoby to miejsce w przypadku, gdyby materiały były fizycznie rozdzielone.

5. Strona może wymagać, aby stosowanie metody rozróżnienia księgowego wymagało wcześniejszego pozwolenia odpowiednich właściwych organów. Właściwe organy mogą uzależnić udzielenie takiego zezwolenia od spełnienia warunków, które uznają za stosowne, i w takich przypadkach monitorują korzystanie z takiego pozwolenia. Organy te mogą w każdej chwili cofnąć pozwolenie, jeżeli beneficjent zezwolenia wykorzysta metodę rozróżnienia księgowego w niewłaściwy sposób lub nie spełnia pozostałych warunków określonych w niniejszym rozdziale.

ARTYKUŁ  11.11

Zestawy

Zestawy, w rozumieniu reguły 3 Ogólnych reguł interpretacji systemu zharmonizowanego, uznaje się za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Niezależnie od powyższego, jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uznaje się go w całości za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % (piętnaście procent) ceny ex-works zestawu.

ARTYKUŁ  11.12

Elementy neutralne

Do ustalenia, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie jest konieczne ustalenie pochodzenia następujących elementów, których użyto w procesie jego wytwarzania:

a) energii i paliwa;

b) instalacji i wyposażenia;

c) maszyn i narzędzi; lub

d) towarów, które nie wchodzą w końcowy skład produktu i nie są do tego przeznaczone.

ARTYKUŁ  11.13

Zasada terytorialności

1. Warunki określone w niniejszym rozdziale dotyczące nabywania statusu pochodzenia muszą być nieprzerwanie spełniane w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR.

2. Jeżeli towary pochodzące wywiezione z Unii Europejskiej lub MERCOSUR do państwa trzeciego powracają do Unii Europejskiej lub MERCOSUR, towary takie uznaje się za niepochodzące, chyba że można wykazać w sposób zadowalający dla organów celnych, że towary powracające:

a) są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione; oraz

b) nie zostały poddane innym czynnościom niż czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w państwie trzecim, lub gdy były przedmiotem wywozu.

ARTYKUŁ  11.14

Warunki transportu

1. Produkty zgłoszone do przywozu na terytorium Strony muszą być tymi samymi produktami co produkty wywiezione z terytorium Strony jako produkty uważane za pochodzące z tej Strony. Produkty te nie mogą zostać zmienione, przekształcone w żaden sposób ani poddane czynnościom innym niż czynności służące zachowaniu ich w dobrym stanie lub dodawaniu lub umieszczaniu znaków, etykiet, pieczęci lub innych znaków odróżniających w celu zapewnienia zgodności z określonymi wymogami wewnętrznymi Strony dokonującej przywozu, przed zgłoszeniem do przywozu.

2. Przechowywanie produktów lub przesyłek oraz podział przesyłek może mieć miejsce tylko na odpowiedzialność eksportera lub następnego posiadacza towarów i pod warunkiem, że produkty pozostają pod kontrolą celną w państwie lub państwach tranzytu.

3. W przypadku wątpliwości co do tego, czy spełniono wymogi ustanowione w ust. 1 i 2, organ celny Strony dokonującej przywozu może zażądać od importera przedstawienia dowodu zgodności; dowód taki może być przedstawiony za pomocą dowolnych środków, w tym umownych dokumentów przewozowych, takich jak konosament, dowodów faktycznych lub materialnych, takich jak oznakowanie lub numeracja opakowań, lub innych dowodów związanych z samym produktem.

ARTYKUŁ  11.15

Wystawy

1. Produkty pochodzące wysłane z przeznaczeniem na wystawę w państwie trzecim i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Unii Europejskiej lub MERCOSUR korzystają w przywozie z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy, pod warunkiem że wykazano w sposób zadowalający dla organów celnych Strony dokonującej przywozu, że:

a) eksporter wysłał te produkty z Unii Europejskiej lub MERCOSUR do danego państwa trzeciego, w którym odbywała się wystawa, i prezentował je na tej wystawie;

b) eksporter ten sprzedał produkty lub w inny sposób zbył je na rzecz osoby w Unii Europejskiej lub MERCOSUR;

c) produkty zostały wysłane w trakcie wystawy lub natychmiast po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę; oraz

d) produkty, od momentu gdy zostały wysłane na wystawę, nie były używane w celach innych niż prezentacja na wystawie.

2. Oświadczenie o pochodzeniu sporządza się zgodnie z sekcją B i przedkłada się organom celnym Strony dokonującej przywozu. Wskazuje się w nim nazwę i adres wystawy.

3. Ust. 1 stosuje się do wystaw handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych, targów lub podobnych pokazów lub wystaw publicznych, które są organizowane do celów innych niż na użytek prywatny w sklepach lub pomieszczeniach handlowych w celu sprzedaży tych produktów, i w trakcie których dane produkty pozostają pod kontrolą celną.

SEKCJA  B

PROCEDURY DOTYCZĄCE POCHODZENIA

ARTYKUŁ  11.16

Wymogi ogólne

Produkty pochodzące z Unii Europejskiej przy przywozie do MERCOSUR oraz produkty pochodzące z MERCOSUR przy przywozie do Unii Europejskiej zostają objęte preferencyjnym traktowaniem taryfowym na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy w momencie przedłożenia oświadczenia o pochodzeniu zgodnie z art. 11.17 oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony ¹⁵ .

ARTYKUŁ  11.17

Warunki sporządzania oświadczenia o pochodzeniu

1. Oświadczenie o pochodzeniu, o którym mowa w art. 11.16, może zostać sporządzone przez:

a) eksportera zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony dokonującej wywozu; lub

b) eksportera małej przesyłki składającej się z paczki lub paczek zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza progu określonego w odpowiednich przepisach ustawowych i wykonawczych Strony dokonującej wywozu.

2. Strony wymieniają informacje na temat odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych, o których mowa w ust. 1:

a) w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy;

b) w przypadku wprowadzenia zmian do takich przepisów ustawowych i wykonawczych - przed wejściem w życie takich zmian; oraz

c) na wniosek Strony, w dowolnym momencie po wejściu w życie niniejszej Umowy.

3. Oświadczenie o pochodzeniu można sporządzić, jeżeli dane produkty są produktami pochodzącymi z Unii Europejskiej lub MERCOSUR i jeżeli spełniają pozostałe wymogi niniejszego rozdziału.

4. Eksporter sporządzający oświadczenie o pochodzeniu musi być przygotowany do przedłożenia w każdym momencie, na żądanie organów celnych lub właściwych organów publicznych Strony dokonującej wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszego rozdziału.

5. Eksporter sporządza oświadczenie o pochodzeniu na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym produkt pochodzący w sposób wystarczająco szczegółowy, aby umożliwić jego identyfikację, w jednej z wersji językowych określonych w załączniku 11-C oraz zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony dokonującej wywozu.

6. Oświadczenie o pochodzeniu musi zostać opatrzone oryginalnym odręcznym podpisem eksportera, chyba że odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze Strony dokonującej wywozu stanowią inaczej.

7. Oświadczenie o pochodzeniu może zostać sporządzone przez eksportera, gdy produkty, do których się ono odnosi, są wywożone, lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że zostanie ono przedstawione u Strony dokonującej przywozu nie później niż 2 (dwa) lata od dokonania przywozu produktów, do których się ono odnosi.

ARTYKUŁ  11.18

Ważność oświadczenia o pochodzeniu

1. Oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez 12 (dwanaście) miesięcy od dnia sporządzenia przez eksportera i musi zostać przedłożone w tym okresie organom celnym Strony dokonującej przywozu.

2. Oświadczenia o pochodzeniu przedłożone po terminie określonym w ust. 1 mogą zostać uznane do celów stosowania preferencyjnego traktowania tylko wówczas, gdy nieprzedłożenie ich w tym terminie było spowodowane wyjątkowymi okolicznościami.

3. W pozostałych przypadkach opóźnionego przedłożenia organy celne Strony dokonującej przywozu mogą uznać oświadczenie o pochodzeniu, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem ostatecznego terminu.

ARTYKUŁ  11.19

Przywóz partiami

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne Strony dokonującej przywozu, produkty rozmontowane lub niezmontowane w rozumieniu reguły 2 lit. a) Ogólnych reguł interpretacji systemu zharmonizowanego, zaklasyfikowane w sekcjach XV-XXI systemu zharmonizowanego, przywożone są partiami, organom celnym przedstawia się jedno oświadczenie o pochodzeniu dla takich produktów przy przywozie pierwszej partii.

ARTYKUŁ  11.20

Zwolnienia z oświadczenia o pochodzeniu

1. Produkty wysłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych uznawane są za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia oświadczenia o pochodzeniu, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego rozdziału oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego zgłoszenia. W przypadku produktów przesyłanych drogą pocztową takie zgłoszenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.

2. Przywóz o charakterze okazjonalnym, obejmujący wyłącznie produkty do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeżeli rodzaj i ilość produktów wskazują na brak przeznaczenia handlowego.

3. Całkowita wartość produktów, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać wartości określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Strony dokonującej przywozu. Strony wymieniają się informacjami na temat tych wartości.

ARTYKUŁ  11.21

Dokumenty potwierdzające

Dokumenty, o których mowa w art. 11.17 ust. 4, mogą obejmować:

a) bezpośrednie dowody dotyczące procesów przeprowadzonych przez eksportera lub dostawcę w celu uzyskania danych towarów, zawarte na przykład w ich księgach rachunkowych lub wewnętrznych dokumentach księgowych;

b) dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR, jeżeli dokumenty te są wykorzystywane, wystawione lub sporządzone zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi danej Strony;

c) dokumenty potwierdzające obróbkę lub przetworzenie materiałów w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR, wystawione lub sporządzone w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR, jeżeli dokumenty te wystawiono lub sporządzono zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi danej Strony; oraz

d) oświadczenie o pochodzeniu potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów sporządzone w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR zgodnie z niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  11.22

Wymogi dotyczące przechowywania dokumentacji

Eksporter, który sporządził oświadczenie o pochodzeniu przechowuje kopię oświadczenia o pochodzeniu i dokumentów, o których mowa w art. 11.17 ust. 4, przez co najmniej 3 (trzy) lata od dnia sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu. Importer przechowuje to oświadczenie o pochodzeniu lub jego kopię, jeżeli oryginał znajduje się w posiadaniu organu celnego lub właściwego organu publicznego, przez co najmniej 3 (trzy) lata od dnia przywozu produktów, do których odnosi się dane oświadczenie o pochodzeniu.

ARTYKUŁ  11.23

Niezgodności i błędy formalne

1. Drobne niezgodności między oświadczeniami o pochodzeniu a dokumentami przedłożonymi urzędowi celnemu do celów dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie powodują nieważności oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli zostanie należycie wykazane, że oświadczenie o pochodzeniu odpowiada przedstawionym produktom.

2. Oczywiste błędy formalne w oświadczeniu o pochodzeniu nie mogą stanowić powodu odrzucenia oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli takie błędy nie budzą wątpliwości co do poprawności informacji zawartych w oświadczeniu o pochodzeniu.

ARTYKUŁ  11.24

Współpraca między organami celnymi a właściwymi organami publicznymi

1. Organy celne lub właściwe organy publiczne państw członkowskich Unii Europejskiej i Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR przekazują sobie, za pomocą środków porozumiewania się między Komisją Europejską a Sekretariatem MERCOSUR, adresy organów celnych lub właściwych organów publicznych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń o pochodzeniu.

2. W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozdziału Unia Europejska i MERCOSUR udzielają sobie wzajemnej pomocy, za pośrednictwem swoich organów celnych lub właściwych organów publicznych, przy kontroli autentyczności oświadczeń o pochodzeniu i prawidłowości informacji podanych w tych oświadczeniach.

3. W celu zapobiegania naruszeniom przepisów prawa celnego, prowadzenia postępowań w sprawie tych naruszeń i ich zwalczania w załączniku 12-A przewidziano współpracę między organami celnymi lub właściwymi organami publicznymi, w tym obecność należycie upoważnionych urzędników jednej Strony na terytorium drugiej Strony, z zastrzeżeniem zgody Strony, na której terytorium udziela się pomocy, i warunków przez nią określonych.

ARTYKUŁ  11.25

Weryfikacja oświadczeń o pochodzeniu

1. Weryfikacje oświadczeń o pochodzeniu przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych oświadczeń, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego rozdziału.

2. Do celów wykonania ust. 1 organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu zwracają oświadczenie o pochodzeniu lub jego kopię organom celnym lub właściwym organom publicznym Strony dokonującej wywozu, podając uzasadnienie wniosku o weryfikację. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, że informacje podane w oświadczeniu o pochodzeniu są nieprawidłowe, przekazuje się wraz z wnioskiem o weryfikację.

3. Wniosek o weryfikację i późniejszą odpowiedź składa się w języku urzędowym organu celnego lub właściwego organu publicznego Strony dokonującej przywozu wnioskującej o przeprowadzenie weryfikacji, w języku akceptowanym przez tę Stronę lub zgodnie z art. 5 ust. 3 załącznika 12-A.

4. Weryfikację przeprowadzają organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera lub inne kontrole, jakie uznają za stosowne.

5. Jeżeli organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu przyznania preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, proponują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem zastosowania środków zabezpieczających, jakie organy celne lub właściwe organy publiczne uznają za niezbędne. Zawieszenie preferencyjnego traktowania musi zostać zakończone tak szybko, jak to możliwe po ustaleniu przez Stronę dokonującą przywozu pochodzenia danych produktów.

6. Organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej wywozu informują organy Strony dokonującej przywozu wnioskujące o weryfikację o jej wynikach tak szybko, jak to możliwe. Strona dokonująca wywozu przekazuje organom celnym lub właściwym organom publicznym Strony dokonującej przywozu następujące informacje:

a) wyniki weryfikacji;

b) opis produktu podlegającego weryfikacji oraz klasyfikację taryfową istotną dla stosowania reguł pochodzenia;

c) opis i wyjaśnienie procesu wytwarzania wystarczające do uzasadnienia statusu pochodzenia produktu;

d) informacje o sposobie, w jaki przeprowadzono weryfikację; oraz e) w stosownych przypadkach, dokumenty uzupełniające.

7. W przypadku braku odpowiedzi w terminie 10 (dziesięciu) miesięcy od dnia przedstawienia wniosku o weryfikację lub gdy odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego oświadczenia lub pochodzenia produktów, wnioskujące organy celne lub właściwe organy publiczne, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, odmawiają preferencyjnego traktowania taryfowego produktów objętych tym oświadczeniem o pochodzeniu. Termin 10 (dziesięciu) miesięcy może zostać przedłużony za porozumieniem Stron, biorąc pod uwagę liczbę wniosków o weryfikację i złożoność weryfikacji.

8. Organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu wnioskujące o weryfikację, na wniosek organów celnych lub właściwych organów publicznych Strony dokonującej wywozu, powiadamiają te organy o swojej decyzji w sprawie procesu weryfikacji.

ARTYKUŁ  11.26

Konsultacje

1. Jeżeli w odniesieniu do procedur weryfikacji określonych w art. 11.25 organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu zamierzają ustalić pochodzenie w sposób niezgodny z odpowiedzią udzieloną przez organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej wywozu zgodnie z art. 11.25 ust. 6, Strona dokonująca przywozu powiadamia o tym zamiarze Stronę dokonującą wywozu w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni od otrzymania odpowiedzi zgodnie z art. 11.25 ust. 6.

2. Na wniosek Strony Strony przeprowadzają konsultacje w terminie 90 (dziewięćdziesięciu) dni od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub w uzgodnionym terminie w celu rozstrzygnięcia rozbieżności w odniesieniu do procedur weryfikacji. Termin przewidziany na konsultacje może zostać przedłużony w indywidualnych przypadkach za obopólną zgodą Stron wyrażoną na piśmie.

3. Jeżeli istnieją rozbieżności w procedurach weryfikacji, których nie można rozstrzygnąć między organami celnymi lub właściwymi organami publicznymi Strony dokonującej przywozu wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi lub właściwymi organami publicznymi Strony dokonującej wywozu odpowiedzialnymi za przeprowadzenie tej weryfikacji, lub jeżeli rozbieżności te budzą wątpliwości co do interpretacji niniejszego rozdziału, takie rozbieżności lub wątpliwości przedstawia się Podkomitetowi ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, o którym mowa w art. 11.32.

4. Organy celne lub właściwe organy publiczne Strony dokonującej przywozu wnioskujące o weryfikację mogą ustalić pochodzenie po konsultacjach w ramach Podkomitetu ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia i wyłącznie na podstawie wystarczającego uzasadnienia, po udzieleniu importerowi prawa do bycia wysłuchanym. O ustaleniu powiadamia się Stronę dokonującą wywozu.

5. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie ma wpływu na procedury ani prawa Stron wynikające z rozdziału 29.

6. We wszystkich przypadkach spory między importerem a organami celnymi lub właściwymi organami publicznymi Strony dokonującej przywozu są rozstrzygane na podstawie prawa tej Strony.

ARTYKUŁ  11.27

Poufność

1. Każda Strona zachowuje, zgodnie ze swoimi przepisami prawa, poufność informacji zgromadzonych na podstawie niniejszego rozdziału i chroni te informacje przed ujawnieniem.

2. Informacje uzyskane przez organy Strony dokonującej przywozu mogą być wykorzystywane przez te organy wyłącznie do celów niniejszego rozdziału. Każda Strona zapewnia, aby informacje poufne zgromadzone na podstawie niniejszego rozdziału nie były wykorzystywane do celów innych niż zarządzanie ustaleniami dotyczącymi pochodzenia i kwestii celnych oraz egzekwowanie tych ustaleń, chyba że osoba lub Strona, która przekazała te poufne informacje, na to zezwoli.

3. Niezależnie od ust. 2 Strona dokonująca przywozu może zezwolić na wykorzystywanie lub ujawnienie informacji zgromadzonych na podstawie niniejszego rozdziału w postępowaniu administracyjnym, sądowym lub jurysdykcyjnym wszczętym w związku z nieprzestrzeganiem przepisów ustawowych dotyczących ceł wykonujących niniejszy rozdział. W takim przypadku Strona dokonująca przywozu powiadamia Stronę dokonującą wywozu o wykorzystaniu lub ujawnieniu informacji.

ARTYKUŁ  11.28

Środki i kary administracyjne

Strona nakłada, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, środki i kary administracyjne na osobę, która sporządziła dokument zawierający nieprawidłowe informacje lub przyczyniła się do sporządzenia takiego dokumentu do celów uzyskania preferencyjnego traktowania produktów.

SEKCJA  C

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

ARTYKUŁ  11.29

Ceuta i Melilla

1. Do celów niniejszego rozdziału w odniesieniu do Unii Europejskiej pojęcie "Strona" nie obejmuje Ceuty i Melilli.

2. Produkty pochodzące z MERCOSUR przy przywozie do Ceuty i Melilli podlegają pod wszystkimi względami takiemu samemu traktowaniu celnemu na podstawie niniejszej Umowy, jakie stosuje się wobec produktów pochodzących z obszaru celnego Unii Europejskiej na podstawie Protokołu 2 do Aktu przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Unii Europejskiej. MERCOSUR przyznaje wobec przywozu produktów objętych niniejszą Umową i pochodzących z Ceuty i Melilli takie samo traktowanie celne jak w przypadku produktów przywożonych oraz pochodzących z Unii Europejskiej.

3. Reguły pochodzenia i procedury dotyczące pochodzenia, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się odpowiednio do produktów wywożonych z MERCOSUR do Ceuty i Melilli oraz do produktów wywożonych z Ceuty i Melilli do MERCOSUR.

4. Ceutę i Melillę uznaje się za jedno terytorium.

5. Eksporter wpisuje "MERCOSUR" oraz "Ceuta i Melilla" w polu 2 oświadczenia o pochodzeniu, w zależności od pochodzenia produktu.

6. Organy celne Królestwa Hiszpanii odpowiedzialne są za stosowanie i wykonanie niniejszego rozdziału w Ceucie i Melilli.

ARTYKUŁ  11.30

Kontyngenty taryfowe

Produktom wywożonym w ramach kontyngentów taryfowych przyznanych przez Unię Europejską towarzyszy dokument urzędowy wydany przez Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR, którego wzór powinien zostać przekazany Unii Europejskiej przez MERCOSUR nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy ¹⁶ .

ARTYKUŁ  11.31

Towary w tranzycie lub towary składowane

Niniejszą Umowę można stosować w odniesieniu do towarów, które są zgodne z niniejszym rozdziałem i które w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy są w tranzycie lub są czasowo składowane w składach celnych lub na wolnych obszarach celnych w Unii Europejskiej lub w MERCOSUR, pod warunkiem przedłożenia organom celnym Strony dokonującej przywozu, w ciągu 6 (sześciu) miesięcy od tego dnia, oświadczenia o pochodzeniu oraz, w stosownych przypadkach, dokumentów wykazujących zgodność towarów z art. 11.14.

ARTYKUŁ  11.32

Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9, art. 12.6 ust. 10 i art. 12.21 Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) prowadzi wewnętrzne prace przygotowawcze niezbędne na potrzeby Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu w zakresie:

(i) wykonania postanowień niniejszego rozdziału i ich funkcjonowania; oraz

(ii) wszelkich zmian niniejszego rozdziału zaproponowanych przez Stronę;

b) przyjmuje noty wyjaśniające w celu ułatwienia wykonania niniejszego rozdziału; oraz

c) w razie potrzeby przeprowadza konsultacje, o których mowa w art. 11.26.

ARTYKUŁ  11.33

Noty wyjaśniające

Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia przyjmuje, w stosownych przypadkach, noty wyjaśniające dotyczące interpretacji i stosowania niniejszego rozdziału oraz zarządzania nim.

ARTYKUŁ  11.34

Zmiany niniejszego rozdziału

Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może zmienić niniejszy rozdział zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f).

ROZDZIAŁ  12

UŁATWIENIA CELNE I HANDLOWE

ARTYKUŁ  12.1

Cele i zakres stosowania

1. Strony uznają znaczenie kwestii ułatwień celnych i handlowych w zmieniających się globalnych warunkach handlu.

2. Strony uznają, że handel międzynarodowy oraz instrumenty i normy celne stanowią podstawę wymogów i procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu.

3. Strony uznają, że ich prawodawstwo powinno być niedyskryminujące, a procedury celne i inne procedury związane z handlem powinny opierać się na stosowaniu nowoczesnych metod i skutecznej kontroli w celu zwalczania nadużyć, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz wspierania legalnego handlu. Każda Strona powinna okresowo dokonywać przeglądu swojego prawodawstwa i procedur celnych. Strony uznają również, że ich procedury celne i inne procedury związane z handlem nie powinny być bardziej uciążliwe pod względem administracyjnym ani ograniczać handlu w stopniu wyższym niż to konieczne, aby osiągnąć uzasadnione cele, oraz że powinny one być stosowane w sposób przewidywalny, spójny i przejrzysty.

4. Strony wzmacniają swoją współpracę w celu zapewnienia, aby odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze oraz zdolności administracyjne odpowiednich organów administracyjnych realizowały cele promowania ułatwień handlowych, zapewniając jednocześnie skuteczną kontrolę przywozu, wywozu i tranzytu towarów na granicy.

5. Strony współpracują w celu wspierania rozwoju integracji regionalnej zarówno w Unii Europejskiej, jak i w ramach MERCOSUR.

ARTYKUŁ  12.2

Współpraca celna

1. Strony współpracują w sprawach celnych i innych sprawach związanych z handlem za pośrednictwem swoich odpowiednich organów, aby zapewnić osiągnięcie celów określonych w art. 12.1.

2. Współpraca może obejmować:

a) wymianę informacji dotyczących przepisów prawa celnego i innych przepisów dotyczących handlu, ich wdrażania oraz procedur celnych, w szczególności w następujących obszarach:

(i) uproszczenie i modernizacja procedur celnych;

(ii) egzekwowanie praw własności intelektualnej przez organy celne;

(iii) swobodny obrót towarami i integracja regionalna;

(iv) ułatwianie tranzytu i przeładunku;

(v) koordynacja międzyagencyjna na granicy;

(vi) relacje ze środowiskiem biznesu;

(vii) bezpieczeństwo łańcucha dostaw i zarządzanie ryzykiem; oraz

(viii) wykorzystanie technologii informacyjnych, wymogi dotyczące danych i dokumentacji oraz systemy jednego okienka, w tym działania na rzecz zapewnienia ich przyszłej interoperacyjności;

b) wymianę informacji dotyczących handlu międzynarodowego oraz instrumentów i norm celnych;

c) współpracę w zakresie związanych z cłami aspektów zabezpieczenia i ułatwienia międzynarodowych łańcuchów dostaw zgodnie z Ramami norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego Światowej Organizacji Celnej (zwanej dalej "WCO");

d) opracowywanie wspólnych inicjatyw związanych z procedurami przywozu i wywozu, w tym pomocy technicznej, budowania zdolności oraz środków mających na celu zapewnienie skutecznej obsługi środowiska biznesu;

e) zintensyfikowanie współpracy między Stronami w dziedzinie ceł i ułatwień w handlu w ramach organizacji międzynarodowych, takich jak WTO, WCO i Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (zwana dalej "UNCTAD");

f) ustanawianie, w stosownych i odpowiednich przypadkach, wzajemnego uznawania programów partnerstwa handlowego i kontroli celnych, w tym równoważnych środków ułatwiających wymianę handlową;

g) wspieranie współpracy między organami celnymi a innymi organami publicznymi lub publicznymi jednostkami organizacyjnymi w odniesieniu do programów upoważnionego przedsiębiorcy, na przykład poprzez dostosowanie wymogów, ułatwienie dostępu do korzyści oraz zminimalizowanie zbędnego powielania;

h) współpracę na rzecz wypracowania wspólnego podejścia do kwestii dotyczących ustalania wartości celnej; oraz

i) współpracę na rzecz dalszego skrócenia czasu trwania procedury zwalniania i na rzecz zwalniania bez zbędnej zwłoki towarów, w szczególności łatwo psujących się towarów.

3. Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami załącznika 12-A.

ARTYKUŁ  12.3

Ustawowe i wykonawcze przepisy prawa celnego oraz inne przepisy ustawowe i wykonawcze związane z handlem

1. Ustawowe i wykonawcze przepisy prawa celnego oraz przepisy ustawowe i wykonawcze związane z handlem każdej Strony ¹⁷  muszą się opierać na:

a) międzynarodowych instrumentach i normach obowiązujących w dziedzinie ceł i handlu, w tym na: Porozumieniu WTO o ułatwieniach w handlu sporządzonym na Bali dnia 7 grudnia 2013 r. (zwanym dalej "Porozumieniem WTO o ułatwieniach w handlu"); Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r.; Ramach norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego i modelu danych WCO, przyjętych w czerwcu 2005 r., oraz, w miarę możliwości, na innych elementach materialnych Zmienionej konwencji z Kioto dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, sporządzonej w Kioto dnia 18 maja 1973 r.;

b) wspólnym celu, jakim jest ułatwianie legalnego handlu dzięki skutecznemu egzekwowaniu i przestrzeganiu wymogów prawnych; oraz

c) prawodawstwie, które jest proporcjonalne i niedyskryminujące, nie powoduje zbędnych obciążeń dla przedsiębiorców, ustanawia dalsze ułatwienia dla przedsiębiorców w wysokim stopniu przestrzegających przepisów, w tym uprzywilejowane traktowanie w odniesieniu do kontroli celnych przed zwolnieniem towarów, a także zapewnia zabezpieczenia przed nadużyciami i nielegalnymi lub szkodliwymi działaniami;

2. W celu usprawnienia metod pracy oraz zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości, efektywności, uczciwości i rozliczalności działań każda Strona:

a) w miarę możliwości upraszcza wymogi i formalności dotyczące szybkiego zwolnienia i odprawy towarów, oraz dokonuje ich przeglądu;

b) podejmuje działania na rzecz dalszego uproszczenia i standaryzacji danych i dokumentacji wymaganych przez organy celne i inne jednostki organizacyjne; oraz

c) zapewnia utrzymanie najwyższych norm etycznych poprzez zastosowanie środków odzwierciedlających zasady odpowiednich konwencji i instrumentów międzynarodowych w tej dziedzinie.

ARTYKUŁ  12.4

Zwolnienie towarów

1. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje wymogi i procedury, które:

a) zapewniają bezzwłoczne zwolnienie towarów w czasie nie dłuższym niż niezbędny do zapewnienia zgodności z jej przepisami prawa celnego, formalnościami celnymi oraz przepisami i formalnościami związanymi z handlem;

b) zapewniają uprzednie składanie i przetwarzanie drogą elektroniczną dokumentów oraz innych wymaganych informacji przed przybyciem towarów w celu umożliwienia zwolnienia towarów w momencie ich przybycia ¹⁸ ; oraz

c) umożliwiają zwolnienie towarów przed ostatecznym ustaleniem należności celnych, podatków, opłat i należności, jeżeli takiego ustalenia nie dokonano przed przybyciem, z chwilą przybycia lub możliwie szybko po przybyciu oraz pod warunkiem spełnienia wszystkich innych wymogów regulacyjnych.

2. Do celów ust. 1 lit. c) warunkiem takiego zwolnienia może być wymaganie przez każdą Stronę złożenia zabezpieczenia na kwotę jeszcze nieokreśloną w formie poręczenia, depozytu lub innego odpowiedniego instrumentu przewidzianego w jej przepisach ustawowych i wykonawczych. Kwota takiego zabezpieczenia nie może być wyższa od kwoty, której uiszczenia Strona wymaga z tytułu należności celnych, podatków, opłat i należności, które należy ostatecznie zapłacić w odniesieniu do towarów objętych zabezpieczeniem. Zabezpieczenie zostaje zwolnione, gdy nie jest już dłużej wymagane ¹⁹ .

3. Każda Strona podejmuje działania na rzecz dalszego skrócenia czasu trwania procedury zwalniania i na rzecz zwalniania towarów bez zbędnej zwłoki.

ARTYKUŁ  12.5

Łatwo psujące się towary

1. Do celów niniejszego postanowienia łatwo psujące się towary oznaczają towary szybko ulegające zniszczeniu z uwagi na ich naturalne cechy, w szczególności gdy nie mają zapewnionych właściwych warunków przechowywania.

2. Każda Strona, planując i przeprowadzając ewentualne wymagane kontrole, traktuje w sposób priorytetowy łatwo psujące się towary.

3. Na wniosek przedsiębiorcy każda Strona, w miarę możliwości i zgodne ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi:

a) zapewnia odprawę celną przesyłki łatwo psujących się towarów poza godzinami pracy organów celnych i innych odpowiednich organów; oraz

b) zezwala na odprawę przesyłek łatwo psujących się towarów w pomieszczeniach przedsiębiorcy.

ARTYKUŁ  12.6

Interpretacje indywidualne

1. Do celów niniejszego artykułu "interpretacja indywidualna" oznacza decyzję na piśmie przekazaną wnioskodawcy przed przywozem towaru, którego dotyczy wniosek, w której określa się traktowanie, jakie zapewnia Strona w momencie przywozu tego towaru w odniesieniu do:

a) klasyfikacji taryfowej towaru; oraz

b) pochodzenia towaru.

2. Każda Strona, za pośrednictwem swoich organów celnych, wydaje interpretację indywidualną określającą traktowanie należne danym towarom. Jeżeli wnioskodawca złożył wniosek na piśmie, w tym w formie elektronicznej, zawierający wszystkie niezbędne informacje zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony wydającej, interpretację tę wydaje się w rozsądny i ograniczony czasowo sposób.

3. Interpretacja indywidualna jest ważna przez okres co najmniej 3 (trzech) lat od jej wydania, chyba że zmieniły się przepisy prawa, fakty lub okoliczności, na których opierała się pierwotna interpretacja indywidualna.

4. Strona może odmówić wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli podnoszona kwestia stanowi przedmiot kontroli administracyjnej lub sądowej lub jeżeli wniosek nie ma związku z zamierzonym wykorzystaniem interpretacji indywidualnej. Jeżeli Strona odmawia wydania interpretacji indywidualnej, bezzwłocznie powiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie, podając odpowiednie fakty oraz podstawę takiej decyzji.

5. Każda Strona publikuje co najmniej:

ostatecznych terminów wdrożenia postanowień kategorii B i C) Porozumienia WTO o ułatwieniach w handlu. a) wymogi dotyczące wniosku o interpretację indywidualną, w tym informacje, które należy przekazać, oraz ich format;

b) termin wydawania interpretacji indywidualnej; oraz

c) okres obowiązywania interpretacji indywidualnej.

6. Jeżeli Strona uchyla, zmienia lub unieważnia interpretację indywidualną, przekazuje wnioskodawcy zawiadomienie na piśmie, podając odpowiednie fakty oraz podstawę takiej decyzji. Strona może uchylić, zmienić lub unieważnić interpretację indywidualną z mocą wsteczną tylko wówczas, gdy interpretacja została wydana na podstawie niepełnych, nieprawidłowych, fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji.

7. Wydana przez Stronę interpretacja indywidualna jest wiążąca dla tej Strony w odniesieniu do wnioskodawcy, który wystąpił o jej wydanie. Strona może postanowić, że interpretacja indywidualna jest wiążąca dla wnioskodawcy.

8. Każda Strona, na wniosek wnioskodawcy złożony na piśmie, zapewnia przeprowadzenie kontroli interpretacji indywidualnej lub decyzji o jej zmianie, cofnięciu lub unieważnieniu ²⁰ .

9. Z zastrzeżeniem wymogów w zakresie poufności istotne elementy interpretacji indywidualnych publikuje się w internecie lub w innych stosownych formatach.

10. Aby ułatwić wymianę handlową, Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, o którym mowa w art. 12.21, regularnie omawia aktualizacje zmian w odpowiednich przepisach ustawowych i wykonawczych Stron w sprawach wymienionych w niniejszym artykule.

11. Strony mogą uzgadniać interpretacje indywidualne we wszelkich innych sprawach.

ARTYKUŁ  12.7

Tranzyt i przeładunek

1. Każda Strona zapewnia swobodny tranzyt towarów przez swoje terytorium, z wykorzystaniem najbardziej odpowiednich tras dla tranzytu.

2. Bez uszczerbku dla uzasadnionej kontroli każda Strona przyznaje ruchowi tranzytowemu na terytorium lub z terytorium drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane własnym podobnym towarom i ich przemieszczaniu, w tym przywozowi i wywozowi, w przypadku gdy takie towary są przewożone na tej samej trasie w podobnych warunkach.

3. Każda Strona, w miarę możliwości, stosuje w odniesieniu do przeładowanych towarów procedury celne, które są mniej uciążliwe niż procedury stosowane w ruchu tranzytowym.

4. Każda Strona ustanawia transportowe procedury celne zezwalające na tranzyt towarów bez uiszczania należności celnych ani innych opłat, pod warunkiem dostarczenia odpowiednich zabezpieczeń.

5. Każda Strona promuje i wdraża regionalne uzgodnienia tranzytowe z myślą o ułatwieniu ruchu tranzytowego i zmniejszeniu barier handlowych.

6. Każda Strona korzysta z międzynarodowych norm i instrumentów mających zastosowanie do tranzytu oraz je stosuje.

7. Procedury tranzytu celnego można także stosować, gdy tranzyt towarów zaczyna się lub kończy na terytorium Strony (tranzyt wewnętrzny).

8. Strony zapewniają, aby wszystkie zainteresowane organy i jednostki organizacyjne na ich terytoriach współpracowały i koordynowały działania w sprawach celnych z myślą o ułatwieniu ruchu tranzytowego.

ARTYKUŁ  12.8

Upoważniony przedsiębiorca

1. Każda Strona ustanawia lub nadal prowadzi program partnerstwa na rzecz ułatwień w handlu dla przedsiębiorców, którzy spełniają określone kryteria (zwanych dalej "upoważnionymi przedsiębiorcami").

2. Określone kryteria, które przedsiębiorcy muszą spełnić, aby kwalifikować się jako upoważnieni przedsiębiorcy (zwane dalej "określonymi kryteriami"), muszą odnosić się do zgodności lub ryzyka braku zgodności z wymogami określonymi w przepisach ustawowych i wykonawczych każdej Strony. Te określone kryteria są publikowane i mogą obejmować:

a) brak poważnego naruszenia lub powtarzających się naruszeń przepisów ustawowych i wykonawczych prawa celnego i podatkowego, w tym brak skazania za poważne przestępstwo związane z działalnością gospodarczą wnioskodawcy;

b) wykazanie przez wnioskodawcę, że utrzymuje wysoki poziom kontroli swoich operacji i przepływu towarów zapewniony poprzez system zarządzania ewidencją handlową oraz - w stosownych przypadkach - transportową, co umożliwia przeprowadzanie odpowiednich kontroli celnych;

c) wypłacalność, którą uznaje się za udowodnioną, jeżeli wnioskodawca ma dobrą sytuację finansową pozwalającą mu na wypełnianie jego zobowiązań, z należytym uwzględnieniem cech danego rodzaju działalności gospodarczej;

d) udokumentowane kompetencje lub kwalifikacje zawodowe bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością; oraz

e) odpowiednie normy bezpieczeństwa i ochrony.

3. Określone kryteria nie mogą być opracowywane ani stosowane w sposób umożliwiający lub powodujący arbitralną lub nieuzasadnioną dyskryminację między przedsiębiorcami w przypadku istnienia tych samych warunków oraz muszą umożliwiać udział MŚP.

4. Program partnerstwa na rzecz ułatwień w handlu obejmuje co najmniej cztery z następujących korzyści:

a) mniejsze wymagania dotyczące dokumentacji i danych, stosownie do przypadku;

b) niski wskaźnik kontroli fizycznych i badań, stosownie do przypadku;

c) szybkie zwalnianie, stosownie do przypadku;

d) odroczenie płatności kwot należności celnych, podatków, opłat i należności;

e) korzystanie z zabezpieczeń generalnych lub zabezpieczeń ograniczonych;

f) jednolite zgłoszenie celne w odniesieniu do całego przywozu lub wywozu w danym okresie; oraz

g) odprawę towarów w pomieszczeniach upoważnionego przedsiębiorcy lub innym miejscu zatwierdzonym przez organy celne.

5. Strony powinny zapewnić koordynację między organami celnymi i innymi organami ochrony granic w zakresie opracowywania ich odpowiednich programów upoważnionego przedsiębiorcy za pomocą środków takich jak dostosowanie wymogów, minimalizacja zbędnego powielania oraz dostęp do korzyści związanych z kontrolami i wymogami zarządzanymi przez organy inne niż organy celne.

ARTYKUŁ  12.9

System jednego okienka

Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby ustanowić systemy jednego okienka umożliwiające przedsiębiorstwom handlowym składanie dokumentów i zgłaszanie wymaganych danych uczestniczącym organom lub jednostkom organizacyjnym w związku z przywozem, wywozem lub tranzytem towarów za pośrednictwem punktu kompleksowej obsługi.

ARTYKUŁ  12.10

Przejrzystość

1. Strony uznają znaczenie przeprowadzania w odpowiednim czasie konsultacji z przedstawicielami sektora handlu na temat swoich odpowiednich wniosków ustawodawczych oraz zaproponowanych procedur dotyczących kwestii celnych i ułatwień w handlu.

2. Każda Strona zapewnia, aby jej odpowiednie wymogi i procedury celne oraz inne wymogi i procedury związane z handlem nadal odpowiadały na potrzeby środowiska handlowego, były zgodne z najlepszymi praktykami i w jak najmniejszym stopniu ograniczały wymianę handlową.

3. Każda Strona, stosownie do przypadku, zapewnia regularne konsultacje między swoimi organami ochrony granic a przedsiębiorstwami handlowymi lub innymi zainteresowanymi stronami na swoim terytorium.

4. Każda Strona publikuje bezzwłocznie oraz w niedyskryminujący i łatwo dostępny sposób, w miarę możliwości w formie elektronicznej, nowe przepisy ustawowe i wykonawcze oraz ogólne procedury dotyczące spraw z zakresu ułatwień celnych i ułatwień w handlu, przed rozpoczęciem stosowania takich przepisów ustawowych lub wykonawczych lub ogólnych procedur, a także zmiany i interpretacje tych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz ogólnych procedur. Obejmuje to:

a) procedury przywozowe, wywozowe i tranzytowe, w tym procedury i godziny pracy obowiązujące w portach, portach lotniczych i innych punktach wprowadzenia, oraz wymagane formularze i dokumenty;

b) stosowane stawki celne i stawki wszelkiego rodzaju podatków od przywozu lub wywozu lub nakładane w związku z przywozem lub wywozem;

c) opłaty i należności nakładane przez publiczne jednostki organizacyjne, lub na ich rzecz, od przywozu, wywozu lub tranzytu, lub w związku z przywozem, wywozem lub tranzytem;

d) przepisy dotyczące klasyfikacji lub wyceny produktów do celów celnych;

e) przepisy ustawowe, wykonawcze i decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym dotyczące reguł pochodzenia;

f) ograniczenia lub zakazy przywozowe, wywozowe lub tranzytowe;

g) przepisy dotyczące sankcji za niedopełnienie formalności przywozowych, wywozowych lub tranzytowych;

h) procedury odwoławcze;

i) umowy lub części umów zawartych z jakimkolwiek krajem lub krajami odnoszące się do przywozu, wywozu lub tranzytu;

j) procedury dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi;

k) punkty kontaktowe, do których kieruje się zapytania; oraz

l) inne odpowiednie zawiadomienia o charakterze administracyjnym pozostające w związku powyższymi.

5. Każda Strona zapewnia rozsądny okres między publikacją nowych lub zmienionych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz ogólnych procedur, a także opłat lub należności, a ich wejściem w życie.

6. Każda Strona udostępnia w internecie i aktualizuje, stosownie do przypadku, następujące elementy:

a) opis swoich procedur przywozu, wywozu i tranzytu, w tym procedur odwoławczych, informujący o praktycznych działaniach niezbędnych do przywozu i wywozu oraz tranzytu;

b) formularze i dokumenty wymagane w przypadku przywozu na terytorium tej Strony, wywozu z tego terytorium lub tranzytu przez to terytorium; oraz

c) dane kontaktowe punktów informacyjnych.

7. Każda Strona ustanawia lub nadal prowadzi punkt informacyjny lub punkty informacyjne w celu udzielenia w rozsądnym czasie odpowiedzi na zapytania od władz publicznych, przedsiębiorstw handlowych i innych zainteresowanych stron dotyczące ceł i innych spraw związanych z handlem. Strony nie mogą wymagać uiszczenia opłaty za udzielenie odpowiedzi na zapytania ani za przekazanie wymaganych formularzy i dokumentów. Punkty informacyjne udzielają odpowiedzi na zapytania i przekazują wymagane formularze i dokumenty w rozsądnym terminie określonym przez każdą Stronę, który może różnić się w zależności od charakteru lub stopnia złożoności zapytania.

ARTYKUŁ  12.11

Ustalanie wartości celnej

Zasady dotyczące ustalania wartości celnej stosowane w odniesieniu do wymiany handlowej między Stronami reguluje Porozumienie w sprawie stosowania art. VII GATT 1994. Jego postanowienia włącza się do niniejszej Umowy i stanowią one jej integralną część.

ARTYKUŁ  12.12

Zarządzanie ryzykiem

1. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje system zarządzania ryzykiem w zakresie kontroli celnych.

2. Każda Strona opracowuje i stosuje system zarządzania ryzykiem w sposób zapewniający unikanie arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu międzynarodowym.

3. Każda Strona koncentruje kontrolę celną i inne odpowiednie kontrole graniczne na przesyłkach wysokiego ryzyka oraz przyspiesza zwalnianie przesyłek niskiego ryzyka. Każda Strona może również wyrywkowo wybierać przesyłki do takich kontroli w ramach swojego systemu zarządzania ryzykiem.

4. Każda Strona zarządza ryzykiem w oparciu o ocenę ryzyka według odpowiednich kryteriów selektywności.

5. Postanowienia niniejszego artykułu stosuje się, w miarę możliwości, do procedur zarządzanych przez inne organy ochrony granic.

ARTYKUŁ  12.13

Audyt po odprawie celnej

1. Aby usprawnić procedurę zwolnienia towarów, każda Strona przyjmuje lub zachowuje audyty po odprawie celnej w celu zapewnienia zgodności z ustawowymi i wykonawczymi przepisami prawa celnego oraz z innymi powiązanymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Każda Strona prowadzi audyty po odprawie celnej w sposób oparty na analizie ryzyka.

3. Każda Strona prowadzi audyty po odprawie celnej w sposób przejrzysty. W przypadku przeprowadzenia audytu i uzyskania miarodajnych wyników Strona niezwłocznie powiadamia osobę, której dokumenty poddano audytowi, o wynikach audytu, prawach i obowiązkach tej osoby i uzasadnieniu wyników.

4. Strony uznają, że informacje uzyskane w ramach audytu po odprawie celnej mogą być wykorzystane w dalszych postępowaniach administracyjnych lub sądowych.

5. Strony w miarę możliwości wykorzystują wyniki audytu po odprawie celnej do celów zarządzania ryzykiem.

ARTYKUŁ  12.14

Agenci celni

Każda Strona publikuje swoje środki dotyczące korzystania z usług agentów celnych. Każda Strona musi stosować przejrzyste, niedyskryminujące i proporcjonalne zasady przy udzielaniu zezwoleń agentom celnym. Strona nie może przyjmować nowych środków wprowadzających obowiązkowe korzystanie z usług agentów celnych.

ARTYKUŁ  12.15

Inspekcje przedwysyłkowe

Strona nie może wymagać obowiązkowego przeprowadzania inspekcji przedwysyłkowych w rozumieniu Porozumienia WTO w sprawie inspekcji przedwysyłkowej ani innych działań inspekcyjnych przeprowadzanych w miejscu przeznaczenia, przed odprawą celną, przez przedsiębiorstwa prywatne.

ARTYKUŁ  12.16

Odwołania

1. Każda Strona zapewnia skuteczne, szybkie, niedyskryminujące i łatwo dostępne procedury, które gwarantują prawo do odwołania od czynności administracyjnych, interpretacji i decyzji organów celnych lub innych właściwych organów, które mają wpływ na przywóz lub wywóz towarów lub na towary w tranzycie.

2. Procedury odwoławcze mogą obejmować kontrolę administracyjną przeprowadzaną przez organ nadzoru oraz kontrolę sądową decyzji podjętych na poziomie administracyjnym zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony.

3. Każda osoba, która wystąpiła do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji i nie uzyskała decyzji w sprawie złożonego wniosku w stosownym terminie, jest również uprawniona do skorzystania z prawa do odwołania.

4. Każda Strona zapewnia osobie, w odniesieniu do której wydała decyzję administracyjną, uzasadnienie tej decyzji, aby umożliwić tej osobie skorzystanie - w razie potrzeby - z procedur odwoławczych.

ARTYKUŁ  12.17

Formalności dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu oraz wymogi w zakresie danych i dokumentacji

1. Każda Strona zapewnia, aby procedury dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu oraz wymogi w zakresie danych i dokumentacji:

a) były przyjmowane lub stosowane z myślą o szybkim zwolnieniu towarów, w szczególności łatwo psujących się towarów, o ile spełnione są warunki takiego zwolnienia;

b) były przyjmowane lub stosowane w sposób mający na celu ograniczenie czasu i kosztów związanych z zachowaniem zgodności, jakie ponoszą przedsiębiorstwa handlowe i podmioty gospodarcze;

c) były środkiem, który w najmniejszym stopniu ogranicza wymianę handlową, jeżeli dla osiągnięcia danego celu lub celów polityki dostępne są w rozsądnym zakresie co najmniej dwie możliwości; oraz

d) nie zostały zachowane, w tym częściowo, jeżeli nie są już w całości lub w części potrzebne.

2. MERCOSUR podejmuje działania zmierzające do stosowania wspólnych procedur celnych oraz jednolitych wymogów w zakresie danych celnych na potrzeby zwolnienia towarów.

ARTYKUŁ  12.18

Wykorzystanie technologii informacyjnych

1. Każda Strona wykorzystuje technologie informacyjne, które przyspieszają procedury zwolnienia towarów w celu ułatwienia handlu między Stronami.

2. Każda Strona:

a) udostępnia drogą elektroniczną zgłoszenia celne oraz, w każdym przypadku, gdy to możliwe, inne dokumenty wymagane do przywozu, wywozu lub tranzytu towarów;

b) umożliwia złożenie w formie elektronicznej zgłoszenia celnego oraz, w miarę możliwości, wszelkich innych wymaganych danych dotyczących przywozu i wywozu towarów;

c) ustanawia środek zapewniający elektroniczną wymianę informacji celnych ze swoim środowiskiem handlowym;

d) promuje elektroniczną wymianę danych między swoimi przedsiębiorstwami handlowymi, administracją celną i innymi jednostkami organizacyjnymi związanymi z handlem; oraz

e) wykorzystuje elektroniczne systemy zarządzania ryzykiem w celu oceny i ukierunkowania działań, które umożliwiają jej organom celnym i, w miarę możliwości, innym organom ochrony granic, skoncentrowanie ich kontroli na towarach wysokiego ryzyka oraz ułatwiają zwolnienie i przepływ towarów niskiego ryzyka.

3. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury umożliwiające elektroniczną płatność ceł, podatków, opłat i należności nakładanych przy przywozie i wywozie i pobieranych przez organy celne oraz, w każdym przypadku, gdy jest to możliwe i stosowne, przez inne organy ochrony granic.

ARTYKUŁ  12.19

Sankcje

1. Każda Strona zapewnia, aby zgodnie z jej ustawowymi i wykonawczymi przepisami prawa celnego sankcje nakładane za naruszenie przepisów prawa celnego lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł były proporcjonalne i niedyskryminujące.

2. Sankcje za naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych Strony w zakresie ceł są nakładane wyłącznie na osobę odpowiedzialną za takie naruszenie zgodnie z prawem tej Strony.

3. Nałożone sankcje muszą być oparte na faktach i okolicznościach konkretnej sprawy oraz być proporcjonalne do stopnia i wagi naruszenia. Każda Strona unika zachęt do ustalania lub pobierania sankcji lub konfliktów interesów przy ustalaniu oraz pobieraniu sankcji.

4. W przypadku dobrowolnego wcześniejszego ujawnienia administracji celnej okoliczności naruszenia przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł zachęca się każdą Stronę, aby uznała to za potencjalną okoliczność łagodzącą przy wymiarze sankcji.

5. W przypadku nałożenia sankcji za naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub wymogów proceduralnych w zakresie ceł przekazuje się osobie, na którą nałożono sankcję, wyjaśnienie na piśmie, w którym określa się charakter naruszenia oraz mające zastosowanie przepisy ustawowe, wykonawcze lub wymogi proceduralne, na podstawie których ustalono wysokość lub wymiar sankcji.

ARTYKUŁ  12.20

Odprawa czasowa

1. Do celów niniejszego artykułu pojęcie "odprawa czasowa" oznacza procedurę celną, w ramach której określone towary, łącznie ze środkami ich transportu, przywiezione na obszar celny w konkretnym celu są warunkowo zwolnione z należności celnych przywozowych i podatków, bez stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych o charakterze gospodarczym. Towary takie muszą być przeznaczone do ponownego wywozu w określonym czasie i bez poddawania ich jakimkolwiek zmianom, z wyjątkiem zwykłej amortyzacji spowodowanej ich użytkowaniem.

2. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie powinno być interpretowane jako zwalniające przywożone towary z obowiązku spełniania wymogów związanych z handlem o charakterze niegospodarczym, w szczególności środków sanitarnych i fitosanitarnych.

3. Każda Strona, zgodnie ze swoim prawem, udziela odprawy czasowej, z całkowitym warunkowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych i podatków oraz bez stosowania ograniczeń lub zakazów przywozowych o charakterze gospodarczym w odniesieniu do następujących towarów:

a) towarów przeznaczonych do wystawiania lub wykorzystania na wystawach, targach, spotkaniach lub podobnych imprezach;

b) sprzętu profesjonalnego dla prasy lub do nadawania programów radiowych lub telewizyjnych; sprzętu kinematograficznego; innego sprzętu niezbędnego do wykonywania zajęcia, zajęcia zarobkowego lub zawodu osobie udającej się na terytorium innego kraju w celu wykonania określonego zadania;

c) towarów przywożonych w związku z operacją handlową, których przywóz sam w sobie nie stanowi operacji handlowej;

d) towarów przywożonych w związku z operacją wytwarzania (takich jak ryciny, rysunki, formy, plany i modele, w celu wykorzystania podczas procesu wytwarzania); zastępczych środków produkcji;

e) towarów przywożonych wyłącznie w celach edukacyjnych, naukowych lub kulturalnych;

f) rzeczy osobistych pasażerów i towarów przywożonych do celów związanych ze sportem;

g) materiałów reklamujących turystykę;

h) towarów przywożonych w celach humanitarnych; oraz i) zwierząt przywożonych w określonych celach.

4. Każda Strona - na potrzeby odprawy czasowej towarów, o których mowa w ust. 3, niezależnie od ich pochodzenia - uznaje karnety ATA wydane i poświadczone przez drugą Stronę zgodnie z Konwencją celną w sprawie karnetu ATA dla odprawy warunkowej towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 6 grudnia 1961 r., oraz gwarantowane przez zrzeszenie należące do międzynarodowego systemu gwarancji, poświadczone przez właściwe organy i ważne na terytorium Strony dokonującej przywozu ²¹ .

stronami Konwencji dotyczącej odprawy czasowej sporządzonej w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r. oraz zgodnie z zobowiązaniami podjętymi w tej Konwencji.

ARTYKUŁ  12.21

Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia

Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9, 11,32 i art. 12.6 ust. 10 Podkomitet ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, ma za zadanie wzmacniać współpracę w zakresie opracowywania, stosowania i egzekwowania procedur celnych i związanych z handlem, wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, reguł pochodzenia oraz współpracy administracyjnej.

ARTYKUŁ  12.22

Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu

W celu wdrożenia odpowiednich postanowień niniejszego rozdziału Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu jest uprawniona do przyjmowania decyzji dotyczących programów upoważnionych przedsiębiorców i ich wzajemnego uznawania, a także decyzji dotyczących wspólnych inicjatyw odnoszących się do procedur celnych i ułatwień w handlu.

ROZDZIAŁ  13

BARIERY TECHNICZNE W HANDLU

ARTYKUŁ  13.1

Cel

Celem niniejszego rozdziału jest ułatwienie handlu towarami między Stronami poprzez identyfikowanie zbędnych barier technicznych w handlu (zwanych dalej "TBT"), zapobieganie im i ich eliminowanie oraz wzmacnianie współpracy między Stronami w sprawach objętych niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  13.2

Związek z Porozumieniem w sprawie TBT

1. Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia w sprawie TBT, które włącza się niniejszym do niniejszej Umowy i stanowi ono jej część.

2. Odniesienia do "niniejszej Umowy" w Porozumieniu w sprawie TBT odczytuje się, w stosownych przypadkach, jako odniesienia do Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony.

3. Pojęcie "Członkowie" w Porozumieniu w sprawie TBT oznacza Strony niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  13.3

Zakres stosowania

1. Niniejszy rozdział stosuje się do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny, które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.

2. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

a) specyfikacji zakupów opracowanych przez organy publiczne dotyczących ich wymogów w zakresie produkcji lub konsumpcji; oraz

b) środków sanitarnych i fitosanitarnych w rozumieniu załącznika A do Porozumienia w sprawie środków SPS.

ARTYKUŁ  13.4

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) definicje zawarte w załączniku 1 do Porozumienia w sprawie TBT;

b) "deklaracja zgodności dostawcy" oznacza własne świadectwo wydane przez producenta na jego wyłączną odpowiedzialność na podstawie wyników odpowiedniego rodzaju działalności związanej z oceną zgodności, z wyłączeniem obowiązkowej oceny przez osobę trzecią;

c) "ISO" oznacza Międzynarodową Organizację Normalizacyjną;

d) "IEC" oznacza Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną;

e) "ITU" oznacza Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny;

f) "Kodeks Żywnościowy" oznacza Komisję Kodeksu Żywnościowego;

g) "ILAC" oznacza Międzynarodową Współpracę w dziedzinie Akredytacji Laboratoriów;

h) "IAF" oznacza Międzynarodowe Forum Akredytacji; oraz

i) "Program CB IECEE" oznacza System IEC dotyczący programów oceny zgodności urządzeń i komponentów elektrotechnicznych na potrzeby wzajemnego uznawania certyfikatów z badań sprzętu elektrycznego.

ARTYKUŁ  13.5

Współpraca w zakresie inicjatyw ułatwiających handel

1. Strony uznają znaczenie zacieśnienia współpracy w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz przyczynienia się do wyeliminowania lub uniknięcia tworzenia barier technicznych w handlu. W związku z tym Strony podejmują działania na rzecz określania, promowania, opracowywania i wdrażania, stosownie do przypadku, inicjatyw ułatwiających handel, indywidualnie dla każdego przypadku.

2. Strona może zaproponować drugiej Stronie inicjatywy dotyczące konkretnych sektorów w dziedzinach objętych niniejszym rozdziałem. Propozycje te przekazuje się koordynatorowi do spraw rozdziału TBT, wyznaczonemu zgodnie z art. 13.13, i mogą one obejmować:

a) wymianę informacji na temat podejść i praktyk regulacyjnych;

b) wspólną analizę sektora lub grupy produktów;

c) inicjatywy na rzecz dalszego dostosowania przepisów technicznych i procedur oceny zgodności do odpowiednich norm międzynarodowych;

d) promowanie korzystania z akredytacji w celu oceny kompetencji jednostek oceniających zgodność; oraz

e) rozważenie wzajemnego lub jednostronnego uznawania wyników oceny zgodności.

3. W przypadku gdy jedna Strona proponuje konkretną inicjatywę ułatwiającą handel, druga Strona należycie rozważa taką propozycję i udziela odpowiedzi w rozsądnym terminie. Jeżeli druga Strona odrzuci zaproponowaną inicjatywę, uzasadnia swoją decyzję Stronie, która przedstawiła propozycję.

4. Zasady prowadzenia prac przewidzianych w niniejszym artykule określają w razie potrzeby, z jednej strony, Unia Europejska, a z drugiej strony, Państwo-Sygnatariusz lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR zaangażowane w każde działanie ułatwiające handel i mogą one obejmować powoływanie grup roboczych ad hoc. W celu skorzystania z pozarządowych punktów widzenia na sprawy związane z niniejszym artykułem każda Strona może, w stosownych przypadkach i zgodnie ze swoimi przepisami i procedurami, skonsultować się z interesariuszami i innymi zainteresowanymi stronami.

5. Podkomitet ds. Handlu Towarami, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, omawia wyniki prac przeprowadzonych na podstawie niniejszego artykułu i może rozważyć podjęcie odpowiednich działań.

6. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie może być interpretowane jako zobowiązujące Stronę do:

a) odstąpienia od jej wewnętrznych procedur przygotowywania i przyjmowania środków regulacyjnych;

b) podejmowania działań, które podważałyby lub utrudniałyby terminowe przyjęcie środków regulacyjnych służących osiągnięciu celów jej polityki publicznej; lub

c) przyjęcia określonego rezultatu regulacyjnego.

7. W przypadku uzgodnionych inicjatyw, o których mowa w niniejszym artykule, jeżeli jest to konieczne do ich wdrożenia, każda Strona ułatwia interakcję zespołów technicznych mającą na celu zaprezentowanie swoich programów i systemów oceny zgodności w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia.

8. Do celów niniejszego artykułu Unia Europejska działa za pośrednictwem Komisji Europejskiej.

ARTYKUŁ  13.6

Przepisy techniczne

1. Każda Strona jak najlepiej wykorzystuje dobre praktyki regulacyjne w celu opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych zgodnie z Porozumieniem w sprawie TBT, w tym na przykład preferuje przepisy techniczne oparte na wymogach funkcjonalnych, korzysta z ocen skutków lub konsultuje się z zainteresowanymi stronami.

2. Strony w szczególności:

a) wykorzystują odpowiednie normy międzynarodowe jako podstawę swoich przepisów technicznych, w tym zawartych w nich elementów oceny zgodności, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub nieodpowiednie dla osiągnięcia uzasadnionych realizowanych celów; jeżeli jako podstawa przepisu technicznego, który może mieć istotny wpływ na handel, nie są wykorzystywane normy międzynarodowe, Strona, na wniosek drugiej Strony, wyjaśnia powody, dla których normy te zostały uznane za nieodpowiednie lub nieskuteczne dla osiągnięcia realizowanego uzasadnionego celu;

b) dokonując przeglądu swoich przepisów technicznych, oprócz art. 2.3 Porozumienia w sprawie TBT i bez uszczerbku dla art. 2.4 i 12.4 Porozumienia w sprawie TBT, zwiększają dostosowanie tych przepisów do odpowiednich norm międzynarodowych; Strona uwzględnia między innymi wszelkie nowe zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych oraz to, czy nadal istnieją okoliczności, które doprowadziły do rozbieżności w stosunku do odpowiednich norm międzynarodowych;

c) wspierają opracowywanie regionalnych przepisów technicznych i zachęcają do ich przyjmowania na poziomie krajowym, aby zastąpić nimi istniejące przepisy krajowe, w celu ułatwienia handlu między Stronami;

d) zachowują odpowiedni odstęp czasowy między publikacją przepisów technicznych a ich wejściem w życie w stosunku do podmiotów gospodarczych drugiej Strony, który pozwoli im na dostosowanie się ²² ;

e) przeprowadzają analizę skutków planowanych przepisów technicznych zgodnie ze swoimi przepisami i procedurami; oraz

f) przy opracowywaniu przepisów technicznych należycie uwzględniają cechy charakterystyczne i szczególne potrzeby MŚP.

ARTYKUŁ  13.7

Normy

1. Strony potwierdzają swoje obowiązki wynikające z art. 4.1 Porozumienia w sprawie TBT, w szczególności w odniesieniu do stosowania uzasadnionych środków w celu zapewnienia, aby wszystkie jednostki normalizacyjne na ich terytoriach przyjęły Kodeks właściwego postępowania przy przygotowywaniu, przyjmowaniu i stosowaniu norm zawarty w załączniku 3 do Porozumienia w sprawie TBT i go przestrzegały.

2. Normy międzynarodowe opracowane przez ISO, IEC, ITU lub Kodeks Żywnościowy uznaje się za odpowiednie normy międzynarodowe w rozumieniu art. 2 i 5 Porozumienia w sprawie TBT oraz załącznika 3 do tego porozumienia.

3. Norma opracowana przez inne organizacje międzynarodowe może również zostać uznana za odpowiednią normę międzynarodową w rozumieniu art. 2 i 5 Porozumienia w sprawie TBT oraz załącznika 3 do tego porozumienia, jeżeli:

a) została opracowana przez jednostkę normalizacyjną, która dąży do osiągnięcia konsensusu:

(i) między delegacjami krajowymi uczestniczących członków WTO reprezentujących wszystkie krajowe jednostki normalizacyjne na ich terytorium, które przyjęły lub zamierzają przyjąć normy w zakresie objętym międzynarodową działalnością normalizacyjną; lub

(ii) między organami publicznymi uczestniczących członków WTO; oraz

b) została opracowana zgodnie z decyzją Komitetu WTO do spraw barier technicznych w handlu dotyczącą zasad rozwoju międzynarodowych norm, wskazówek i zaleceń, w związku z art. 2 i 5 Porozumienia w sprawie TBT oraz załącznikiem 3 do tego porozumienia.

4. W celu harmonizacji norm w jak najszerszym zakresie, każda Strona, w granicach swoich kompetencji i zasobów, zachęca jednostki normalizacyjne ustanowione na jej terytorium, a także regionalne jednostki normalizacyjne, których ta Strona lub jednostki normalizacyjne utworzone na jej terytorium są członkami, do:

a) uczestniczenia, w ramach posiadanych zasobów, w opracowywaniu norm międzynarodowych przez odpowiednie międzynarodowe jednostki normalizacyjne;

b) współpracy z odpowiednimi krajowymi i regionalnymi jednostkami normalizacyjnymi drugiej Strony w ramach międzynarodowych działań normalizacyjnych;

c) wykorzystywania norm międzynarodowych jako podstawy opracowywanych przez siebie norm, z wyjątkiem sytuacji, w których takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub nieodpowiednie, na przykład ze względu na niewystarczający poziom ochrony, lub podstawowe czynniki klimatyczne lub geograficzne, lub poważne problemy techniczne;

d) unikania powielania lub nakładania się prac z pracami międzynarodowych jednostek normalizacyjnych;

e) wspierania opracowywania norm na poziomie regionalnym i przyjmowania takich norm przez krajowe jednostki normalizacyjne, a tym samym zastępowania istniejących norm krajowych;

f) dokonywania regularnego przeglądu norm krajowych i regionalnych, których podstawą nie są odpowiednie normy międzynarodowe, w celu zwiększenia ich zbieżności z odpowiednimi normami międzynarodowymi; oraz

g) wspierania współpracy dwustronnej z jednostkami normalizacyjnymi drugiej Strony.

5. Strony powinny wymieniać się informacjami za pośrednictwem koordynatorów do spraw rozdziału TBT, wyznaczonych zgodnie z art. 13.13, na temat:

a) stosowania przez nie norm jako podstawy przepisów technicznych lub w związku z nimi;

b) umów o współpracy wdrożonych przez Stronę w zakresie normalizacji, na przykład w odniesieniu do kwestii normalizacji w umowach o wolnym handlu zawartych z państwami trzecimi; oraz

c) swoich procesów normalizacyjnych oraz wykorzystania norm międzynarodowych, regionalnych lub poziomu niższego niż regionalny jako podstawy dla swoich norm krajowych.

ARTYKUŁ  13.8

Procedury oceny zgodności i akredytacja

1. Postanowienia art. 13.6 dotyczące opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych stosuje się również do procedur oceny zgodności.

2. Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym, Strona ta:

a) dokonuje wyboru procedur oceny zgodności proporcjonalnych do istniejącego ryzyka;

b) rozważa, jako jedną z opcji, stosowanie deklaracji zgodności dostawcy w ramach procesu regulacyjnego do celów wykazania zgodności z przepisami technicznymi; oraz

c) na wniosek, przekazuje drugiej Stronie informacje na temat uzasadnienia wyboru konkretnej procedury oceny zgodności dla określonych produktów.

3. Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia oceny zgodności przez osobę trzecią jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym, oraz nie zastrzegła tego zadania dla organu publicznego, jak określono w ust. 5, Strona ta:

a) wykorzystuje do zatwierdzania jednostek oceniających zgodność, na zasadzie preferencyjnej, akredytację;

b) jak najlepiej wykorzystuje normy międzynarodowe dotyczące akredytacji i oceny zgodności, a także porozumienia międzynarodowe obejmujące organy akredytujące Stron, na przykład w ramach mechanizmów ILAC i IAF;

c) rozważa przystąpienie lub, w zależności od przypadku, zachęca swoje jednostki prowadzące badania, inspekcje i certyfikację do przystępowania do funkcjonujących umów lub uzgodnień międzynarodowych dotyczących harmonizacji lub ułatwiania uznawania wyników oceny zgodności;

d) wspiera na swoim terytorium konkurencję między jednostkami oceniającymi zgodność wyznaczonymi przez organy w odniesieniu do danego produktu lub zestawu produktów w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym wyboru spośród nich;

e) zapewnia, aby jednostki oceniające zgodność były niezależne od producentów, importerów i dystrybutorów w tym sensie, że prowadzą swoją działalność w sposób obiektywny i niezależny w dokonywaniu ocen;

f) zapewnia, aby nie dochodziło do konfliktu interesów między jednostkami akredytującymi a jednostkami oceniającymi zgodność lub między działalnością organów nadzoru rynku a działalnością jednostek oceniających zgodność;

g) zezwala jednostkom oceniającym zgodność, w największym możliwym zakresie, na korzystanie z usług podwykonawców w celu przeprowadzania badań lub inspekcji w związku z oceną zgodności, w tym podwykonawców znajdujących się na terytorium drugiej Strony; oraz

h) publikuje w internecie wykaz jednostek, które wyznaczyła do przeprowadzania takich ocen zgodności, oraz odpowiednie informacje na temat zakresu działania każdej takiej jednostki.

4. Żadne z postanowień ust. 3 lit. g) nie może być interpretowane jako zakazujące Stronie nakładania na podwykonawców obowiązku spełnienia wymogów, które jednostka oceniająca zgodność, z którą podwykonawcy zawarli umowę, musiałaby spełnić w przypadku samodzielnego przeprowadzenia badań lub inspekcji objętych umową.

5. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie uniemożliwia Stronie zażądania, aby ocenę zgodności dotyczącą określonych produktów przeprowadzały określone organy publiczne tej Strony. W takich przypadkach Strona ta:

a) ustala opłaty za ocenę zgodności zgodnie z przybliżonym kosztem świadczonych usług oraz, na wniosek wnioskodawcy występującego o ocenę zgodności, przedstawia poszczególne elementy składowe tych opłat; oraz

b) co do zasady podaje opłaty za ocenę zgodności do wiadomości publicznej lub, jeżeli takie informacje nie są publicznie dostępne, przekazuje informacje o nich na wniosek.

6. Niezależnie od ust. 3-5 niniejszego artykułu, w obszarach wymienionych w załączniku 13-A, w których Unia Europejska uznaje deklarację zgodności dostawcy jako zapewnienie zgodności produktu z przepisami technicznymi i w których Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wymaga obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w tych obszarach, Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR - jako zapewnienie zgodności produktu z wymogami określonymi w przepisach technicznych Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR - uznaje certyfikaty lub, w przypadku gdy takie uznanie nie jest przewidziana w odpowiednich przepisach ustawowych i wykonawczych, uznaje sprawozdania z badań wydane przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Unii Europejskiej i które zostały akredytowane w odpowiednim zakresie przez jednostkę akredytującą będącą członkiem międzynarodowych porozumień o wzajemnym uznawaniu w ramach ILAC i IAF; lub uznaje certyfikaty wydane w ramach Programu CB IECEE. Na potrzeby uznawania takich certyfikatów lub sprawozdań z badań Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR może wymagać w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych, aby jednostka oceniająca zgodność, która znajduje się na terytorium Unii Europejskiej, i jednostka oceniająca zgodność, która znajduje się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, zawarły dwustronne porozumienia, w tym protokoły ustaleń.

7. Jeżeli deklarację zgodności dostawcy uznaje się za ważną procedurę oceny zgodności w Unii Europejskiej, sprawozdania z badań wydane przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, uznaje się za ważny dokument w procesie wykazywania zgodności produktu z wymogami określonymi w przepisach technicznych Unii Europejskiej. Producent pozostaje we wszystkich przypadkach odpowiedzialny za zgodność produktu.

8. Ust. 6 stosuje się również w przypadku, gdy Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wprowadza nowe wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 13-A, zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu. Jeżeli Unia Europejska wprowadza wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 13-A, zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu, Strony omawiają na forum Podkomitetu ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 13.14, czy konieczne jest podjęcie działań w celu zapewnienia wzajemności w odniesieniu do uznawania sprawozdań z badań lub certyfikatów wydanych przez jednostki oceniające zgodność, które znajdują się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

9. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może przyjąć decyzję o zmianie sekcji A załącznika 13-A.

10. Niezależnie od ust. 6 niniejszego artykułu Strona może wprowadzić wymogi dotyczące obowiązkowych badań lub certyfikacji przez osobę trzecią w obszarach określonych w załączniku 13-A w odniesieniu do produktów objętych zakresem tego załącznika pod następującymi warunkami:

a) wprowadzenie takich wymogów lub procedur jest uzasadnione realizacją uzasadnionych celów, o których mowa w art. 2.2 Porozumienia w sprawie TBT;

b) powody wprowadzenia takich wymogów lub procedur są poparte uzasadnionymi informacjami technicznymi lub naukowymi dotyczącymi wyników tych produktów;

c) takie wymogi lub procedury nie ograniczają handlu w większym stopniu niż jest to konieczne do osiągnięcia przez Stronę uzasadnionego celu, uwzględniając zagrożenia wynikające z nieosiągnięcia takiego celu; oraz

d) Strona nie mogła w rozsądny sposób przewidzieć potrzeby wprowadzenia takich wymogów lub procedur w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.

11. Ust. 6 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania, w sposób niedyskryminujący, kompetencji w zakresie nadzoru rynku przez organy Strony, w tym dodatkowego badania próbek w punkcie wprowadzenia.

ARTYKUŁ  13.9

Przejrzystość

1. W odniesieniu do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności każda Strona:

a) uwzględnia uwagi drugiej Strony, jeżeli proces opracowywania przepisów technicznych jest w całości lub części otwarty do konsultacji publicznej;

b) opracowując istotne przepisy techniczne i procedury oceny zgodności, które mogą mieć znaczący wpływ na handel, zapewnia, zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi, aby istniały procedury zapewniania przejrzystości umożliwiające osobom Stron wyrażenie opinii w ramach oficjalnego procesu konsultacji publicznych, z wyjątkiem przypadków, gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa narodowego lub groźba ich wystąpienia;

c) zezwala osobom drugiej Strony na udział w procesie konsultacji, o którym mowa w lit. b), na warunkach nie mniej korzystnych niż te przyznane jej własnym osobom, oraz, w miarę możliwości, podaje do wiadomości publicznej wyniki tego procesu konsultacji;

d) co do zasady zapewnia drugiej Stronie co najmniej 60 (sześćdziesiąt) dni na przekazanie uwag na piśmie dotyczących zaproponowanych przepisów technicznych i procedur oceny zgodności oraz rozpatrzenie uzasadnionego wniosku o przedłużenie terminu przedkładania uwag;

e) w przypadku gdy treść powiadomienia nie jest sformułowana w jednym z urzędowych języków WTO, przedstawia jasny i wyczerpujący opis treści środka na formularzu powiadomienia WTO;

f) jeżeli otrzyma od drugiej Strony uwagi na piśmie dotyczące zaproponowanego przepisu technicznego lub zaproponowanej procedury oceny zgodności:

(i) na wniosek drugiej Strony poddaje takie uwagi przedstawione na piśmie pod dyskusję, o ile to możliwe z udziałem swojego właściwego organu regulacyjnego i w terminie, w którym można je uwzględnić; oraz

(ii) udziela na piśmie odpowiedzi na te uwagi, o ile to możliwe nie później niż w dniu publikacji przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności;

g) przekazuje, na wniosek drugiej Strony, informacje dotyczące celów, podstawy prawnej i powodów przyjęcia przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności, które dana Strona przyjęła lub których przyjęcie proponuje;

h) przekazuje informacje dotyczące przyjęcia i wejścia w życie przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności oraz przyjętych tekstów końcowych w formie addendum do pierwotnego powiadomienia skierowanego do WTO.

i) rozpatruje uzasadniony wniosek drugiej Strony otrzymany przed upływem terminu do przedłożenia uwag, który rozpoczyna bieg po przekazaniu zaproponowanego przepisu technicznego, o przedłużenie okresu między przyjęciem przepisu technicznego a jego wejściem w życie, z wyjątkiem przypadków, w których takie opóźnienie byłoby nieskuteczne w osiągnięciu uzasadnionych realizowanych celów; oraz

j) udziela wraz z powiadomieniem bezpłatnego dostępu do elektronicznej wersji treści powiadomienia.

2. Do celów ust. 1 lit. d), w przypadku gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska albo bezpieczeństwa narodowego lub groźba ich wystąpienia, stosuje się art. 2.10 i 5.7 Porozumienia w sprawie TBT.

3. Jeżeli normy stają się obowiązkowe poprzez ich włączenie do projektu przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności lub poprzez odesłanie do nich w takim projekcie, zastosowanie mają obowiązki w zakresie przejrzystości związane z powiadomieniem o barierach technicznych w handlu określone w niniejszym artykule oraz w art. 2 lub 5 Porozumienia w sprawie TBT.

4. Każda Strona zapewnia, aby wszystkie przyjęte i obowiązujące przepisy techniczne i obowiązkowe procedury oceny zgodności były publicznie i nieodpłatnie dostępne na oficjalnej stronie internetowej. Każda Strona zawsze udziela nieograniczonego dostępu do wszystkich informacji istotnych dla osiągnięcia zgodności z przepisem technicznym. Jeżeli spełnienie określonych norm zapewnia domniemanie zgodności z przepisami technicznymi, a do norm tych nie ma odniesienia w tych przepisach technicznych, każda Strona zapewnia dostęp do informacji na temat odpowiednich norm.

5. Każda Strona, na uzasadniony wniosek drugiej Strony lub jej podmiotów gospodarczych, bez zbędnej zwłoki przekazuje informacje na temat obowiązujących przepisów technicznych oraz w stosownych przypadkach i o ile są one dostępne - wytyczne na piśmie na temat zgodności z przepisami technicznymi.

ARTYKUŁ  13.10

Oznakowanie i etykietowanie

1. Przepisy techniczne Stron, które zawierają wyłącznie wymogi w zakresie obowiązkowego oznakowania lub etykietowania lub dotyczą wyłącznie takich wymogów, muszą być zgodne z zasadami art. 2 Porozumienia w sprawie TBT.

2. W szczególności, jeżeli Strona wymaga obowiązkowego oznakowania lub etykietowania produktów:

a) wymaga podawania tylko takich informacji, które mają znaczenie dla konsumentów lub użytkowników produktu lub dla organów, ponieważ wskazują na zgodność produktu z obowiązkowymi wymogami technicznymi;

b) oraz, jeżeli Strona wymaga uprzedniego zatwierdzenia, uprzedniej rejestracji lub certyfikacji oznakowań lub etykiet produktów jako warunku wstępnego wprowadzenia do obrotu produktów, które spełniają jej obowiązkowe wymogi techniczne, zapewnia ona, aby wnioski złożone przez podmioty gospodarcze drugiej Strony były rozpatrywane bez zbędnej zwłoki i w sposób niedyskryminujący;

c) oraz jeżeli Strona wymaga stosowania niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego, bez zbędnej zwłoki i w sposób niedyskryminujący wydaje taki numer podmiotom gospodarczym drugiej Strony;

d) oraz pozwala, o ile nie jest to wprowadzające w błąd, sprzeczne lub mylące w odniesieniu do wymogów regulacyjnych Strony dokonującej przywozu oraz nie narusza to uzasadnionych celów Porozumienia w sprawie TBT, na zamieszczanie:

(i) informacji w innych językach oprócz języka wymaganego na terytorium Strony dokonującej przywozu produktów; oraz

(ii) nazw, piktogramów, symboli lub elementów graficznych przyjętych w normach międzynarodowych;

e) akceptuje fakt, o ile jest to możliwe, że etykietowanie dodatkowe i korekty etykietowania odbywają się w magazynach celnych lub innych wyznaczonych miejscach w punkcie przywozu jako alternatywa dla etykietowania w kraju pochodzenia;

f) jeżeli uzna, że nie zagraża to ochronie zdrowia publicznego i środowiska, ochronie przed oszukańczymi praktykami i innym uzasadnionym celom określonym w Porozumieniu w sprawie TBT, dokłada wszelkich starań, aby akceptować nietrwałe lub usuwalne etykiety zamiast etykiet fizycznie przymocowanych do produktu lub umieszczenie odpowiednich informacji w dokumentacji towarzyszącej.

3. Ust. 2 nie stosuje się do oznakowania ani etykietowania produktów leczniczych.

4. Jeżeli Strona uzna, że można poprawić wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania produktu lub sektora drugiej Strony, może zaproponować inicjatywę ułatwiającą handel w celu rozwiązania swoich wątpliwości zgodnie z art. 13.5.

ARTYKUŁ  13.11

Współpraca i pomoc techniczna

1. 

Aby przyczynić się do osiągnięcia celów niniejszego rozdziału, każda Strona między innymi:

a) promuje współpracę oraz wspólne działania i projekty między swoimi organizacjami - publicznymi lub prywatnymi, krajowymi lub regionalnymi - w obszarze przepisów technicznych, normalizacji, oceny zgodności, metrologii i akredytacji;

b) promuje dobre praktyki regulacyjne poprzez wymianę informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk dotyczących między innymi oceny skutków regulacji, zarządzania zbiorem regulacji i oceny ryzyka oraz konsultacji publicznych;

c) wymienia poglądy na temat nadzoru rynku;

d) zwiększa zdolności techniczne i instytucjonalne krajowych organów regulacyjnych, metrologicznych, normalizacyjnych, oceniających zgodność i akredytujących przez wspieranie rozwoju ich infrastruktury technicznej, w tym laboratoriów i wyposażenia badawczego, oraz zapewnienie szkolenia ustawicznego zasobów ludzkich;

e) promuje, ułatwia i, w miarę możliwości, koordynuje ich uczestnictwo w organizacjach międzynarodowych i innych forach związanych z przepisami technicznymi, oceną zgodności, normami, akredytacją i metrologią;

f) wspiera działania w zakresie pomocy technicznej prowadzone przez organizacje krajowe, regionalne i międzynarodowe w obszarach przepisów technicznych, normalizacji, oceny zgodności, metrologii i akredytacji; oraz

g) dokłada wszelkich starań, aby zapewnić wymianę dostępnych dowodów naukowych i informacji technicznych między organami regulacyjnymi Stron w zakresie niezbędnym do współpracy lub prowadzenia dyskusji technicznych na podstawie niniejszego rozdziału, z wyjątkiem informacji poufnych lub innych informacji szczególnie chronionych.

2. Strona należycie rozważa propozycje drugiej Strony dotyczące współpracy przedstawione na podstawie niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  13.12

Dyskusje techniczne

1. Każda Strona może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie dyskusji na temat jakichkolwiek wątpliwości wynikających z niniejszego rozdziału, w tym projektów lub propozycji przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności drugiej Strony, które zdaniem Strony mogą mieć znaczący negatywny wpływ na handel między Stronami. Strona występująca z wnioskiem przekazuje swój wniosek koordynatorowi do spraw rozdziału TBT drugiej Strony, wyznaczonemu zgodnie z art. 13.13, i określa w nim:

a) daną kwestię;

b) postanowienia niniejszego rozdziału, których dotyczą wątpliwości, oraz

c) uzasadnienie wniosku, w tym opis wątpliwości Strony występującej z wnioskiem.

2. Informacje lub wyjaśnienia, o które Strona wnioskuje zgodnie z ust. 1, przekazuje się nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia złożenia wniosku zgodnie z ust. 1. Termin ten może zostać przedłużony po uprzednim uzasadnieniu przez Stronę, do której skierowano wniosek.

3. Jeżeli Strony już wcześniej poruszyły daną kwestię na jakimkolwiek forum, Strona może bezpośrednio wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie dyskusji - osobiście lub za pośrednictwem wideokonferencji lub telekonferencji - nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia złożenia takiego wniosku. W takich przypadkach Strona, do której skierowano wniosek, dokłada wszelkich starań, aby zapewnić swoją dostępność na potrzeby takiej dyskusji.

4. Jeżeli Strony nie prowadziły dyskusji na podstawie niniejszego artykułu w okresie obejmującym ostatnich 12 (dwanaście) miesięcy, druga Strona nie może odrzucić wniosku. Jeżeli Strona występująca z wnioskiem uważa, że kwestia jest pilna, może zwrócić się z wnioskiem o wyznaczenie spotkania w krótszym terminie. W takich przypadkach Strona odpowiadająca rozpatruje taki wniosek pozytywnie. Strony dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć obustronnie zadowalające rozwiązanie danej kwestii.

5. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strona może zwrócić się do drugiej Strony o przeprowadzenie dyskusji technicznych na podstawie ust. 2 również w odniesieniu do przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności władz krajowych, regionalnych lub lokalnych, w zależności od przypadku, bezpośrednio poniżej centralnego poziomu władzy, które mogą mieć znaczący wpływ na handel.

6. Po przeprowadzeniu dyskusji technicznej Strony mogą stwierdzić, że daną kwestię można lepiej rozwiązać za pomocą inicjatywy ułatwiającej handel, zgodnie z art. 13.5.

7. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Strony wynikających z rozdziału 29.

ARTYKUŁ  13.13

Koordynator ds. rozdziału TBT

1. Każda Strona wyznacza koordynatora ds. rozdziału TBT oraz powiadamia drugą Stronę w przypadku jakichkolwiek zmian. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT pracują wspólnie nad ułatwieniem wykonania niniejszego rozdziału oraz współpracy między Stronami we wszystkich kwestiach związanych z barierami technicznymi w handlu.

2. Zadania koordynatorów do spraw rozdziału TBT obejmują:

a) wspieranie Podkomitetu ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 13.14, w wykonywaniu jego funkcji;

b) wspieranie inicjatyw ułatwiających handel i dyskusji technicznych, stosownie do przypadku, zgodnie z, odpowiednio, art. 13.5 i 13.12;

c) wymianę informacji dotyczących działań podjętych na forach pozarządowych, regionalnych i wielostronnych dotyczących norm, przepisów technicznych oraz procedur oceny zgodności; oraz

d) informowanie Podkomitetu ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 13.14, w stosownych przypadkach, o istotnych zmianach związanych z wykonywaniem niniejszego rozdziału.

3. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT porozumiewają się ze sobą w dowolny uzgodniony sposób, który jest odpowiedni do celów wykonywania ich funkcji, co może obejmować emaile, telekonferencje, wideokonferencje i spotkania.

ARTYKUŁ  13.14

Podkomitet ds. Handlu Towarami

Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9 i 10.14 Podkomitet ds. Handlu Towarami, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) omawia wyniki prac przeprowadzonych na podstawie art. 13.5 i rozważa odpowiednie działania;

b) zapewnia Stronom forum do omawiania potrzeby podjęcia kroków w celu zapewnienia wzajemności zgodnie z art. 13.8 ust. 8;

c) sprzyja współpracy zgodnie z art. 13.11 i, stosownie do przypadku, wspiera dyskusje techniczne, zgodnie z art. 13.12;

d) dokłada wszelkich starań, aby co najmniej raz w roku omawiane były kwestie objęte załącznikiem 13-B sekcja C pkt 2; oraz

e) zapewnia Stronom forum współpracy i wymiany informacji na temat kwestii istotnych dla wykonania załącznika 13-B.

ROZDZIAŁ  14

ŚRODKI SANITARNE I FITOSANITARNE

ARTYKUŁ  14.1

Cele

Celem niniejszego rozdziału jest:

a) ochrona życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin na terytoriach Stron przy jednoczesnym ułatwianiu handlu między Stronami w zakresie, w jakim dotyczy to środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanych dalej "SPS");

b) nawiązanie współpracy w zakresie wykonania postanowień Porozumienia w sprawie środków SPS;

c) zapewnienie, aby środki SPS nie tworzyły nieuzasadnionych barier w handlu między Stronami;

d) zacieśnienie współpracy w zakresie kwestii technicznych i naukowych związanych z przyjęciem i stosowaniem środków SPS;

e) usprawnienie wymiany informacji i konsultacji między Stronami w sprawach SPS; oraz

f) nawiązanie współpracy na forach wielostronnych zajmujących się sprawami SPS.

ARTYKUŁ  14.2

Zakres stosowania

1. Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich środków SPS ²³ , które pośrednio lub bezpośrednio mogą wpływać na handel między Stronami.

2. Niniejszy rozdział stosuje się do współpracy na forach wielostronnych zajmujących się sprawami SPS.

ARTYKUŁ  14.3

Definicje

1. 

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) definicje określone w załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS;

b) definicje przyjęte przez Kodeks Żywnościowy;

c) definicje przyjęte przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (zwaną dalej "WOAH");

d) definicje przyjęte w ramach Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (zwanej dalej "IPPC"); oraz

e) "strefa chroniona" oznacza urzędowo określoną geograficzną część terytorium Unii Europejskiej, o której wiadomo, że nie występuje na niej określony regulowany agrofag pomimo sprzyjających warunków i jego obecności w innych częściach terytorium Unii Europejskiej.

Strefy chronione są obszarami wolnymi od agrofaga podlegającymi kontroli Unii Europejskiej na terytorium Unii Europejskiej. Są one uznawane na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE ²⁴ . Pojęcie to nie ma zastosowania poza terytorium Unii Europejskiej. Do celów handlowych Unia Europejska nie wymaga od drugiej Strony ustanowienia stref chronionych na jej terytorium. W takich przypadkach stosuje się warunki dotyczące obszarów wolnych od agrofaga. Do celów rozdziału 14 oraz do celów uznawania stref chronionych stosuje się takie same warunki jak w przypadku obszarów wolnych od agrofaga.

2. W przypadku niezgodności między definicjami zawartymi w załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS a definicjami uzgodnionymi przez Strony lub definicjami przyjętymi przez Kodeks Żywnościowy, WOAH i IPPC pierwszeństwo mają definicje określone w załączniku A do Porozumienia w sprawie środków SPS.

ARTYKUŁ  14.4

Prawa i obowiązki

Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia w sprawie środków SPS. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie ma wpływu na prawa i obowiązki Stron wynikające z Porozumienia w sprawie środków SPS.

ARTYKUŁ  14.5

Właściwe organy

1. Do celów niniejszego rozdziału oficjalnym właściwym organem Strony jest organ, który zgodnie z prawem Strony jest uprawniony do egzekwowania przepisów ustawowych i wykonawczych objętych zakresem niniejszego rozdziału w celu zapewnienia zgodności z jego wymogami, lub każdy inny organ, któremu organy te przekazały takie uprawnienie (zwane dalej "właściwymi organami").

2. Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy każda Strona przekazuje drugiej Stronie na piśmie nazwy właściwych organów, o których mowa w ust. 1, wskazując, gdzie informacje te są podawane do wiadomości publicznej, oraz przedstawiając opis podziału kompetencji między odpowiednimi właściwymi organami.

3. Zgodnie z art. 14.11 ust. 4 Strony informują się o wszelkich zmianach dotyczących tych właściwych organów.

ARTYKUŁ  14.6

Obowiązki ogólne

1. Produkty wywożone z terytorium Strony muszą spełniać mające zastosowanie wymogi SPS Strony dokonującej przywozu.

2. Wymogi SPS Strony dokonującej przywozu muszą być takie same dla całego terytorium Strony dokonującej wywozu, o ile na całym tym terytorium panują takie same warunki SPS, bez uszczerbku dla decyzji i środków przyjętych zgodnie z art. 14.10. Każda Strona zapewnia, aby jej środki SPS były stosowane w sposób proporcjonalny i nie powodowały arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub Państwami-Sygna- tariuszami MERCOSUR, w których panują identyczne lub podobne warunki, w tym między jej własnym terytorium a terytorium drugiej Strony. Środki SPS nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu między Stronami.

3. Procedury, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się bez zbędnej zwłoki i w przejrzysty sposób, a żądane informacje muszą być ograniczone się do tego, co jest niezbędne do odpowiednich celów zatwierdzenia, kontroli, inspekcji i weryfikacji.

4. Każda Strona zapewnia, aby opłaty nakładane w związku z procedurami przywozowymi w celu sprawdzenia i zapewnienia, że spełnione są wymogi SPS, były sprawiedliwe w odniesieniu do opłat pobieranych za podobne produkty krajowe lub produkty pochodzące od innego członka WTO i nie były wyższe od faktycznego kosztu takiej usługi.

5. O ile art. 14.14 nie stanowi inaczej, w przypadku zmiany wymogów SPS dotyczących przywozu każda Strona oraz, w stosownych przypadkach, MERCOSUR, przewidują okres przejściowy, z uwzględnieniem charakteru zmiany, w celu uniknięcia niepotrzebnego przerwania lub zakłócenia przepływów handlowych produktów oraz umożliwienia Stronie dokonującej wywozu dostosowania jej procedur wywozowych do takiej zmiany.

6. Wykonanie niniejszego rozdziału nie narusza wymogów SPS dotyczących handlu między Stronami istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.

7. Bez uszczerbku dla podobnych postanowień zawartych w innych rozdziałach niniejszej części niniejszej Umowy żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie ma wpływu na prawa i obowiązki Stron w zakresie ochrony informacji poufnych, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony. Każda Strona zapewnia wprowadzenie procedur zapobiegających ujawnianiu informacji poufnych uzyskanych w trakcie procedur, o których mowa w niniejszym rozdziale.

8. Każda Strona zapewnia dostępność zasobów niezbędnych do skutecznego wykonania niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  14.7

Środki ułatwiające handel

Zatwierdzanie zakładów w odniesieniu do przywozu zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego

1. Strona dokonująca przywozu może wymagać zatwierdzenia zakładów zlokalizowanych na terytorium Strony dokonującej wywozu w odniesieniu do przywozu zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z takich zakładów.

2. Takiego zatwierdzenia dokonuje się bez wcześniejszych inspekcji poszczególnych zakładów przez Stronę dokonującą przywozu, jeżeli:

a) Strona dokonująca przywozu uznała system kontroli urzędowych właściwego organu Strony dokonującej wywozu;

b) Strona dokonująca przywozu zezwoliła na przywóz danych produktów; oraz

c) właściwy organ Strony dokonującej wywozu przedstawił wystarczające gwarancje, że zakłady te spełniają wymogi sanitarne Strony dokonującej przywozu.

3. Strona dokonująca wywozu zezwala na wywóz wyłącznie z zatwierdzonych zakładów, o których mowa w ust. 1. Strona dokonująca wywozu zawiesza lub cofa swoje zatwierdzenie zakładu, jeżeli nie spełnia on wymogów sanitarnych Strony dokonującej przywozu, i powiadamia Stronę dokonującą przywozu o takim zawieszeniu lub cofnięciu.

4. Strona dokonująca wywozu przedstawia Stronie dokonującej przywozu wykaz zakładów, które mają zostać zatwierdzone. Wykazowi temu towarzyszą gwarancje właściwego organu Strony dokonującej wywozu, że wymienione zakłady spełniają gwarancje, o których mowa w ust. 2 lit. c).

5. Strona dokonująca przywozu zezwala na przywóz z zatwierdzonych zakładów nie później niż 40 (czterdzieści) dni roboczych od otrzymania wykazu i gwarancji, o których mowa w ust. 4, Strony dokonującej wywozu. Jeżeli wymagane są dodatkowe informacje i w związku z tym nie ma możliwości udzielenia zezwolenia w terminie 40 (czterdziestu) dni roboczych, Strona dokonująca przywozu informuje o tym Stronę dokonującą wywozu i wyznacza nowy termin udzielenia takiego zezwolenia. Termin ten nie może przekraczać 40 (czterdziestu) dni roboczych od otrzymania dodatkowych informacji.

6. Strona dokonująca przywozu sporządza wykazy zatwierdzonych zakładów i podaje je do publicznej wiadomości.

7. Strona dokonująca przywozu może odmówić zatwierdzenia zakładów, które nie spełniają jej wymogów sanitarnych. W takich przypadkach Strona dokonująca przywozu informuje Stronę dokonującą wywozu o takiej odmowie, podając jej uzasadnienie.

8. Strona dokonująca przywozu może przeprowadzać weryfikacje systemu kontroli urzędowych zgodnie z art. 14.15. W oparciu o wyniki tych weryfikacji Strona dokonująca przywozu może zmienić wykazy zatwierdzonych zakładów.

Kontrole SPS przywozu

9. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury związane z kontrolami SPS przywozu, umożliwiające przyspieszone dopuszczenie produktów do przywozu bez zbędnej zwłoki.

10. Każda Strona, w stosownych przypadkach, upraszcza kontrole i weryfikacje oraz zmniejsza częstotliwość kontroli SPS przywozu przeprowadzanych przez Stronę dokonującą przywozu w odniesieniu do produktów Strony dokonującej wywozu. Podstawą decyzji każdej Strony są następujące kryteria:

a) występujące ryzyko;

b) kontrole przeprowadzane przez producentów lub importerów, zatwierdzone przez właściwe organy Stron;

c) gwarancje udzielone przez właściwy organ Strony dokonującej wywozu, że zakłady spełniają wymogi sanitarne Strony dokonującej przywozu; oraz

d) międzynarodowe wytyczne, normy i zalecenia Kodeksu Żywnościowego, WOAH lub IPPC, stosownie do przypadku.

11. Każda Strona może stosować inne kryteria w celu uproszczenia kontroli i weryfikacji na podstawie ust. 10, jeżeli nie podważają one wspólnie uzgodnionych kryteriów wymienionych w tym ustępie.

12. Jeżeli kontrole przywozu wykazują brak zgodności z wymogami SPS dotyczącymi przywozu, a produkty lub przesyłki zostają odrzucone, Strona dokonująca przywozu powiadamia o tym Stronę dokonującą wywozu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14.12, tak szybko, jak to możliwe, i nie później niż 5 (pięć) dni roboczych od dnia odrzucenia.

13. Jeżeli kontrole przywozu wykazują brak zgodności z odpowiednimi wymogami SPS dotyczącymi przywozu, działania podejmowane przez Stronę dokonującą przywozu muszą być uzasadnione, opierać się na stwierdzonej niezgodności oraz nie mogą ograniczać handlu w większym stopniu niż jest to wymagane, aby osiągnąć odpowiedni poziom ochrony sanitarnej lub fitosanitarnej Strony.

Uproszczenie procedur przywozu i zatwierdzania MERCOSUR

14. Strony uznają różnice w poziomach osiągniętych w ramach procesów integracji regionalnej w Unii Europejskiej, z jednej strony, oraz w MERCOSUR, z drugiej strony. W celu ułatwienia wymiany handlowej między terytoriami obu Stron MERCOSUR dokłada wszelkich starań, aby stopniowo przyjmować do celów procedur przywozu i zatwierdzania produktów i zakładów Unii Europejskiej, w stosownych przypadkach:

a) jeden kwestionariusz;

b) jedno świadectwo; oraz

c) jeden wykaz zatwierdzonych zakładów.

15. MERCOSUR dołoży wszelkich starań, aby zharmonizować wymogi SPS dotyczące przywozu, świadectwa i kontrole przywozu poszczególnych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

ARTYKUŁ  14.8

Środki alternatywne

1. Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu sprawdza, czy w drodze wyjątku środek SPS będący alternatywą dla środka SPS Strony dokonującej przywozu zapewnia odpowiedni poziom ochrony Strony dokonującej przywozu. Środek alternatywny może opierać się na międzynarodowych wytycznych, normach i zaleceniach Kodeksu Żywnościowego, WOAH lub IPPC lub na środkach SPS Strony dokonującej wywozu.

2. Art. 14. 9 nie stosuje się do alternatywnych środków SPS.

ARTYKUŁ  14.9

Równoważność

1. Strona dokonująca wywozu może zwrócić się do Strony dokonującej przywozu o ustalenie, że określony środek SPS lub określone środki SPS dotyczące produktu lub grupy produktów lub stosowane systemowo są równoważne jej własnym środkom sanitarnym i fitosanitarnym.

2. W celu wykonania niniejszego artykułu Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 14.18, wydaje zalecenia w sprawie ustanowienia procedury uznawania równoważności na podstawie decyzji w sprawie wykonania art. 4 Porozumienia w sprawie stosowania środków SPS Komitetu WTO ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych ²⁵  oraz jej wszelkich późniejszych aktualizacji, a także na podstawie międzynarodowych wytycznych, norm i zaleceń przyjętych w ramach Kodeksu Żywnościowego, WOAH i IPPC. Procedura ta powinna obejmować proces, w ramach którego Strony przeprowadzają konsultacje w celu ustalenia równoważności środków SPS, informacji wymaganych od Stron, obowiązków Stron oraz terminów uznawania równoważności.

3. Po otrzymaniu konkretnego wniosku Strony rozpoczynają konsultacje na podstawie procedury, którą ustanawia się na podstawie ust. 2, w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie uznawania równoważności.

4. Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu informuje Stronę dokonującą wywozu o etapie procedury uznawania równoważności.

ARTYKUŁ  14.10

Uznawanie statusu zdrowia zwierząt i statusu agrofaga roślin oraz warunków regionalnych

1. Strony uznają koncepcję podziału na strefy i kompartmenty, w tym obszary wolne od chorób i agrofaga oraz obszary niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga, i stosują ją w handlu między Stronami, zgodnie z Porozumieniem w sprawie środków SPS, w tym z wytycznymi dotyczącymi dalszego praktycznego wykonania art. 6 Porozumienia w sprawie środków SPS przyjętego przez Komitet WTO ds. Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych ²⁶  oraz odpowiednimi wytycznymi, zaleceniami i normami WOAH lub IPPC.

2. Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu podejmuje decyzję w sprawie uznania obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów Strony dokonującej wywozu, po raz pierwszy lub po wystąpieniu ogniska choroby zwierząt lub agrofaga roślin. Strona dokonująca przywozu opiera swoją decyzję na informacjach przekazanych przez Stronę dokonującą wywozu zgodnie z Porozumieniem w sprawie środków SPS oraz normami WOAH i IPPC, a także uwzględnia ustanowienie przez Stronę dokonującą wywozu obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów. Strony stosują procedury określone w załączniku 14-A.

3. Decyzję Strony dokonującej przywozu na podstawie ust. 2 podejmuje się bez zbędnej zwłoki. Jeżeli, bez uszczerbku dla art. 14.14, Strona dokonująca przywozu podejmie decyzję o uznaniu obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów Strony dokonującej wywozu, bez zbędnej zwłoki zezwala na handel z tych obszarów lub kompartmentów.

4. Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 14.18, może określić dalsze szczegóły procedury uznawania obszarów wolnych od chorób i agrofaga, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz kompartmentów określonej w ust. 2, z uwzględnieniem Porozumienia w sprawie środków SPS oraz wytycznych, norm i zaleceń IPPC i WOAH.

Zwierzęta, produkty zwierzęce, produkty pochodzenia zwierzęcego i produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego

5. Procedurę uznawania stref lub kompartmentów wolnych od choroby w odniesieniu do zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego określono w ust. 7-9 niniejszego artykułu i w załączniku 14-A.

6. Ustanawiając lub zachowując strefy lub kompartmenty, o których mowa w ust. 2, w odniesieniu do zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, Strony uwzględniają takie czynniki jak położenie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny i skuteczność kontroli sanitarnych.

7. Nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od otrzymania od Strony dokonującej wywozu informacji, o których mowa w ust. 2, Strona dokonująca przywozu może:

a) wyrazić wyraźny sprzeciw wobec wniosku o uznanie stref lub kompartmentów wolnych od choroby w odniesieniu do zwierząt, produktów zwierzęcych, produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego;

b) zwrócić się do Strony dokonującej wywozu o dodatkowe informacje; lub

c) zwrócić się o przeprowadzenie weryfikacji na podstawie art. 14.15.

Strona dokonująca przywozu ocenia wszelkie dodatkowe informacje nie później niż 30 (trzydzieści) dni roboczych od ich otrzymania. Jeżeli Strona dokonująca przywozu zażąda przeprowadzenia weryfikacji, bieg terminu oceny dodatkowych informacji zostaje przerwany.

8. Strona dokonująca przywozu przyspiesza procedurę ustanowioną na podstawie ust. 7, jeżeli strefy lub kompartmenty, w odniesieniu do których Strona dokonująca wywozu występuje o uznanie, zostały oficjalnie uznane przez WOAH za posiadające status obszaru wolnego od choroby lub jeżeli status obszaru wolnego od choroby został przywrócony po wystąpieniu ogniska choroby.

9. Jeżeli po przeprowadzeniu procedury określonej w ust. 7 Strona dokonująca przywozu postanowi nie uznać stref lub kompartmentów, w odniesieniu do których Strona dokonująca wywozu wystąpiła o uznanie, powiadamia o swojej decyzji Stronę dokonującą wywozu i wyjaśnia powody nieuznania danych stref lub kompartmentów oraz, na wniosek, przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 14.13.

Rośliny i produkty roślinne

10. Każda Strona ustanawia wykaz regulowanych agrofagów oraz regulowanych roślin i produktów roślinnych, w odniesieniu do których istnieją wymogi fitosanitarne. Strona dokonująca przywozu udostępnia drugiej Stronie swój wykaz regulowanych agrofagów oraz regulowanych roślin i produktów roślinnych, a także fitosanitarne wymogi przywozowe, które mają do nich zastosowanie. Fitosanitarne wymogi przywozowe dotyczące regulowanych roślin i produktów roślinnych ograniczają się do tego, co jest konieczne do ochrony zdrowia roślin lub zabezpieczenia zamierzonego zastosowania roślin i produktów roślinnych. Strona dokonująca przywozu informuje drugą Stronę o wymaganych dodatkowych deklaracjach.

11. Wymogi fitosanitarne Strony dokonującej przywozu ustanawia się z uwzględnieniem statusu fitosanitarnego na terytorium Strony dokonującej wywozu oraz, jeżeli wymaga tego Strona dokonująca przywozu, wyników analizy zagrożenia agrofagiem. Analizę zagrożenia agrofagiem przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami dla środków fitosanitarnych (zwanymi dalej "ISPM") opracowanymi przez IPPC. W takiej analizie zagrożenia uwzględnia się dostępne informacje naukowe i techniczne, a także zamierzone zastosowanie danych roślin i produktów roślinnych.

12. Strona dokonująca przywozu aktualizuje wykazy, o których mowa w ust. 10, gdy Strona dokonująca wywozu składa wniosek o wywóz nowych produktów na terytorium drugiej Strony. W przypadku gdy Strona dokonująca przywozu wymaga analizy zagrożenia agrofagiem do celów zezwolenia na przywóz określonego produktu, w celu przyspieszenia tego procesu jako podstawę można wykorzystać analizę zagrożenia agrofagiem przeprowadzoną już w odniesieniu do tych samych lub podobnych produktów, wraz z wszelkimi dodatkowymi informacjami, których analizę Strona dokonująca przywozu uzna za niezbędną.

13. Przy przeprowadzaniu procesu ustalania statusu agrofaga Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu uwzględnia ust. 10-17 niniejszego artykułu, załącznik 14-A oraz zalecenia w ramach ISPM opracowane przez IPPC.

14. Strony uznają koncepcje obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga oraz punktów produkcji wolnych od agrofaga, a także obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga określone w ramach ISPM opracowanych przez IPPC, a także koncepcję stref chronionych, które to koncepcje stosują w handlu między sobą.

15. Ustanawiając lub zachowując środki fitosanitarne, Strona dokonująca przywozu uwzględnia obszary wolne od agrofaga, miejsca produkcji wolne od agrofaga, punkty produkcji wolne od agrofaga i obszary niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga, a także strefy chronione, jeżeli Strona dokonująca wywozu je ustanowiła.

16. Strona dokonująca wywozu przekazuje drugiej Stronie informacje na temat obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga, punktów produkcji wolnych od agrofaga lub obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga oraz przekazuje, na wniosek, wyjaśnienie i informacje uzupełniające zgodnie z odpowiednimi ISPM lub inne informacje uznane za stosowne. Strona dokonująca przywozu uznaje status Strony dokonującej wywozu, chyba że Strona dokonująca przywozu:

a) wyraźnie sprzeciwi się wnioskowi drugiej Strony o zatwierdzenie obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga, punktów produkcji wolnych od agrofaga lub obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga lub stref chronionych, jeżeli Strona dokonująca wywozu je ustanowiła;

b) zwróci się do Strony dokonującej wywozu o dodatkowe informacje;

c) zwróci się o przeprowadzenie weryfikacji na podstawie art. 14.15; lub

d) rozpocznie konsultacje na podstawie art. 14.13 nie później niż 150 (sto pięćdziesiąt) dni roboczych od otrzymania takich informacji.

17. Strona dokonująca przywozu ocenia wszelkie dodatkowe informacje, o które zwróciła się na podstawie ust. 16, nie później niż 90 (dziewięćdziesiąt) dni od ich otrzymania. Weryfikacje, o które Strona dokonująca przywozu zwróciła się na podstawie ust. 16, przeprowadza się zgodnie z art. 14.15, z uwzględnieniem biologii danego agrofaga i danej rośliny. Jeżeli Strona dokonująca przywozu zwróci się o takie weryfikacje, bieg terminu oceny dodatkowych informacji zostaje przerwany.

18. Jeżeli po zastosowaniu procedury określonej w ust. 16 Strona dokonująca przywozu postanowi nie zatwierdzić obszarów wolnych od agrofaga, miejsc produkcji wolnych od agrofaga, punktów produkcji wolnych od agrofaga lub obszarów niewielkiego rozpowszechnienia agrofaga, lub stref chronionych, jeżeli Strona dokonująca wywozu je ustanowiła, o których uznanie Strona dokonująca wywozu wystąpiła, powiadamia Stronę dokonującą wywozu o swojej decyzji i wyjaśnia powody odmowy zatwierdzenia oraz, na wniosek, przeprowadza konsultacje zgodnie z art. 14.13.

ARTYKUŁ  14.11

Przejrzystość i wymiana informacji

1. 

Na wniosek Strony i nie później niż 15 (piętnaście) dni roboczych od dnia złożenia takiego wniosku Strony wymieniają informacje na temat:

a) procedury udzielania zezwolenia na przywóz produktu, w tym, w miarę możliwości, przewidywanych ram czasowych;

b) wymogów dotyczących przywozu produktu, w tym, w stosownych przypadkach, wzoru świadectwa;

c) statusu chorób zwierząt i statusu agrofaga roślin w produkcie, w tym programów nadzoru, zwalczania i ograniczania rozprzestrzeniania oraz rezultatów tych programów w zakresie wsparcia takiego statusu choroby i statusu agrofaga oraz przywozowych środków sanitarnych i fitosanitarnych;

d) etapu zaawansowania procedury zatwierdzania przywozu produktu; oraz

e) związku między środkiem SPS a międzynarodowymi wytycznymi, normami i zaleceniami oraz, jeżeli środek SPS nie opiera się na międzynarodowych wytycznych, normach i zaleceniach - informacje naukowe na temat tego, w jaki sposób środek SPS jest sprzeczny z międzynarodowymi wytycznymi, normami i zaleceniami, oraz wyjaśnienie przyczyn zastosowania takiego środka.

2. W przypadkach gdy właściwe dowody naukowe są niewystarczające, Strona przyjmująca tymczasowy środek SPS przekazuje dostępne istotne informacje, na których opiera się dany środek, oraz dodatkowe informacje umożliwiające bardziej obiektywną ocenę ryzyka, o ile takie informacje są dostępne, a także dokonuje przeglądu środka SPS w rozsądnym terminie.

3. Strony podają do wiadomości publicznej, w dowolny sposób, aktualne informacje na temat:

a) wymogów SPS dotyczących przywozu oraz procedur zatwierdzania; oraz

b) wykazu regulowanych agrofagów.

4. Strony powiadamiają się o:

a) zmianach statusu SPS, które mogą mieć wpływ na handel między Stronami;

b) sprawach związanych z opracowywaniem i stosowaniem środków SPS, które mogą mieć wpływ na handel między Stronami; oraz

c) wszelkich innych informacjach istotnych dla skutecznego wykonania niniejszego rozdziału.

5. Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli informacje, o których mowa w niniejszym artykule, zostały udostępnione przez Strony w drodze powiadomienia WTO lub odpowiedniej międzynarodowej jednostce normalizacyjnej zgodnie z jej zasadami lub w drodze zamieszczenia tych informacji na publicznie dostępnych i bezpłatnych stronach internetowych Stron, wymiana informacji zgodnie z ust. 1 nie jest wymagana.

6. Każda Strona wyznacza punkt kontaktowy do celów komunikacji we wszystkich sprawach objętych niniejszym rozdziałem i informuje o tym drugą Stronę nie później niż 1 (jeden) miesiąc od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Każda Strona bezzwłocznie powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach dotyczących jej punktu kontaktowego.

ARTYKUŁ  14.12

Powiadomienia

1. O poważnych lub istotnych zagrożeniach dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, w tym o zagrożeniach związanych z kontrolą żywności lub pasz, powiadamia się punkty kontaktowe drugiej Strony wyznaczone na podstawie art. 14.11 w terminie 2 (dwóch) dni roboczych od stwierdzenia danego zagrożenia.

2. O zagrożeniach dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, które nie są poważne, również powiadamia się punkty kontaktowe drugiej Strony w rozsądnym terminie, wystarczającym do uniknięcia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin lub zagrożenia dla istniejącego handlu między Stronami.

3. Powiadomień, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się za pośrednictwem ustanowionego systemu powiadomień lub w drodze specjalnych powiadomień ad hoc, zgodnie z prawodawstwem Strony powiadamiającej. W obu przypadkach powiadomienie wysyła się do właściwych organów zainteresowanych Stron.

4. Jeżeli Strona powiadamiająca przyjmuje lub zachowuje środek SPS w związku z powiadomieniem (w tym odrzucenie produktu lub przesyłki), powiadomieniu temu towarzyszy wyjaśnienie przyczyn zastosowania takiego środka.

5. Strona powiadamiająca wycofuje powiadomienie sporządzone na podstawie informacji, które zostały następnie uznane za niepoparte dowodami lub które przekazano przez pomyłkę. Takie wycofanie następuje tak szybko, jak to możliwe, i powiadamia się o nim Stronę dokonującą wywozu, aby uniknąć negatywnego wpływu na handel między Stronami.

6. Strony wyznaczają punkty kontaktowe do celów powiadomień na podstawie niniejszego artykułu i informują o tym drugą Stronę, jeżeli punkty te nie są tożsame z punktami kontaktowymi wyznaczonymi na podstawie art. 14.11 ust. 6.

ARTYKUŁ  14.13

Konsultacje

1. Bez uszczerbku dla rozdziału 29, jeżeli środki SPS lub projekty środków SPS Strony dokonującej przywozu lub ich wdrożenie zostaną uznane za niezgodne z niniejszym rozdziałem, Strony rozpoczynają konsultacje nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od złożenia przez Stronę dokonującą wywozu uzasadnionego wniosku o przeprowadzenie takich konsultacji.

2. Niezależnie od ust. 1, jeżeli Strona dokonała powiadomienia zgodnie z art. 14.12 lub jeżeli Strona ma poważne obawy dotyczące zagrożenia dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub zdrowia roślin, mającego wpływ na produkty będące przedmiotem handlu między Stronami; konsultacje przeprowadza się tak szybko, jak to możliwe. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby w takich warunkach przekazać informacje niezbędne do uniknięcia zakłóceń w handlu, w tym jego ograniczeń.

3. Na wniosek Strony dokonującej wywozu Strona dokonująca przywozu przekazuje informacje niezbędne do uniknięcia zakłóceń w handlu, w tym jego ograniczeń. Takie informacje obejmują informacje, o których mowa w art. 14.11 ust. 1.

4. Konsultacje mogą być przeprowadzane przez rozsądny okres, który umożliwi Stronom wypracowanie obustronnie zadowalającego rozwiązania.

5. Konsultacje mogą odbywać się za pośrednictwem poczty elektronicznej, wideokonferencji lub audiokonferencji, lub przy użyciu innych środków komunikacji dostępnych dla obu Stron. Za przygotowanie protokołu odpowiada Strona, która wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji. Protokół formalnie zatwierdzają strony konsultacji.

6. Jeżeli strony konsultacji nie wypracują obustronnie zadowalającego rozwiązania, daną sprawę można przekazać Podkomitetowi ds. SPS, o którym mowa w art. 14.18.

ARTYKUŁ  14.14

Środki nadzwyczajne

1. Jeżeli Strona przyjmuje środek w celu kontroli poważnych zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, środek taki, bez uszczerbku dla ust. 2, musi również mieć na celu zapobieżenie wprowadzeniu ryzyka SPS na terytorium drugiej Strony.

2. W przypadku poważnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin Strona dokonująca przywozu może przyjąć środki nadzwyczajne przeciwko takiemu zagrożeniu.

3. W odniesieniu do produktów znajdujących się w tranzycie między Stronami Strona dokonująca przywozu rozważa najodpowiedniejsze i najbardziej proporcjonalne rozwiązanie w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu.

4. Środki, o których mowa w ust. 2, mogą zostać przyjęte bez uprzedniego powiadomienia zgodnie z art. 14.12. Strona przyjmująca środki nadzwyczajne powiadamia drugą Stronę o przyjęciu tych środków tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż 48 (czterdzieści osiem) godzin od ich przyjęcia.

5. Każda Strona może zażądać wszelkich informacji związanych z sytuacją SPS i z przyjętymi środkami nadzwyczajnymi. Każda Strona odpowiada na takie wnioski natychmiast po uzyskaniu wymaganych informacji.

6. Na wniosek Strony i zgodnie z art. 14.13 Strony przeprowadzają konsultacje dotyczące środków nadzwyczajnych nie później niż 15 (piętnaście) dni roboczych od powiadomienia o tych środkach nadzwyczajnych. Strony mogą rozważyć warianty służące ułatwieniu wdrożenia lub zmiany środków nadzwyczajnych.

ARTYKUŁ  14.15

Weryfikacje systemu kontroli urzędowych

1. 

Każda Strona, w zakresie objętym niniejszym rozdziałem, ma prawo do:

a) przeprowadzania weryfikacji, w tym audytów, systemu kontroli urzędowych drugiej Strony, w tym wizyt weryfikacyjnych; oraz

b) otrzymywania informacji na temat systemu kontroli urzędowych drugiej Strony oraz wyników kontroli przeprowadzonych w ramach tego systemu.

2. Charakter i częstotliwość weryfikacji, w tym audytów, określa Strona dokonująca przywozu, uwzględniając wymogi przywozowe, właściwości danego produktu, historię wcześniejszych kontroli przywozu oraz inne dostępne informacje, takie jak audyty i inspekcje przeprowadzane przez właściwy organ Strony dokonującej wywozu.

3. Celem weryfikacji jest ocena zdolności właściwych organów Strony dokonującej wywozu do zapewnienia, aby produkty wywożone lub przeznaczone do wywozu spełniały wymogi SPS Strony dokonującej przywozu.

4. Wizyty weryfikacyjne przeprowadza się bez zbędnej zwłoki i powiadamia się o nich Stronę dokonującą wywozu co najmniej 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych przed przeprowadzeniem takich wizyt, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych lub jeżeli Strony postanowią inaczej. Wszelkie zmiany terminu wizyty są uzgadniane przez Strony.

5. Weryfikacje przeprowadza się zgodnie z planem audytu uzgodnionym przez dane Strony, w oparciu o Wytyczne dotyczące projektowania, funkcjonowania, oceny i akredytacji systemów inspekcji i certyfikacji przywozu i wywozu żywności ²⁷ . Strona dokonująca przywozu przedstawia drugiej Stronie powody zmian w planie audytu, który ma być przeprowadzony podczas wizyty.

6. Koszty związane z przeprowadzaniem weryfikacji ponosi Strona przeprowadzająca weryfikację.

7. Strona przeprowadzająca weryfikację przesyła Stronie podlegającej weryfikacji projekt sprawozdania z weryfikacji nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od zakończenia wizyty weryfikacyjnej. Strona podlegająca weryfikacji może zgłosić uwagi do projektu sprawozdania nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni roboczych od jego otrzymania. Do sprawozdania końcowego dołącza się uwagi i plan działania, jeżeli są wymagane. Strona przeprowadzająca weryfikację przesyła sprawozdanie końcowe Stronie podlegającej weryfikacji nie później niż 30 (trzydzieści) dni roboczych od otrzymania uwag do projektu sprawozdania.

8. Wszelkie środki podjęte w wyniku weryfikacji muszą być proporcjonalne do stwierdzonych niedociągnięć lub zagrożeń. Na wniosek przeprowadza się konsultacje techniczne w danej sprawie zgodnie z art. 14.13.

9. W przypadku gdy w trakcie weryfikacji wykryto znaczące zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt lub roślin, informuje się o tym Stronę podlegającą weryfikacji najszybciej, jak to możliwe, a w każdym razie nie później niż 10 (dziesięć) dni roboczych od zakończenia weryfikacji.

ARTYKUŁ  14.16

Współpraca na forach wielostronnych

1. Strony promują współpracę między sobą na wszystkich forach wielostronnych zajmujących się zagadnieniami dotyczącymi środków SPS, w szczególności w ramach międzynarodowych jednostek normalizacyjnych uznanych w ramach Porozumienia w sprawie środków SPS, i w tym celu wymieniają informacje.

2. Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 14.18, stanowi forum służące do promowania współpracy, o której mowa w ust. 1.

ARTYKUŁ  14.17

Współpraca

1. Strony dokładają wszelkich starań, aby współpracować przy wykonywaniu niniejszego rozdziału i uzyskać jak najlepsze wyniki w celu zwiększenia możliwości i uzyskania jak największych korzyści dla Stron. Taka współpraca prowadzona jest w ramach prawnych i instytucjonalnych regulujących stosunki współpracy między Stronami.

2. Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Strony uwzględniają potrzeby w zakresie współpracy określone przez Podkomitet ds. SPS, o którym mowa w art. 14.18.

ARTYKUŁ  14.18

Podkomitet ds. SPS

1. Podkomitet ds. SPS, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, zbiera się po raz pierwszy nie później niż 1 (jeden) rok od wejścia w życie niniejszej Umowy.

2. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4 i 9.9 Podkomitet ds. SPS pełni następujące funkcje:

a) stanowi forum do omawiania problemów wynikających ze stosowania środków SPS w celu wypracowania obustronnie akceptowalnych rozwiązań, pod warunkiem że Strony podjęły wcześniej próbę rozwiązania tych problemów w drodze konsultacji technicznych zgodnie z art. 14.13 i dana sprawa została następnie zgłoszona Podkomitetowi;

b) stanowi forum do omawiania informacji wymienianych zgodnie z art. 14.11;

c) promuje wymianę informacji i współpracę na forach wielostronnych zgodnie z art. 14.16;

d) przekazuje wykazy punktów kontaktowych zgodnie z art. 14.11 ust. 6 do celów wymiany informacji związanych z niniejszym rozdziałem;

e) prowadzi wewnętrzne prace przygotowawcze niezbędne do zmiany załącznika 14-A przez Wspólną Radę w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu;

f) wydaje zalecenia w sprawie ustanowienia procedury uznawania równoważności zgodnie z art. 14.9 ust. 2;

g) może określić dalsze szczegóły procedury uznawania obszarów wolnych od choroby i agrofaga, obszarów niewielkiego rozprzestrzenienia choroby lub agrofaga oraz kompartmentów zgodnie z art. 14.10 ust. 4; oraz

h) określa potrzeby w zakresie współpracy przy wykonywaniu niniejszego rozdziału, zgodnie z art. 14.17 ust. 2.

ARTYKUŁ  14.19

Specjalne i zróżnicowane traktowanie

Zgodnie z art. 10 Porozumienia w sprawie środków SPS, jeżeli Paragwaj stwierdzi trudności związane z zaproponowanym środkiem stanowiącym przedmiot powiadomienia Unii Europejskiej, Paragwaj może, w uwagach przedstawionych Unii Europejskiej zgodnie z załącznikiem B do Porozumienia w sprawie środków SPS, zwrócić się o możliwość omówienia tej kwestii. Bez uszczerbku dla art. 14.13 Unia Europejska i Paragwaj rozpoczynają konsultacje w celu uzgodnienia:

a) alternatywnych warunków przywozu, jakie mają być stosowane przez Stronę dokonującą przywozu zgodnie z art. 14.8 niniejszego rozdziału;

b) świadczenia pomocy technicznej zgodnie z art. 14.17 niniejszego rozdziału; lub

c) okresu przejściowego wynoszącego 6 (sześć) miesięcy, podczas którego zaproponowane środki nie będą miały zastosowania do produktów z Paragwaju, który to okres w drodze wyjątku można przedłużyć o kolejny okres nie dłuższy niż 6 (sześć) miesięcy.

ROZDZIAŁ  15

DIALOG NA TEMAT KWESTII ZWIĄZANYCH Z ŁAŃCUCHEM ROLNO-SPOŻYWCZYM

ARTYKUŁ  15.1

Cele

W celu zwiększenia wzajemnego zaufania i obustronnego zrozumienia Strony nawiązują dialogi i wymieniają informacje dotyczące następujących tematów:

a) dobrostanu zwierząt;

b) stosowania biotechnologii rolniczej;

c) zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe; oraz

d) spraw naukowych związanych z bezpieczeństwem żywności, zdrowiem zwierząt i roślin.

ARTYKUŁ  15.2

Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym

Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9 i 15.7 Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, spotyka się na poziomie ekspertów w celu prowadzenia dialogu, o którym mowa w art. 15.1.

ARTYKUŁ  15.3

Dobrostan zwierząt

Uznając, że zwierzęta są istotami zdolnymi do odczuwania, Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym prowadzi dialog obejmujący między innymi następujące zagadnienia:

a) konkretne tematy dotyczące dobrostanu zwierząt, które mogą mieć wpływ na wzajemną wymianę handlową;

b) wymianę informacji, wiedzy fachowej i doświadczeń w dziedzinie dobrostanu zwierząt w celu poprawy, z korzyścią dla Stron, ich podejść do norm regulacyjnych dotyczących hodowli, utrzymywania, obsługi, transportu i uboju zwierząt;

c) zacieśnienie współpracy w zakresie badań naukowych; oraz

d) współpracę na forach międzynarodowych w celu promowania dalszego opracowywania norm międzynarodowych dotyczących dobrostanu zwierząt przez WOAH oraz najlepszych praktyk dotyczących dobrostanu zwierząt i ich wdrażania.

ARTYKUŁ  15.4

Biotechnologia rolnicza

Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym prowadzi dialog na temat biotechnologii rolniczej, obejmujący między innymi następujące zagadnienia:

a) wymianę informacji na temat polityk, prawodawstwa, wytycznych, dobrych praktyk i projektów dotyczących produktów biotechnologicznych;

b) dyskusje na temat konkretnych zagadnień związanych z biotechnologią, które mogą mieć wpływ na wzajemną wymianę handlową, w tym na temat współpracy w zakresie testowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (zwanych dalej "GMO");

c) wymianę informacji na tematy związane z asynchronicznym zatwierdzaniem GMO w celu zminimalizowania ewentualnego wpływu na handel;

d) wymianę informacji na temat perspektyw gospodarczych i handlowych dotyczących zatwierdzania GMO; oraz

e) wymianę informacji na temat przypadków niewielkiej obecności GMO niezatwierdzonych przez Stronę dokonującą przywozu, ale zatwierdzonych przez Stronę dokonującą wywozu.

ARTYKUŁ  15.5

Zwalczanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe

Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym prowadzi dialog na temat zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, obejmujący między innymi następujące zagadnienia:

a) współpracę w celu monitorowania istniejących i przyszłych wytycznych, norm, zaleceń i działań opracowanych w ramach odpowiednich organizacji międzynarodowych oraz inicjatyw i planów krajowych mających na celu propagowanie ostrożnego i odpowiedzialnego stosowania antybiotyków oraz związanych z produkcją zwierzęcą i praktykami weterynaryjnymi;

b) współpracę we wdrażaniu zaleceń WOAH, Światowej Organizacji Zdrowia (zwanej dalej "WHO") i Kodeksu Żywnościowego, w szczególności Kodeksu postępowania na rzecz minimalizacji i powstrzymywania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe występującej u drobnoustrojów przenoszonych przez żywność (CAC/RCP 61-2005);

c) wymianę informacji na temat dobrych praktyk rolniczych;

d) promowanie badań naukowych, innowacji i rozwoju; oraz

e) promowanie multidyscyplinarnych podejść do zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, w tym podejścia "Jedno zdrowie" WHO, WOAH i Kodeksu Żywnościowego.

ARTYKUŁ  15.6

Sprawy naukowe związane z bezpieczeństwem żywności oraz zdrowiem zwierząt i roślin

1. Strony powinny wspierać współpracę między swoimi urzędowymi organami naukowymi odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo żywności i naukę o zdrowiu zwierząt i roślin. Taka współpraca ma na celu pogłębienie informacji naukowych dostępnych Stronom w celu wsparcia ich podejść do norm regulacyjnych, które mogą mieć wpływ na wzajemną wymianę handlową.

2. Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym, o którym mowa w art. 15.2, prowadzi dialog na temat spraw naukowych związanych z bezpieczeństwem żywności oraz zdrowiem zwierząt i roślin, obejmujący między innymi następujące zagadnienia:

a) wymianę informacji naukowych i technicznych dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz oraz zdrowia zwierząt i roślin, w tym oceny ryzyka i informacji naukowych wspierających ustanowienie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości;

b) gromadzenie danych; oraz

c) współpracę w zakresie budowania wspólnego rozumienia norm WOAH, IPPC i Kodeksu Żywnościowego.

ARTYKUŁ  15.7

Postanowienia dodatkowe

1. Strony zapewniają, aby działania Podkomitetu ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym, o którym mowa w art. 15.2, nie zagrażały niezależności ich krajowych lub regionalnych jednostek organizacyjnych. Podkomitet ds. Dialogu na temat Kwestii Związanych z Łańcuchem Rolno-Spożywczym ustanawia zasady dotyczące konfliktów interesów wśród uczestników swoich posiedzeń.

2. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie wpływa na prawa ani obowiązki Stron w zakresie ochrony informacji poufnych, zgodnie z prawodawstwem każdej Strony. Każda Strona zapewnia obowiązywanie procedur zapobiegających ujawnianiu informacji poufnych uzyskanych w trakcie procesu ustanowionego w niniejszym rozdziale.

3. Przy pełnym poszanowaniu prawa Stron do stanowienia przepisów żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako zobowiązujące Stronę do:

a) odstąpienia od jej wewnętrznych procedur przygotowywania i przyjmowania środków regulacyjnych;

b) podejmowania działań, które podważałyby lub utrudniałyby terminowe przyjęcie środków regulacyjnych służących osiągnięciu celów jej polityki publicznej; lub

c) przyjęcia szczególnego rezultatu regulacyjnego.

ROZDZIAŁ  16

OCHRONA HANDLU I OGÓLNE ŚRODKI OCHRONNE

SEKCJA  A

ZASADY OGÓLNE

ARTYKUŁ  16.1

Związek z porozumieniami WTO

1. Niniejszy rozdział stosuje się bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron wynikających z Porozumienia antydumpingowego, Porozumienia w sprawie SCM, Porozumienia w sprawie środków ochronnych i DSU.

2. Strony zwalniają handel dwustronny objęty preferencyjnym traktowaniem ze stosowania specjalnych środków ochronnych dotyczących rolnictwa przewidzianych w Porozumieniu w sprawie rolnictwa.

3. Preferencyjne reguły pochodzenia określone w niniejszej części niniejszej Umowy nie mają zastosowania do dochodzeń dotyczących ochrony handlu i ogólnych środków ochronnych prowadzonych zgodnie z niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  16.2

Przejrzystość

1. Środki ochrony handlu i środki ochronne powinny być stosowane w pełnej zgodności z odpowiednimi wymogami WTO oraz w oparciu o sprawiedliwy i przejrzysty system.

2. Tak szybko, jak to możliwe po nałożeniu środka tymczasowego Strona zapewnia zainteresowanym stronom pełny dostęp do faktów stanowiących podstawę ustaleń, oceny szkody, obliczeń marginesów dumpingu i subsydiowania oraz ustalenia istnienia związku przyczynowego. Ponadto przed dokonaniem ostatecznych ustaleń Strona dokonuje pełnego i właściwego ujawnienia wszystkich istotnych faktów i ustaleń będących podstawą decyzji o zastosowaniu środka. Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla art. 6.5 Porozumienia antydumpingowego, art. 12.4 Porozumienia w sprawie SCM i art. 3.2 Porozumienia w sprawie środków ochronnych.

3. Strona przesyła wszystkie informacje, o których mowa w ust. 2, na piśmie, w miarę możliwości w formie elektronicznej, a zainteresowanym stronom powinno się zapewnić wystarczająco dużo czasu na przedstawienie uwag. W przypadku Stron, których organy prowadzące dochodzenia przechowują akta spraw w formie elektronicznej, wszystkie informacje, o których mowa w ust. 2, mogą być udostępniane online.

SEKCJA  B

ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE I WYRÓWNAWCZE

ARTYKUŁ  16.3

Kwestie dotyczące środków antydumpingowych i wyrównawczych

Każda Strona:

a) analizuje ze szczególną uwagą propozycje zobowiązań cenowych złożone przez eksporterów drugiej Strony;

b) opowiada się za nałożeniem cła, które jest niższe niż margines dumpingu lub subsydiowania, jeżeli poziom ten jest wystarczający do usunięcia szkody dla przemysłu krajowego;

c) analizuje ze szczególną uwagą wnioski o rozszerzenie obowiązujących środków wobec eksporterów drugiej Strony; oraz

d) uwzględnia informacje przekazane przez użytkowników przemysłowych produktu stanowiącego przedmiot dochodzenia, importerów oraz, w stosownych przypadkach, reprezentatywne organizacje konsumenckie w kontekście art. 6.12 Porozumienia antydumpingowego i art. 12.10 Porozumienia w sprawie SCM.

SEKCJA  C

OGÓLNE ŚRODKI OCHRONNE

ARTYKUŁ  16.4

Przejrzystość w odniesieniu do ogólnych środków ochronnych

1. Na wniosek Strony dokonującej wywozu i pod warunkiem że ma ona istotny interes w wywozie danego produktu, zdefiniowany w ust. 3 niniejszego artykułu, Strona wszczynająca dochodzenie w sprawie środków ochronnych lub dążąca do przyjęcia tymczasowych lub ostatecznych ogólnych środków ochronnych natychmiast przekazuje:

a) informacje, o których mowa w art. 12.2 Porozumienia w sprawie środków ochronnych, w formie określonej przez Komitet WTO ds. Środków Ochronnych;

b) ogólnodostępną wersję skargi wniesionej przez przemysł krajowy - w stosownych przypadkach; oraz

c) ogólnodostępne sprawozdanie, w którym przedstawiono ustalenia i uzasadnione wnioski dotyczące istotnych kwestii faktycznych i prawnych rozważanych w toku dochodzenia w sprawie środków ochronnych.

Ogólnodostępne sprawozdanie, o którym mowa w lit. c) niniejszego ustępu, musi obejmować analizę wykazującą powiązanie pomiędzy szkodą a powodującymi ją czynnikami oraz opisywać metodę zastosowaną w celu określenia środków ochronnych.

2. W przypadku przekazywania informacji na podstawie niniejszego artykułu Strona dokonująca przywozu oferuje przeprowadzenie nieformalnych konsultacji ze Stroną dokonującą wywozu w celu przeanalizowania przekazanych informacji.

3. Do celów niniejszego artykułu uznaje się, że Strona ma istotny interes, jeżeli należy do 5 (pięciu) największych dostawców danych produktów przywożonych w okresie ostatnich 3 (trzech) lat, pod względem wielkości albo wartości w ujęciu bezwzględnym.

ARTYKUŁ  16.5

Stosowanie środków ostatecznych

1. Strona przyjmująca środki ochronne dokłada wszelkich starań, aby stosować je w sposób w jak najmniejszym stopniu wpływający na dwustronną wymianę handlową.

2. Strona dokonująca przywozu oferuje przeprowadzenie nieformalnych konsultacji ze Stroną dokonującą wywozu w celu rozpatrzenia sprawy, o której mowa w ust. 1. Strona dokonująca przywozu nie przyjmuje środków w ciągu 30 (trzydziestu) dni od dnia, w którym zaoferowała przeprowadzenie nieformalnych konsultacji.

SEKCJA  D

ROZSTRZYGANIE SPORÓW

ARTYKUŁ  16.6

Niestosowanie mechanizmu rozstrzygania sporów

Żadna Strona nie może skorzystać z mechanizmu rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 29 w odniesieniu do spraw związanych z postanowieniami niniejszego rozdziału.

ROZDZIAŁ  17

DWUSTRONNE ŚRODKI OCHRONNE

SEKCJA  A

ZAKRES STOSOWANIA

ARTYKUŁ  17.1

Zakres stosowania

1. Sekcje B-I niniejszego rozdziału stosuje się do towarów innych niż pojazdy klasyfikowane do pozycji HS 8703 i 8704.

2. Przepisy, które stosuje się do pojazdów klasyfikowanych do pozycji HS 8703 i 8704, są wyszczególnione w załączniku 17-A.

SEKCJA  B

DEFINICJE

ARTYKUŁ  17.2

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "właściwy organ dochodzeniowy" oznacza:

(i) w przypadku Unii Europejskiej - Komisję Europejską; oraz

(ii) w przypadku MERCOSUR - Ministerio de Economía lub jego następcę w Argentynie, Secretaria de Comércio Exterior do Ministério do Desenvolvimento, Indústria, Comércio e Serviços lub jej następcę w Brazylii, Ministerio de Industria y Comercio lub jego następcę w Paragwaju oraz Asesoría de Política Comercial del Ministerio de Economía y Finanzas lub jej następcę w Urugwaju;

b) "przemysł krajowy" oznacza wszystkich producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych działających na terytorium Strony lub, w przypadku ich braku, tych producentów, których łączna produkcja produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi zazwyczaj ponad 50 % (pięćdziesiąt procent), a w wyjątkowych okolicznościach nie mniej niż 25 % (dwadzieścia pięć procent) całkowitej produkcji takich produktów;

c) "zainteresowane strony" obejmują:

(i) eksporterów lub zagranicznych producentów lub importerów produktu stanowiącego przedmiot dochodzenia lub stowarzyszenie zawodowe lub gospodarcze, w którym większość stanowią członkowie będący producentami, eksporterami lub importerami takiego produktu;

(ii) rząd Strony dokonującej wywozu; oraz

(iii) producentów produktu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego na terytorium Strony dokonującej przywozu lub stowarzyszenie zawodowe i gospodarcze, którego większość członków produkuje produkt podobny lub bezpośrednio konkurencyjny na terytorium Strony dokonującej przywozu;

powyższa lista nie wyklucza, by Strony dopuściły strony, krajowe lub zagraniczne, inne niż wskazane wyżej, do włączenia ich w charakterze zainteresowanych stron;

d) "produkt podobny lub bezpośrednio konkurencyjny" oznacza:

(i) produkt, który jest identyczny, czyli produkt pod każdym względem taki sam jak dany produkt;

(ii) inny produkt, który choć nie jest pod każdym względem taki sam jak dany produkt, to ma cechy ściśle zbliżone do cech danego produktu; lub

(iii) produkt, który bezpośrednio konkuruje na rynku krajowym Strony dokonującej przywozu, biorąc pod uwagę jego stopień substytucyjności, podstawowe właściwości fizyczne i specyfikacje techniczne, końcowe wykorzystanie i kanały dystrybucji;

powyższa lista czynników nie jest wyczerpująca, a żaden pojedynczy czynnik spośród wymienionych, ani kilka z nich, nie musi stanowić decydującej wskazówki;

e) "poważna szkoda" oznacza istotne ogólne osłabienie pozycji przemysłu krajowego;

f) "groźba poważnej szkody" oznacza poważną szkodę, której wystąpienie jest wyraźnie nieuchronne, w oparciu o fakty, a nie jedynie twierdzenia, przypuszczenia lub odległą możliwość; oraz

g) "okres przejściowy" oznacza:

(i) 12 (dwanaście) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy; lub

(ii) w odniesieniu do towarów innych niż pojazdy klasyfikowane do pozycji HS 8703 i 8704, w przypadku których harmonogram znoszenia ceł Strony stosującej środki przewiduje zniesienie ceł w ciągu 10 (dziesięciu) lub więcej lat - 18 (osiemnaście) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

SEKCJA  C

WARUNKI STOSOWANIA DWUSTRONNYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH

ARTYKUŁ  17.3

Stosowanie dwustronnych środków ochronnych

1. Bez uszczerbku dla praw i obowiązków, o których mowa w rozdziale 16, Strona może, w wyjątkowych okolicznościach, w odniesieniu do towarów innych niż pojazdy klasyfikowane do pozycji HS 8703 i 8704, stosować dwustronne środki ochronne na warunkach określonych w niniejszej sekcji, jeżeli po wejściu w życie niniejszej Umowy przywóz produktu z terytorium drugiej Strony na warunkach preferencyjnych wzrósł w takich ilościach, w ujęciu bezwzględnym lub względem krajowej produkcji lub konsumpcji, oraz w takich warunkach, że powoduje to poważną szkodę dla jej przemysłu krajowego produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych lub grozi spowodowaniem takiej szkody.

2. W odniesieniu do towarów wymienionych w ust. 1 dwustronne środki ochronne stosuje się wyłącznie w zakresie koniecznym, aby zapobiec lub zaradzić poważnej szkodzie lub groźbie poważnej szkody.

3. Dwustronne środki ochronne stosuje się po przeprowadzeniu dochodzenia przez właściwe organy dochodzeniowe Strony dokonującej przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszym rozdziale.

ARTYKUŁ  17.4

Ramy czasowe stosowania dwustronnych środków ochronnych

Strona nie stosuje, nie przedłuża ani nie utrzymuje w mocy dwustronnego środka ochronnego po upływie okresu przejściowego.

ARTYKUŁ  17.5

Warunki i ograniczenia

1. 

MERCOSUR może stosować dwustronne środki ochronne w odniesieniu do przywozu z Unii Europejskiej:

a) jako jeden podmiot, pod warunkiem że spełnione zostały wszystkie wymogi dotyczące stwierdzenia istnienia poważnej szkody lub groźby poważnej szkody spowodowanej przywozem produktu na warunkach preferencyjnych, na podstawie warunków stosowanych wobec MERCOSUR; lub

b) w imieniu Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, w którym to przypadku wymogi dotyczące stwierdzenia istnienia poważnej szkody lub groźby poważnej szkody spowodowanej przywozem produktu na preferencyjnych warunkach opierają się na warunkach panujących w danym Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR lub Państwach-Sygnatariuszach MERCOSUR należących do unii celnej; a środek ogranicza się do tego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub tych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR. Przyjęcie dwustronnego środka ochronnego przez MERCOSUR w imieniu Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR nie stoi na przeszkodzie, aby inne Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR przyjęło w późniejszym okresie środek dotyczący tego samego produktu.

2. Unia Europejska może stosować dwustronne środki ochronne w odniesieniu do przywozu z MERCOSUR jako jednego podmiotu lub z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, jeżeli poważna szkoda lub groźba poważnej szkody jest spowodowana przywozem produktów na preferencyjnych warunkach.

3. W przypadku gdy Unia Europejska ustali, że środek ma być stosowany do MERCOSUR jako jednego podmiotu, Paragwaj nie jest objęty stosowaniem tego środka, chyba że dochodzenie wykaże, że istnienie poważnej szkody lub groźba poważnej szkody są również spowodowane przywozem produktów z Paragwaju na preferencyjnych warunkach.

SEKCJA  D

FORMA I OKRES STOSOWANIA DWUSTRONNYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH

ARTYKUŁ  17.6

Forma dwustronnych środków ochronnych

W przypadku towarów innych niż pojazdy klasyfikowane do pozycji HS 8703 i 8704 dwustronne środki ochronne przyjęte na podstawie niniejszego rozdziału obejmują:

a) tymczasowe zawieszenie stosowania załącznika 10-A w odniesieniu do danego produktu zgodnie z niniejszą Umową;

lub

b) tymczasowe zmniejszenie preferencji taryfowych dla danego produktu, tak aby stawka celna nie przekraczała mniejszej z następujących wartości:

(i) stawki celnej nałożonej na dany produkt stosowanej względem kraju najbardziej uprzywilejowanego, obowiązującej w momencie wprowadzania środka; oraz

(ii) podstawowej stawki celnej nałożonej na produkt, o którym mowa w załączniku 10-A.

ARTYKUŁ  17.7

Margines preferencji

Po zakończeniu stosowania dwustronnego środka ochronnego margines preferencji jest marginesem, który miałby zastosowanie do produktu w braku tego środka na podstawie załącznika 10-A.

ARTYKUŁ  17.8

Okres stosowania dwustronnych środków ochronnych

Dwustronne środki ochronne stosuje się jedynie przez okres niezbędny do zapobieżenia poważnej szkodzie lub naprawienia takiej szkody oraz do ułatwienia dostosowania przemysłu krajowego. Okres ten, łącznie z okresem stosowania środka tymczasowego, nie może przekroczyć 2 (dwóch) lat.

ARTYKUŁ  17.9

Przedłużenie stosowania dwustronnych środków ochronnych

1. Stosowanie dwustronnych środków ochronnych może zostać jednokrotnie przedłużone na okres nie dłuższy niż pierwotnie przewidziany okres stosowania, jeżeli ustalono, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym rozdziale, że dany środek jest nadal niezbędny do zapobieżenia poważnej szkodzie lub jej naprawienia oraz jeżeli przemysł krajowy przedstawi dowody na to, że jest w trakcie dostosowywania. Środek, którego stosowanie przedłużono, nie może być bardziej restrykcyjny niż był na koniec pierwotnego okresu stosowania.

2. Środka ochronnego nie stosuje się ponownie w odniesieniu do przywozu produktu objętego załącznikiem 10-A, który został objęty takim środkiem, chyba że upłynął okres równy połowie całkowitego okresu stosowania poprzedniego środka ochronnego.

SEKCJA  E

PROCEDURY DOTYCZĄCE DOCHODZENIA I ZAPEWNIENIA PRZEJRZYSTOŚCI

ARTYKUŁ  17.10

Dochodzenie

1. Prowadząc dochodzenie w celu ustalenia, czy zwiększony przywóz spowodował poważną szkodę lub grozi spowodowaniem poważnej szkody dla przemysłu krajowego, o którym mowa w art. 17.3, właściwy organ dochodzeniowy ocenia wszystkie istotne obiektywne i wymierne czynniki mające wpływ na sytuację tego przemysłu, w szczególności tempo i wielkość wzrostu przywozu danego produktu w ujęciu bezwzględnym i względnym; udział w rynku krajowym przejęty przez zwiększony przywóz; oraz zmiany poziomu sprzedaży, w tym cen, produkcji, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zysków i strat oraz zatrudnienia.

2. Właściwy organ dochodzeniowy musi wykazać, na podstawie obiektywnych dowodów, istnienie związku przyczynowego między wzrostem przywozu danego produktu a poważną szkodą lub groźbą poważnej szkody. Właściwy organ dochodzeniowy musi również ocenić wszystkie znane czynniki, inne niż zwiększony przywóz na warunkach preferencyjnych wynikających z niniejszej Umowy, które mogą jednocześnie powodować szkodę dla przemysłu krajowego. Skutków wywoływanych przez wzrost przywozu danych produktów z innych krajów nie można przypisywać przywozowi na warunkach preferencyjnych.

3. Prowadząc dochodzenie w sprawie szkody, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ dochodzeniowy gromadzi dane za okres co najmniej 36 (trzydziestu sześciu) miesięcy, kończący się możliwie jak najbliżej dnia złożenia wniosku o wszczęcie dochodzenia.

ARTYKUŁ  17.11

Wszczęcie dochodzenia

1. Jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie dochodzenia w sprawie dwustronnych środków ochronnych, dochodzenie takie może zostać wszczęte na wniosek:

a) przemysłu krajowego lub stowarzyszenia zawodowego i gospodarczego działającego w imieniu krajowych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych na terytorium Strony dokonującej przywozu; lub

b) państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej dokonujących przywozu lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR dokonujących przywozu.

2. Wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera co najmniej następujące informacje:

a) nazwę i opis danego produktu przywożonego, jego pozycję taryfową i obowiązujące traktowanie taryfowe, a także nazwę i opis produktu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego;

b) nazwy i adresy składających wniosek producentów lub stowarzyszeń, w stosownych przypadkach;

c) wykaz wszystkich znanych producentów produktu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego, jeżeli jest on dostępny w rozsądnym zakresie; oraz

d) dowody na to, że spełnione są warunki wprowadzenia środka ochronnego określone w art. 17.3 ust. 1.

Do celów lit. d) niniejszego ustępu wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera następujące informacje:

(i) wielkość produkcji producentów składających wniosek lub reprezentowanych we wniosku oraz oszacowanie produkcji innych znanych producentów produktu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego;

(ii) tempo i wielkość wzrostu całkowitego i dwustronnego przywozu danego produktu w ujęciu bezwzględnym i względnym, w okresie co najmniej 36 (trzydziestu sześciu) miesięcy przed dniem złożenia wniosku o wszczęcie dochodzenia, w odniesieniu do których dostępne są informacje;

(iii) poziom cen importowych w tym samym okresie; oraz

(iv) jeżeli dostępne - obiektywne i wymierne dane na temat produktu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego dotyczące wielkości całkowitej produkcji i całkowitej sprzedaży na rynku wewnętrznym, stanu zapasów, cen na rynku wewnętrznym, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zatrudnienia, zysków i strat oraz udziału w rynku przedsiębiorstw składających wniosek lub reprezentowanych we wniosku, za okres co najmniej 36 (trzydziestu sześciu) miesięcy poprzedzający złożenie wniosku, w odniesieniu do którego dostępne są informacje.

ARTYKUŁ  17.12

Informacje poufne

1. Wszelkie informacje, które mają charakter poufny lub które przekazano w trybie poufnym, traktowane są przez właściwe organy dochodzeniowe, po wykazaniu powodów, jako poufne. Nie można ujawniać takich informacji bez zgody zainteresowanej strony, która je przekazała. Zainteresowane strony przekazujące informacje poufne mogą być wezwane do dostarczenia ich niepoufnego streszczenia lub, jeżeli takie zainteresowane strony wskażą, że streszczenie tych informacji nie jest możliwe, do podania powodów braku możliwości przekazania takiego streszczenia.

2. Niezależnie od ust. 1, jeżeli właściwe organy stwierdzą, że wniosek o zachowanie poufności nie jest uzasadniony, a zainteresowana strona nie chce podać informacji do wiadomości publicznej albo zezwolić na jej ujawnienie w formie uogólnionej lub skróconej, organy te mogą nie uwzględnić takiej informacji, chyba że można wykazać w sposób dla nich zadowalający w świetle informacji pochodzących z odpowiednich źródeł, że informacja ta jest prawdziwa.

3. Jeżeli informacje dotyczące produkcji, zdolności produkcyjnych, zatrudnienia, wynagrodzeń, wielkości i wartości sprzedaży krajowej lub średniej ceny przekazuje się w trybie poufnym, właściwe organy dochodzeniowe zapewniają przedłożenie merytorycznych niepoufnych streszczeń ujawniających co najmniej dane zagregowane lub, w przypadkach gdy ujawnienie danych zagregowanych zagrażałoby poufności danych przedsiębiorstwa, wskaźniki dla każdego 12-miesięcznego (dwunastomiesięcznego) okresu objętego dochodzeniem, tak aby zapewnić zainteresowanym stronom odpowiednie prawo do obrony. W związku z tym w sytuacjach, w których uzasadniają to szczególne struktury rynkowe lub struktury przemysłu krajowego, należy rozpatrywać wnioski o zachowanie poufności. Postanowienie to nie stoi na przeszkodzie przedstawieniu bardziej szczegółowych niepoufnych streszczeń.

4. Wnioski o zachowanie poufności nie są zasadne w odniesieniu do informacji dotyczących podstawowych norm technicznych i jakościowych lub zastosowań danego produktu. Wnioski o zachowanie poufności w odniesieniu do informacji dotyczących tożsamości wnioskodawców i innych znanych przedsiębiorstw produkcyjnych nieobjętych petycją są zasadne jedynie w wyjątkowych okolicznościach, które muszą zostać należycie uzasadnione przez właściwe organy dochodzeniowe. W tym względzie same twierdzenia nie wystarczą do uzasadnienia wniosków o zachowanie poufności. Jeżeli tożsamość wnioskodawców nie może zostać ujawniona, właściwe organy dochodzeniowe ujawniają całkowitą liczbę producentów zaliczanych do przemysłu krajowego oraz odsetek całkowitej produkcji przemysłu krajowego, jaki stanowi produkcja wnioskodawców.

ARTYKUŁ  17.13

Ramy czasowe dochodzenia

Okres między datą publikacji decyzji o wszczęciu dochodzenia a publikacją ostatecznej decyzji nie powinien przekraczać 1 (jednego) roku. W wyjątkowych okolicznościach okres ten może zostać przedłużony, ale w żadnym przypadku nie może przekraczać 18 (osiemnastu) miesięcy. Strona nie może stosować środków ochronnych, jeżeli właściwe organy dochodzeniowe wykroczyły poza te ramy czasowe.

ARTYKUŁ  17.14

Przejrzystość

Każda Strona ustanawia lub zachowuje przejrzyste, skuteczne i sprawiedliwe procedury w celu bezstronnego i racjonalnego stosowania środków ochronnych, zgodnie z niniejszym rozdziałem.

SEKCJA  F

TYMCZASOWE ŚRODKI OCHRONNE

ARTYKUŁ  17.15

Tymczasowe środki ochronne

1. W okolicznościach krytycznych, w przypadku gdy opóźnienie może spowodować trudną do naprawienia szkodę, Strona, po należytym powiadomieniu, może zastosować tymczasowy środek ochronny na podstawie wstępnego ustalenia, że istnieją wyraźne dowody wskazujące na wzrost przywozu na warunkach preferencyjnych oraz że taki przywóz powoduje poważną szkodę lub grozi spowodowaniem poważnej szkody. Okres stosowania środka tymczasowego nie może przekraczać 200 (dwustu) dni, w którym to okresie muszą być spełnione wymogi niniejszego rozdziału. Jeżeli w ramach ostatecznego ustalenia stwierdzono, że przywóz na warunkach preferencyjnych nie spowodował poważnej szkody ani groźby poważnej szkody dla przemysłu krajowego, podwyższona taryfa lub gwarancja tymczasowa, jeżeli zostały pobrane lub nałożone w ramach środków tymczasowych, podlegają bezzwłocznemu zwrotowi zgodnie z regulacjami krajowymi danej Strony.

2. Nie stosuje się tymczasowych środków ochronnych wobec Paragwaju, chyba że wstępne ustalenie zgodnie z ust. 1 wykaże, że istnienie poważnej szkody lub groźba poważnej szkody jest również spowodowane przez przywóz produktów z Paragwaju na preferencyjnych warunkach.

SEKCJA  G

PUBLICZNE ZAWIADOMIENIE

ARTYKUŁ  17.16

Publiczne zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia

Publiczne zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie środków ochronnych zawiera następujące informacje:

a) nazwę wnioskodawcy;

b) pełny opis przywożonego produktu będącego przedmiotem dochodzenia i jego klasyfikację w ramach systemu zharmonizowanego;

c) termin złożenia wniosku o wysłuchanie;

d) termin rejestracji jako zainteresowana strona oraz termin składania informacji, oświadczeń i innych dokumentów;

e) adres, pod którym można uzyskać wgląd do wniosku i innych dokumentów związanych z dochodzeniem;

f) nazwę, adres i adres e-mail lub numer telefonu lub faksu instytucji, która może udzielić dalszych informacji; oraz

g) streszczenie faktów stanowiących podstawę wszczęcia dochodzenia, w tym dane dotyczące przywozu, który miał wzrosnąć w ujęciu bezwzględnym lub względnym w stosunku do całkowitej produkcji, oraz analizę sytuacji przemysłu krajowego w oparciu o wszystkie elementy przedstawione we wniosku.

ARTYKUŁ  17.17

Publiczne zawiadomienie w sprawie stosowania dwustronnych środków ochronnych

Publiczne zawiadomienie o decyzji w sprawie zastosowania tymczasowego środka ochronnego oraz w sprawie zastosowania lub niestosowania ostatecznego środka ochronnego zawiera następujące informacje:

a) pełny opis produktów objętych środkiem ochronnym oraz ich klasyfikację taryfową w ramach systemu zharmonizowanego;

b) informacje i dowody prowadzące do wydania decyzji, takie jak:

(i) rosnący lub zwiększony przywóz preferencyjny, w stosownych przypadkach;

(ii) sytuacja gospodarcza przemysłu krajowego;

(iii) istnienie związku przyczynowego między zwiększonym preferencyjnym przywozem danych produktów a poważną szkodą lub groźbą poważnej szkody dla przemysłu krajowego, w stosownych przypadkach;

(iv) w przypadku wstępnego ustalenia - istnienie okoliczności krytycznych;

c) inne uzasadnione ustalenia i wnioski dotyczące wszystkich istotnych kwestii faktycznych i prawnych;

d) w stosownych przypadkach - opis środka, który ma zostać przyjęty; oraz

e) w stosownych przypadkach - dzień wejścia w życie środka i okres jego stosowania.

SEKCJA  H

POWIADOMIENIA I KONSULTACJE

ARTYKUŁ  17.18

Powiadomienia

1. Strona dokonująca przywozu powiadamia Stronę dokonującą wywozu na piśmie o decyzji:

a) o wszczęciu dochodzenia na podstawie niniejszego rozdziału;

b) o zastosowaniu tymczasowego środka ochronnego; oraz

c) o zastosowaniu lub niestosowaniu ostatecznego środka ochronnego.

2. Strona dokonująca przywozu powiadamia o decyzji nie później niż 10 (dziesięć) dni od jej opublikowania i dołącza do niej odpowiednie publiczne zawiadomienie. W przypadku decyzji o wszczęciu dochodzenia do powiadomienia dołącza się kopię wniosku o wszczęcie dochodzenia.

ARTYKUŁ  17.19

Konsultacje

1. Jeżeli Strona stwierdzi, że warunki nałożenia środka ostatecznego są spełnione, powiadamia o tym na piśmie drugą Stronę i jednocześnie zaprasza ją do konsultacji.

2. Powiadomienia i zaproszenia do konsultacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje się co najmniej 30 (trzydzieści) dni przed przewidywanym wejściem w życie środka ostatecznego. W przypadku braku takiego powiadomienia Strona nie stosuje środka ostatecznego.

3. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, musi zawierać:

a) dane i obiektywne informacje wykazujące istnienie poważnej szkody lub groźby poważnej szkody dla przemysłu krajowego spowodowanej zwiększonym przywozem na warunkach preferencyjnych;

b) pełny opis produktu przywożonego objętego środkiem i jego klasyfikację w ramach systemu zharmonizowanego;

c) opis zaproponowanych środków;

d) dzień wejścia w życie środka i okres jego stosowania; oraz

e) zaproszenie do konsultacji.

4. Celem konsultacji, o których mowa w ust. 1, jest uzyskanie wzajemnego zrozumienia publicznie znanych faktów oraz wymiana opinii w celu osiągnięcia obustronnie zadowalającego rozwiązania. Jeżeli w ciągu 30 (trzydziestu) dni od powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, nie uda się znaleźć zadowalającego rozwiązania, po upływie tego okresu 30 (trzydziestu) dni Strona może zastosować dany środek.

5. Na każdym etapie dochodzenia Strona powiadomiona może wystąpić do drugiej Strony z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji lub o udzielenie dodatkowych informacji, które uzna za niezbędne.

SEKCJA  I

REGIONY NAJBARDZIEJ ODDALONE UNII EUROPEJSKIEJ ²⁸

ARTYKUŁ  17.20

Regiony najbardziej oddalone Unii Europejskiej

1. Niezależnie od art. 17.3, jeżeli produkt pochodzący z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR jest przywożony na warunkach preferencyjnych na terytorium co najmniej jednego regionu najbardziej oddalonego Unii Europejskiej w takich zwiększonych ilościach oraz na takich warunkach, że powoduje to lub grozi spowodowaniem poważnego pogorszenia sytuacji gospodarczej danego regionu najbardziej oddalonego lub regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej, Unia Europejska może w drodze wyjątku zastosować środki ochronne ograniczone do terytorium danego regionu lub regionów, chyba że zostanie osiągnięte obustronnie zadowalające rozwiązanie.

2. Bez uszczerbku dla ust. 1 pozostałe postanowienia niniejszego rozdziału mające zastosowanie do dwustronnych środków ochronnych mają również zastosowanie do środków ochronnych przyjętych na podstawie niniejszego artykułu.

3. Do celów ust. 1 poważne pogorszenie oznacza poważne trudności w sektorze gospodarki, który produkuje produkty podobne lub bezpośrednio konkurencyjne. Poważne pogorszenie stwierdza się na podstawie obiektywnych czynników, w tym następujących elementów:

a) wzrost wolumenu przywozu w ujęciu bezwzględnym lub w stosunku do produkcji krajowej i przywozu z innych krajów; oraz

b) wpływ takiego przywozu na sytuację odpowiedniej branży lub sektora gospodarki, w tym na poziom sprzedaży, produkcję, sytuację finansową i zatrudnienie.

ROZDZIAŁ  18

HANDEL USŁUGAMI I ZAKŁADANIE PRZEDSIĘBIORSTW

SEKCJA  A

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ  18.1

Cel i zakres stosowania

1. Strony, potwierdzając swoje odpowiednie zobowiązania wynikające z Porozumienia WTO, niniejszym ustanawiają niezbędne uzgodnienia dotyczące liberalizacji handlu usługami i zakładania przedsiębiorstw.

2. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako wymagające prywatyzacji usług publicznych lub nakładające obowiązki w zakresie zamówień rządowych.

3. Postanowień niniejszego rozdziału nie stosuje się do subsydiów lub dotacji udzielanych przez Stronę, w tym wspieranych przez państwo pożyczek, gwarancji i ubezpieczeń.

4. Zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału każda Strona zachowuje prawo do regulowania, wprowadzania nowych regulacji lub świadczenia usług, aby osiągnąć swoje cele polityczne.

5. Postanowień niniejszego rozdziału nie stosuje się do systemów zabezpieczenia społecznego Stron.

6. Postanowień niniejszego rozdziału nie stosuje się do usług świadczonych lub działalności prowadzonej w związku z wykonywaniem władzy publicznej, a mianowicie do usług, które są świadczone lub działalności, która jest prowadzona na zasadach niekomercyjnych i przy braku konkurencji z co najmniej jednym usługodawcą lub inwestorem.

7. Niniejszy rozdział stosuje się do środków każdej Strony wpływających na handel usługami i zakładanie przedsiębiorstw, z wyjątkiem:

a) krajowego kabotażu morskiego ²⁹ ;

b) krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego, zarówno regularnych, jak i nieregularnych, oraz usług bezpośrednio związanych z wykonywaniem praw przewozowych, innych niż:

(i) usługi w zakresie naprawy i obsługi technicznej statku powietrznego, podczas których statek powietrzny jest wycofany z użytku;

(ii) sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego;

(iii) usługi komputerowego systemu rezerwacji (KSR); oraz

(iv) obsługa naziemna;

c) żeglugi śródlądowej; oraz

d) usług audiowizualnych.

ARTYKUŁ  18.2

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "konsumpcja za granicą" oznacza świadczenie usługi na terytorium Strony na rzecz usługobiorcy drugiej Strony (sposób 2);

b) "transgraniczne świadczenie usług" oznacza świadczenie usług z terytorium jednej Strony na terytorium drugiej Strony (sposób 1);

c) "działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność o charakterze gospodarczym, niezależnie od tego, czy jest związana z sektorami usługowymi lub nieusługowymi, z zastrzeżeniem postanowień art. 18.1;

d) "przedsiębiorstwo" oznacza osobę prawną Strony albo oddział lub przedstawicielstwo takiej osoby prawnej Strony, utworzone poprzez założenie przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w niniejszym artykule;

e) "wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych" oznacza wjazd i czasowy pobyt personelu kluczowego, absolwentów odbywających staż, sprzedawców biznesowych, osób świadczących usługi kontraktowe i osób wykonujących wolny zawód jednej Strony na terytorium drugiej Strony, zgodnie z sekcją B niniejszego rozdziału;

f) "założenie przedsiębiorstwa" oznacza:

(i) ustanowienie, nabycie lub utrzymywanie osoby prawnej ³⁰ ; lub

(ii) utworzenie lub utrzymywanie oddziału lub przedstawicielstwa osoby prawnej na terytorium Strony do celów prowadzenia działalności gospodarczej;

g) "inwestor" Strony oznacza osobę, która zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez założenie przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony ³¹ ;

h) "osoba prawna" oznacza podmiot prawny właściwie ustanowiony lub w inny sposób zorganizowany zgodnie z mającym zastosowanie prawem, nastawiony na zysk lub w innych celach, prywatny lub publiczny, w tym spółkę kapitałową, trust, spółkę osobową, spółkę joint venture, jednoosobową działalność gospodarczą lub stowarzyszenie;

i) osoba prawna jest:

(i) "własnością" osób fizycznych lub prawnych Strony, jeżeli ponad 50 % (pięćdziesiąt procent) udziałów w jej kapitale jest własnością rzeczywistą osób fizycznych lub prawnych tej Strony; oraz

(ii) "kontrolowana" przez osoby fizyczne lub prawne Strony, jeżeli te osoby fizyczne lub prawne mają uprawnienia do powołania większości zarządu lub mogą w inny uprawniony sposób kierować jej działaniami;

j) "osoba prawna Strony" oznacza osobę prawną, która jest albo:

(i) ustanowiona lub w inny sposób zorganizowana na podstawie prawa tej Strony i prowadzi znaczące operacje gospodarcze na terytorium tej Strony lub drugiej Strony; lub

(ii) w przypadku założenia przedsiębiorstwa, jest własnością lub znajduje się pod kontrolą:

A) osób fizycznych tej Strony; lub

B) osób prawnych tej Strony określonych w lit. j) ppkt (i);

Niezależnie od ppkt (ii) przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza Unią Europejską lub MERCOSUR i kontrolowane przez osoby fizyczne będące obywatelami, odpowiednio, państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR również są objęte postanowieniami niniejszego rozdziału, jeżeli ich statki są zarejestrowane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR i pływają pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR ³² ;

k) "środek" oznacza środek Strony w postaci przepisów ustawowych lub wykonawczych, reguły, procedury, decyzji, działania administracyjnego lub w jakiejkolwiek innej formie;

l) "środki przyjęte lub zachowane przez Stronę" oznaczają środki wprowadzone przez:

(i) władze i organy centralne, regionalne lub lokalne; oraz

(ii) organy pozarządowe sprawujące władzę delegowaną przez władze lub organy centralne, regionalne lub lokalne;

m) "środki Stron mające wpływ na zakładanie przedsiębiorstw, transgraniczne świadczenie usług, konsumpcję za granicą oraz wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych" obejmują środki dotyczące:

(i) zakupu lub opłacenia usługi lub korzystania z niej;

(ii) dostępu do usług oraz korzystania z usług - w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej - których oferowanie ogółowi ludności wymagane jest przez te Strony; oraz

(iii) dostępu, w tym poprzez zakładanie przedsiębiorstw, osób Strony do terytorium drugiej Strony w celu prowadzenia działalności gospodarczej na tym terytorium;

n) "osoba fizyczna" oznacza osobę posiadającą obywatelstwo lub będącą stałym rezydentem ³³  jednego z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR lub jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z ich odpowiednim prawodawstwem;

o) "sektor" działalności gospodarczej oznacza:

(i) w odniesieniu do konkretnego zobowiązania - jeden lub większą liczbę podsektorów usługowych lub nieusługowych, lub wszystkie takie podsektory, zgodnie z wykazem szczegółowych zobowiązań zawartych w załącznikach od 18-A do 18-E; lub

(ii) w innych przypadkach - całość takiego sektora usługowego lub nieusługowego, wraz ze wszystkimi jego podsektorami;

p) "usługodawca" oznacza każdą osobę, która zamierza świadczyć lub świadczy usługę ³⁴ ; oraz

q) "świadczenie usługi" obejmuje produkcję, dystrybucję, marketing, sprzedaż i dostarczanie usługi.

ARTYKUŁ  18.3

Dostęp do rynku

1. W odniesieniu do uzyskiwania dostępu do rynku w drodze zakładania przedsiębiorstw, transgranicznego świadczenia usług, konsumpcji za granicą oraz wjazdu i czasowego pobytu osób fizycznych zgodnie z sekcją B niniejszego rozdziału, każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom, inwestorom, usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż zapewniane na podstawie zasad, ograniczeń i warunków uzgodnionych i określonych w szczegółowych zobowiązaniach zawartych w załącznikach od 18-A do 18-E.

2. W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki, których Strona nie może zachować ani przyjmować, na całym swoim terytorium ani w poszczególnych jednostkach podziału terytorialnego, chyba że w załącznikach od 18-A do 18-E postanowiono inaczej, definiuje się jako:

a) ograniczenia liczby usługodawców lub przedsiębiorstw w postaci kontyngentów liczbowych, monopolów, praw wyłącznych lub wymogu testu potrzeb ekonomicznych;

b) ograniczenia całkowitej wartości transakcji lub aktywów w postaci kontyngentów liczbowych lub wymogu testu potrzeb ekonomicznych;

c) ograniczenia całkowitej liczby transakcji lub całkowitej ilości produktu wyrażonych w określonych jednostkach liczbowych, w postaci kontyngentów lub wymogu testu potrzeb ekonomicznych;

d) ograniczenia udziału kapitału zagranicznego w formie maksymalnego udziału procentowego zagranicznych podmiotów lub całkowitej wartości inwestycji zagranicznych w ujęciu indywidualnym lub zbiorczym;

e) środki wymagające do wykonywania działalności gospodarczej przez inwestora lub usługodawcę drugiej Strony określonych rodzajów osób prawnych lub wspólnych przedsiębiorstw albo ograniczające do nich wykonywanie tej działalności; lub

f) ograniczenia całkowitej liczby osób fizycznych, które mogą być zatrudnione w danym sektorze lub które przedsiębiorstwo może zatrudniać i które są niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i bezpośrednio związane z jej prowadzeniem, w postaci kontyngentów liczbowych lub wymogu testu potrzeb ekonomicznych.

3. Testy potrzeb ekonomicznych opisuje się w sposób zwięzły i jasny, wskazując elementy decydujące o niezgodności z niniejszym artykułem, oraz określając kryteria, na których opiera się test.

ARTYKUŁ  18.4

Traktowanie narodowe

1. W sektorach wymienionych w załącznikach od 18-A do 18-E, z zastrzeżeniem warunków i wymogów w nich określonych, w odniesieniu do wszystkich środków wpływających na zakładanie przedsiębiorstw ³⁵ , transgraniczne świadczenie usług, konsumpcję za granicą oraz wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych zgodnie z sekcją B niniejszego rozdziału, każda Strona przyznaje przedsiębiorstwom, inwestorom, usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, jakie przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom, inwestorom, usługom i usługodawcom.

2. Strona może spełnić wymóg ust. 1 przez przyznanie przedsiębiorstwom, inwestorom, usługom i usługodawcom drugiej Strony traktowania z formalnego punktu widzenia identycznego z tym, które przyznaje własnym podobnym przedsiębiorstwom, inwestorom, usługom i usługodawcom, albo z formalnego punktu widzenia różnego od tego traktowania.

wymogi dotyczące obywatelstwa i miejsca zamieszkania.

3. Traktowanie identyczne lub różne z formalnego punktu widzenia uznaje się za mniej korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść przedsiębiorstw, inwestorów, usług lub usługodawców danej Strony w porównaniu z podobnymi przedsiębiorstwami, inwestorami, usługami i usługodawcami drugiej Strony.

4. Szczegółowe zobowiązania podjęte na podstawie niniejszego artykułu nie mogą być rozumiane jako wymagające od Strony zapewnienia rekompensaty za nieodłączne niekorzystne czynniki konkurencji, które wynikają z faktu, że odnośne przedsiębiorstwa, inwestorzy, usługi lub usługodawcy pochodzą z zagranicy.

ARTYKUŁ  18.5

Wykaz szczegółowych zobowiązań

1. Sektory zliberalizowane przez każdą Stronę na podstawie niniejszego rozdziału oraz, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego mające zastosowanie do usług, usługodawców, przedsiębiorstw i inwestorów drugiej Strony w tych sektorach, określono w załącznikach 18-A do 18-E.

2. Strony nie stosują ograniczeń dotyczących dostępu do rynku lub traktowania narodowego innych niż ograniczenia zawarte w załącznikach 18-A do 18-E.

SEKCJA  B

WJAZD I CZASOWY POBYT OSÓB FIZYCZNYCH ŚWIADCZĄCYCH USŁUGI I ODBYWAJĄCYCH WIZYTY SŁUŻBOWE

ARTYKUŁ  18.6

Zakres stosowania

1. Niniejszą sekcję stosuje się do wprowadzanych przez Stronę środków dotyczących wjazdu oraz czasowego pobytu na jej terytorium personelu kluczowego, absolwentów odbywających staż, sprzedawców biznesowych, osób świadczących usługi kontraktowe i osób wykonujących wolny zawód drugiej Strony, zgodnie z ust. 2 i 3.

2. Postanowień niniejszej sekcji nie stosuje się do środków dotyczących osób fizycznych starających się o dostęp do rynku pracy Strony ani do środków Strony dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub stałego zatrudnienia.

3. Postanowienia niniejszej sekcji nie stoją na przeszkodzie, aby Strony stosowały środki niezbędne do regulowania wjazdu i czasowego pobytu osób fizycznych na ich terytorium, w tym środki niezbędne do ochrony integralności ich granic i zapewnienia uporządkowanego przepływu osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie nie niweczą ani nie naruszają korzyści przypadających Stronom zgodnie z warunkami szczegółowego zobowiązania ³⁶ .

4. Z zastrzeżeniem art. 18.17 i 18.18 żadne z postanowień niniejszej sekcji nie stoi na przeszkodzie, aby Strony nakładały na osoby fizyczne obowiązek posiadania niezbędnych kwalifikacji lub doświadczenia zawodowego na terytorium, na którym świadczona jest usługa, w danym sektorze działalności.

naruszający korzyści wynikające ze szczegółowego zobowiązania.

ARTYKUŁ  18.7

Definicje

1. Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:

a) "sprzedawcy biznesowi" oznaczają osoby fizyczne będące przedstawicielami osoby prawnej Strony, starające się o wjazd i czasowy pobyt na terytorium drugiej Strony w celu negocjowania sprzedaży usług lub towarów lub zawarcia umów na sprzedaż usług lub towarów w imieniu tego dostawcy; nie dokonują oni sprzedaży bezpośredniej na rzecz klientów indywidualnych, nie otrzymują wynagrodzenia ze źródeł zlokalizowanych na terytorium przyjmującej Strony ani nie są komisantami;

b) "osoby świadczące usługi kontraktowe" oznaczają osoby fizyczne zatrudnione przez osobę prawną Strony, która nie ma siedziby na terytorium drugiej Strony oraz która zawarła umowę o świadczenie usług na rzecz konsumenta końcowego na terytorium drugiej Strony wymagających czasowej obecności jej pracowników na terytorium drugiej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług ³⁷ ;

c) "absolwenci odbywający staż" oznaczają osoby fizyczne, które od co najmniej 1 (jednego) roku są zatrudnione przez osobę prawną Strony, posiadają wyższe wykształcenie oraz zostają czasowo przeniesione do przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony w celu rozwoju kariery lub odbycia szkolenia w zakresie metod lub technik biznesowych ³⁸ ;

d) "osoby wykonujące wolny zawód" oznaczają osoby fizyczne świadczące usługę i wykonujące działalność na własny rachunek na terytorium Strony, które nie mają przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony oraz które zawarły w dobrej wierze umowę o świadczenie usług na rzecz konsumenta końcowego na terytorium drugiej Strony wymagających czasowej obecności tych osób na terytorium tej Strony w celu wykonania umowy o świadczenie usług ³⁹ ;

e) "personel kluczowy" oznacza osoby fizyczne zatrudnione przez osobę prawną Strony niebędącą organizacją nienastawioną na zysk, które są odpowiedzialne za założenie przedsiębiorstwa lub faktyczną kontrolę nad nim, zarządzanie nim i jego działalność; należą do niego:

(i) "osoby odbywające wizytę służbową" osoby fizyczne pracujące na stanowisku wyższego szczebla, które są odpowiedzialne za założenie przedsiębiorstwa; nie dokonują one bezpośrednich transakcji z klientami indywidualnymi i nie otrzymują wynagrodzenia ze źródeł zlokalizowanych na terytorium Strony przyjmującej; oraz

(ii) "osoby przeniesione wewnątrz przedsiębiorstwa": osoby fizyczne, które co najmniej od 1 (jednego) roku są zatrudnione przez osobę prawną Strony lub są jej wspólnikami, które zostają czasowo przeniesione do przedsiębiorstwa lub siedziby zarządu tej osoby prawnej znajdującego się na terytorium drugiej Strony i które należą do jednej z następujących kategorii:

A) członkowie kadry kierowniczej:

osoby fizyczne pracujące na stanowisku wyższego szczebla w ramach osoby prawnej, które przede wszystkim kierują zarządzaniem przedsiębiorstwem, a przy tym podlegają ogólnemu nadzorowi lub otrzymują wytyczne głównie od zarządu lub udziałowców przedsiębiorstwa lub osób im równoważnych, w tym: - kierujące przedsiębiorstwem lub jego departamentem lub działem;

– nadzorujące i kontrolujące pracę innych pracowników wykonujących zadania z zakresu nadzoru, specjalistów lub kadry kierowniczej; lub

– mające osobiste upoważnienie do naboru i zwalniania pracowników lub do wydawania zaleceń w kwestii naboru, zwalniania pracowników lub innych działań dotyczących personelu;

B) specjaliści:

osoby fizyczne pracujące w ramach osoby prawnej, które posiadają specjalistyczną wiedzę niezbędną dla obszarów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jego technik lub zarządzania nim.

ARTYKUŁ  18.8

Personel kluczowy i absolwenci odbywający staż

W odniesieniu do każdego sektora, dla którego podjęto zobowiązania w zakresie zakładania przedsiębiorstw, wymienionego w załącznikach 18-B i 18-E, z uwzględnieniem zastrzeżeń wymienionych w załącznikach 18-C i 18-E, każda Strona zezwala inwestorom drugiej Strony na zatrudnienie w ich przedsiębiorstwie osób fizycznych tej drugiej Strony, jeżeli tacy pracownicy są personelem kluczowym lub absolwentami odbywającymi staż. Wjazd i czasowy pobyt personelu kluczowego i absolwentów odbywających staż trwa:

a) przez okres niezbędny do wykonania umowy lub do 3 (trzech) lat w przypadku osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy;

b) do 60 (sześćdziesięciu) dni w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy w przypadku osób odbywających wizytę służbową; oraz

c) do 1 (jednego) roku w przypadku absolwentów odbywających staż.

ARTYKUŁ  18.9

Sprzedawcy biznesowi

W odniesieniu do każdego sektora, dla którego podjęto zobowiązania w zakresie transgranicznego świadczenia usług i zakładania przedsiębiorstw, wymienionego w załącznikach 18-A, 18-B i 18-E, z uwzględnieniem zastrzeżeń wymienionych w załącznikach 18-C i 18-E, każda Strona zezwala na wjazd i czasowy pobyt sprzedawców biznesowych na okres do 90 (dziewięciu) dni w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy ⁴⁰ .

ARTYKUŁ  18.10

Osoby świadczące usługi kontraktowe oraz osoby wykonujące wolny zawód

1. W odniesieniu do sektorów wymienionych w załącznikach 18-D i 18-E, z uwzględnieniem wymienionych w nich zastrzeżeń, każda Strona zezwala na świadczenie na jej terytorium usług przez osoby świadczące usługi kontraktowe drugiej Strony, poprzez obecność osób fizycznych, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) osoba prawna zatrudniająca osobę fizyczną musi zawrzeć umowę o świadczenie usług na okres nieprzekraczający 12 (dwunastu) miesięcy;

b) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony muszą posiadać wykształcenie lub doświadczenie odpowiednie do usługi, która ma być świadczona;

c) za świadczenie usług osoba fizyczna nie otrzymuje wynagrodzenia innego niż wynagrodzenie wypłacane przez osobę świadczącą usługi kontraktowe podczas pobytu tej osoby fizycznej na terytorium drugiej Strony;

d) wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych na terytorium danej Strony trwa łącznie nie dłużej niż 6 (sześć) miesięcy w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy lub przez okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy; oraz

e) dostęp przyznany na podstawie postanowień niniejszego artykułu odnosi się wyłącznie do usług, które są przedmiotem umowy, oraz nie upoważnia osób fizycznych do posługiwania się tytułem zawodowym Strony, na której terytorium świadczona jest dana usługa.

2. W odniesieniu do sektorów wymienionych w załącznikach 18-D i 18-E, z uwzględnieniem wymienionych w nich zastrzeżeń, każda Strona zezwala na świadczenie na jej terytorium usług przez osoby wykonujące wolny zawód drugiej Strony, poprzez obecność osób fizycznych, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) osoby fizyczne muszą zawrzeć umowę o świadczenie usług na okres nieprzekraczający 12 (dwunastu) miesięcy;

b) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony muszą posiadać wykształcenie i kwalifikacje zawodowe odpowiednie do usługi, która ma być świadczona;

c) wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych na terytorium danej Strony trwa łącznie nie dłużej niż 6 (sześć) miesięcy w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy lub przez okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy; oraz

d) dostęp przyznany na podstawie postanowień niniejszego artykułu odnosi się wyłącznie do usług, które są przedmiotem umowy, oraz nie upoważnia osób fizycznych do posługiwania się tytułem zawodowym Strony, na której terytorium świadczona jest dana usługa.

SEKCJA  C

RAMY REGULACYJNE

PODSEKCJA  1

POSTANOWIENIA O ZASTOSOWANIU OGÓLNYM

ARTYKUŁ  18.11

Wzajemne uznawanie

1. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie stoi na przeszkodzie, aby Strona wymagała od osób fizycznych posiadania niezbędnych kwalifikacji lub doświadczenia zawodowego określonych dla terytorium, na którym świadczona jest usługa, w danym sektorze działalności.

2. Na potrzeby spełnienia, w całości lub w części, własnych norm lub kryteriów dotyczących zezwolenia, licencjonowania lub certyfikacji inwestorów i usługodawców Strona może uznawać zdobyte wykształcenie lub doświadczenie, spełnione wymogi lub licencje lub certyfikaty przyznane na terytorium drugiej Strony. Uznawanie takie może być realizowane poprzez harmonizację lub w inny sposób, może być oparte na porozumieniu lub ustaleniu lub może być przyznane jednostronnie.

ARTYKUŁ  18.12

Przejrzystość

1. Każda Strona publikuje bezzwłocznie oraz, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych, najpóźniej w chwili wejścia w życie, wszelkie stosowne środki o zastosowaniu ogólnym, które odnoszą się do niniejszego rozdziału albo na niego wpływają.

2. Środki, o których mowa w ust. 1, obejmują środki mające zastosowanie do wszystkich sposobów świadczenia usług, w tym do procesu wjazdu i czasowego pobytu osób fizycznych kategorii określonych w art. 18.7. Informacje o tych środkach muszą być aktualizowane. Każda Strona ułatwia dostęp do odpowiednich informacji, wskazując drugiej Stronie, gdzie można znaleźć odpowiednie publikacje i strony internetowe.

3. Jeżeli publikacja środków, o których mowa w ust. 1, nie jest możliwa, środki takie podaje się do wiadomości publicznej w inny sposób.

4. Każda Strona bezzwłocznie odpowiada na wszystkie wnioski drugiej Strony o udzielenie szczegółowych informacji na temat odpowiednich środków o zastosowaniu ogólnym, o których mowa w ust. 1, w tym środków dotyczących wjazdu i czasowego pobytu usługodawców, o których mowa w ust. 2.

5. Każda Strona tworzy punkt informacyjny lub punkty informacyjne w celu przekazywania usługodawcom drugiej Strony, na ich wniosek, szczegółowych informacji na temat środków o zastosowaniu ogólnym, o których mowa w ust. 1. Strony powiadamiają się o takich punktach informacyjnych nie później niż 1 (jeden) rok od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. Punkty informacyjne nie muszą być depozytariuszami przepisów ustawowych i wykonawczych.

6. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie nakłada na Stronę obowiązku przekazania informacji poufnych, których ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa lub w inny sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub naruszałoby uzasadnione interesy handlowe określonych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych.

PODSEKCJA  2

REGULACJE KRAJOWE

ARTYKUŁ  18.13

Zakres stosowania

1. Niniejszą podsekcję stosuje się wyłącznie do sektorów, w odniesieniu do których Strona podjęła szczegółowe zobowiązania wymienione w załącznikach od 18-A do 18-E, oraz w zakresie, w jakim te szczegółowe zobowiązania mają zastosowanie.

2. Niniejszej podsekcji nie stosuje się do środków w zakresie, w jakim stanowią one ograniczenia na podstawie art. 18.3 i 18.4.

3. W sektorach, w odniesieniu do których podjęto szczegółowe zobowiązania wymienione w załącznikach od 18-A do 18-E, każda Strona zapewnia rozsądne, obiektywne i bezstronne zarządzanie wszystkimi środkami o zastosowaniu ogólnym, które mają wpływ na handel usługami i założenie przedsiębiorstwa.

4. Każda Strona przestrzega postanowień niniejszej podsekcji w przedmiocie środków odnoszących się do wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania oraz wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacyjnych.

5. Niniejszą podsekcję stosuje się do środków każdej Strony odnoszących się do wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania oraz wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacyjnych wpływających na:

a) transgraniczne świadczenie usług;

b) zakładanie na ich terytorium przedsiębiorstwa określonego w art. 18.2; lub

c) czasowy pobyt na ich terytorium osób fizycznych kategorii określonych w art. 18.7.

ARTYKUŁ  18.14

Definicje

Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "właściwy organ" oznacza władze lub organ centralne, regionalne lub lokalne lub podmiot pozarządowy uczestniczący w wykonywaniu władzy delegowanej przez władze lub organy centralne, regionalne lub lokalne, które są uprawnione do podejmowania decyzji dotyczących zezwolenia na świadczenie usługi lub zezwolenia na założenie przedsiębiorstwa w celu prowadzenia działalności gospodarczej;

b) "procedury licencjonowania" oznaczają przepisy administracyjne i proceduralne, których musi przestrzegać usługodawca lub inwestor ubiegający się o zezwolenie na świadczenie usługi lub zezwolenie na założenie przedsiębiorstwa w celu wykazania zgodności z wymogami w zakresie licencjonowania;

c) "wymogi w zakresie licencjonowania" oznaczają wymogi materialne, inne niż wymogi dotyczące kwalifikacji, które usługodawca lub inwestor muszą spełnić, aby uzyskać od właściwego organu decyzję dotyczącą zezwolenia na świadczenie usług lub dotyczącą zezwolenia na założenie przedsiębiorstwa do celów prowadzenia działalności gospodarczej, w tym decyzję o zmianie lub odnowieniu takiego zezwolenia;

d) "procedury kwalifikacyjne" oznaczają przepisy administracyjne lub proceduralne, których musi przestrzegać osoba fizyczna w celu wykazania zgodności z wymogami dotyczącymi kwalifikacji, aby uzyskać zezwolenie na świadczenie usługi; oraz

e) "wymogi dotyczące kwalifikacji" oznaczają wymogi materialne związane z kompetencjami osoby fizycznej do świadczenia usługi, których spełnienie należy wykazać w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usługi.

ARTYKUŁ  18.15

Warunki licencjonowania

1. Środki każdej Strony odnoszące się do wymogów w zakresie licencjonowania muszą opierać się na kryteriach, które są:

a) proporcjonalne do celu polityki publicznej;

b) jasne i jednoznaczne;

c) obiektywne; oraz

d) publikowane z wyprzedzeniem.

2. Właściwy organ powinien udzielić licencji niezwłocznie po ustaleniu, w świetle wyników odpowiedniego sprawdzenia, że warunki uzyskania licencji zostały spełnione.

3. Jeżeli liczba dostępnych licencji na daną działalność jest ograniczona z powodu braku dostępnych zasobów naturalnych lub możliwości technicznych, każda Strona wybiera kandydatów w drodze bezstronnej i przejrzystej procedury selekcji, która zapewnia, w szczególności, odpowiednie informowanie opinii publicznej o rozpoczęciu, przeprowadzeniu i zakończeniu procedury. Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego artykułu przy ustanawianiu zasad procedur wyboru każda Strona może uwzględniać cele polityki publicznej.

ARTYKUŁ  18.16

Procedury licencjonowania

1. Procedury licencjonowania muszą być jasne oraz publikowane z wyprzedzeniem. Każda Strona zapewnia, aby procedury licencjonowania stosowane przez właściwy organ oraz powiązane decyzje takiego organu były obiektywne i bezstronne względem wszystkich wnioskodawców.

2. Procedury licencjonowania nie mogą być odstraszające i nie mogą nadmiernie komplikować ani opóźniać świadczenia usługi.

3. Opłaty licencyjne ⁴¹  ponoszone przez wnioskodawców w związku ze składaniem wniosków muszą być rozsądne i nie mogą stanowić same w sobie ograniczenia dla świadczenia danej usługi. W zakresie, w jakim jest to możliwe, takie opłaty powinny być proporcjonalne do kosztów danych procedur licencjonowania.

4. Właściwe organy Strony przedstawiają, w zakresie, w jakim jest to możliwe, orientacyjne ramy czasowe rozpatrzenia wniosku. Odwołania muszą być rozpatrywane w rozsądnym terminie. Bieg terminu rozpoczyna się dopiero w momencie, gdy cała dokumentacja wpłynie do właściwych organów. W przypadku gdy jest to uzasadnione złożonością danej kwestii właściwy organ może jednokrotnie przedłużyć termin o rozsądny okres. Przedłużenie i okres przedłużenia należycie się uzasadnia i powiadamia się o nich wnioskodawcę, w miarę możliwości przed upływem pierwotnego terminu.

5. W przypadku gdy wniosek jest niekompletny, wnioskodawcę informuje się najszybciej, jak to możliwe, o konieczności dostarczenia dodatkowych dokumentów. W takim przypadku termin, o którym mowa w ust. 4, może zostać zawieszony przez właściwe organy do czasu otrzymania całej dokumentacji.

6. Jeżeli wniosek zostanie odrzucony z powodu niedopełnienia wymaganych procedur lub formalności, wnioskodawcę informuje się o odrzuceniu wniosku i o dostępnych środkach odwoławczych najszybciej, jak to możliwe.

ARTYKUŁ  18.17

Wymogi dotyczące kwalifikacji

1. Wymogi dotyczące kwalifikacji muszą opierać się na kryteriach, które są:

a) proporcjonalne do celu polityki publicznej;

b) jasne i jednoznaczne;

c) obiektywne; oraz

d) publikowane z wyprzedzeniem.

2. Jeżeli Strona nakłada wymogi dotyczące kwalifikacji na świadczenie usługi, zapewnia istnienie odpowiednich procedur weryfikacji i oceny kwalifikacji posiadanych przez usługodawców drugiej Strony. Jeżeli właściwy organ Strony uzna, że członkostwo w odpowiednim samorządzie zawodowym na terytorium innej Strony wskazuje na poziom kompetencji lub zakres doświadczenia wnioskodawcy, odpowiednio uwzględnia się takie członkostwo.

3. W przypadku świadczenia usług w ramach wolnych zawodów zakres egzaminów i innych wymogów dotyczących kwalifikacji określonych przez właściwy organ musi być powiązany z prawem do wykonywania zawodu, w odniesieniu do którego wnioskuje się o zezwolenie, tak aby uniknąć nieuzasadnionego ograniczania możliwości ubiegania się o zezwolenie osobom drugiej Strony.

4. Jeżeli wnioskodawca przedstawił wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające jego kwalifikacje, właściwy organ, weryfikując i oceniając takie kwalifikacje, wskazuje ewentualne braki oraz informuje wnioskodawcę o wymogach niezbędnych do ich usunięcia. Wymogi te mogą obejmować prace zaliczeniowe, egzaminy i szkolenia. Przedstawienie przez wnioskodawcę z jednej Strony dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji uzyskanych na terytorium państwa trzeciego nie może samo w sobie stanowić dla właściwego organu drugiej Strony powodu do odrzucenia z góry wniosku i powstrzymania się od oceny przedstawionych kwalifikacji.

5. Jeżeli wymagane są egzaminy, każda Strona zapewnia, aby były one planowane w rozsądnych odstępach czasu. Osobom ubiegającym się o dopuszczenie do egzaminu przysługuje rozsądny termin na złożenie wniosku.

6. Po spełnieniu wymogów dotyczących kwalifikacji i innych mających zastosowanie wymogów regulacyjnych każda Strona powinna zapewnić, aby usługodawca mógł świadczyć usługę bez zbędnej zwłoki.

ARTYKUŁ  18.18

Procedury kwalifikacyjne

1. Procedury kwalifikacyjne muszą opierać się na kryteriach, które są:

a) jasne i jednoznaczne;

b) obiektywne; oraz c) publikowane z wyprzedzeniem.

2. Każda Strona zapewnia, aby procedury kwalifikacyjne stosowane przez ich właściwe organy oraz powiązane decyzje takich organów były bezstronne względem wszystkich wnioskodawców.

3. Zasadniczo od wnioskodawcy nie można wymagać zwrócenia się do więcej niż 1 (jednego) właściwego organu na potrzeby procedur kwalifikacyjnych.

4. Jeżeli istnieją określone terminy składania wniosków, zapewnia się, aby termin przewidziany na złożenie wniosku przez wnioskodawcę był rozsądny. Właściwy organ bez zbędnej zwłoki przystępuje do rozpatrzenia wniosku. W zakresie, w jakim jest to możliwe, właściwy organ przyjmuje wnioski w formie elektronicznej na takich samych warunkach dotyczących autentyczności jak w przypadku wniosków w formie papierowej.

5. W miarę możliwości zamiast oryginalnych dokumentów właściwy organ przyjmuje uwierzytelnione kopie.

6. Jeżeli właściwy organ odrzuci wniosek, informuje o tym wnioskodawcę - w zakresie, w jakim jest to możliwe, na piśmie - bez zbędnej zwłoki. Na żądanie właściwy organ informuje wnioskodawcę o powodach odrzucenia wniosku oraz wskazuje wszelkie braki i sposoby ich usunięcia. Właściwy organ informuje wnioskodawcę o terminie do wniesienia odwołania od decyzji, jeżeli przysługuje takie odwołanie. Właściwy organ umożliwia wnioskodawcy ponowne złożenie wniosku w rozsądnym terminie.

7. Każda Strona zapewnia, aby rozpatrywanie wniosku, w tym weryfikacja i ocena kwalifikacji, zostały zakończone w rozsądnym terminie, licząc od dnia złożenia kompletnego wniosku. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby określić zwykłe ramy czasowe rozpatrywania wniosku.

8. Każda Strona zapewnia, aby opłaty związane z procedurami kwalifikacyjnymi były proporcjonalne do kosztów ponoszonych przez właściwe organy i same w sobie nie ograniczały świadczenia usługi.

ARTYKUŁ  18.19

Odwołanie od decyzji administracyjnych

Każda Strona zachowuje lub ustanawia sądy lub procedury sądowe, arbitrażowe lub administracyjne, które zapewniają, na wniosek zainteresowanego inwestora lub usługodawcy drugiej Strony, bezzwłoczną kontrolę decyzji administracyjnych mających wpływ na założenie przedsiębiorstwa, transgraniczne świadczenie usług lub wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych świadczących usługi, a w uzasadnionych przypadkach zapewniają także odpowiednie środki ochrony prawnej w odniesieniu do takich decyzji. Jeżeli procedury takie nie są niezależne od jednostki organizacyjnej, której powierzono wydawanie danych decyzji administracyjnych, każda Strona zapewnia, by procedury takie faktycznie zapewniały obiektywizm i bezstronność kontroli.

PODSEKCJA  3

USŁUGI POCZTOWE

ARTYKUŁ  18.20

Zakres stosowania

1. Niniejsza podsekcja określa zasady ram regulacyjnych dotyczących usług pocztowych, w odniesieniu do których każda Strona podjęła szczegółowe zobowiązania, wymienione w załącznikach 18-A i 18-E, zgodnie z niniejszą podsekcją.

2. Niniejsza podsekcja nie wymaga od Strony liberalizacji usług zarezerwowanych dla 1 (jednego) lub większej liczby wyznaczonych operatorów, które wymieniono w załącznikach 18-A i 18-E.

ARTYKUŁ  18.21

Definicje

Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "zasadnicze wymagania" oznaczają ogólne pozaekonomiczne powody nałożenia warunków na świadczenie usług pocztowych i mogą obejmować poufność korespondencji, bezpieczeństwo sieci w odniesieniu do transportu towarów niebezpiecznych, ochronę danych, ochronę środowiska i planowanie regionalne;

b) "licencja" oznacza każdą formę zezwolenia lub pozwolenia ⁴²  określającego prawa i obowiązki specyficzne dla sektora pocztowego, udzielonego indywidualnemu podmiotowi świadczącemu usługi przez organ regulacyjny lub inny właściwy organ, które jest wymagane przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi;

c) "przesyłka pocztowa" oznacza przesyłkę opatrzoną adresem w ostatecznej formie, w której ma ją przewozić operator świadczący usługi pocztowe, publiczny lub prywatny, i może obejmować takie przesyłki jak list, paczka, gazeta, katalog i inne;

d) "usługa pocztowa" ⁴³  oznacza usługi obejmujące odbieranie, sortowanie, transport i doręczanie przesyłek pocztowych, niezależnie od miejsca przeznaczenia (krajowego lub zagranicznego), szybkości usługi (priorytetowa, niepriorytetowa, pilna, ekspresowa lub inna) lub operatora (publicznego lub prywatnego);

e) "organ regulacyjny" oznacza niezależny organ lub organy odpowiedzialne za regulację usług pocztowych, o których mowa w niniejszej podsekcji; oraz

f) "usługa powszechna" oznacza stałe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach na terytorium Strony w przystępnych cenach dla wszystkich użytkowników.

ARTYKUŁ  18.22

Zapobieganie praktykom antykonkurencyjnym w sektorze pocztowym

Każda Strona zapewnia, aby podmiot świadczący usługi pocztowe podlegający obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej lub posiadający monopol pocztowy nie podejmował praktyk antykonkurencyjnych, takich jak:

a) wykorzystanie przychodów z tytułu świadczenia takiej usługi do subsydiowania skrośnego ekspresowej usługi pocztowej lub innej usługi pocztowej niebędącej usługą powszechną; oraz

b) stosowanie rozróżnienia między klientami, takimi jak przedsiębiorstwa, podmioty wysyłające przesyłki masowe lub konsolidatorzy, w zakresie opłat lub innych warunków świadczenia usług podlegających obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej lub monopolu pocztowego, jeżeli takie rozróżnienie nie opiera się na bezstronnych kryteriach.

ARTYKUŁ  18.23

Usługa powszechna

Każda Strona ma prawo do określenia rodzaju obowiązku świadczenia usługi powszechnej, który chce zachować, oraz do decydowania o jego zakresie i wykonywaniu. Każda Strona może przyjąć niezbędne środki w celu zabezpieczenia wdrożenia, rozwoju i utrzymania powszechnej usługi pocztowej. Takich środków i obowiązków samych w sobie nie uznaje się za antykonkurencyjne, jeżeli są stosowane w sposób przejrzysty, niedyskryminujący i proporcjonalny.

ARTYKUŁ  18.24

Licencje na świadczenie usług pocztowych

1. Każda Strona może wymagać licencji na świadczenie usług pocztowych. Licencji powinno udzielać się w miarę możliwości w drodze uproszczonej procedury wydawania zezwoleń zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Uzyskanie licencji może wymagać spełnienia zasadniczych wymagań, w tym norm jakości oraz poszanowania wyłącznych i specjalnych praw wyznaczonych operatorów usług zastrzeżonych lub powszechnych usług pocztowych.

3. Jeżeli Strona wymaga licencji:

a) udostępnia publicznie w łatwo dostępnej formie:

(i) prawa i obowiązki wynikające z takiej licencji;

(ii) kryteria, zasady i warunki udzielania licencji; oraz

(iii) w zakresie, w jakim jest to możliwe - informacje o okresie zwykle potrzebnym do podjęcia decyzji w sprawie wniosku o udzielenie licencji;

b) procedury udzielania licencji muszą być przejrzyste, niedyskryminujące i oparte na obiektywnych kryteriach; oraz

c) opłaty licencyjne ⁴⁴  ponoszone przez wnioskodawców w związku ze składaniem wniosków muszą być rozsądne i nie mogą stanowić same w sobie ograniczenia dla świadczenia danej usługi.

4. Status wniosku o udzielenie licencji oraz przyczyny odmowy udzielenia licencji podaje się do wiadomości wnioskodawcy na jego żądanie. Każda Strona, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, zachowuje lub ustanawia procedurę odwołania się przez wnioskodawcę do niezależnego organu krajowego od odmowy udzielenia licencji. Procedura taka musi być przejrzysta, niedyskryminująca i oparta na obiektywnych kryteriach.

koncesji ani obowiązkowych składek za świadczenie usług powszechnych.

ARTYKUŁ  18.25

Niezależność organu regulacyjnego

Każda Strona może wyznaczyć organ regulacyjny, który nie musi być właściwy tylko dla sektora usług pocztowych. Organ regulacyjny musi być prawnie odrębny od jakiegokolwiek podmiotu świadczącego usługi pocztowe i nie może ponosić przed nim odpowiedzialności. Decyzje organów regulacyjnych i stosowane przez nie procedury muszą być bezstronne w odniesieniu do wszystkich uczestników rynku.

PODSEKCJA  4

USŁUGI TELEKOMUNIKACYJNE

ARTYKUŁ  18.26

Zakres stosowania

1. Niniejsza podsekcja określa zasady ram regulacyjnych dla usług telekomunikacyjnych innych niż nadawanie ⁴⁵ , w odniesieniu do których każda Strona podjęła szczegółowe zobowiązania zgodnie z niniejszym rozdziałem.

2. Żadne z postanowień niniejszej podsekcji nie może być interpretowane jako:

a) wymagające od Strony wydania zezwolenia dostawcy usług telekomunikacyjnych pochodzącemu z drugiej Strony na ustanowienie, budowę, nabycie, dzierżawę, obsługę lub udostępnienie sieci przekazu telekomunikacyjnego lub świadczenie usług przekazu telekomunikacyjnego innych niż przewidziane w załącznikach 18-A, 18-B, 18-C i 18-E; lub

b) wymagające od Strony zobowiązania usługodawców pod jej jurysdykcją do ustanowienia, budowy, nabycia, dzierżawy, obsługi lub udostępnienia sieci przekazu telekomunikacyjnego lub świadczenia usług przekazu telekomunikacyjnego, które nie są oferowane ogółowi społeczeństwa.

ARTYKUŁ  18.27

Definicje

Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "podstawowa infrastruktura telekomunikacyjna" ⁴⁶  oznacza infrastrukturę publicznej sieci przekazu telekomunikacyjnego i publiczną usługę przekazu telekomunikacyjnego, które:

(i) są zapewniane wyłącznie lub głównie przez jednego dostawcę lub ograniczoną liczbę dostawców; oraz

(ii) z przyczyn ekonomicznych lub technicznych nie są łatwe do zastąpienia w celu świadczenia usługi;

b) "wzajemne połączenie" oznacza połączenie z dostawcami sieci przekazu telekomunikacyjnego lub usług przekazu telekomunikacyjnego celem umożliwienia użytkownikom jednego dostawcy usług telekomunikacyjnych komunikacji z użytkownikami innego dostawcy usług telekomunikacyjnych oraz dostępu do usług telekomunikacyjnych świadczonych przez innego dostawcę usług telekomunikacyjnych;

c) "licencja" oznacza każdą formę zezwolenia, w tym procedury rejestracji, deklaracji lub powiadamiania lub inne procedury określone w przepisach ustawowych i wykonawczych Strony, które określają prawa i obowiązki specyficzne dla sektora telekomunikacyjnego, przyznane indywidualnemu usługodawcy świadczącemu usługi telekomunikacyjne przez organ regulacyjny, wymagane do świadczenia usług telekomunikacyjnych;

d) "główny dostawca" w sektorze telekomunikacji to dostawca sieci przekazu telekomunikacyjnego lub usług przekazu telekomunikacyjnego, który może w sposób istotny wpłynąć na warunki uczestnictwa - mając na uwadze cenę i podaż - na właściwym rynku usług telekomunikacyjnych w wyniku kontroli nad infrastrukturą podstawową lub wykorzystania swojej pozycji na tym rynku;

e) "publiczna sieć przekazu telekomunikacyjnego" oznacza publiczną infrastrukturę telekomunikacyjną, która umożliwia łączność pomiędzy określonymi punktami zakończenia sieci;

f) "publiczna usługa przekazu telekomunikacyjnego" oznacza usługę przekazu telekomunikacyjnego, w odniesieniu do której Strona wymaga, wprost lub w praktyce, aby była ona oferowana publicznie.

g) "organ regulacyjny" oznacza organ lub organy odpowiedzialne za regulację telekomunikacji, o której mowa w niniejszej podsekcji;

h) "usługodawca" oznacza osobę, której udzielono licencji na świadczenie usług telekomunikacyjnych;

i) "usługi telekomunikacyjne" oznaczają wszystkie usługi polegające na transmisji i odbiorze sygnałów elektromagnetycznych, z wyłączeniem usług polegających na dostarczaniu przesyłanych treści lub sprawowaniu kontroli redakcyjnej nad tymi treściami; oraz

j) "usługa powszechna" oznacza zestaw usług o określonej jakości, który musi być udostępniony wszystkim użytkownikom na terytorium Strony, niezależnie od ich lokalizacji geograficznej oraz po przystępnej cenie.

ARTYKUŁ  18.28

Organ regulacyjny

1. Każda Strona zapewnia, aby jej organ regulacyjny ds. usług telekomunikacyjnych był prawnie odrębny i funkcjonalnie niezależny od jakiegokolwiek dostawcy usług telekomunikacyjnych.

2. Organ regulacyjny musi posiadać wystarczające uprawnienia i zasoby do regulacji sektora. Kompetencje organu regulacyjnego podaje się do wiadomości publicznej w łatwo dostępny i zrozumiały sposób, w szczególności gdy takie zadania zostały powierzone większej liczbie organów.

3. Decyzje organu regulacyjnego i stosowane przez niego procedury muszą być bezstronne w odniesieniu do wszystkich uczestników rynku.

4. Dostawca usług telekomunikacyjnych, którego dotyczy decyzja organu regulacyjnego, ma prawo odwołać się od takiej decyzji do krajowego organu odwoławczego niezależnego od zainteresowanych stron i od organu regulacyjnego. Jeżeli organ odwoławczy nie ma charakteru sądowego, jego decyzja musi być uzasadniona na piśmie i podlegać kontroli bezstronnego i niezależnego krajowego organu sądowego lub administracyjnego.

ARTYKUŁ  18.29

Licencje na świadczenie usług telekomunikacyjnych

1. Każda Strona zapewnia, aby udzielanie licencji odbywało się, w miarę możliwości, w drodze procedury uproszczonej.

2. Każda Strona zapewnia, aby warunki przyznawania praw użytkowania numerów i częstotliwości były podawane do

wiadomości publicznej.

3. Jeżeli Strona wymaga licencji:

a) wszystkie kryteria licencjonowania podaje się do wiadomości publicznej;

b) informuje się o rozsądnym terminie zwykle potrzebnym do podjęcia decyzji w sprawie licencji, licząc od złożenia kompletnego wniosku;

c) w przypadku odmowy udzielenia licencji, na żądanie wnioskodawcy podaje się na piśmie powody takiej odmowy; oraz

d) w przypadku odmowy udzielenia licencji wnioskodawca ubiegający się o licencję ma możliwość odwołania się do krajowego organu odwoławczego.

ARTYKUŁ  18.30

Praktyki antykonkurencyjne

Każda Strona przyjmuje lub zachowuje odpowiednie środki do celów zapobiegania sytuacjom, w których dostawcy usług telekomunikacyjnych, którzy - sami lub wspólnie - są głównym ⁴⁷  dostawcą, rozpoczynają lub kontynuują stosowanie praktyk antykonkurencyjnych. Takie praktyki antykonkurencyjne mogą obejmować nadużywanie pozycji dominującej oraz wszelkie indywidualne lub uzgodnione praktyki, zachowania lub zalecenia, których skutkiem jest ograniczanie, zawężenie, utrudnianie, zakłócanie lub uniemożliwianie obecnej lub przyszłej konkurencji na danym rynku.

ARTYKUŁ  18.31

Dostęp do podstawowej infrastruktury telekomunikacyjnej

Każda Strona zapewnia, aby główny dostawca ⁴⁸  na jej terytorium udzielał dostawcom dostępu do swojej podstawowej infrastruktury telekomunikacyjnej na rozsądnych i niedyskryminujących ⁴⁹  warunkach dotyczących między innymi stawek, norm technicznych, specyfikacji, jakości i utrzymania.

ARTYKUŁ  18.32

Wzajemne połączenie

1. Każda Strona zapewnia, aby dostawca upoważniony do świadczenia usług telekomunikacyjnych na jej terytorium miał prawo do negocjowania wzajemnych połączeń z innymi dostawcami publicznych sieci przekazu telekomunikacyjnego i publicznych usług przekazu telekomunikacyjnego. Wzajemne połączenie powinno być co do zasady uzgodnione w ramach negocjacji handlowych między zainteresowanymi dostawcami.

2. Każda Strona zapewnia, aby dostawcy usług telekomunikacyjnych uzyskujący informacje od innego dostawcy usług telekomunikacyjnych podczas negocjowania uzgodnień o wzajemnym połączeniu wykorzystywali takie informacje wyłącznie do celów, do których je przekazano, i zawsze z poszanowaniem poufności przekazanych lub przechowywanych informacji.

3. Wzajemne połączenie z głównym dostawcą ⁵⁰  jest zapewniane w jakimkolwiek punkcie sieci, w którym jest to technicznie wykonalne. Takie wzajemne połączenie zapewnia się:

a) na niedyskryminujących warunkach - włączając normy i specyfikacje techniczne - i po niedyskryminujących stawkach oraz w jakości nie mniej korzystnej niż ta oferowana w przypadku własnych usług podobnych takiego głównego dostawcy lub podobnych usług niezrzeszonych usługodawców, ich spółek zależnych lub innych podmiotów powiązanych;

b) w sposób terminowy, na warunkach - włączając normy i specyfikacje techniczne - które są przejrzyste, rozsądne, uwzględniają wykonalność ekonomiczną oraz są w wystarczającym stopniu szczegółowe, tak aby dostawca nie musiał płacić za elementy sieci lub infrastrukturę, których nie potrzebuje do świadczenia usługi; oraz

c) na wniosek innego dostawcy usług telekomunikacyjnych i z zastrzeżeniem oceny przez organ regulacyjny, w stosownych przypadkach, we wszelkich punktach, w których jest to technicznie wykonalne, oprócz punktów zakończenia sieci oferowanych większości użytkowników, z zastrzeżeniem rozsądnych opłat.

4. Zasady mające zastosowanie do wzajemnego połączenia z głównym dostawcą podaje się do wiadomości publicznej.

5. Główni dostawcy podają do wiadomości publicznej swoje umowy o wzajemnych połączeniach albo swoje ramowe

oferty dotyczące wzajemnych połączeń, stosownie do przypadku.

6. Każda Strona zapewnia, aby dostawca usług telekomunikacyjnych występujący z wnioskiem o wzajemne połączenie z głównym dostawcą miał prawo do odwołania się, w dowolnym momencie albo po upływie rozsądnego okresu, który został podany do wiadomości publicznej, do niezależnego organu krajowego w celu rozstrzygnięcia sporów dotyczących odpowiednich warunków i stawek dotyczących wzajemnego połączenia. Takim niezależnym organem krajowym może być organ regulacyjny, o którym mowa w art. 18.28.

ARTYKUŁ  18.33

Ograniczone zasoby

Każda Strona przeprowadza własne procedury przyznawania praw użytkowania ograniczonych zasobów, w tym częstotliwości, numerów i prawa drogi, w sposób obiektywny, terminowy, przejrzysty i niedyskryminujący. W zakresie, w jakim jest to możliwe, każda Strona podaje do wiadomości publicznej aktualny stan przydzielonych pasm częstotliwości, ale nie wymaga się szczegółowej identyfikacji częstotliwości dla konkretnych zastosowań rządowych.

ARTYKUŁ  18.34

Usługa powszechna

1. Każda Strona ma prawo do określenia rodzaju obowiązków świadczenia usługi powszechnej, który chce zachować, oraz do decydowania o ich zakresie i wykonaniu. Każda Strona zarządza obowiązkami świadczenia usługi powszechnej w sposób przejrzysty, obiektywny, niedyskryminujący i proporcjonalny.

2. Jeżeli wyznaczanie operatora świadczącego usługę powszechną jest otwarte dla wielu dostawców sieci lub usług telekomunikacyjnych, takie procedury są otwarte dla wszystkich usługodawców. Wyznaczanie odbywa się za pomocą wydajnego, przejrzystego i niedyskryminującego mechanizmu.

ARTYKUŁ  18.35

Poufność informacji

Każda Strona zapewnia poufność telekomunikacji i powiązanych danych o ruchu przesyłanych w ramach korzystania z publicznych sieci przekazu telekomunikacyjnego lub publicznych usług przekazu telekomunikacyjnego, z zastrzeżeniem wymogu, aby środki stosowane w tym celu nie stanowiły środka arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji lub ukrytego ograniczenia w handlu usługami.

ARTYKUŁ  18.36

Spory między dostawcami

Każda Strona zapewnia, aby w przypadku sporu powstałego między dostawcami odpowiedni organ regulacyjny ⁵¹  wydał, na wniosek strony sporu, wiążącą decyzję w celu rozstrzygnięcia sporu w możliwie najkrótszym terminie.

ARTYKUŁ  18.37

Usługi roamingu międzynarodowego

1. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby współpracować na rzecz promowania przejrzystych i rozsądnych stawek za usługi roamingu międzynarodowego w celu wspierania wzrostu handlu między Stronami oraz zwiększania dobrobytu konsumentów.

2. Każda Strona zapewnia, aby dostawcy usług telekomunikacyjnych świadczący usługi roamingu międzynarodowego w zakresie połączeń głosowych, wiadomości tekstowych i transmisji danych świadczyli takie usługi:

a) z zachowaniem jakości podobnej do jakości świadczonej ich własnym klientom detalicznym w państwie, w którym mają siedzibę; oraz

b) z zapewnieniem jasnych i łatwo dostępnych informacji dotyczących dostępu do usług i ich cen.

3. Strony współpracują w zakresie monitorowania realizacji postanowień ust. 1 i 2, a także w zakresie innych kwestii związanych z usługami roamingu międzynarodowego, które mogą zostać zidentyfikowane.

4. Niniejszy artykuł nie zobowiązuje Strony do regulowania stawek za usługi roamingu międzynarodowego ani warunków świadczenia takich usług.

PODSEKCJA  5

USŁUGI FINANSOWE

ARTYKUŁ  18.38

Zakres stosowania

Niniejszą podsekcję stosuje się do środków Strony mających wpływ na świadczenie usług finansowych.

ARTYKUŁ  18.39

Definicje

1. Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "usługa finansowa" oznacza usługę o charakterze finansowym świadczoną przez usługodawcę finansowego Strony; usługi finansowe obejmują następujące rodzaje działalności:

(i) usługi ubezpieczeniowe oraz związane z ubezpieczeniami;

A) ubezpieczenia bezpośrednie (w tym koasekuracja):

(1) na życie; oraz

(2) inne niż na życie;

B) reasekuracja i retrocesja;

C) pośrednictwo ubezpieczeniowe, takie jak usługi brokerskie i agencyjne; oraz

D) usługi pomocnicze związane z ubezpieczeniami, takie jak doradztwo ubezpieczeniowe, usługi aktuarialne, ocena ryzyka oraz likwidacja szkód; oraz

(ii) usługi bankowe i inne usługi finansowe (z wyłączeniem ubezpieczeń):

A) przyjmowanie depozytów i innych funduszy zwrotnych od ludności;

B) udzielanie wszelkiego rodzaju pożyczek i kredytów, w tym kredytów konsumenckich i kredytów hipotecznych, faktoring oraz finansowanie transakcji handlowych;

C) leasing finansowy;

D) wszelkie usługi w zakresie płatności i transferu środków pieniężnych, w tym karty kredytowe, obciążeniowe i debetowe, czeki podróżne oraz czeki bankierskie;

E) gwarancje i zobowiązania;

F) transakcje z użyciem środków własnych lub na rzecz klientów, dokonywane na giełdzie, na rynku pozagiełdowym lub w inny sposób, których przedmiotem są:

(1) instrumenty rynku pieniężnego (w tym czeki, weksle lub certyfikaty depozytowe);

(2) waluty obce;

(3) produkty pochodne, w tym między innymi kontrakty terminowe typu future i opcje;

(4) instrumenty kursu walutowego i stóp procentowych, w tym produkty takie jak swapy lub kontrakty terminowe na stopę procentową;

(5) zbywalne papiery wartościowe; oraz

(6) inne instrumenty zbywalne i aktywa finansowe, w tym kruszce w sztabach;

G) udział w emisji wszelkiego rodzaju papierów wartościowych, w tym w gwarantowaniu i plasowaniu (publicznie lub prywatnie) w charakterze agenta oraz świadczenia usług z tym związanych;

H) pośrednictwo na rynku pieniężnym;

I) zarządzanie aktywami, takie jak zarządzanie płynnością lub portfelem aktywów, wszelkie formy zarządzania inwestycjami zbiorowymi, zarządzanie funduszami emerytalnymi, usługi w zakresie przechowywania, deponowania i powiernictwa;

J) usługi rozliczeniowe i rozrachunkowe dotyczące aktywów finansowych, w tym papierów wartościowych, produktów pochodnych oraz innych instrumentów zbywalnych;

K) dostarczanie i przekazywanie informacji finansowych, przetwarzanie danych finansowych oraz dostarczanie oprogramowania dotyczącego finansów przez dostawców innych usług finansowych; oraz

L) doradztwo, pośrednictwo i inne pomocnicze usługi finansowe w zakresie wszystkich rodzajów działalności wymienionych w lit. A)-K), w tym informacje kredytowe i analizy kredytowe, badania i doradztwo w zakresie inwestycji i portfeli inwestycyjnych, doradztwo w zakresie przejęć oraz restrukturyzacji i strategii przedsiębiorstw;

b) "usługodawca finansowy" oznacza osobę fizyczną lub prawną Strony, z wyjątkiem podmiotów publicznych, zamierzającą świadczyć lub świadczącą usługi finansowe;

c) "nowa usługa finansowa" oznacza usługę o charakterze finansowym, w tym usługi związane z istniejącymi i nowymi produktami lub sposób, w jaki produkt jest dostarczany, która nie jest świadczona przez żadnego usługodawcę finansowego na terytorium Strony, ale która świadczona jest na terytorium drugiej Strony;

d) "organizacja samoregulacyjna" oznacza organ pozarządowy, w tym organizację lub stowarzyszenie, który wykonuje funkcje regulacyjne lub nadzorcze wobec usługodawców finansowych na podstawie upoważnienia udzielonego przez Stronę;

e) "podmiot publiczny" oznacza:

(i) władze publiczne, bank centralny lub organ kształtujący politykę pieniężną Strony lub podmiot będący własnością Strony lub przez nią kontrolowany, który zajmuje się głównie wykonywaniem funkcji publicznych lub działań do celów publicznych, z wyłączeniem podmiotów zajmujących się głównie świadczeniem usług finansowych na warunkach komercyjnych; lub

(ii) podmiot prywatny realizujący zadania wykonywane zwykle przez bank centralny lub organ kształtujący politykę pieniężną, w ramach wykonywania tych zadań.

2. Do celów niniejszej podsekcji i wyłącznie w odniesieniu do usług objętych niniejszą podsekcją "usługi świadczone w związku z wykonywaniem władzy publicznej" oznaczają:

a) działalność prowadzoną przez bank centralny lub organ kształtujący politykę pieniężną lub przez inny podmiot publiczny w ramach realizacji polityki pieniężnej lub kursowej;

b) działalność będącą częścią ustawowego systemu zabezpieczenia społecznego lub powszechnych programów emerytalnych; oraz

c) inną działalność prowadzoną przez podmiot publiczny na rachunek, z gwarancją lub przy wykorzystaniu zasobów finansowych Strony lub jej podmiotów publicznych.

Jeżeli Strona zezwala na prowadzenie któregokolwiek z rodzajów działalności, o których mowa w lit. b) lub c), przez swoich własnych usługodawców finansowych w konkurencji z podmiotem publicznym lub usługodawcą finansowym, pojęcie "usługi finansowe" obejmuje taką działalność, która będzie wówczas wchodzić w zakres stosowania niniejszego rozdziału.

3. Ogólna definicja "usług świadczonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej" zawarta w art. 18.1 ust. 6 nie ma zastosowania do usług objętych niniejszą podsekcją.

ARTYKUŁ  18.40

Wyłączenie ze względów ostrożności

1. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie, aby Strona podjęła środki ze względów ostrożnościowych, takie jak środki służące:

a) ochronie inwestorów, deponentów, uczestników rynku finansowego, ubezpieczonych lub osób, względem których usługodawca finansowy ma obowiązek powierniczy; lub

b) zapewnieniu integralności i stabilności systemu finansowego Strony.

2. Jeżeli środki takie nie są zgodne z postanowieniami niniejszej podsekcji, nie mogą one być wykorzystywane jako sposoby unikania zobowiązań lub obowiązków Strony wynikających z niniejszej podsekcji.

3. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako wymagające od Strony ujawnienia informacji odnoszących się do interesów i rachunków indywidualnych konsumentów lub informacji poufnych lub informacji zastrzeżonych będących w posiadaniu podmiotów publicznych.

ARTYKUŁ  18.41

Skuteczne i przejrzyste regulacje w sektorze usług finansowych

1. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby z wyprzedzeniem udostępniać wszystkim zainteresowanym osobom środki o zastosowaniu ogólnym, które Strona ta proponuje przyjąć. Środki te są udostępniane:

a) poprzez publikację urzędową; lub

b) w innej formie pisemnej lub elektronicznej.

2. Właściwy organ finansowy każdej Strony udostępnia zainteresowanym osobom swoje wymogi dotyczące wypełniania wniosków odnoszących się do świadczenia usług finansowych.

3. Na wniosek wnioskodawcy właściwy organ finansowy informuje wnioskodawcę o statusie jego wniosku. Jeżeli organ taki wymaga od wnioskodawcy dodatkowych informacji, powiadamia o tym wnioskodawcę bez zbędnej zwłoki.

4. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby zapewnić wdrażanie i stosowanie na swoim terytorium międzynarodowych norm dotyczących regulacji i nadzoru nad sektorem usług finansowych oraz przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się od nich. Do takich międzynarodowych norm należą normy przyjęte przez grupę G-20, Radę Stabilności Finansowej, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego, Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych, FATF oraz Światowe Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych w ramach OECD, a także międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej. W tym celu Strony współpracują ze sobą oraz wymieniają się informacjami i doświadczeniami w tym zakresie.

ARTYKUŁ  18.42

Nowe usługi finansowe

1. Każda Strona zezwala usługodawcy finansowemu drugiej Strony mającemu siedzibę na jej terytorium na świadczenie na jej terytorium nowych usług finansowych w zakresie podsektorów usług finansowych objętych zobowiązaniami określonymi w załącznikach 18-A, 18-B, 18-C i 18-E, z zastrzeżeniem ustanowionych w nich zasad, ograniczeń, warunków i kwalifikacji.

2. Nowa usługa finansowa musi być świadczona zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony, na której terytorium ma być świadczona, i podlega zatwierdzeniu, regulacji i nadzorowi właściwych organów tej Strony.

ARTYKUŁ  18.43

Uznawanie środków przezorności

1. Strona może uznać środki przezorności drugiej Strony ustalając, w jaki sposób stosowane są środki Strony odnoszące się do usług finansowych. Uznawanie takie może być dokonane poprzez harmonizację lub w inny sposób, może być oparte na porozumieniu lub ustaleniu lub może być przyznane jednostronnie.

2. Strona będąca stroną przyszłego lub istniejącego porozumienia lub ustalenia z państwem trzecim, o którym to porozumieniu lub ustaleniu mowa w ust. 1, przyznaje drugiej Stronie odpowiednią możliwość negocjowania jej przystąpienia do takich porozumień lub ustaleń lub negocjowania porównywalnych porozumień lub ustaleń, na warunkach, w których zapewniony zostanie równoważny poziom regulacji, nadzoru, wdrożenia takich przepisów, a w stosownych przypadkach, równoważne procedury dotyczące wymiany informacji między stronami takiego porozumienia lub ustalenia. W przypadku gdy Strona przyznaje uznanie jednostronnie, zapewnia drugiej Stronie dostateczną możliwość wykazania, że istnieją takie okoliczności.

ARTYKUŁ  18.44

Organizacje samoregulacyjne

1. Jeżeli Strona uzależnia możliwość świadczenia usług finansowych przez usługodawców finansowych drugiej Strony na zasadach równorzędnych z zasadami dotyczącymi usługodawców finansowych Strony od członkostwa lub uczestnictwa w organizacji samoregulacyjnej lub od dostępu do takiej organizacji lub jeżeli Strona bezpośrednio lub pośrednio zapewnia takim organizacjom przywileje lub korzyści w zakresie świadczenia usług finansowych, Strona ta zapewnia stosowanie przez te organizacje samoregulacyjne art. 18.4 w odniesieniu do usługodawców finansowych mających siedzibę na terytorium tej Strony.

2. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że żadne z postanowień niniejszego artykułu nie stoi na przeszkodzie, aby organizacja samoregulacyjna, o której mowa w ust. 1, przyjęła własne niedyskryminujące wymogi lub procedury. W zakresie, w jakim takie środki są podejmowane przez organy pozarządowe oraz nie są podejmowane w związku z wykonywaniem uprawnień przekazanych przez władze lub organy centralne, regionalne lub lokalne, nie uznaje się ich za środki Strony i nie wchodzą one w zakres stosowania niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  18.45

Systemy płatności i rozliczeń

Na podstawie wymogów regulacyjnych i zgodnie z art. 18.4 każda Strona przyznaje usługodawcom finansowym drugiej Strony mającym siedzibę na jej terytorium dostęp do systemów płatności i rozliczeń obsługiwanych przez podmioty publiczne oraz do urzędowej konsolidacji długu i refinansowania, dostępnych w ramach zwykłego prowadzenia działalności. Niniejszy artykuł nie ma na celu przyznania dostępu do narzędzi kredytodawcy ostatniego stopnia Strony (krajowy bank centralny lub inny organ kształtujący politykę pieniężną).

PODSEKCJA  6

HANDEL ELEKTRONICZNY

ARTYKUŁ  18.46

Cel i zakres stosowania

1. Uznając, że handel elektroniczny zwiększa możliwości handlowe w wielu sektorach działalności gospodarczej, Strony uzgadniają, że będą promowały rozwój handlu elektronicznego między sobą, w tym poprzez współpracę w sprawach związanych z handlem elektronicznym w ramach postanowień niniejszej podsekcji.

2. Niniejszą podsekcję stosuje się do środków mających wpływ na handel drogą elektroniczną.

3. Strony uznają zasadę neutralności technologicznej w handlu elektronicznym.

4. Postanowień niniejszej podsekcji nie stosuje się do usług hazardowych, usług radiofuzyjnych, audiowizualnych, usług notariuszy lub usług świadczonych w ramach zawodów równorzędnych oraz usług reprezentacji prawnej.

ARTYKUŁ  18.47

Definicje

Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "konsument" oznacza osobę fizyczną lub - jeżeli krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze każdej Strony tak stanowią - osobę prawną, która korzysta z publicznej usługi przekazu telekomunikacyjnego w rozumieniu art. 18.27 lit. f) lub wnioskuje o taką usługę, w celach niezwiązanych z działalnością handlową, gospodarczą lub zawodową;

b) "bezpośrednia komunikacja marketingowa" oznacza każdą formę reklamy, która służy przekazywaniu przez osobę wiadomości marketingowych bezpośrednio do użytkowników końcowych poprzez publiczne sieci telekomunikacyjne i, do celów niniejszej Umowy, obejmuje przynajmniej pocztę elektroniczną oraz wiadomości tekstowe i multimedialne (SMS i MMS);

c) "usługa uwierzytelniania elektronicznego" oznacza usługę, która umożliwia potwierdzenie:

(i) identyfikacji elektronicznej osoby; lub

(ii) pochodzenia i integralności danych w postaci elektronicznej;

d) "podpis elektroniczny" oznacza dane w postaci elektronicznej, które są dołączone do innych danych w postaci elektronicznej lub logicznie z nimi powiązane, i który spełnia następujące wymogi:

(i) jest wykorzystywany przez osobę fizyczną do wyrażania zgody dotyczącej danych w postaci elektronicznej, do których się odnosi, lub przez osobę prawną do zapewniania pochodzenia i integralności danych elektronicznych, do których się odnosi; oraz

(ii) jest powiązany z danymi w postaci elektronicznej, do których się odnosi, w sposób umożliwiający wykrycie każdej kolejnej zmiany tych danych;

e) "użytkownik końcowy" oznacza osobę korzystającą z publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub wnioskującą o takie usługi, jako konsument albo w celach związanych z działalnością handlową, gospodarczą lub zawodową.

ARTYKUŁ  18.48

Opłaty celne od transmisji elektronicznych

1. Strona nie może nakładać opłat celnych od transmisji elektronicznych między osobą jednej Strony a osobą drugiej Strony.

2. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że ust. 1 nie wyklucza nakładania przez Stronę wewnętrznych podatków, opłat lub innych należności od transmisji elektronicznych, pod warunkiem że takie podatki, opłaty lub należności są nakładane w sposób zgodny z niniejszą częścią niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  18.49

Zasada niewymagania uprzedniego zezwolenia

1. Strony dokładają wszelkich starań, aby nie wymagać uprzedniego zezwolenia na świadczenie usługi drogą elektroniczną wyłącznie ze względu na fakt, że usługa jest świadczona drogą elektroniczną, oraz nie przyjmować ani nie zachowywać innych wymogów mających równoważny skutek.

2. Ust. 1 nie stosuje się do usług telekomunikacyjnych zdefiniowanych w art. 18.27 ppkt (i) ani usług finansowych zdefiniowanych w art. 18.39 ust. 1 lit. a).

3. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby Strona przyjęła lub zachowała środki niezgodne z ust. 1 w celu osiągnięcia uzasadnionego celu polityki publicznej zgodnie z:

a) art. 18.1 ust. 4;

b) art. 18.40;

c) art. 28.1; oraz d) art. 28.2.

ARTYKUŁ  18.50

Zawieranie umów drogą elektroniczną

Każda Strona zapewnia, aby jej system prawny umożliwiał zawieranie umów drogą elektroniczną oraz aby jej przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące umów nie stwarzały przeszkód dla korzystania z umów elektronicznych ani nie skutkowały pozbawieniem takich umów skutków prawnych i ważności ze względu na fakt, że zostały zawarte drogą elektroniczną, chyba że przepisy ustawowe i wykonawcze Stron tak stanowią ⁵² .

ARTYKUŁ  18.51

Podpis elektroniczny i usługi uwierzytelniania elektronicznego

1. Strona nie może kwestionować skutków prawnych i dopuszczalności jako dowodu w postępowaniu sądowym podpisu elektronicznego i usługi uwierzytelniania elektronicznego wyłącznie na podstawie tego, że mają one formę elektroniczną.

2. Strona nie może przyjmować lub zachować środków regulujących podpis elektroniczny i usługi uwierzytelniania elektronicznego, które:

a) zakazywałyby stronom transakcji elektronicznej wspólnego określenia odpowiednich metod elektronicznych dotyczących ich transakcji; lub

b) pozbawiałyby strony transakcji elektronicznej możliwości przedstawienia organom sądowym i administracyjnym dowodów na to, że ich transakcja elektroniczna jest zgodna z wymogami prawnymi w odniesieniu do podpisu elektronicznego i usług uwierzytelniania elektronicznego.

ARTYKUŁ  18.52

Niezamówione materiały do celów bezpośredniej komunikacji marketingowej

1. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby skutecznie chronić użytkowników końcowych przed niezamówionymi materiałami do celów bezpośredniej komunikacji marketingowej.

2. Każda Strona dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, aby osoby nie wysyłały materiałów do celów bezpośredniej komunikacji marketingowej konsumentom, którzy nie wyrazili zgody ⁵³  na otrzymywanie takich materiałów.

3. Niezależnie od ust. 2 każda Strona zezwala osobom, które zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi tej Strony zgromadziły dane kontaktowe konsumenta w związku ze sprzedażą produktu lub usługi, na wysyłanie do tego konsumenta materiałów do celów bezpośredniej komunikacji marketingowej, dotyczących ich własnych produktów lub usług o podobnym charakterze.

4. Każda Strona dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, aby materiały do celów bezpośredniej komunikacji marketingowej były wyraźnie rozpoznawalne jako takie, jednoznacznie informowały o tym, w czyim imieniu są przekazywane, oraz zawierały niezbędne informacje umożliwiające użytkownikom końcowym bezpłatne zażądanie zaprzestania ich przekazywania w dowolnym momencie.

ARTYKUŁ  18.53

Ochrona konsumentów

1. Strony uznają znaczenie przyjęcia i zachowania przejrzystych i skutecznych środków ochrony konsumentów, w tym przed oszukańczymi i wprowadzającymi w błąd praktykami handlowymi, gdy dokonują oni transakcji handlu elektronicznego.

2. Do celów ust. 1 Strony przyjmują lub zachowuje środki przyczyniające się do zwiększenia zaufania konsumentów, w tym środki zakazujące oszukańczych i podstępnych praktyk handlowych. Środki te przewidują między innymi:

a) prawo konsumentów do jasnych i dokładnych informacji na temat usługi i świadczącego ją usługodawcy;

b) obowiązek przedsiębiorstw handlowych do działania w dobrej wierze oraz do przestrzegania uczciwych praktyk rynkowych, w tym w odpowiedzi na pytania konsumentów;

c) zakaz pobierania od konsumentów opłat za usługi niezamówione lub świadczone w okresie, na który konsument nie wyraził zgody; oraz

d) dostęp konsumentów do środków ochrony prawnej pozwalających im na dochodzenie swoich praw, w tym prawo do środków ochrony prawnej w przypadku usług opłaconych, ale nieświadczonych zgodnie z ustaleniami.

3. Strony uznają znaczenie współpracy między swoimi jednostkami organizacyjnymi odpowiedzialnymi za ochronę konsumentów lub innymi odpowiednimi organami w zakresie działalności związanej z handlem elektronicznym w celu ochrony konsumentów i zwiększenia zaufania konsumentów.

ARTYKUŁ  18.54

Współpraca regulacyjna w zakresie handlu elektronicznego

1. Strony prowadzą na wspólnie uzgodnionych warunkach współpracę i dialog w kwestiach regulacyjnych związanych z handlem elektronicznym, które dotyczą między innymi:

a) uznawania i ułatwiania świadczenia interoperacyjnych transgranicznych usług podpisu elektronicznego i uwierzytelniania elektronicznego;

b) odpowiedzialności usługodawców będących pośrednikami w odniesieniu do przesyłania lub przechowywania informacji;

c) postępowania z materiałami co celów bezpośredniej komunikacji marketingowej;

d) ochrony konsumentów w dziedzinie handlu elektronicznego

e) promowania handlu bez użytku dokumentów papierowych; oraz

f) innych kwestii mających związek z rozwojem handlu elektronicznego.

2. Współpraca, o której mowa w ust. 1, koncentruje się na wymianie informacji na temat przepisów ustawowych i wykonawczych Stron dotyczących tych kwestii, a także na wdrażaniu takich przepisów ustawowych i wykonawczych.

ARTYKUŁ  18.55

Uzgodnienia dotyczące usług komputerowych

1. Strony postanawiają, że do celów liberalizacji handlu usługami zgodnie z art. 18.3 i 18.4 następujące usługi uznaje się za usługi komputerowe i usługi powiązane, niezależnie od tego, czy są świadczone za pośrednictwem sieci, w tym internetu:

a) doradztwo, strategię, analizę, planowanie, specyfikację, projektowanie, opracowanie, instalację, wdrożenie, integrowanie, testowanie, debugowanie, aktualizowanie, wsparcie, pomoc techniczną lub zarządzanie komputerami albo systemami komputerowymi;

b) programy komputerowe określone jako zestawy instrukcji wymaganych do pracy i komunikacji komputerów (zewnętrznej i wewnętrznej), a także doradztwo, strategię, analizę, planowanie, specyfikację, projektowanie, opracowanie, instalację, wdrożenie, integrowanie, testowanie, debugowanie, aktualizowanie, dostosowanie, konserwację, wsparcie, pomoc techniczną, zarządzanie programami komputerowymi lub ich użytkowanie;

c) przetwarzanie danych, przechowywanie danych, hosting danych lub usługi w zakresie baz danych;

d) usługi konserwacji i naprawy maszyn biurowych oraz sprzętu, w tym komputerów; oraz

e) usługi w zakresie szkolenia pracowników klienta, związane z programami komputerowymi, komputerami lub systemami komputerowymi, gdzie indziej nieklasyfikowane.

2. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że usługi, których świadczenie jest możliwe dzięki usługom komputerowym i usługom powiązanym, same w sobie nie muszą być uznawane za usługi komputerowe i usługi powiązane.

SEKCJA  D

POSTANOWIENIA KOŃCOWE I WYJĄTKI

ARTYKUŁ  18.56

Punkty kontaktowe

1. Nie później niż 1 (jeden) rok od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy każda Strona wyznacza punkty kontaktowe i przekazuje drugiej Stronie ich dane kontaktowe w celu:

a) ułatwienia przekazywania drugiej Stronie informacji dotyczących wykonania niniejszego rozdziału, takich jak:

(i) handlowe i techniczne aspekty świadczenia usług; oraz

(ii) informacje dotyczące rejestracji, uznawania i uzyskiwania kwalifikacji zawodowych; oraz

b) rozważenia innych kwestii dotyczących wykonania niniejszego rozdziału, które zostały przekazane przez Stronę.

2. Każda Strona bezzwłocznie powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach dotyczących tych punktów kontaktowych.

ARTYKUŁ  18.57

Podkomitet ds. Handlu Usługami i Zakładania Przedsiębiorstw

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4 i 9.9 Podkomitet ds. Handlu Usługami i Zakładania Przedsiębiorstw, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) prowadzi przygotowawcze prace techniczne w przypadku przeglądu niniejszego rozdziału zgodnie z art. 18.58; oraz

b) omawia zagadnienia istotne dla handlu usługami i zakładania przedsiębiorstw, w tym możliwości rozszerzenia wzajemnych inwestycji w sektorach usługowym i nieusługowym.

2. Podkomitet ds. Handlu Usługami i Zakładania Przedsiębiorstw może zapraszać, na zasadzie ad hoc, przedstawicieli odpowiednich podmiotów posiadających niezbędną wiedzę fachową w zakresie zagadnień, które mają być rozpatrywane.

ARTYKUŁ  18.58

Klauzula przeglądowa

Zważywszy na cele niniejszego rozdziału, może on zostać poddany przeglądowi nie wcześniej niż 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy lub w ramach ogólnego przeglądu niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  18.59

Odmowa przyznania korzyści

Strona może odmówić przyznania korzyści wynikających z niniejszego rozdziału:

a) w odniesieniu do świadczenia usługi, jeżeli ustali, że usługa jest świadczona z państwa trzeciego lub na terytorium państwa trzeciego; lub

b) osobie prawnej, jeżeli ustali, że jest ona osobą prawną z państwa trzeciego.

ROZDZIAŁ  19

TRANSFERY LUB PŁATNOŚCI ZWIĄZANE Z TRANSAKCJAMI NA RACHUNKU BIEŻĄCYM, PRZEPŁYWY KAPITAŁU I TYMCZASOWE ŚRODKI OCHRONNE

ARTYKUŁ  19.1

Rachunek kapitałowy

W odniesieniu do transakcji na rachunku kapitałowym i finansowym bilansu płatniczego każda Strona zezwala na swobodny przepływ kapitału do celów dokonywania inwestycji bezpośrednich zgodnie z rozdziałem 18. Takie przepływy obejmują likwidację lub repatriację takiego kapitału.

ARTYKUŁ  19.2

Rachunek bieżący

Każda Strona zezwala, w walucie w pełni wymienialnej oraz zgodnie z postanowieniami Umowy o Międzynarodowym Funduszu Walutowym przyjętej na konferencji monetarno-finansowej Narodów Zjednoczonych w Bretton Woods, New Hampshire, dnia 22 lipca 1944 r. (zwanej dalej "Umową o Międzynarodowym Funduszu Walutowym"), na dokonywanie - w stosownych przypadkach -płatności i transferów związanych z transakcjami na rachunku bieżącym bilansu płatniczego objętych zakresem stosowania niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  19.3

Stosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących transferów lub płatności związanych z transakcjami na rachunku bieżącym oraz przepływów kapitału

Żadne z postanowień art. 19.1 i 19.2 nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie, aby Strona stosowała, w sposób sprawiedliwy i niedyskryminujący oraz niestanowiący ukrytego ograniczenia dotyczącego transferów lub płatności związanych z transakcjami na rachunku bieżącym lub przepływów kapitału, swoje przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące:

a) upadłości, niewypłacalności lub ochrony praw wierzycieli;

b) emisji papierów wartościowych, obrotu nimi lub dokonywania na nich transakcji;

c) czynów zabronionych ⁵⁴ ;

d) sprawozdawczości finansowej lub przechowywania zapisów dotyczących transferów, w przypadku gdy jest to konieczne do wspierania organów ścigania lub organów regulacyjnych w dziedzinie finansów; lub

e) wykonania wyroków wydanych w ramach postępowania sądowego.

ARTYKUŁ  19.4

Tymczasowe środki ochronne

Jeżeli w wyjątkowych okolicznościach transfery lub płatności związane z transakcjami na rachunku bieżącym lub przepływy kapitału powodują lub grożą spowodowaniem poważnych trudności w funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej Unii Europejskiej, Unia Europejska może przyjąć środki ochronne, które są absolutnie niezbędne do zaradzenia tym trudnościom lub groźbie ich wystąpienia, na okres nieprzekraczający 6 (sześciu) miesięcy.

ARTYKUŁ  19.5

Ograniczenia mające na celu ochronę bilansu płatniczego

1. Jeżeli w wyjątkowych okolicznościach Strona doświadcza poważnych trudności w zakresie bilansu płatniczego, w tym związanych z funkcjonowaniem polityki pieniężnej lub polityki kursowej, trudności w zakresie finansów zagranicznych lub groźby ich wystąpienia, Strona może przyjąć lub zachować środków ograniczających w odniesieniu do transferów lub płatności związanych z transakcjami na rachunku bieżącym lub przepływów kapitału.

2. Środki, o których mowa w ust. 1:

a) muszą mieć charakter niedyskryminujący w porównaniu z tymi stosowanymi wobec państw trzecich w podobnych sytuacjach;

b) muszą być zgodne, w stosownych przypadkach, z postanowieniami Umowy o Międzynarodowym Funduszu Walutowym;

c) nie mogą prowadzić do niepotrzebnych szkód dla handlowych, gospodarczych lub finansowych interesów drugiej Strony; oraz

d) muszą być tymczasowe, proporcjonalne i absolutnie niezbędne do zaradzenia trudnościom.

Środki, o których mowa w ust. 1, są stopniowo wycofywane w miarę poprawy sytuacji, o której mowa w ust. 1. W przypadku wystąpienia bardzo wyjątkowych okoliczności, w których Strona zamierza przedłużyć obowiązywanie tych środków na okres dłuższy niż 1 (jeden) rok, Strona ta powiadamia drugą Stronę, że wprowadzi takie przedłużenie.

ARTYKUŁ  19.6

Postanowienia końcowe

1. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako ograniczenie praw podmiotów gospodarczych Stron do korzystania z korzystniejszego traktowania, które może być przewidziane w istniejących dwustronnych lub wielostronnych porozumieniach, których Strona jest stroną.

2. Strony konsultują się celem ułatwienia objęcia przepływu kapitału pomiędzy nimi zakresem stosowania niniejszej Umowy, aby przyczynić się do realizacji celów niniejszej Umowy.

ROZDZIAŁ  20

ZAMÓWIENIA RZĄDOWE

ARTYKUŁ  20.1

Cele

Strony uznają, że przejrzyste, konkurencyjne i otwarte procedury przetargowe przyczyniają się do rozwoju gospodarczego i przyjmują za cel skuteczne otwarcie swoich rynków zamówień.

ARTYKUŁ  20.2

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "towary lub usługi komercyjne" oznaczają towary lub usługi na ogół sprzedawane lub oferowane do sprzedaży na rynku komercyjnym nabywcom niepublicznym i przez takich nabywców zwykle nabywane do celów niepublicznych;

b) "usługa budowlana" oznacza usługę, której celem jest realizacja, za pomocą dowolnych środków, robót inżynieryjnych lub budowlanych, zgodnie z działem 51 CPC;

c) "aukcja elektroniczna" oznacza powtarzalny proces realizowany z wykorzystaniem środków elektronicznych służący do przedstawienia przez dostawców nowych cen albo nowych wartości w przypadku wymiernych elementów oferty innych niż cena i związanych z kryteriami oceny, lub obu tych elementów, w wyniku którego powstaje ranking ofert lub zmiana kolejności ofert w rankingu;

d) "na piśmie" lub "pisemne" oznacza każde wyrażenie słowne lub liczbowe, które można odczytać, powielić, a następnie przekazać, co może obejmować informacje przesyłane i przechowywane w formie elektronicznej;

e) "przetarg bezpośredni" oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą podmiot zamawiający kontaktuje się z wybranym przez siebie dostawcą lub wybranymi przez siebie dostawcami;

f) "środek" oznacza ustawy, rozporządzenia, procedury, wytyczne lub praktyki administracyjne lub działania podmiotu zamawiającego dotyczące zamówienia objętego niniejszą Umową;

g) "wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania" oznacza wykaz dostawców uznanych przez podmiot zamawiający za spełniających warunki wpisania do tego wykazu, z którego podmiot zamawiający zamierza skorzystać więcej niż raz;

h) "negocjacje" oznaczają sposób prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia z zastrzeżeniem zasad przejrzystości i niedyskryminacji, który jest ograniczony do szczególnych sytuacji, w których podmioty zamawiające mogą negocjować z dostawcami, gdy spełnione są określone warunki;

i) "ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia" oznacza ogłoszenie opublikowane przez podmiot zamawiający, w którym zaprasza on zainteresowanych dostawców do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału lub złożenia oferty;

j) "zobowiązania offsetowe" oznaczają środki stosowane do zachęcania do rozwoju lokalnego lub do poprawy bilansu płatniczego poprzez korzystanie z zawartości krajowej, licencje na technologię, wymogi inwestycyjne, handel wymienny lub podobne wymogi;

k) "przetarg otwarty" oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą każdy zainteresowany dostawca może złożyć ofertę;

l) "podmiot zamawiający" oznacza podmiot objęty dodatkami do załączników od 20-A do 20-E;

m) "kwalifikujący się dostawca" oznacza dostawcę uznanego przez podmiot zamawiający za spełniającego warunki udziału;

n) "przetarg selektywny" oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą podmiot zamawiający zaprasza do składania ofert jedynie kwalifikujących się dostawców;

o) "usługi" obejmują usługi budowlane, o ile nie postanowiono inaczej;

p) "norma" oznacza dokument zatwierdzony przez uznaną jednostkę, określający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub cechy charakterystyczne towarów lub usług, lub związanych z nimi procesów i metod produkcji, których przestrzeganie nie jest obowiązkowe; dokument ten może również zawierać wyłącznie terminologię, symbole, wymogi dotyczące opakowania, oznakowania lub etykietowania odnoszące się do towaru, usługi, procesu lub metody produkcji, lub może dotyczyć wyłącznie tych kwestii;

q) "dostawca" oznacza osobę lub osoby, które dostarczają lub mogą dostarczać towary lub usługi; oraz

r) "specyfikacja techniczna" oznacza wymóg w postępowaniu przetargowym, który:

(i) określa charakterystykę towarów lub usług będących przedmiotem zamówienia, w tym jakość, wydajność, bezpieczeństwo i wymiary, lub procedury i metody ich produkcji lub świadczenia; lub

(ii) wskazuje warunki dotyczące terminologii, symboli, opakowania, oznakowania lub etykietowania w odniesieniu do towaru lub usługi.

ARTYKUŁ  20.3

Zakres stosowania

1. Niniejszy rozdział stosuje się do zamówień objętych niniejszą Umową. Zamówienie objęte niniejszą Umową oznacza zamówienie do celów publicznych:

a) na towary, usługi lub połączenie towarów i usług:

(i) określone w dodatkach każdej Strony do załączników od 20-A do 20-E; oraz

(ii) udzielane w celach innych niż komercyjna sprzedaż lub odsprzedaż, lub wykorzystanie do produkcji lub dostawy towarów lub usług przeznaczonych do komercyjnej sprzedaży lub odsprzedaży;

b) realizowane za pomocą dowolnych środków umownych, w tym: zakupu; leasingu; oraz najmu lub sprzedaży ratalnej, z opcją zakupu lub bez tej opcji;

c) którego wartość w chwili publikacji ogłoszenia zgodnie z art. 20.13 jest co najmniej równa odpowiedniemu progowi określonemu w dodatkach każdej Strony do załączników od 20-A do 20-E;

d) składane przez podmiot zamawiający określony w dodatkach każdej Strony do załączników od 20-A do 20-E; oraz

e) którego nie wyłączono w inny sposób z zakresu stosowania niniejszej Umowy.

2. O ile dodatki każdej Strony do załączników od 20-A do 20-E nie stanowią inaczej, niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

a) nabycia lub dzierżawy gruntów, istniejących budynków lub innych nieruchomości lub praw do nich;

b) porozumień pozaumownych lub jakichkolwiek form wsparcia, którego udziela Strona, w tym porozumień o współpracy, dotacji, pożyczek, udziałów kapitałowych, gwarancji i ulg podatkowych, rządowych dostaw towarów i świadczenia usług krajowym, regionalnym lub lokalnym podmiotom władzy;

c) zamówienia lub nabycia usług agencji fiskalnych lub instytucji depozytowych, usług likwidacji i zarządzania na potrzeby regulowanych instytucji finansowych lub usług w zakresie sprzedaży, umorzenia i dystrybucji długu publicznego, łącznie z pożyczkami i obligacjami państwowymi, wekslami i innymi papierami wartościowymi;

d) umów o pracę w sektorze publicznym; lub e) zamówień udzielanych:

(i) w celu udzielenia międzynarodowego wsparcia, w tym pomocy rozwojowej;

(ii) zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami umowy międzynarodowej dotyczącej stacjonowania wojsk;

(iii) zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami umowy międzynarodowej dotyczącej wspólnej realizacji projektu przez państwa-sygnatariuszy; lub

(iv) zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami organizacji międzynarodowej lub w ramach finansowania poprzez międzynarodowe dotacje, pożyczki lub inny rodzaj wsparcia, jeżeli mająca zastosowanie procedura lub warunki byłyby niezgodne z niniejszym rozdziałem.

3. Każda Strona określa w każdym z dodatków do załączników od 20-A do 20-E następujące informacje:

a) w dodatkach 20-A-1, 20-B-1, 20-C-1, 20-D-1 i 20-E-1 - podmioty władzy centralnej, których zamówienia są objęte niniejszym rozdziałem;

b) w dodatkach 20-A-2, 20-B-2, 20-C-2, 20-D-2 i 20-E-2 - podmioty władzy poniżej poziomu centralnego, których zamówienia są objęte niniejszym rozdziałem;

c) w dodatkach 20-A-3, 20-B-3, 20-C-3, 20-D-3 i 20-E-3 - wszystkie inne podmioty, których zamówienia są objęte niniejszym rozdziałem;

d) w dodatkach 20-A-4, 20-B-4, 20-C-4, 20-D-4 i 20-E-4 - towary objęte niniejszym rozdziałem;

e) w dodatkach 20-A-5, 20-B-5, 20-C-5, 20-D-5 i 20-E-5 - usługi, z wyjątkiem usług budowlanych, objęte niniejszym rozdziałem;

f) w dodatkach 20-A-6, 20-B-6, 20-C-6, 20-D-6 i 20-E-6 - usługi budowlane objęte niniejszym rozdziałem; oraz

g) w dodatkach 20-A-7, 20-B-7, 20-C-7, 20-D-7 i 20-E-7 -uwagi ogólne.

4. W przypadku gdy podmiot zamawiający wymaga w ramach zamówienia objętego niniejszą Umową, aby osoba nieobjęta dodatkami Strony do załączników od 20-A do 20-E uczestniczyła w przetargach w jej imieniu, stosuje się odpowiednio art. 20.6.

ARTYKUŁ  20.4

Wycena zamówień

1. Szacując wartość zamówienia w celu ustalenia, czy jest ono objęte niniejszą Umową, podmiot zamawiający:

a) nie może dzielić zamówienia na oddzielne zamówienia ani wybierać lub stosować określonej metody wyceny w celu oszacowania wartości zamówienia z zamiarem całkowitego lub częściowego wyłączenia go z zakresu stosowania niniejszej części niniejszej Umowy; oraz

b) uwzględnia szacunkową maksymalną całkowitą wartość zamówienia dla całego okresu obowiązywania umowy, bez względu na to, czy jest ono udzielane jednemu dostawcy czy większej liczbie dostawców, biorąc pod uwagę wszystkie rodzaje wynagrodzenia, w tym:

(i) składki, opłaty, prowizje i odsetki; oraz

(ii) jeżeli w zamówieniu przewidziano możliwość wykorzystania opcji - całkowitą wartość takich opcji.

2. Jeżeli pokrycie określonego zapotrzebowania prowadzi do zawarcia więcej niż jednej umowy lub zawarcia odrębnych umów na poszczególne części (zwanych dalej w obu przypadkach "powtarzającymi się zamówieniami"), podstawą obliczenia szacunkowej maksymalnej całkowitej wartości zamówienia jest:

a) wartość powtarzających się zamówień na towary lub usługi tego samego typu udzielonych w ciągu poprzednich 12 (dwunastu) miesięcy lub w poprzednim roku budżetowym podmiotu zamawiającego, dostosowana, w miarę możliwości, aby uwzględnić przewidywane zmiany w ilości lub wartości zamawianych towarów lub usług w okresie kolejnych 12 (dwunastu) miesięcy; lub

b) szacunkowa wartość powtarzających się zamówień na towary lub usługi tego samego typu, które mają zostać udzielone w ciągu 12 (dwunastu) miesięcy następujących po udzieleniu pierwszego zamówienia lub w ciągu roku budżetowego podmiotu zamawiającego.

3. W przypadku zamówień w postaci dzierżawy, wynajmu lub sprzedaży ratalnej towarów lub usług lub zamówień, w przypadku których nie określono całkowitej ceny, podstawą wyceny jest:

a) w przypadku umów w sprawie zamówień na czas określony:

(i) jeżeli okres obowiązywania umowy wynosi nie więcej niż 12 (dwanaście) miesięcy - szacunkowa całkowita wartość maksymalna zamówienia w okresie obowiązywania umowy; lub

(ii) jeżeli okres obowiązywania umowy przekracza 12 (dwanaście) miesięcy - szacunkowa całkowita wartość maksymalna zamówienia, łącznie z każdą szacunkową wartością końcową;

b) w przypadku umów w sprawie zamówień na czas nieokreślony - szacowana miesięczna opłata pomnożona przez 48 (czterdzieści osiem); oraz

c) w przypadku gdy nie jest pewne, czy umowa jest zawierana na czas nieokreślony czy określony, stosuje się lit. b).

ARTYKUŁ  20.5

Wyjątki dotyczące bezpieczeństwa i wyjątki o charakterze ogólnym

1. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie, aby Strona podejmowała działania lub nie ujawniała informacji, które uzna za konieczne do ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa związanych z zakupem broni, amunicji, produktów związanych z obronnością lub materiałów wojennych lub z zamówieniami niezbędnymi do celów bezpieczeństwa narodowego lub obrony narodowej.

2. Z zastrzeżeniem wymogu, aby środków takich nie stosowano w sposób, który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między Stronami, na których terytorium panują takie same warunki, lub ukryte ograniczenie w handlu między Stronami, żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie, aby Strona przyjęła lub zachowała środki:

a) dotyczące towarów lub usług pochodzących z pracy osób z niepełnosprawnościami, instytucji charytatywnych lub pracy więźniów;

b) niezbędne do ochrony moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego;

c) niezbędne do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, w tym środków ochrony środowiska; lub d) niezbędne do ochrony własności intelektualnej.

ARTYKUŁ  20.6

Niedyskryminacja

1. W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową:

a) Unia Europejska, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia natychmiast i bezwarunkowo towarom i usługom Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR oraz dostawcom z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR oferującym te towary i usługi traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, jakie przyznaje swoim krajowym towarom, usługom i dostawcom;

b) każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR, łącznie z jego podmiotami zamawiającymi, zapewnia natychmiast i bezwarunkowo towarom i usługom Unii Europejskiej oraz dostawcom z Unii Europejskiej oferującym te towary i usługi traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie, jakie przyznaje swoim krajowym towarom, usługom i dostawcom.

2. W odniesieniu do środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową Unia Europejska ani żadne z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, łącznie z ich odpowiednimi podmiotami zamawiającymi, nie może:

a) traktować dostawcy prowadzącego działalność lokalną mniej preferencyjnie niż innego dostawcę prowadzącego działalność lokalną ze względu na stopień powiązań zagranicznych z osobami drugiej Strony lub na udział w nim osób drugiej Strony ^{55 ( 56} ; ani

b) dyskryminować lokalnie utworzonego dostawcy ze względu na to, że towary lub usługi oferowane przez tego dostawcę w związku z danym zamówieniem są towarami lub usługami drugiej Strony.

3. Niniejszego artykułu nie stosuje się do ceł lub innych środków o równoważnym charakterze, które mają wpływ na handel zagraniczny, ani do innych przepisów przywozowych i środków mających wpływ na świadczenie usług, innych niż szczególne środki regulujące zamówienie publiczne objęte niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  20.7

Wykorzystanie środków elektronicznych

1. Każda Strona prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową w najszerszym możliwym zakresie za pomocą środków elektronicznych oraz współpracuje przy rozwijaniu i rozpowszechnianiu stosowania środków elektronicznych w systemach udzielania zamówień rządowych.

2. Jeżeli podmiot zamawiający prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową za pomocą środków elektronicznych, podmiot ten:

a) zapewnia, aby postępowanie o udzielenie zamówienia zostało przeprowadzone z wykorzystaniem systemów i programów informatycznych - w tym dotyczących uwierzytelniania i kodowania informacji - które są powszechnie dostępne i interoperacyjne z innymi powszechnie dostępnymi systemami i programami informatycznymi; oraz

b) zachowuje mechanizmy zapewniające integralność wniosków o dopuszczenie do udziału oraz ofert, w tym określenie godziny wpływu, a także zapobieganie nieuprawnionemu dostępowi.

ARTYKUŁ  20.8

Procedura udzielania zamówień

Podmiot zamawiający prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową w sposób przejrzysty i bezstronny, pozwalający uniknąć konfliktu interesów i zapobiec praktykom korupcyjnym oraz zgodny z niniejszym rozdziałem, korzystając z następujących metod: przetarg otwarty, przetarg selektywny lub przetarg bezpośredni. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje kary za praktyki korupcyjne zgodnie ze swoim prawem.

ARTYKUŁ  20.9

Reguły pochodzenia

Do celów art. 20.6 określanie pochodzenia towarów odbywa się na zasadzie niepreferencyjnej.

ARTYKUŁ  20.10

Odmowa przyznania korzyści

Bez uszczerbku dla terminów postępowania o udzielenie zamówienia i z zastrzeżeniem uprzedniego powiadomienia usługodawcy drugiej Strony oraz, na wniosek, konsultacji z usługodawcą drugiej Strony, Strona może odmówić temu usługodawcy korzyści wynikających z niniejszego rozdziału, jeżeli taki usługodawca jest osobą prawną drugiej Strony nieprowadzącą na terytorium tej drugiej Strony istotnej działalności gospodarczej.

ARTYKUŁ  20.11

Zobowiązania offsetowe

W odniesieniu do zamówień objętych niniejszą Umową Strona nie może dążyć do zobowiązań offsetowych, uwzględniać, narzucać ani egzekwować takich zobowiązań.

ARTYKUŁ  20.12

Publikowanie informacji o zamówieniach

1. 

Każda Strona:

a) bezzwłocznie publikuje wszelkie przepisy ustawowe lub wykonawcze, decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym, standardowe klauzule umowne wymagane na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych oraz zamieszczone poprzez odpowiednie odniesienie do ogłoszeń i dokumentacji przetargowej, a także procedury dotyczące zamówień objętych niniejszą Umową oraz wszelkie zmiany do nich, w urzędowo wyznaczonych mediach elektronicznych lub papierowych, które są szeroko rozpowszechnione i łatwo dostępne dla odbiorców;

b) przekazuje, na wniosek drugiej Strony, dodatkowe informacje dotyczące stosowania takich przepisów;

c) wymienia w dodatkach 20-F-1, 20-G-1, 20-H-1, 20-I-1 i 20-J-1 media elektroniczne lub papierowe, w których ta Strona publikuje informacje opisane w lit. a);

d) wymienia w dodatkach 20-F-2, 20-G-2, 20-H-2, 20-I-2 i 20-J-2, w zależności od dostępności, media elektroniczne, w których ta Strona publikuje ogłoszenia, o których mowa w art. 20.13, 20.15 ust. 4 i 20.23 ust. 2.

2. Każda Strona bezzwłocznie powiadamia drugą Stronę o wszelkich zmianach w informacjach wymienionych w jej dodatkach do załączników od 20-F do 20-J. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zmienia odpowiednio załączniki od 20-F do 20-J, zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f).

ARTYKUŁ  20.13

Publikacja ogłoszeń

Ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia

1. W odniesieniu do każdego zamówienia objętego niniejszą Umową, z wyjątkiem okoliczności opisanych w art. 20.20, podmiot zamawiający publikuje ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia, które jest bezpośrednio dostępne za pomocą środków elektronicznych, bezpłatnie i za pośrednictwem pojedynczego punktu dostępu dla Unii Europejskiej na poziomie europejskim oraz dla Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR na poziomie krajowym lub po utworzeniu takiego pojedynczego punktu dostępu na poziomie MERCOSUR. Ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia musi pozostawać łatwo publicznie dostępne aż do zakończenia okresu podanego w ogłoszeniu. Każda Strona wskazuje takie medium elektroniczne w dodatkach do załączników od 20-F do 20-J. Każde takie ogłoszenie musi zawierać informacje określone w załączniku 20-O.

Skrócone ogłoszenie

2. W odniesieniu do każdego planowanego zamówienia podmiot zamawiający publikuje, w jednym z języków urzędowych WTO, w których tekst Porozumienia WTO jest autentyczny, skrócone ogłoszenie, które jest łatwo dostępne, jednocześnie z publikacją ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia. Każde takie ogłoszenie musi zawierać informacje określone w załączniku 20-K.

Ogłoszenie o planowanych zamówieniach

3. Zachęca się podmioty zamawiające do publikowania w odpowiednim medium papierowym lub elektronicznym wymienionym w dodatkach do załączników od 20-F do 20-J, jak najwcześniej w każdym roku budżetowym, ogłoszenia dotyczącego ich planowanych przyszłych zamówień. Ogłoszenie takie powinno zawierać przedmiot zamówienia oraz planowaną datę publikacji ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia.

4. Podmiot zamawiający objęty dodatkami 12-A-2, 12-A-3, 12-B-2, 12-B-3, 12-C-2, 12-C-3, 12-D-2, 12-D-3, 12-E-2 i 12-E-3 do załączników od 20-A do 20-E może wykorzystać ogłoszenie o planowanych zamówieniach jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia pod warunkiem, że ogłoszenie to zawiera jak największą ilość dostępnych informacji, o których mowa w załączniku 20-O, oraz oświadczenie, że zainteresowani dostawcy powinni poinformować podmiot zamawiający o swoim zainteresowaniu zamówieniem.

ARTYKUŁ  20.14

Warunki udziału

1. Podmiot zamawiający określa wyłącznie takie warunki udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, które są niezbędne do zapewnienia, aby dostawca posiadał zdolności prawne i finansowe oraz możliwości handlowe i techniczne do zrealizowania odpowiedniego zamówienia.

2. Oceniając, czy dostawca spełnia warunki udziału, podmiot zamawiający ocenia zdolności finansowe oraz możliwości handlowe i techniczne dostawcy na podstawie jego działalności gospodarczej na terytorium Strony podmiotu zamawiającego i poza tym terytorium.

3. Podmiot zamawiający może wymagać od dostawcy wykazania się odpowiednim wcześniejszym doświadczeniem; nie może jednak nałożyć warunku, zgodnie z którym dostawca, aby mógł uczestniczyć w postępowaniu o udzielenie zamówienia, musiał w przeszłości otrzymać co najmniej jedno zamówienie od podmiotu zamawiającego Strony lub musi posiadać doświadczenie na terytorium Strony.

4. Dokonując takiej oceny, podmiot zamawiający opiera swoją ocenę na warunkach, które wcześniej określił w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej.

5. Podmiot zamawiający może wykluczyć dostawcę z powodu:

a) upadłości;

b) fałszywych oświadczeń;

c) znaczących uchybień w wypełnianiu wymogów materialnych lub obowiązków wynikających z wcześniejszej umowy lub umów;

d) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub inny poważny czyn zabroniony;

e) innych kar, które wykluczają dostawcę z możliwości zawierania umów z podmiotami Strony;

f) poważnego przewinienia zawodowego, które podaje w wątpliwość uczciwość dostawcy; lub

g) zaległości podatkowych.

6. Dostawcy Stron spełniają warunki udziału ustanowione przez podmiot zamawiający określone w ust. 1, 2 i 3 w drodze przedstawienia dokumentacji wymaganej w ofercie lub równoważnej dokumentacji.

ARTYKUŁ  20.15

Kwalifikacja dostawców

Przetarg selektywny

1. Jeżeli podmiot zamawiający zamierza zastosować procedurę przetargu selektywnego, wówczas:

a) w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia zamieszcza co najmniej informacje określone w lit. a), b), c), i), j) oraz k) załącznika 20-O oraz zaprasza dostawców do składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu; oraz

b) przed rozpoczęciem okresu przewidzianego na składanie ofert przekazuje kwalifikującym się dostawcom co najmniej informacje określone w lit. d)-h) załącznika 20-O.

2. Podmiot zamawiający uznaje za kwalifikującego się dostawcę każdego dostawcę krajowego oraz każdego dostawcę drugiej Strony, który spełnia warunki udziału w określonym postępowaniu o udzielenie zamówienia, o ile podmiot zamawiający nie określi w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia ograniczeń co do liczby dostawców, którzy zostaną dopuszczeni do złożenia oferty, oraz kryteriów wyboru ograniczonej liczby dostawców.

3. W przypadku gdy dokumentacja przetargowa nie jest publicznie dostępna na dzień publikacji ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot zamawiający zapewnia, aby dokumentacja ta została udostępniona równocześnie wszystkim kwalifikującym się dostawcom wybranym zgodnie z ust. 2.

Wykazy przeznaczone do wielokrotnego wykorzystania

4. Jeżeli prawo Strony stanowi, że podmioty zamawiające mogą prowadzić wykaz dostawców przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania, musi ono zapewniać, aby skierowane do dostawców ogłoszenie o możliwości składania wniosków o wpisanie do tego wykazu było:

a) publikowane corocznie; oraz

b) w przypadku ogłoszeń w formie elektronicznej - stale dostępne za pośrednictwem odpowiedniego medium wymienionego w dodatkach do załączników od 20-F do 20-J. Ogłoszenie takie musi zawierać informacje określone w załączniku 20-L.

5. Niezależnie od ust. 4, w przypadku gdy wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania jest ważny przez nie więcej niż 3 (trzy) lata, podmiot zamawiający może opublikować ogłoszenie, o którym mowa w ust. 4, tylko raz, na początku okresu ważności wykazu, pod warunkiem że:

a) w ogłoszeniu podano okres ważności oraz informację, że nie będą publikowane kolejne ogłoszenia; oraz

b) ogłoszenie jest publikowane za pomocą środków elektronicznych i jest stale dostępne przez okres jego ważności.

6. Podmiot zamawiający zezwala dostawcom na złożenie wniosku o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania w każdej chwili oraz wpisuje do wykazu wszystkich kwalifikujących się dostawców w rozsądnie krótkim czasie.

7. W przypadku gdy dostawca, który nie został wpisany do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, składa wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia w oparciu o wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania wraz ze wszystkimi powiązanymi wymaganymi dokumentami w terminie określonym w załączniku 20-M, podmiot zamawiający rozpatruje ten wniosek. Podmiot zamawiający nie może wykluczyć dostawcy z procesu wyboru, uzasadniając to niewystarczającą ilością czasu na rozpatrzenie wniosku, chyba że - w wyjątkowych przypadkach - z powodu złożoności zamówienia, nie jest w stanie zakończyć rozpatrywania wniosku w terminie przewidzianym na składanie ofert.

Podmioty wymienione w dodatkach 20-A-2, 20-A-3, 20-B-2, 20-B-3, 20-C-2, 20-C-3, 20-D-2, 20-D-3, 20-E-2 i 20-E-3.

8. Podmiot zamawiający wymieniony w dodatkach 20-A-2, 20-A-3, 20-B-2, 20-B-3, 20-C-2, 20-C-3, 20-D-2, 20-D-3, 20-E-2 i 20-E-3może wykorzystać skierowane do dostawców ogłoszenie o możliwości składania wniosków o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia, pod warunkiem że:

a) ogłoszenie jest publikowane zgodnie z ust. 4 i zawiera informacje wymagane na podstawie załącznika 20-L, wszystkie dostępne informacje wymagane na podstawie załącznika 20-O oraz oświadczenie, że stanowi ono ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia lub że wyłącznie dostawcy wpisani do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania otrzymają dalsze zawiadomienia o zamówieniu objętym wykazem przeznaczonym do wielokrotnego wykorzystania; oraz

b) podmiot zamawiający bezzwłocznie przekaże dostawcom, którzy wyrazili zainteresowanie danym zamówieniem, informacje wystarczające do tego, by mogli oni dokonać oceny zamówienia, w tym wszystkie pozostałe informacje wymagane na podstawie załącznika 20-O, o ile informacje te są dostępne.

9. Dostawca, który wystąpił z wnioskiem o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania zgodnie z ust. 6, może być dopuszczony przez podmiot zamawiający objęty dodatkami 20-A-2, 20-A-3, 20-B-2, 20-B-3, 20-C-2, 20-C-3, 20-D-2, 20-D-3, 20-E-2 i 20-E-3do złożenia oferty w ramach danego zamówienia, jeżeli podmiot zamawiający ma wystarczająco dużo czasu na ustalenie, czy dostawca spełnia warunki udziału.

Informacje dotyczące decyzji podmiotu zamawiającego

10. Podmiot zamawiający bezzwłocznie informuje każdego dostawcę, który złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, o swojej decyzji w sprawie wniosku.

11. Podmiot zamawiający bezzwłocznie informuje dostawcę i, na wniosek dostawcy, bezzwłocznie przekazuje dostawcy na piśmie uzasadnienie swojej decyzji, jeżeli podmiot ten:

a) odrzuci wniosek dostawcy o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub jego wniosek o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania;

b) przestanie uznawać dostawcę za kwalifikującego się; lub

c) usunie dostawcę z wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania.

ARTYKUŁ  20.16

Specyfikacje techniczne

1. Podmiot zamawiający nie może przygotowywać, przyjmować lub stosować specyfikacji technicznych ani zobowiązywać do stosowania procedur oceny zgodności, których celem lub skutkiem jest ograniczanie konkurencji, tworzenie niepotrzebnych przeszkód w handlu międzynarodowym lub dyskryminacja dostawców.

2. Ustanawiając specyfikacje techniczne dla zamawianych towarów lub usług, podmiot zamawiający, w stosownych przypadkach:

a) określa specyfikację techniczną na podstawie wyników oraz wymogów w zakresie funkcjonalności, a nie charakterystyki konstrukcyjnej lub opisowej; oraz

b) opiera specyfikacje techniczne na normach międzynarodowych, jeżeli takie istnieją; w przeciwnym wypadku na krajowych przepisach technicznych, uznanych normach krajowych lub przepisach budowlanych; przy każdym odniesieniu zamieszcza wyrazy "lub równoważny".

3. Jeżeli w specyfikacjach technicznych określona została charakterystyka konstrukcyjna lub opisowa, podmiot zamawiający powinien wskazać, w stosownych przypadkach, że uwzględni oferty dotyczące towarów lub usług ekwiwalentnych, które w sposób oczywisty spełniają wymogi zamówienia, poprzez dodanie w dokumentacji przetargowej takich wyrazów jak "lub równoważny".

4. Podmiot zamawiający nie może ustanawiać specyfikacji technicznych, które wymagają konkretnego znaku towarowego lub nazwy handlowej, patentu, praw autorskich, wzoru, typu, konkretnego pochodzenia, producenta lub dostawcy, lub się do nich odwołują, chyba że nie istnieje inna metoda wystarczająco dokładnego lub zrozumiałego opisu wymogów zamówienia oraz pod warunkiem, że w takich przypadkach w dokumentacji przetargowej podmiot dodał wyrazy takie jak "lub równoważny".

5. Podmiot zamawiający nie może zwracać się, w sposób, którego skutkiem byłoby wykluczenie konkurencji, do osób mogących mieć interes gospodarczy związany z zamówieniem o porady, które mogą zostać wykorzystane podczas przygotowywania do przyjęcia specyfikacji technicznej dla konkretnego zamówienia ani nie może przyjmować takich porad.

6. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strona, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, może zgodnie z niniejszym artykułem przygotować, przyjąć lub stosować specyfikacje techniczne promujące ochronę zasobów naturalnych lub ochronę środowiska.

ARTYKUŁ  20.17

Dokumentacja przetargowa

1. Podmiot zamawiający udostępnia dostawcom dokumentację przetargową zawierającą wszelkie informacje niezbędne do celów przygotowania i złożenia dopuszczalnej oferty. O ile w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia nie został on już zawarty, dokumentacja ta zawiera pełny opis następujących kwestii:

a) zamówienia, w tym charakter i ilość zamawianych towarów lub usług lub - jeżeli ilość nie jest znana - szacowaną ilość oraz wymogi, jakie muszą zostać spełnione, w tym specyfikacje techniczne, zaświadczenie o ocenie zgodności, plany, rysunki lub materiały instruktażowe;

b) warunków udziału dostawców, w tym wykaz informacji i dokumentów, których dostarczenia wymaga się od dostawców w związku z warunkami udziału;

c) wszelkich kryteriów oceny, które należy brać pod uwagę przy udzielaniu zamówienia, oraz - z wyjątkiem przypadków, gdy wyłącznym kryterium jest cena - relatywnego znaczenia takich kryteriów;

d) w przypadku gdy podmiot zamawiający prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia za pomocą środków elektronicznych - opis wymogów dotyczących uwierzytelniania oraz szyfrowania lub innych wymogów związanych z przekazywaniem informacji za pomocą środków elektronicznych;

e) w przypadku gdy podmiot zamawiający prowadzi aukcję elektroniczną - zasad, w tym określenie elementów przetargu związanych z kryteriami oceny, na podstawie których aukcja zostanie przeprowadzona;

f) w przypadku gdy odbywa się publiczne otwarcie ofert - daty, terminu i miejsca otwarcia oraz - w stosownych przypadkach - osób, których obecność jest dozwolona;

g) innych warunków, w tym warunków płatności oraz ograniczeń dotyczących środków, za pomocą których oferty mogą być składane - na przykład w formie dokumentów papierowych lub za pomocą środków elektronicznych; oraz

h) terminów dostawy towarów lub realizacji usług.

2. Określając w dokumentacji przetargowej termin dostawy zamawianych towarów lub świadczenia zamawianych usług, podmiot zamawiający uwzględnia takie czynniki, jak stopień złożoności zamówienia, przewidywany zakres udziału podwykonawców oraz realistycznie oszacowany czas konieczny do wyprodukowania towarów, uruchomienia zapasów i przetransportowania z punktu dostawy towarów lub punktu realizacji usługi.

3. Kryteria oceny określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia lub w dokumentacji przetargowej mogą obejmować między innymi cenę i inne czynniki kosztowe, jakość, wartość techniczną, aspekty środowiskowe oraz warunki dostawy.

4. Podmiot zamawiający bezzwłocznie przekazuje dokumentację przetargową każdemu dostawcy biorącemu udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia, na wniosek takiego dostawcy, oraz odpowiada na wszelkie uzasadnione wnioski o udzielenie odpowiednich informacji złożone przez dostawcę biorącego udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia, pod warunkiem że takie informacje nie zapewniają temu dostawcy przewagi nad konkurentami uczestniczącymi w tym postępowaniu oraz że wniosek został złożony w obowiązującym terminie.

5. W przypadku gdy podmiot zamawiający zmieni, przed oceną ofert zgodnie z art. 20.22, kryteria lub wymogi określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia lub w dokumentacji przetargowej przekazanej dostawcom biorącym udział w postępowaniu, przekazuje wszelkie takie zmiany na piśmie:

a) wszystkim dostawcom biorącym udział w postępowaniu w momencie wprowadzenia zmiany w tych informacjach, jeżeli tacy dostawcy są znani, a we wszystkich pozostałych przypadkach w ten sam sposób, w jaki udostępniono pierwotne informacje; oraz

b) w czasie, który umożliwi takim dostawcom zmianę i ponowne złożenie poprawionych ofert, stosownie do przypadku.

6. Podmioty zamawiające mogą wymagać od dostawców biorących udział w procedurze udzielania zamówień przedstawienia gwarancji utrzymania oferty, a od dostawcy, którego oferta została wybrana - przedstawienia gwarancji wykonania.

ARTYKUŁ  20.18

Terminy

Podmiot zamawiający, zgodnie ze swoimi własnymi potrzebami, zapewnia dostawcom wystarczająco dużo czasu, aby mogli przygotować i złożyć wnioski o dopuszczenie do udziału oraz dopuszczalne oferty, uwzględniając takie czynniki, jak charakter i złożoność zamówienia, przewidywany zakres udziału podwykonawców oraz czas konieczny na dostarczenie ofert z punktów za granicą i w kraju w przypadku gdy środki elektroniczne nie są stosowane. Terminy te, łącznie z ich przedłużeniem, muszą być jednakowe dla wszystkich zainteresowanych lub biorących udział w procedurze dostawców. Obowiązujące terminy określono w załączniku 20-M.

ARTYKUŁ  20.19

Negocjacje

1. Jeżeli prawo Strony stanowi, że podmioty zamawiające mogą prowadzić postępowanie o udzielenie zamówienia w drodze negocjacji, podmioty zamawiające mogą prowadzić postępowanie w taki sposób w następujących przypadkach:

a) w kontekście zamówień, w przypadku których zostało to zaznaczone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia; lub

b) w przypadku gdy z oceny ofert wynika, że żadna oferta nie jest wyraźnie najkorzystniejsza w kontekście szczegółowych kryteriów oceny określonych w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej.

2. Podmiot zamawiający:

a) zapewnia, aby każdy przypadek wykluczenia dostawców uczestniczących w negocjacjach był zgodny z kryteriami oceny określonymi w ogłoszeniach lub w dokumentacji przetargowej; oraz

b) po zakończeniu negocjacji wyznacza wspólny termin dla pozostałych dostawców na złożenie nowych lub zmienionych ofert.

ARTYKUŁ  20.20

Przetarg bezpośredni

1. Pod warunkiem że procedura przetargowa nie jest wykorzystywana w celu uniknięcia konkurencji lub ochrony dostawców krajowych, podmiot zamawiający może udzielać zamówień w drodze przetargu bezpośredniego w następujących okolicznościach:

a) w przypadku gdy:

(i) nie złożono żadnej oferty lub żaden dostawca nie złożył wniosku o dopuszczenie do udziału;

(ii) nie złożono ofert zgodnych z zasadniczymi wymogami określonymi w dokumentacji przetargowej;

(iii) żaden z dostawców nie spełnił warunków udziału; lub

(iv) stwierdzono zmowę w przygotowaniu złożonych ofert,

pod warunkiem że nie zmieniono w znacznym stopniu wymogów określonych w dokumentacji przetargowej;

b) jeżeli ze względu na dzieła sztuki lub z przyczyn związanych z ochroną wyłącznych praw własności intelektualnej, takich jak patenty czy prawa autorskie, lub ze względu na informacje zastrzeżone lub w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych nie istnieje konkurencja, towary lub usługi mogą być dostarczane jedynie przez określonego dostawcę i nie istnieje żadna możliwa do zaakceptowania alternatywa lub substytut;

c) w przypadku dodatkowych dostaw zapewnianych przez pierwotnego dostawcę towarów i usług, które nie zostały uwzględnione w pierwotnym zamówieniu, jeżeli zmiana dostawcy na potrzeby dostawy takich dodatkowych towarów lub usług:

(i) jest niemożliwa z powodów ekonomicznych lub technicznych, takich jak wymogi dotyczące zamienności lub interoperacyjności z istniejącym sprzętem, oprogramowaniem, usługami lub instalacjami zamówionymi w ramach pierwotnego zamówienia; oraz

(ii) spowodowałaby istotną niedogodność lub znaczne zwiększenie kosztów dla podmiotu zamawiającego;

d) w przypadku towarów nabywanych na rynku towarowym;

e) w przypadku gdy podmiot zamawiający zamawia prototyp lub pierwszy towar lub usługę opracowane na jego zlecenie w trakcie trwania i na potrzeby konkretnej umowy na realizację badań, eksperymentu, studium lub oryginalnego opracowania; po realizacji takich zamówień, kolejne zamówienia na towary lub usługi podlegają postanowieniom niniejszego rozdziału;

f) w zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne, gdy ze względu na pilny charakter sprawy w wyniku zaistnienia okoliczności niemożliwych do przewidzenia przez podmiot zamawiający towary lub usługi nie mogły zostać pozyskane w terminie w drodze przetargu otwartego lub selektywnego;

g) w przypadku gdy zamówienie zostaje przyznane zwycięzcy konkursu na projekt pod warunkiem, że dany konkurs został zorganizowany w sposób zgodny z zasadami niniejszego rozdziału, a uczestników konkursu ocenia niezależne jury w celu udzielenia zamówienia na projekt zwycięzcy; lub

h) w przypadku zakupów dokonywanych na wyjątkowo korzystnych warunkach panujących tylko w bardzo krótkim czasie, takich jak szczególne okoliczności zbywania towarów przez osoby prawne, które zwykle nie działają jako dostawcy, lub zbywanie aktywów przedsiębiorstw znajdujących się w likwidacji lub pod zarządem komisarycznym.

2. Podmiot zamawiający prowadzi dokumentację lub sporządza raport na piśmie z odpowiednim uzasadnieniem dla każdego zamówienia udzielonego zgodnie z ust. 1.

ARTYKUŁ  20.21

Aukcje elektroniczne

W przypadku gdy podmiot zamawiający zamierza przeprowadzić postępowanie o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową w drodze aukcji elektronicznej, przed rozpoczęciem aukcji elektronicznej przekazuje każdemu uczestnikowi:

a) metodę automatycznej oceny, łącznie ze wzorem matematycznym, który został opracowany na podstawie kryteriów oceny określonych w dokumentacji przetargowej i który ma zostać wykorzystany do utworzenia automatycznego rankingu ofert lub zmiany kolejności ofert w rankingu podczas aukcji;

b) wyniki wstępnych ocen poszczególnych elementów oferty, w przypadku gdy zamówienie ma zostać udzielone na podstawie najkorzystniejszej oferty; oraz

c) inne odpowiednie informacje dotyczące sposobu przeprowadzania aukcji.

ARTYKUŁ  20.22

Ocenianie ofert oraz udzielanie zamówień

1. Podmiot zamawiający przyjmuje, otwiera i ocenia wszystkie oferty zgodnie z procedurami gwarantującymi uczciwy i bezstronny przebieg postępowania o udzielenie zamówienia oraz poufność ofert.

2. Podmiot zamawiający nie może karać dostawcy, którego oferta została złożona po terminie składania ofert, jeżeli opóźnienie miało miejsce wyłącznie z powodu niewłaściwego postępowania podmiotu zamawiającego.

3. Na potrzeby udzielenia zamówienia ocenia się jedynie oferty złożone na piśmie, które w momencie otwarcia ofert spełniają zasadnicze wymogi zawarte w dokumentacji przetargowej oraz, w stosownych przypadkach, w ogłoszeniach, i pochodzą od dostawcy spełniającego warunki udziału.

4. Z wyjątkiem sytuacji, gdy podmiot zamawiający ustali, że udzielenie zamówienia nie leży w interesie publicznym, podmiot ten udziela zamówienia dostawcy, który zgodnie z ustaleniami podmiotu zamawiającego ma możliwość spełnienia warunków zamówienia i który, wyłącznie na podstawie oceny kryteriów określonych w ogłoszeniach i dokumentacji przetargowej, złożył najkorzystniejszą ofertę lub, w przypadku gdy jedynym kryterium jest cena, zaoferował najniższą cenę.

5. W przypadku gdy podmiot zamawiający otrzyma ofertę zawierającą cenę, która jest rażąco niska w porównaniu z cenami w innych złożonych ofertach, może skonsultować się z dostawcą, aby sprawdzić, czy spełnia warunki udziału i czy jest zdolny do wypełnienia warunków umowy.

6. Podmiot zamawiający nie może wykorzystywać ofert wariantowych, unieważniać postępowania o udzielenie zamówienia ani zmieniać zawartych już umów w sposób stanowiący obejście obowiązków wynikających z niniejszego rozdziału.

7. Każda Strona może postanowić, że jeżeli z przyczyn leżących po stronie dostawcy, którego oferta została wybrana, umowa nie została zawarta w rozsądnym terminie lub dostawca, którego oferta została wybrana, nie spełnia gwarancji wykonania zamówienia, o której mowa w art. 20.17, lub nie przestrzega warunków umowy, zamówienie może zostać udzielone dostawcy, który złożył kolejną najkorzystniejszą ofertę.

ARTYKUŁ  20.23

Przejrzystość informacji dotyczących zamówień

1. Podmiot zamawiający bezzwłocznie informuje dostawców biorących udział w procedurze przetargowej o swojej decyzji o udzieleniu zamówienia, a na wniosek dostawcy udziela takiej informacji na piśmie. Z zastrzeżeniem art. 20.24 ust. 2 i 3 podmiot zamawiający - na wniosek - przedstawia dostawcom, których oferty nie zostały wybrane, wyjaśnienie powodów, dla których nie wybrał ich oferty, oraz informuje ich o czynnikach przemawiających na korzyść dostawcy, którego oferta została wybrana.

2. Po udzieleniu zamówienia objętego niniejszym rozdziałem podmiot zamawiający tak szybko, jak to możliwe, zgodnie z terminami określonymi w prawie każdej Strony, publikuje ogłoszenie w odpowiednich mediach papierowych lub elektronicznych wymienionych w dodatkach do załączników od 20-F do 20-J. W przypadku korzystania wyłącznie z medium elektronicznego informacje muszą pozostawać łatwo dostępne przez odpowiednio długi okres. Ogłoszenie musi zawierać co najmniej następujące informacje:

a) opis zamawianych towarów lub usług, który może obejmować charakter i ilość zamawianych towarów oraz charakter i zakres zamawianych usług;

b) nazwę oraz adres podmiotu zamawiającego;

c) nazwę dostawcy, którego oferta została wybrana;

d) wartość oferty, która została wybrana, lub najwyższą i najniższą ofertę braną pod uwagę przy udzielaniu zamówienia; e) datę udzielenia zamówienia; oraz

f) zastosowany tryb udzielania zamówień, a w przypadku zastosowania procedury przetargu bezpośredniego - opis okoliczności uzasadniających wybór tej procedury.

3. Każda Strona przekazuje drugiej Stronie dostępne i porównywalne dane statystyczne dotyczące zamówień objętych niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  20.24

Ujawnianie informacji

1. Na wniosek Strony druga Strona bezzwłocznie przedstawia wszelkie istotne informacje o rozstrzygnięciu postępowania o udzielenie zamówienia objętego niniejszą Umową w celu ustalenia, czy przeprowadzono je zgodnie z zasadami niniejszego rozdziału. W przypadkach gdy ujawnienie tych informacji mogłoby zakłócić konkurencję w ramach kolejnych przetargów, Strona otrzymująca te informacje nie może ich ujawniać żadnym dostawcom bez konsultacji ze Stroną, która przekazała informacje, i bez jej zgody.

2. Bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego rozdziału Strony, łącznie z ich podmiotami zamawiającymi, nie przekazują żadnemu dostawcy informacji, które mogłyby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami.

3. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako wymagające od Strony, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, władzami i organami odwoławczymi, ujawnienia informacji poufnych, jeżeli ich ujawnienie:

a) utrudniłoby egzekwowanie prawa;

b) mogłoby zakłócić uczciwą konkurencję między dostawcami;

c) naraziłoby na uszczerbek uzasadnione interesy handlowe określonych osób, w tym przysługującą im ochronę praw własności intelektualnej; lub

d) byłoby w inny sposób sprzeczne z interesem publicznym.

ARTYKUŁ  20.25

Wewnętrzne procedury odwoławcze

1. Każda Strona ustanawia lub zachowuje sprawne, skuteczne, przejrzyste i niedyskryminujące procedury odwoławcze, administracyjne lub sądowe, w ramach których dostawca może wnieść odwołanie w związku z:

a) naruszeniem postanowień niniejszego rozdziału; lub

b) brakiem zgodności ze środkami Strony wykonującymi niniejszy rozdział, jeżeli dostawca nie ma prawa do wniesienia bezpośredniego odwołania z tytułu naruszenia postanowień niniejszego rozdziału na podstawie przepisów Strony,

zaistniałymi w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową, w którym dostawca ma lub miał interes. Przepisy proceduralne dotyczące wszystkich odwołań muszą być sporządzone na piśmie i publicznie dostępne.

2. Każda Strona może postanowić w swoim prawie, że w przypadku skargi dostawcy wynikłej z udzielania zamówienia objętego niniejszą Umową, Strona ta ma zachęcać swój podmiot zamawiający oraz dostawcę do rozstrzygnięcia przedmiotu skargi w drodze konsultacji. Podmiot zamawiający w sposób bezstronny i terminowy rozpatruje wszelkie takie skargi w sposób, który nie utrudnia dostawcy udziału w bieżącym lub przyszłym zamówieniu oraz nie narusza jego prawa do ubiegania się o środki naprawcze w ramach administracyjnej lub sądowej procedury odwoławczej.

3. Każdemu dostawcy zapewnia się wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i wniesienie odwołania, w każdym razie nie mniej niż 10 (dziesięć) dni od momentu, w którym podstawa odwołania stała się znana lub powinna była w rozsądny sposób stać się znana dostawcy.

4. Każda Strona ustanawia lub wyznacza co najmniej jeden bezstronny organ administracyjny lub sądowy, niezależny od jej podmiotów zamawiających, który przyjmuje i rozpatruje odwołanie złożone przez dostawcę w związku z zamówieniem objętym niniejszą Umową.

5. W przypadku gdy odwołanie rozpatruje w pierwszej kolejności podmiot inny niż organ, o którym mowa w ust. 4, Strona zapewnia, aby dostawca mógł złożyć odwołanie od decyzji takiego podmiotu do bezstronnego organu administracyjnego lub sądowego, niezależnego od podmiotu zamawiającego, którego zamówienie stanowi przedmiot odwołania. Organ odwoławczy inny niż sąd podlega kontroli sądowej albo stosuje gwarancje proceduralne, zapewniające, aby:

a) podmiot zamawiający udzielał odpowiedzi na odwołanie na piśmie i ujawniał wszystkie odpowiednie dokumenty organowi odwoławczemu;

b) uczestnicy postępowania mieli prawo do bycia wysłuchanymi, zanim organ odwoławczy podejmie decyzję w sprawie odwołania;

c) uczestnicy postępowania mieli prawo do reprezentacji i pomocy;

d) uczestnicy postępowania mieli prawo do udziału w całym postępowaniu;

e) uczestnicy postępowania mieli prawo do złożenia wniosku o jawność postępowania oraz o dopuszczenie świadków; oraz

f) decyzje lub zalecenia dotyczące odwołań składanych przez dostawców były wydawane w rozsądnym terminie, na piśmie, wraz z wyjaśnieniem podstawy każdej decyzji lub zalecenia.

6. Każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury dotyczące:

a) szybkich środków tymczasowych służących zapewnieniu dostawcy możliwości udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Tego rodzaju środki tymczasowe mogą skutkować zawieszeniem postępowania o udzielenie zamówienia. Procedury mogą przewidywać, że przy podejmowaniu decyzji o tym, czy środki te powinny zostać zastosowane, można wziąć pod uwagę nadrzędne negatywne skutki dla danych interesów, w tym dla interesu publicznego. Uzasadnienie braku działań przedstawia się na piśmie; oraz

b) działań naprawczych lub odszkodowań za poniesione straty lub szkody, które mogą być ograniczone do kosztów poniesionych w trakcie przygotowania oferty lub do kosztów związanych z odwołaniem, jeżeli organ odwoławczy stwierdzi, że doszło do naruszenia lub braku zgodności, o których mowa w ust. 1.

ARTYKUŁ  20.26

Zmiany i korekty zakresu stosowania

1. Strona może zaproponować zmianę lub korektę swoich załączników od 20-A do 20-E.

Zmiany

2. Jeżeli Strona zamierza zmienić swoje załączniki, o których mowa w ust. 1, Strona ta:

a) powiadamia o tym drugą Stronę na piśmie; oraz

b) dołącza do powiadomienia wniosek dotyczący odpowiednich wyrównań na rzecz drugiej Strony, aby zakres stosowania pozostał na poziomie porównywalnym z poziomem istniejącym przed wprowadzeniem zmiany.

3. Niezależnie od ust. 2 lit. b) Strona nie musi zapewniać wyrównań, jeżeli zmiana dotyczy podmiotu, nad którym Strona skutecznie wyeliminowała swoją kontrolę lub wpływ.

4. Druga Strona może zgłosić sprzeciw wobec wyrównania, jeżeli:

a) wyrównanie zaproponowane na podstawie ust. 2 lit. b) nie jest odpowiednie do tego, aby utrzymać porównywalny poziom wspólnie uzgodnionego zakresu; lub

b) wyrównanie dotyczy podmiotu, w przypadku którego Strona nie wyeliminowała skutecznie swojej kontroli lub wpływu zgodnie z ust. 3.

Druga Strona zgłasza sprzeciw na piśmie w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 lit. a). Jeżeli żaden taki sprzeciw na piśmie nie zostanie zgłoszony w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni od otrzymania powiadomienia, uznaje się, że Strona zgadza się na zaproponowane wyrównanie.

Korekty

5. Następujące zmiany w załącznikach Strony uznaje się za korektę o charakterze czysto formalnym, pod warunkiem że nie mają one wpływu na wspólnie uzgodniony zakres stosowania przewidziany w niniejszym rozdziale:

a) zmiana nazwy podmiotu;

b) połączenie dwóch lub większej liczby podmiotów wymienionych w dodatku; oraz

c) podział podmiotu wymienionego w dodatku na 2 (dwa) podmioty lub większą ich liczbę, przy czym każdy z tych podmiotów dodaje się do wykazu podmiotów w tym samym dodatku.

Strona, która dokonuje takiej korekty o charakterze czysto formalnym, nie jest zobowiązana do zapewnienia wyrównań.

6. W przypadku zaproponowanych korekt załączników Strony Strona powiadamia o zaproponowanych korektach drugą Stronę co 2 (dwa) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

7. Strona może powiadomić drugą Stronę o sprzeciwie wobec zaproponowanej korekty w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni od otrzymania powiadomienia. Jeżeli Strona zgłasza sprzeciw, podaje powody, dla których uważa, że zaproponowana korekta nie jest zmianą, o której mowa w ust. 5, oraz opisuje wpływ zaproponowanej korekty na wspólnie uzgodniony zakres stosowania przewidziany w niniejszym rozdziale. Jeżeli żaden taki sprzeciw na piśmie nie zostanie zgłoszony w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni od otrzymania powiadomienia, uznaje się, że Strona zgadza się na zaproponowaną korektę.

Konsultacje i rozstrzyganie sporów

8. Jeżeli druga Strona zgłosi sprzeciw wobec zaplanowanej zmiany lub korekty, Strony dążą do rozstrzygnięcia tej kwestii w drodze konsultacji. Jeżeli w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni od otrzymania sprzeciwu nie zostanie osiągnięte porozumienie, Strona zamierzająca dokonać zmiany lub korekty swoich załączników może przekazać kwestię do rozpatrzenia w ramach procedury rozstrzygania sporów ustanowionej w rozdziale 29, chyba że Strony uzgodnią przedłużenie terminu.

9. Procedura konsultacji, o której mowa w ust. 8, pozostaje bez uszczerbku dla konsultacji przewidzianych w rozdziale 29.

10. Jeżeli Strona nie zgłosi sprzeciwu wobec zaproponowanej zmiany zgodnie z ust. 2 i 3 lub zaproponowanej korekty zgodnie z ust. 5 lub jeżeli Strony uzgodnią te zmiany lub korekty w drodze konsultacji lub osiągną ostateczne rozstrzygnięcie sprawy na podstawie rozdziału 29, Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zmienia odpowiedni załącznik w celu odzwierciedlenia uzgodnionej zmiany lub korekt albo uzgodnionych wyrównań.

ARTYKUŁ  20.27

Podkomitet ds. Zamówień Rządowych

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4 i 9.9 Podkomitet ds. Zamówień Rządowych, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) dokonuje przeglądu wzajemnego otwarcia rynków zamówień;

b) prowadzi wymianę informacji dotyczących oferowanych zamówień rządowych w każdej Stronie, w tym wymianę danych statystycznych dotyczących zamówień; oraz

c) omawia zakres i środki współpracy w zakresie zamówień rządowych między Stronami, o których mowa w art. 20.28.

ARTYKUŁ  20.28

Współpraca w zakresie zamówień rządowych

1. Strony współpracują, aby zapewnić skuteczne wykonanie niniejszego rozdziału. Strony wykorzystują dostępne i istniejące instrumenty, zasoby i mechanizmy.

2. W szczególności działania w zakresie współpracy w tym obszarze prowadzone są między innymi przez:

a) wymianę informacji, dobrych praktyk, danych statystycznych, ekspertów, doświadczeń i polityk w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

b) wymianę dobrych praktyk dotyczących stosowania zrównoważonych praktyk udzielania zamówień i innych obszarów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

c) promowanie sieci, seminariów i warsztatów na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania;

d) transfer wiedzy, w tym kontakty między ekspertami z Unii Europejskiej i Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR; oraz

e) wymianę informacji między Unią Europejską a Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR w celu ułatwienia dostawcom Stron, w szczególności MŚP, dostępu do rynków zamówień rządowych.

ROZDZIAŁ  21

WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA

SEKCJA  A

OGÓLNE POSTANOWIENIA I ZASADY

ARTYKUŁ  21.1

Postanowienia ogólne

1. Strony potwierdzają wzajemne prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia WTO, Porozumienia TRIPS oraz wszelkich innych porozumień wielostronnych związanych z własnością intelektualną, których jest Stroną.

2. Każda Strona ma swobodę określania odpowiedniej metody wykonywania postanowień niniejszego rozdziału w ramach swojego własnego systemu prawnego i praktyk, w sposób spójny z celami i zasadami Porozumienia TRIPS i niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  21.2

Cele

Celem niniejszego rozdziału jest:

a) ułatwianie dostępu do innowacyjnych i twórczych towarów i usług, ich produkcji oraz komercjalizacji, a także wspieranie handlu i inwestycji między Stronami, przyczyniając się do rozwoju bardziej zrównoważonej, sprawiedliwej i inkluzywnej gospodarki dla Stron;

b) osiągnięcie odpowiedniego i skutecznego poziomu ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej, który zapewnia zachęty i nagrody dla innowacji, a jednocześnie przyczynia się do skutecznego transferu i upowszechniania technologii i sprzyja dobrobytowi społecznemu i gospodarczemu oraz równowadze między prawami uprawnionych a interesem publicznym; oraz

c) wspieranie środków, które pomogą Stronom promować badania naukowe i rozwój oraz dostęp do wiedzy, w tym do bogatej domeny publicznej.

ARTYKUŁ  21.3

Charakter i zakres obowiązków

1. Do celów niniejszej części niniejszej Umowy "prawa własności intelektualnej" odnoszą się do wszystkich kategorii własności intelektualnej, które są przedmiotem części II sekcji 1-7 Porozumienia TRIPS oraz art. 21.9-21.43 niniejszej Umowy.

2. Ochrona własności intelektualnej obejmuje ochronę przed nieuczciwą konkurencją w rozumieniu art. 10bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, sporządzonej w Paryżu dnia 20 marca 1883 r., ostatnio zmienionej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. (zwanej dalej "Konwencją paryską").

3. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie stoi na przeszkodzie, aby Strona przyjęła środki niezbędne do zapobiegania nadużywaniu praw własności intelektualnej przez uprawnionych lub stosowaniu praktyk bezzasadnie ograniczających handel lub szkodliwie wpływających na międzynarodowy transfer technologii, pod warunkiem że takie środki są zgodne z niniejszym rozdziałem.

4. Strona nie jest zobowiązana do zapewnienia na mocy swojego prawa ochrony szerszej niż przewidziana w niniejszym rozdziale. Niniejszy rozdział nie stoi na przeszkodzie, aby Strona stosowała, na mocy swojego prawa, wyższe standardy ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej, pod warunkiem że nie naruszają one postanowień niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  21.4

Zasady

1. Każda Strona uznaje, że ochrona i egzekwowanie praw własności intelektualnej mogą i muszą być realizowane w sposób sprzyjający postępowi gospodarczemu, społecznemu i naukowemu. Każda Strona zapewnia egzekwowanie praw własności intelektualnej w ramach swojego własnego systemu prawnego i praktyk.

2. Tworząc lub zmieniając krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze, każda Strona może ustanowić wyjątki i elastyczne rozwiązania dozwolone na mocy wielostronnych instrumentów, których jest sygnatariuszem.

3. Strony potwierdzają postanowienia Porozumienia TRIPS dotyczące konkurencji.

4. Strony wspierają osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju ONZ.

5. Strony popierają rezolucję WHA 60.28 Światowego Zgromadzenia Zdrowia oraz program gotowości w sytuacji wystąpienia grypy pandemicznej przyjęte podczas sześćdziesiątego czwartego Światowego Zgromadzenia Zdrowia.

6. Strony uznają znaczenie promowania wdrażania globalnej strategii i planu działania na rzecz zdrowia publicznego, innowacji i własności intelektualnej przyjętych przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia w dniu 24 maja 2008 r. (rezolucja WHA 61.21, zmieniona rezolucją WHA 62.16).

7. Strony potwierdzają zalecenia zawarte w agendzie na rzecz rozwoju przyjętej w 2007 r. przez Zgromadzenie Ogólne Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanej dalej "WIPO").

8. W przypadku gdy nabycie prawa własności intelektualnej uwarunkowane jest udzieleniem lub zarejestrowaniem prawa, każda Strona dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, aby procedury w sprawie udzielenia lub rejestracji prawa sprzyjały udzieleniu lub rejestracji prawa w rozsądnym terminie, aby uniknąć nieuzasadnionego skrócenia okresu ochrony.

ARTYKUŁ  21.5

Traktowanie narodowe

Każda Strona przyznaje obywatelom i krajowym osobom prawnym ⁵⁷  drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznaje swoim własnym obywatelom i krajowym osobom prawnym w zakresie ochrony ⁵⁸  praw własności intelektualnej objętych niniejszym rozdziałem, z zastrzeżeniem wyjątków ustanowionych w art. 3 i 5 Porozumienia TRIPS ⁵⁹ .

ARTYKUŁ  21.6

Ochrona różnorodności biologicznej i wiedzy tradycyjnej

1. Strony uznają znaczenie i wartość różnorodności biologicznej i jej elementów składowych oraz powiązanej wiedzy tradycyjnej, innowacji i praktyk stosowanych przez społeczności tubylcze i lokalne ⁶⁰ . Strony ponadto potwierdzają swoje suwerenne prawa do zasobów naturalnych oraz swoje prawa i obowiązki ustanowione w Konwencji o różnorodności biologicznej z 1992 r., sporządzonej w Rio de Janeiro dnia 5 czerwca 1992 r. (zwanej dalej "CBD") w zakresie dostępu do zasobów genetycznych oraz do sprawiedliwego i równomiernego podziału korzyści wynikających z ich wykorzystania.

2. Uznając wyjątkowy charakter rolniczej różnorodności biologicznej, jej specyficznych cech i problemów wymagających odrębnych rozwiązań, Strony potwierdzają, że dostęp do zasobów genetycznych dla wyżywienia i rolnictwa podlega szczególnemu traktowaniu zgodnie z Międzynarodowym traktatem o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa sporządzonym w Rzymie dnia 3 listopada 2001 r. (zwanym dalej "Międzynarodowym traktatem o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa").

3. Strony mogą za obopólnym porozumieniem dokonać przeglądu niniejszego artykułu w zależności od wyników i konkluzji z wielostronnych dyskusji.

ARTYKUŁ  21.7

Wyczerpanie praw

Każda Strona ma swobodę ustanowienia własnego systemu dotyczącego wyczerpania praw własności intelektualnej zgodnie z Porozumieniem TRIPS.

ARTYKUŁ  21.8

Porozumienie TRIPS a zdrowie publiczne

1. Strony uznają znaczenie Deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego, przyjętej przez konferencję ministerialną WTO dnia 14 listopada 2001 r. (zwanej dalej "Deklaracją z Ad-Dauhy"). Interpretując i wykonując prawa i obowiązki wynikające z niniejszego rozdziału, Strony zapewniają spójność z Deklaracją z Ad-Dauhy.

2. Każda Strona wykonuje art. 31 bis Porozumienia TRIPS, a także załącznik do tego Porozumienia i dodatek do tego załącznika, które weszły w życie w dniu 23 stycznia 2017 r.

SEKCJA  B

NORMY DOTYCZĄCE PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

PODSEKCJA  1

PRAWO AUTORSKIE I PRAWA POKREWNE ⁶¹

ARTYKUŁ  21.9

Umowy międzynarodowe

Każda Strona potwierdza swoje prawa i obowiązki wynikające z następujących umów międzynarodowych, biorąc pod uwagę, że umowy nie są wiążące dla tych, którzy nie są ich stronami:

a) Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, sporządzonej w Bernie dnia 9 września 1886 r., zmienionej w dniu 28 września 1979 r. (zwanej dalej "Konwencją berneńską");

b) Międzynarodowej konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzonej w Rzymie dnia 18 maja 1964 r. (zwanej dalej "Konwencją rzymską");

c) Traktatu z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, słabowidzącym i osobom z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem, przyjętego w Marrakeszu dnia 27 czerwca 2013 r.;

d) Traktatu WIPO o prawie autorskim, sporządzonego w Genewie dnia 20 grudnia 1996 r.;

e) Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach, sporządzonego w Genewie dnia 20 grudnia 1996 r.; oraz

f) Traktatu pekińskiego o artystycznych wykonaniach audiowizualnych, sporządzonego w Pekinie dnia 24 czerwca 2012 r.

ARTYKUŁ  21.10

Autorzy

Każda Strona przyznaje autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zakazywania:

a) bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich utworów, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

b) publicznej dystrybucji w jakiejkolwiek formie, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, oryginałów lub kopii ich utworów;

c) publicznego udostępniania ich utworów drogą przewodową lub bezprzewodową; oraz

d) podawania do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, aby każdy miał do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.

ARTYKUŁ  21.11

Artyści wykonawcy

Każda Strona przyznaje artystom wykonawcom wyłączne prawo do zezwalania lub zakazywania:

a) utrwalania ich wykonań;

b) bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich utrwalonych wykonań, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

c) publicznej dystrybucji, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, ich utrwalonych wykonań;

d) nadawania drogą bezprzewodową lub przewodową, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, oraz publicznego udostępniania ich wykonań, chyba że wykonania te stanowią same w sobie nadawane wykonanie lub oparte są na utrwaleniu; oraz

e) podawania do publicznej wiadomości ich utrwalonych wykonań w taki sposób, aby każdy miał do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.

ARTYKUŁ  21.12

Producenci fonogramów

Każda Strona przyznaje producentom fonogramów wyłączne prawo do zezwalania lub zakazywania:

a) bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich fonogramów, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

b) publicznej dystrybucji, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, ich fonogramów, w tym kopii tych fonogramów; oraz

c) podawania do publicznej wiadomości ich fonogramów w taki sposób, aby każdy miał do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.

ARTYKUŁ  21.13

Organizacje nadawcze

Każda Strona może określić w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych wymogi prawne dotyczące uznawania podmiotu za organizację nadawczą oraz przyznaje organizacjom nadawczym wyłączne prawo do zezwalania lub zakazywani:

a) utrwalania ich audycji;

b) bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich utrwalonych audycji, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

c) podawania do publicznej wiadomości, drogą przewodową lub bezprzewodową, ich utrwalonych audycji, niezależnie od tego, czy audycje te są transmitowane przewodowo czy bezprzewodowo, w tym za pośrednictwem przekazu kablowego lub satelitarnego, w taki sposób, aby każdy miał do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie;

d) publicznej dystrybucji, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, ich utrwalonych audycji ⁶² ; oraz

e) retransmisji ich audycji drogą bezprzewodową lub, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, drogą przewodową, oraz publicznego udostępniania ich audycji, jeżeli takie udostępnianie następuje w miejscach dostępnych publicznie za opłatą wstępu ⁶³ .

ARTYKUŁ  21.14

Prawo do wynagrodzenia za nadawanie i publiczne udostępnianie fonogramów opublikowanych w celach komercyjnych

1. Każda Strona przyznaje artystom wykonawcom i producentom fonogramów prawo do wynagrodzenia płatnego przez użytkownika, jeżeli fonogram opublikowany w celach komercyjnych lub zwielokrotnienie takiego fonogramu zostaną użyte do nadania drogą bezprzewodową lub do publicznego udostępniania ⁶⁴ .

2. Każda Strona zapewnia, aby wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, mogło być dochodzone od użytkownika przez artystę wykonawcę lub producenta fonogramu albo przez obu. Każda Strona może ustanowić przepisy, które w przypadku braku porozumienia między artystami wykonawcami a producentami fonogramów określają warunki, zgodnie z którymi artyści wykonawcy i producenci fonogramów dzielą się takim wynagrodzeniem.

ARTYKUŁ  21.15

Okresy ochrony

1. Prawa autora utworu literackiego lub artystycznego w rozumieniu art. 2 Konwencji berneńskiej wygasają z upływem życia autora oraz co najmniej 50 (pięćdziesiąt) lat po jego śmierci lub, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, z upływem 70 (siedemdziesięciu) lat po śmierci autora. W odniesieniu do utworów fotograficznych i kinematograficznych każda Strona określa czas trwania ochrony zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. W przypadku utworu współautorskiego okresy, o których mowa w ust. 1, liczą się od dnia śmierci ostatniego z autorów.

3. W przypadku utworów anonimowych lub utworów, przy których posłużono się pseudonimem, czas trwania ochrony wynosi co najmniej 50 (pięćdziesiąt) lat od zgodnego z prawem podaniu utworu do publicznej wiadomości lub, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, 70 (siedemdziesiąt) lat od dnia zgodnego z prawem podania utworu do publicznej wiadomości. Niezależnie od zdania pierwszego, jeżeli pseudonim, którym posłużył się autor, nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora lub jeżeli autor ujawni swoją tożsamość w okresie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, zastosowanie ma czas trwania ochrony określony w ust. 1.

4. Prawa artystów wykonawców do wykonania utrwalonego w inny sposób niż na fonogramie wygasają nie wcześniej niż 50 (pięćdziesiąt) lat od dnia wykonania.

5. Prawa artystów wykonawców i producentów fonogramów nie wygasają przez co najmniej 50 (pięćdziesiąt) lat od dnia zgodnego z prawem opublikowania lub zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utrwalenia lub, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, 70 (siedemdziesiąt) lat od dnia zgodnego z prawem opublikowania lub od dnia zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utrwalenia ⁶⁵ . Każda Strona może, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, przyjąć skuteczne środki w celu zapewnienia, aby zyski uzyskane w trakcie okresu ochrony trwającego 20 (dwadzieścia) lat następującego po okresie 50 (pięćdziesięciu) lat były sprawiedliwie dzielone pomiędzy artystów wykonawców i producentów.

6. Czas trwania ochrony praw organizacji nadawczych wynosi co najmniej 20 (dwadzieścia) lat od dnia pierwszej emisji lub, jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze Strony tak stanowią, 50 (pięćdziesiąt) lat od dnia pierwszej emisji.

7. Terminy określone w niniejszym artykule liczy się od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku następującego po zdarzeniu, które powoduje rozpoczęcie biegu okresu ochrony.

8. Każda Strona może ustanowić dłuższe okresy ochrony niż te przewidziane w niniejszym artykule.

ARTYKUŁ  21.16

Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży

1. Każda Strona może przyznać autorowi utworu graficznego lub plastycznego prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży tego utworu, zdefiniowane jako niezbywalne prawo, którego nie można się zrzec, nawet z góry, polegające na otrzymaniu określonego procentu ceny uzyskanej z odsprzedaży tego utworu po pierwszym rozporządzeniu utworem przez autora.

2. Prawo, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do wszystkich czynności odsprzedaży, w których uczestniczą podmioty zawodowo działające na rynku dzieł sztuki, takie jak salony sprzedaży, galerie sztuki oraz ogólnie wszelkie podmioty zajmujące się handlem dziełami sztuki, w charakterze sprzedawców, kupujących lub pośredników.

3. Każda Strona może postanowić, że prawo, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do czynności odsprzedaży, jeżeli sprzedawca nabył utwór bezpośrednio od autora mniej niż 3 (trzy) lata przed tą odsprzedażą oraz jeżeli cena odsprzedaży nie przekracza kwoty minimalnej.

4. Każda Strona może postanowić, że autorzy będący obywatelami drugiej Strony i ich następcy prawni korzystają z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży zgodnie z niniejszym artykułem oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi danej Strony, pod warunkiem że przepisy ustawowe i wykonawcze państwa, którego obywatelami są autor lub jego następca prawny, dopuszczają ochronę prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w tym państwie dla autorów z danej Strony oraz ich następców prawnych.

ARTYKUŁ  21.17

Współpraca w zakresie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

1. Strony promują współpracę, przejrzystość i niedyskryminację organizacji zbiorowego zarządzania, w szczególności w odniesieniu do pobieranych przez nie przychodów, potrąceń dokonywanych przez nie od tych przychodów, wykorzystania pobieranych opłat licencyjnych, polityki dystrybucji oraz ich repertuaru, w tym w środowisku cyfrowym.

2. Jeżeli organizacja zbiorowego zarządzania mająca siedzibę na terytorium jednej Strony reprezentuje na podstawie umowy o reprezentacji inną organizację zbiorowego zarządzania mającą siedzibę na terytorium innej Strony, Strona, na której terytorium ma siedzibę taka reprezentująca organizacja zbiorowego zarządzania, dąży do zapewnienia, aby ta organizacja:

a) nie dyskryminowała uprawnionych członków reprezentowanej organizacji; oraz

b) wpłacała kwoty należne reprezentowanej organizacji w sposób prawidłowy, regularny, rzetelny i w pełni przejrzysty oraz udzielała reprezentowanej organizacji informacji o kwotach przychodów pobranych w jej imieniu oraz o dokonanych potrąceniach.

ARTYKUŁ  21.18

Wyjątki i ograniczenia

1. Każda Strona ogranicza stosowanie wyjątków i ograniczeń dotyczących praw ustanowionych w niniejszej podsekcji do określonych szczególnych przypadków, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu lub innego przedmiotu ochrony i nie naruszają w nieuzasadniony sposób prawnie uzasadnionych interesów uprawnionych.

2. Każda Strona wyłącza z prawa do zwielokrotniania tymczasowe czynności zwielokrotniania, które mają charakter przejściowy lub przypadkowy, które stanowią integralną i zasadniczą część procesu technologicznego i których jedynym celem jest umożliwienie:

a) emisji w ramach sieci łączącej osoby trzecie poprzez pośrednika; lub

b) zgodnego z prawem korzystania z utworu lub innego przedmiotu ochrony oraz które nie mają odrębnego znaczenia ekonomicznego.

ARTYKUŁ  21.19

Ochrona środków technicznych

1. Każda Strona zapewnia odpowiednią ochronę prawną oraz skuteczne środki ochrony prawnej przeciwko obejściu skutecznych środków technologicznych, które są stosowane przez uprawnionych w związku z wykonywaniem praw przysługujących im na mocy niniejszej podsekcji, które ograniczają działania niedopuszczone przez tych uprawnionych lub niedozwolone przez prawo.

2. Każda Strona może, o ile jej prawo na to pozwala, zapewnić, aby uprawnieni udostępniali beneficjentowi wyjątku lub ograniczenia środki konieczne do korzystania w niezbędnym zakresie z danego wyjątku lub ograniczenia.

ARTYKUŁ  21.20

Obowiązki dotyczące informacji o zarządzaniu prawami

1. Do celów niniejszego artykułu "informacje o zarządzaniu prawami" oznaczają wszelkie informacje przekazane przez uprawnionych, które umożliwiają identyfikację utworu lub innego przedmiotu ochrony, o których mowa w niniejszej podsekcji, autora lub innego uprawnionego, lub informacje o warunkach korzystania z utworu lub innego przedmiotu ochrony, a także wszelkie numery lub kody przedstawiające takie informacje.

2. Każda Strona zapewnia odpowiednią ochronę prawną wobec każdej osoby, która świadomie, bez upoważnienia, podejmuje którekolwiek z następujących działań, jeżeli wie lub ma uzasadnione podstawy, by wiedzieć, że w ten sposób powoduje, umożliwia, ułatwia lub ukrywa naruszenie prawa autorskiego lub praw pokrewnych:

a) usunięcie lub zmianę elektronicznych informacji o zarządzaniu prawami; oraz

b) dystrybucję, przywóz w celu dystrybucji, nadawanie, publiczne udostępnianie lub podawanie do publicznej wiadomości utworów lub innych przedmiotów ochrony objętych ochroną zgodnie z niniejszą podsekcją, z których bez upoważnienia usunięto elektroniczne informacje o zarządzaniu prawami lub w których takie informacje bez upoważnienia zmieniono.

3. Ust. 1 stosuje się, w przypadku gdy którakolwiek z informacji, o których mowa w tym ustępie, jest powiązana ze zwielokrotnionym egzemplarzem lub pojawia się w związku z publicznym udostępnieniem utworu lub innego przedmiotu ochrony, o których mowa w niniejszej podsekcji.

4. Strony zapewniają, aby obowiązki określone w niniejszym artykule nie szkodziły korzystaniu z utworu w sposób nienaruszający praw.

PODSEKCJA  2

ZNAKI TOWAROWE

ARTYKUŁ  21.21

Umowy międzynarodowe

Każda Strona:

a) przestrzega Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisanego w Nicei dnia 15 czerwca 1957 r. (zwanego dalej "Klasyfikacją nicejską") ⁶⁶ ; oraz

b) dokłada wszelkich starań w celu przystąpienia do Protokołu do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków przyjętego w Madrycie dnia 27 czerwca 1989 r., ostatnio zmienionego dnia 12 listopada 2007 r.

ARTYKUŁ  21.22

Procedura zgłoszenia do rejestracji

1. Każda Strona ustanawia system rejestracji znaków towarowych, w ramach którego każda ostateczna decyzja odmowna, w tym decyzja o częściowej odmowie rejestracji wydana przez organ właściwy do spraw znaków towarowych ma być doręczana na piśmie, zawierać należyte uzasadnienie i ma od niej przysługiwać odwołanie.

2. Każda Strona zapewnia możliwość wnoszenia sprzeciwu wobec zgłoszeń do rejestracji znaków towarowych lub, w stosownych przypadkach, wobec rejestracji znaków towarowych. Takie postępowanie sprzeciwowe musi mieć charakter kontradyktoryjny.

3. Każda Strona zapewnia publicznie dostępną elektroniczną bazę zgłoszeń do rejestracji oraz zarejestrowanych znaków towarowych.

ARTYKUŁ  21.23

Prawa wynikające ze znaku towarowego

W wyniku rejestracji znaku właściciel nabywa wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszystkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:

a) oznaczenia tożsamego ze znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług tożsamych z tymi, dla których znak towarowy został zarejestrowany; oraz

b) oznaczenia tożsamego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego oraz używanego w odniesieniu do towarów lub usług, które są tożsame lub podobne do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, w tym prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym.

ARTYKUŁ  21.24

Znaki towarowe powszechnie znane

1. Art. 6bis Konwencji paryskiej stosuje się odpowiednio do usług. Przy ustalaniu, czy znak towarowy jest powszechnie znany, każda Strona uwzględnia znajomość tego znaku towarowego w odpowiednim sektorze odbiorców, w tym jego znajomość na terytorium danej Strony uzyskaną w wyniku jego promocji.

nicejskiej lub przystąpienia do tego instrumentu.

2. Art. 6bis Konwencji paryskiej stosuje się odpowiednio do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których znak towarowy jest zarejestrowany, jeżeli używanie tego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów lub usług wskazywałoby na związek pomiędzy tymi towarami lub usługami a właścicielem zarejestrowanego znaku towarowego, a także jeżeli interesy właściciela zarejestrowanego znaku towarowego mogłyby doznać uszczerbku z powodu takiego używania.

3. W celu zapewnienia skutecznej ochrony znaków towarowych powszechnie znanych, o których mowa w art. 6 bis Konwencji paryskiej oraz art. 16 ust. 2 i 3 Porozumienia TRIPS, każda Strona należycie uwzględnia zasady ustanowione we Wspólnym Zaleceniu dotyczącym przepisów o ochronie znaków towarowych powszechnie znanych, przyjętym przez Zgromadzenie Związku Ochrony Własności Przemysłowej i Zgromadzenie Ogólne WIPO na trzydziestej czwartej serii posiedzeń zgromadzeń państw członkowskich WIPO w dniach 20-29 września 1999 r.

ARTYKUŁ  21.25

Zgłoszenia w złej wierze

Każda Strona zapewnia możliwość unieważnienia znaku towarowego, jeżeli jego zgłoszenie do rejestracji zostało dokonane w złej wierze przez zgłaszającego. Każda Strona może również zastrzec, że taki znak towarowy nie podlega rejestracji.

ARTYKUŁ  21.26

Wyjątki od praw wynikających ze znaku towarowego

1. Każda Strona zapewnia stosowanie ograniczonych wyjątków od praw wynikających ze znaku towarowego, takich jak uczciwe używanie określeń opisowych, w tym w odniesieniu do oznaczeń geograficznych, oraz może ustanowić inne wyjątki o ograniczonym zakresie, jeżeli uwzględniają prawnie uzasadnione interesy uprawnionego ze znaku towarowego i osób trzecich.

2. Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania osobom trzecim używania następujących oznaczeń, jeżeli używane są zgodnie z uczciwymi praktykami w działalności przemysłowej i handlu:

a) swojego imienia i nazwiska lub adresu, jeżeli ta osoba trzecia jest osobą fizyczną;

b) oznaczeń dotyczących rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji towarów lub świadczenia usług, lub innych cech charakterystycznych towarów lub usług; lub

c) znaku towarowego, jeżeli jest to konieczne do wskazania przeznaczenia produktu lub usługi, w szczególności jako akcesoriów lub części zamiennych.

PODSEKCJA  3

WZORY

ARTYKUŁ  21.27

Umowy międzynarodowe

Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby przystąpić do Aktu genewskiego (1999) Porozumienia haskiego w sprawie międzynarodowej rejestracji wzorów przemysłowych, sporządzonego w Genewie dnia 2 lipca 1999 r.

ARTYKUŁ  21.28

Ochrona zarejestrowanych wzorów

1. Każda Strona udziela ochrony niezależnie stworzonym wzorom, które są nowe i oryginalne ^{67 ( 68} . Ochrona ta udzielana jest w drodze rejestracji i przyznaje posiadaczom wzorów prawo wyłączne zgodnie z niniejszą podsekcją.

2. Posiadacz zarejestrowanego wzoru ma prawo zakazać osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody, wytwarzania, oferowania do sprzedaży, sprzedaży, wprowadzania do obrotu, przywozu, wywozu lub składowania takich produktów lub używania artykułów wykonanych według chronionego wzoru lub zawierających ten wzór, jeżeli takie działania są podejmowane w celach komercyjnych.

ARTYKUŁ  21.29

Okres ochrony

Dostępny okres ochrony, z uwzględnieniem jego przedłużenia, wynosi co najmniej 15 (piętnaście) lat od dnia dokonania zgłoszenia.

ARTYKUŁ  21.30

Ochrona niezarejestrowanych wzorów

Każda Strona może ustanowić środki prawne zapobiegające używaniu niezarejestrowanych wzorów.

ARTYKUŁ  21.31

Wyjątki i wyłączenia

1. Każda Strona może ustanowić ograniczone wyjątki od ochrony wzorów, pod warunkiem że takie wyjątki nie naruszają w nieuzasadniony sposób normalnego korzystania z chronionych wzorów i nie naruszają w sposób nieuzasadniony prawnie uzasadnionych interesów posiadacza chronionego wzoru, z uwzględnieniem prawnie uzasadnionych interesów osób trzecich.

2. Ochrona wzorów nie obejmuje wzorów determinowanych głównie względami technicznymi lub funkcjonalnymi.

ARTYKUŁ  21.32

Związek z prawem autorskim

Każda Strona, w granicach przewidzianych jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi, zapewnia, aby wzór spełniał także warunki objęcia ochroną na mocy jej prawa autorskiego od dnia, w którym wzór został stworzony lub utrwalony w jakiejkolwiek formie. Każda Strona określa zakres i warunki takiej ochrony, w tym wymagany poziom oryginalności.

PODSEKCJA  4

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

ARTYKUŁ  21.33

Ochrona oznaczeń geograficznych

1. Niniejszą podsekcję stosuje się do uznawania i ochrony oznaczeń geograficznych pochodzących z terytorium Stron.

2. Strony podejmują niezbędne środki w celu wdrożenia na swoich terytoriach ochrony oznaczeń geograficznych, o których mowa w ust. 1, określając odpowiednią metodę wdrożenia takich środków w ramach swoich systemów prawnych i praktyk.

3. Oznaczenia geograficzne Strony podlegają niniejszemu artykułowi wyłącznie wówczas, gdy są one chronione jako oznaczenia geograficzne na terytorium Strony pochodzenia w ramach jej systemu rejestracji i ochrony oznaczeń geograficznych.

4. Każda Strona, po przeanalizowaniu prawodawstwa drugiej Strony, o którym mowa w załączniku 21-A, i oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku 21-B oraz po zakończeniu procedury sprzeciwowej lub konsultacji publicznych dotyczących oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku 21-B, zobowiązuje się do zapewnienia ochrony tych oznaczeń geograficznych od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy zgodnie z poziomem ochrony określonym w niniejszej podsekcji, w tym szczególnym poziomem ochrony, zwłaszcza określonym w art. 21.35 ust. 8 i dodatku 21-B-1.

5. Każda Strona może zapewnić, w ramach swoich przepisów ustawowych i wykonawczych, ochronę oznaczeń geograficznych produktów innych niż rolne środki spożywcze, wina, napoje spirytusowe lub wina aromatyzowane. Strony uznają, że oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku 21-D są chronione jako oznaczenia geograficzne w kraju pochodzenia.

ARTYKUŁ  21.34

Dodanie nowych oznaczeń geograficznych

Na wniosek Strony i po zakończeniu procedur opisanych w art. 21.33 ust. 4 Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej, o którym mowa w art. 21.59, może zalecić Wspólnej Radzie w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu przyjęcie decyzji, zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f), dodanie nowych oznaczeń geograficznych do załącznika 21-B, w tym w celu przeniesienia oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku 21-C do załącznika 21-B.

ARTYKUŁ  21.35

Zakres ochrony oznaczeń geograficznych

1. Każda Strona, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, zapewnia zainteresowanym stronom środki prawne, aby zapobiegać:

a) używaniu oznaczenia geograficznego drugiej Strony wymienionego w częściach 1 i 2 załącznika 21-B w odniesieniu do jakiegokolwiek produktu należącego do danej klasy produktów określonej w sekcji 3 załącznika 21-B, który to produkt:

(i) nie pochodzi z kraju pochodzenia przypisanego temu oznaczeniu geograficznemu w załączniku 21-B; lub

(ii) pochodzi z kraju pochodzenia przypisanego temu oznaczeniu geograficznemu w załączniku 21-B, ale nie został wyprodukowany lub wytworzony zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi drugiej Strony, które miałyby zastosowanie w przypadku przeznaczenia tego produktu do spożycia na terytorium drugiej Strony;

b) wykorzystywaniu jakichkolwiek środków w oznaczeniu lub przedstawieniu towaru, które, w sposób wprowadzający odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego towaru, wskazują lub sugerują, że dany towar pochodzi z obszaru geograficznego innego niż jego rzeczywiste miejsce pochodzenia;

c) innemu używaniu, które stanowi akt nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 10 bis Konwencji paryskiej;

d) bezpośredniemu lub pośredniemu używaniu chronionej nazwy w celach handlowych w odniesieniu do porównywalnych produktów, które nie odpowiadają specyfikacji produktu objętego nazwą chronioną lub które wykorzystują renomę oznaczenia geograficznego;

e) używaniu oznaczenia geograficznego niepochodzącego z miejsca wskazanego przez to oznaczenie geograficzne, nawet jeżeli wskazane zostało rzeczywiste pochodzenie towarów lub oznaczenie geograficzne zostało przetłumaczone lub gdy towarzyszą mu takie wyrażenia, jak: "tego rodzaju", "typu", "stylu", "imitacja" itp.; oraz

f) bezprawnemu używaniu, naśladownictwu lub wprowadzającemu w błąd używaniu chronionej nazwy oznaczenia geograficznego; lub fałszywemu lub wprowadzającemu w błąd wskazaniu odnoszącemu się do chronionej nazwy oznaczenia geograficznego; lub praktykom, które mogą wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia, miejsca pochodzenia i rodzaju produktu.

2. W odniesieniu do związku między znakami towarowymi a oznaczeniami geograficznymi:

a) w przypadku gdy oznaczenie geograficzne jest chronione na mocy niniejszej podsekcji, każda Strona odmawia rejestracji znaku towarowego dla identycznego lub podobnego produktu, jeżeli używanie takiego znaku byłoby sprzeczne z postanowieniami niniejszej podsekcji, pod warunkiem że zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego dokonano po dniu złożenia wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego na danym terytorium; znaki towarowe zarejestrowane z naruszeniem niniejszego ustępu podlegają unieważnieniu zgodnie z przepisami prawa Stron;

b) w przypadku oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku 21-B w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy za dzień złożenia wniosku o objęcie ochroną, o którym mowa w lit. a), uznaje się dzień opublikowania procedury sprzeciwowej lub konsultacji publicznych na odpowiednich terytoriach;

c) w przypadku oznaczeń geograficznych, o których mowa w art. 21.34, za dzień złożenia wniosku o objęcie ochronę uważa się dzień przekazania wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego drugiej Stronie;

d) bez uszczerbku dla lit. e) każda Strona zapewnia ochronę oznaczeń geograficznych, o których mowa w załączniku 21-B, również w przypadku istnienia wcześniejszego znaku towarowego; za wcześniejszy znak towarowy uznaje się znak towarowy, który został zgłoszony do rejestracji, który został zarejestrowany lub który - w przypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych i wykonawczych danej Strony - ustanowiono poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium jednej Strony przed dniem złożenia przez drugą Stronę wniosku o objęcie ochroną oznaczenia geograficznego, o której mowa w ust. 1, na podstawie niniejszej Umowy; taki wcześniejszy znak towarowy może nadal być używany, przedłużany i podlegać zmianom, które mogą wymagać dokonania nowych zgłoszeń do rejestracji znaku towarowego niezależnie od ochrony przysługującej oznaczeniu geograficznemu, pod warunkiem że w świetle przepisów prawa dotyczących znaków towarowych, na podstawie których zarejestrowano lub ustanowiono dany znak towarowy, nie występują żadne przesłanki nieważności lub stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego; wcześniejszy znak towarowy ani oznaczenie geograficzne nie mogą być używane w sposób, który wprowadzałby konsumenta w błąd co do charakteru danego prawa własności intelektualnej; oraz

e) Strony nie są zobowiązane do ochrony oznaczenia geograficznego w kontekście słynnego, renomowanego lub powszechnie znanego znaku towarowego, jeżeli ochrona mogłaby wprowadzić konsumentów w błąd co do prawdziwej tożsamości produktu.

3. Żadne z postanowień niniejszej podsekcji nie stoi na przeszkodzie, aby Strona używała - w odniesieniu do jakiegokolwiek produktu - nazwy zwyczajowej odmiany roślin lub rasy zwierząt istniejącej na terytorium tej Strony ⁶⁹ .

4. Żadne z postanowień niniejszej podsekcji nie stoi na przeszkodzie, aby Strona używała pojedynczego składnika nazwy wieloczłonowej, która jest chroniona jako oznaczenie geograficzne na jej terytorium, o ile taki pojedynczy składnik jest terminem zwyczajowo używanym w języku potocznym jako nazwa zwyczajowa towaru, którego dotyczy ⁷⁰ .

5. Żadne z postanowień niniejszej podsekcji nie nakłada na Stronę obowiązku objęcia ochroną oznaczenia geograficznego, które jest tożsame z określeniem zwyczajowo używanym w języku potocznym jako nazwa zwyczajowa towaru, którego dotyczy, na terytorium tej Strony.

6. Jeżeli tłumaczenie oznaczenia geograficznego jest tożsame z określeniem zwyczajowo używanym w języku potocznym jako nazwa zwyczajowa danego produktu na terytorium Strony lub zawiera w sobie takie określenie lub jeżeli oznaczenie geograficzne nie jest tożsame z takim określeniem, ale je w sobie zawiera, niniejsza podsekcja pozostaje bez uszczerbku dla prawa jakiejkolwiek osoby do używania tego określenia w odniesieniu do danego produktu.

7. W odniesieniu do homonimicznych oznaczeń geograficznych:

a) w przypadku istniejących lub przyszłych homonimicznych oznaczeń geograficznych Stron odnoszących się do produktów należących do tej samej kategorii produktów ⁷¹  oba te oznaczenia współistnieją jako takie, a każda Strona określa praktyczne warunki, na których dane homonimiczne oznaczenia mają być od siebie odróżniane, uwzględniając przy tym konieczność zapewnienia sprawiedliwego traktowania zainteresowanych producentów i uniknięcia wprowadzania konsumentów w błąd; oraz

b) jeżeli Strona, w ramach negocjacji z państwem trzecim, zaproponuje objęcie ochroną oznaczenia geograficznego pochodzącego z tego państwa trzeciego, a nazwa ta jest homonimiczna z oznaczeniem geograficznym drugiej Strony, Strona ta jest o tym informowana i otrzymuje możliwość zgłoszenia uwag przed przyznaniem ochrony takiej nazwie.

8. Bez uszczerbku dla art. 21.35 ust. 1- określa się szczególny poziom ochrony dla następujących oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku 21-B ⁷² :

a) "Genièvre", "Jenever" lub "Genever": ochrona oznaczenia geograficznego "Genièvre", "Jenever" lub "Genever" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Ginebra" na terytorium Argentyny, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Genièvre", "Jenever" lub "Genever" w Argentynie, oraz użytkownikom wcześniejszym określenia "Genebra" na terytorium Brazylii, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Genièvre", "Jenever" lub "Genever" w Brazylii, dalszego używania tych określeń, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do rzeczywistego pochodzenia europejskiego oznaczenia geograficznego, a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

b) "Queso Manchego": ochrona oznaczenia geograficznego "Queso Manchego" w odniesieniu do serów wytworzonych w Hiszpanii zgodnie z obowiązującymi specyfikacjami technicznymi, przy użyciu mleka owczego, nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Queso Manchego" na terytorium Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Queso Manchego", w odniesieniu do serów wytwarzanych z mleka krowiego, dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie i skład produktu;

c) "Grappa": ochrona oznaczenia geograficznego "Grappa" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Grappamiel" lub "Grapamiel" na terytorium Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Grappa", dalszego używania tych określeń, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego, a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

d) "Steinhäger": ochrona oznaczenia geograficznego "Steinhäger" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Steinhäger" na terytorium Brazylii, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Steinhäger", dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

e) "Parmigiano Reggiano":

(i) ochrona oznaczenia geograficznego "Parmigiano Reggiano" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Parmesão" na terytorium Brazylii oraz określenia "Parmesano" na terytoriach Argentyny, Paragwaju i Urugwaju, które używały tych określeń w dobrej wierze i w sposób ciągły przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Parmigiano Reggiano", dalszego używania tych określeń, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

(ii) ochrona oznaczenia geograficznego "Parmigiano Reggiano" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Reggianito" na terytorium Argentyny, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Parmigiano Reggiano", oraz na terytoriach Paragwaju i Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Parmigiano Reggiano", dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

f) "Fontina": ochrona oznaczenia geograficznego "Fontina" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Fontina" na terytoriach Argentyny, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Fontina", dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

g) "Gruyère" (Francja):

(i) ochrona oznaczenia geograficznego "Gruyère" (Francja) nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określeń "Gruyère" i "Gruyere" na terytoriach Argentyny, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Gruyère" (Francja), dalszego używania tych określeń, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

(ii) ochrona oznaczenia geograficznego "Gruyère" (Francja) nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określeń "Gruyerito" i "Gruyer" na terytorium Urugwaju, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Gruyère" (Francja), dalszego używania tych określeń, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu;

h) "Grana Padano": ochrona oznaczenia geograficznego "Grana Padano" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Grana" na terytorium Brazylii, którzy używali tego określenia w dobrej wierze i w sposób ciągły przez co najmniej 5 (pięć) lat przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec oznaczenia geograficznego "Grana Padano", dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do chronionego europejskiego oznaczenia geograficznego a także pod warunkiem, że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu; oraz

(i) "Gorgonzola": ochrona oznaczenia geograficznego "Gorgonzola" nie może uniemożliwiać użytkownikom wcześniejszym określenia "Gorgonzola" na terytorium Brazylii, którzy używali tego określenia w dobrej wierze przed publikacją otwierającą procedurę sprzeciwową wobec dalszego używania tego określenia, pod warunkiem że produkty te nie są wprowadzane do obrotu z wykorzystaniem grafik, nazw, obrazków lub flag nawiązujących do rzeczywistego pochodzenia oznaczenia geograficznego, a także pod warunkiem że określenie to jest umieszczone czcionką istotnie mniejszą od czcionki nazwy handlowej, przy zachowaniu czytelności i w sposób jednoznacznie odróżniający pochodzenie produktu.

9. Użytkownicy wcześniejsi, o których mowa w ust. lit. a)-i), są wymienieni w załączniku 21-E. Następstwo prawne użytkowników wcześniejszych i skutki z tego wynikające regulowane są przez krajowe przepisy ustawowe i wykonawcze każdego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

10. Chronione oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku 21-B nie mogą zostać uznane za nazwy rodzajowe na terytorium Stron.

11. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie nakłada na Strony obowiązku udzielenia ochrony oznaczeniom geograficznym, które nie są objęte ochroną lub które utraciły ochronę w ich miejscu pochodzenia.

12. Niniejszy rozdział nie narusza prawa jakiejkolwiek osoby do komercyjnego wykorzystania jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników prawnych, z wyjątkiem przypadków wykorzystywania takiego nazwiska w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

ARTYKUŁ  21.36

Prawo do używania oznaczeń geograficznych

1. Podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne, środki spożywcze, wina, wina aromatyzowane lub napoje spirytusowe zgodne z odpowiednią specyfikacją jest uprawniony do używania oznaczenia geograficznego zgodnie z postanowieniami niniejszej części niniejszej Umowy.

2. W przypadku gdy oznaczenie geograficzne jest chronione na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy, używanie takiej chronionej nazwy nie podlega rejestracji użytkowników ani uiszczaniu dalszych opłat.

ARTYKUŁ  21.37

Egzekwowanie ochrony

Każda Strona zapewnia zainteresowanym stronom środki prawne umożliwiające egzekwowanie ochrony przewidzianej w art. 21.35 poprzez odpowiednie czynności administracyjne i sądowe w ramach swojego systemu prawnego i praktyk.

ARTYKUŁ  21.38

Przywóz, wywóz i wprowadzanie do obrotu

Przywóz, wywóz i wprowadzanie do obrotu produktów oznaczonych nazwami wymienionymi w załączniku 21-B muszą być zgodne z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi zastosowanie na terytorium Strony, na którym dane produkty są wprowadzane do obrotu.

ARTYKUŁ  21.39

Współpraca i przejrzystość w zakresie oznaczeń geograficznych

1. Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej, o którym mowa w art. 21.59, monitoruje prawidłowe funkcjonowanie niniejszej podsekcji i może rozpatrywać wszelkie sprawy związane z jej wdrożeniem i wykonaniem. Odpowiada on za:

a) wymianę informacji na temat zmian w przepisach i polityce w zakresie oznaczeń geograficznych oraz wszelkich innych spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w obszarze oznaczeń geograficznych; oraz

b) współpracę w zakresie opracowywania alternatywnych nazw produktów, które zostały wcześniej wprowadzone do obrotu przez producentów jednej ze Stron z określeniami odpowiadającymi oznaczeniom geograficznym drugiej Strony, zwłaszcza w przypadkach objętych stopniowym wycofywaniem.

2. Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej może zalecić Wspólnej Radzie w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zmianę, zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f):

a) załącznika 21-A w zakresie odesłań do prawa obowiązującego na terytorium Stron;

b) załącznika 21-B w zakresie oznaczeń geograficznych i wymiany informacji w tym celu;

c) załącznika 21-C w zakresie oznaczeń geograficznych; oraz

d) załącznika 21-E w zakresie użytkowników wcześniejszych.

3. Każda Strona powiadamia drugą Stronę, jeżeli oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku 21-B przestaje być chronione na jej terytorium. W następstwie takiego powiadomienia Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zmienia załącznik 21-B zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f), aby zakończyć ochronę zapewnianą na podstawie niniejszej części niniejszej Umowy. Wyłącznie Strona, z której pochodzi produkt, jest uprawniona do złożenia wniosku o zakończenie ochrony oznaczenia geograficznego wymienionego w załączniku 21-B na podstawie niniejszej podsekcji.

4. MERCOSUR powiadamia Unię Europejską, jeżeli po wejściu w życie niniejszej Umowy zidentyfikuje dodatkowych użytkowników wcześniejszych spełniających szczególne wymogi określone w art. 21.35 ust. 8 lit. a)-i). W następstwie takiego powiadomienia i pod warunkiem że Strony zgadzają się, że proponowani dodatkowi użytkownicy wcześniejsi spełniają wyżej wymienione wymogi, Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zmienia załącznik 21-E zgodnie z art. 9.7 ust. 1 lit. f) poprzez dodanie takich dodatkowych użytkowników wcześniejszych.

5. Strony, bezpośrednio lub za pośrednictwem Podkomitetu ds. Praw Własności Intelektualnej, utrzymują bezpośredni kontakt we wszelkich sprawach dotyczących wykonywania i funkcjonowania niniejszej podsekcji. W szczególności Strona może zwrócić się do drugiej Strony o udzielenie informacji dotyczących specyfikacji produktów i ich zmian oraz punktów kontaktowych do celów kontroli.

6. Specyfikacja produktu, o której mowa w niniejszej podsekcji, to taka specyfikacja, która została zatwierdzona, wraz ze wszelkimi zatwierdzonymi zmianami, przez organy Strony, z której terytorium pochodzi produkt.

7. Strony mogą udostępnić publicznie specyfikacje produktów lub ich skrócone wersje w odniesieniu do oznaczeń geograficznych drugiej Strony chronionych na podstawie niniejszej podsekcji w języku portugalskim, hiszpańskim lub angielskim.

PODSEKCJA  5

PATENTY

ARTYKUŁ  21.40

Traktaty międzynarodowe

Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby przystąpić do Układu o współpracy patentowej sporządzonego w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r. ⁷³

PODSEKCJA  6

ODMIANY ROŚLIN

ARTYKUŁ  21.41

Umowy międzynarodowe

Każda Strona chroni prawa do odmian roślin zgodnie z Międzynarodową konwencją o ochronie nowych odmian roślin sporządzoną w Paryżu dnia 2 grudnia 1961 r., zmienioną w Genewie dnia 10 listopada 1972 r. i 23 października 1978 r. (Akt UPOV z 1978 r.) lub 19 marca 1991 r. (Akt UPOV z 1991 r.), oraz współpracuje w celu promowania ochrony odmian roślin.

PODSEKCJA  7

OCHRONA INFORMACJI NIEUJAWNIONYCH

ARTYKUŁ  21.42

Zakres ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa

1. Wywiązując się z obowiązku wynikającego z art. 21.1 ust. 1, dotyczącego przestrzegania Porozumienia TRIPS, w szczególności jego art. 39 ust. 1 i 2, każda Strona zapewnia odpowiednie cywilne postępowania sądowe i środki ochrony prawnej dla posiadaczy tajemnicy przedsiębiorstwa, umożliwiające zapobieganie pozyskaniu, wykorzystaniu lub ujawnieniu tajemnicy przedsiębiorstwa, a także uzyskanie odszkodowania z tego tytułu, w każdym przypadku, gdy odbywa się to w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami handlowymi.

2. Do celów niniejszej podsekcji stosuje się następujące definicje:

a) "tajemnica przedsiębiorstwa" oznacza informacje, które:

(i) są poufne w tym znaczeniu, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane ani łatwo dostępne dla osób z kręgów, które zwykle mają do czynienia z tym rodzajem informacji;

(ii) mają wartość handlową dlatego, że stanowią tajemnicę; oraz

(iii) poddane zostały przez osobę, pod której kontrolą zgodnie z prawem się znajdują, rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich w tajemnicy; oraz

b) "posiadacz tajemnicy przedsiębiorstwa" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w sposób zgodny z prawem sprawuje kontrolę nad tajemnicą przedsiębiorstwa.

3. Do celów niniejszej podsekcji Strona uznaje za niezgodne z uczciwymi praktykami handlowymi co najmniej następujące sposoby postępowania:

a) pozyskanie tajemnicy przedsiębiorstwa bez zgody posiadacza tajemnicy przedsiębiorstwa, dokonane przez nieuprawniony dostęp do dokumentów, przedmiotów, materiałów, substancji lub plików elektronicznych znajdujących się zgodnie z prawem pod kontrolą posiadacza tajemnicy przedsiębiorstwa, zawierających tę tajemnicę lub umożliwiających jej odkrycie, lub przez ich przywłaszczenie lub powielenie;

b) wykorzystanie lub ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa dokonane bez zgody posiadacza tajemnicy przedsiębiorstwa przez osobę, która:

(i) pozyskała tę tajemnicę przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z prawem;

(ii) naruszyła umowę o poufności lub inny obowiązek nieujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa; lub

(iii) naruszyła obowiązek umowny lub inny obowiązek ograniczający wykorzystywanie tajemnicy przedsiębiorstwa; oraz

c) pozyskanie, wykorzystanie lub ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa dokonane przez osobę, która w momencie tego pozyskania, wykorzystania lub ujawnienia wiedziała lub powinna była wiedzieć, w danych okolicznościach, że dana tajemnica przedsiębiorstwa pochodzi bezpośrednio lub pośrednio od innej osoby, która wykorzystała lub ujawniła tajemnicę przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z prawem w rozumieniu lit. b).

4. Strona nie jest zobowiązana, aby uznać poniższe sposoby postępowania za niezgodne z uczciwymi praktykami handlowymi na podstawie niniejszej podsekcji:

a) niezależne odkrycie lub stworzenie odnośnych informacji przez osobę;

b) dokonanie inżynierii odwrotnej produktu przez osobę, która ten produkt zgodnie z prawem posiada i na której nie spoczywa ważny prawnie obowiązek ograniczania dostępu do odnośnych informacji;

c) pozyskanie, wykorzystanie lub ujawnienie informacji wymagane lub dozwolone przez prawo odpowiedniej Strony; lub

d) wykorzystanie przez pracowników ich doświadczenia i umiejętności zdobytych uczciwie w trakcie zwykłego przebiegu ich zatrudnienia.

5. Żadnego z postanowień niniejszej podsekcji nie można interpretować jako ograniczającego wolność wypowiedzi i informacji, w tym wolność mediów, podlegającą ochronie w zakresie jurysdykcji każdej Strony.

ARTYKUŁ  21.43

Cywilne postępowania sądowe i środki ochrony prawnej w odniesieniu do tajemnicy przedsiębiorstwa

1. Każda Strona zapewnia, aby osoby uczestniczące w cywilnym postępowaniu sądowym, o którym mowa w art. 21.42, lub mające dostęp do dokumentów tego postępowania, podlegały zakazowi wykorzystywania lub ujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa lub możliwej tajemnicy przedsiębiorstwa, którą właściwe organy sądowe - w odpowiedzi na należycie uzasadniony wniosek zainteresowanej strony - oznaczyły jako poufną, a z którą osoby te zapoznały się na skutek takiego uczestnictwa lub dostępu.

2. W cywilnym postępowaniu sądowym, o którym mowa w art. 21.42, każda Strona zapewnia, aby uprawnienia jej organów sądowych obejmowały co najmniej:

a) zarządzanie środków tymczasowych, zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi, uniemożliwiających pozyskanie, wykorzystanie lub ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami handlowymi;

b) wydawanie nakazów sądowych w celu uniemożliwienia pozyskania, wykorzystania lub ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami handlowymi;

c) nakazanie osobie, która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że pozyskuje, wykorzystuje lub ujawnia tajemnicę przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami handlowymi, aby zapłaciła posiadaczowi tajemnicy przedsiębiorstwa odszkodowanie odpowiednie do zrekompensowania rzeczywistej szkody poniesionej w wyniku takiego niezgodnego z prawem pozyskania, wykorzystania lub ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa;

d) podejmowanie szczególnych środków w celu ochrony poufności każdej tajemnicy przedsiębiorstwa lub możliwej tajemnicy przedsiębiorstwa przedstawionej w ramach postępowania cywilnego dotyczącego zarzucanego pozyskania, wykorzystania i ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w sposób niezgodny z uczciwymi praktykami handlowymi; takie szczególne środki mogą obejmować, zgodnie z prawem Strony, ograniczenie dostępu do określonych dokumentów w całości lub w części, ograniczenie dostępu do przesłuchań oraz ich transkrypcji lub protokołów oraz udostępnienie nieopatrzonej klauzulą poufności wersji orzeczenia sądowego, w której fragmenty zawierające tajemnice przedsiębiorstwa zostały usunięte lub utajnione; oraz

e) nałożenie kar na strony postępowania lub inne osoby podlegające właściwości sądu za naruszenie nakazów sądowych dotyczących ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub możliwej tajemnicy przedsiębiorstwa przedstawionej w toku danego postępowania.

3. Strona nie jest zobowiązana do zapewnienia procedur sądowych i środków ochrony prawnej, o których mowa w art. 21.42, jeżeli postępowanie niezgodne z uczciwymi praktykami handlowymi ma miejsce - zgodnie z prawem tej Strony - w celu ujawnienia przewinienia, wykroczenia lub niezgodnego z prawem działania lub ochrony prawnie uzasadnionego interesu uznanego przez prawo.

SEKCJA  C

EGZEKWOWANIE PRAW WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

PODSEKCJA  1

EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW W TRYBIE PRAWA CYWILNEGO I ADMINISTRACYJNEGO

ARTYKUŁ  21.44

Obowiązki ogólne

1. Każda Strona potwierdza swoje zobowiązania wynikające z Porozumienia TRIPS, a w szczególności z jego części III, oraz zapewnia egzekwowanie praw własności intelektualnej zgodnie ze swoim prawem oraz w ramach własnego systemu prawnego i własnych praktyk.

2. Do celów niniejszej sekcji "prawa własności intelektualnej" oznaczają, o ile nie postanowiono inaczej, prawa własności intelektualnej zgodnie z definicją w art. 21.3 ust. 1, z wyjątkiem praw, o których mowa w art. 21.42 i 21.43.

3. Procedury ⁷⁴  przyjęte, zachowane lub stosowane w celu wdrożenia niniejszej sekcji muszą być skuteczne, uczciwe i sprawiedliwe oraz nie mogą być nadmiernie skomplikowane lub kosztowne ani pociągać za sobą nierozsądnych ograniczeń czasowych lub nieuzasadnionych opóźnień, a także muszą zniechęcać do dalszych naruszeń. Każda Strona uwzględnia potrzebę zachowania proporcjonalności między naruszeniem, prawami wszystkich zaangażowanych stron, interesami osób trzecich oraz mającymi zastosowanie środkami, środkami ochrony prawnej i sankcjami.

4. Strony stosują procedury, o których mowa w ust. 3, dotyczące egzekwowania praw własności intelektualnej w taki sposób, aby uniknąć tworzenia barier w legalnym handlu oraz aby zapewnić zabezpieczenia przed ich nadużyciem.

5. Art. 21. 44-21.58 nie nakładają na Stronę obowiązku ustanowienia systemu sądowego służącego egzekwowaniu praw własności intelektualnej odrębnego od systemu sądowego służącego ogólnemu egzekwowaniu prawa zgodnie z prawem tej Strony ani nie naruszają możliwości ogólnego egzekwowania przez Strony prawa.

ARTYKUŁ  21.45

Osoby uprawnione do występowania o zastosowanie procedur

Za osoby uprawnione do występowania o zastosowanie procedur dotyczących egzekwowania praw własności intelektualnej, o których mowa w niniejszej sekcji oraz w części III Porozumienia TRIPS, zgodnie z prawem właściwym dla miejsca, w którym procedura jest stosowana, każda Strona uznaje:

a) uprawnionych z tytułu praw własności intelektualnej;

b) wyłącznych licencjobiorców, pod warunkiem że są upoważnieni przez uprawnionych; oraz

c) organizacje zbiorowego zarządzania prawami własności intelektualnej, które są prawnie i wyraźnie uznane za uprawnione do reprezentowania uprawnionych z tytułu praw własności intelektualnej.

ARTYKUŁ  21.46

Dowody

1. Każda Strona zapewnia, aby na wniosek strony, która przedstawiła dostępne w rozsądnym zakresie dowody uzasadniające zarzut naruszenia jej prawa własności intelektualnej lub twierdzenie, że prawo to zostanie naruszone, właściwe organy sądowe były uprawnione do nakazania natychmiastowych i skutecznych środków tymczasowych w celu zabezpieczenia odpowiednich dowodów dotyczących zarzucanego naruszenia, z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych ⁷⁵ .

2. Środki tymczasowe, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować szczegółowy opis - z pobraniem próbek lub bez - lub fizyczne zajęcie towarów, w odniesieniu do których podnoszony jest zarzut naruszenia prawa, a w stosownych przypadkach - związanych z nimi dokumentów.

3. Każda Strona podejmuje środki niezbędne do tego, aby w przypadkach podrabiania znaków towarowych lub piractwa praw autorskich na skalę handlową ⁷⁶  umożliwić właściwym organom sądowym nakazanie, w stosownych przypadkach, na wniosek strony i jeżeli jest to konieczne do ustalenia istnienia i zakresu naruszenia, przekazania odpowiednich dokumentów bankowych, finansowych lub handlowych znajdujących się pod kontrolą strony przeciwnej, z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych.

4. Każda Strona zapewnia, aby organy sądowe były właściwe w zakresie stosowania środków służących zabezpieczeniu dowodów od złożenia przez wnioskodawcę odpowiedniego zabezpieczenia lub równoważnej gwarancji w celu zapewnienia rekompensaty za wszelkie szkody poniesione przez pozwanego.

5. Jeżeli środki służące zabezpieczeniu dowodów zostaną uchylone lub wygasną na skutek działania lub zaniechania wnioskodawcy lub jeżeli stwierdzono brak naruszenia prawa własności intelektualnej lub groźby jego naruszenia, organy sądowe muszą być uprawnione do nakazania wnioskodawcy, na żądanie pozwanego, wypłacenia pozwanemu stosownego odszkodowania za wszelkie szkody spowodowane przez te środki.

ARTYKUŁ  21.47

Prawo do informacji

1. Każda Strona zapewnia, aby w sprawach o naruszenie prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadniony i proporcjonalny wniosek strony skarżącej właściwe organy sądowe mogły nakazać sprawcy naruszenia lub innej osobie przekazanie odpowiednich informacji dotyczących pochodzenia i sieci dystrybucyjnych towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej.

2. Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:

a) "inna osoba" oznacza osobę, która:

(i) znajdowała się w posiadaniu towarów naruszających prawo na skalę handlową;

(ii) korzystała z usług naruszających prawo na skalę handlową;

(iii) świadczyła na skalę handlową usługi wykorzystywane w działaniach naruszających prawo; lub

(iv) została wskazana przez osobę, o której mowa w pkt (i)-(iii). jako zaangażowana w produkcję, wytwarzanie lub dystrybucję tych towarów lub świadczenie tych usług;

b) "odpowiednie informacje" mogą obejmować informacje dotyczące osób zaangażowanych na skalę handlową w naruszenie lub zarzucane naruszenie oraz dotyczące środków produkcji i sieci dystrybucji towarów lub usług.

3. Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów ustawowych, które:

a) przyznają uprawnionemu prawa do otrzymywania szerszego zakresu informacji;

b) regulują wykorzystywanie w postępowaniach cywilnych informacji przekazywanych na podstawie niniejszego artykułu;

c) regulują odpowiedzialność za niewłaściwe korzystanie z prawa do informacji;

d) umożliwiają odmowę przekazania informacji, które zmusiłyby osobę, o której mowa w ust. 1, do przyznania się do jej własnego udziału lub udziału jej bliskich członków rodziny; lub

e) regulują ochronę poufności źródeł informacji lub przetwarzania danych osobowych.

ARTYKUŁ  21.48

Środki tymczasowe i zabezpieczające

1. Każda Strona zapewnia swoim organom sądowym prawo do nakazania natychmiastowych i skutecznych środków tymczasowych i zabezpieczających, w tym wydania tymczasowego nakazu sądowego, wobec strony lub - w stosownych przypadkach - osoby trzeciej podlegającej jurysdykcji właściwego organu sądowego, w celu zapobieżenia naruszeniu prawa własności intelektualnej oraz w szczególności w celu zapobieżenia wprowadzeniu do obrotu handlowego towarów naruszających prawa własności intelektualnej.

2. Tymczasowy nakaz sądowy może być także wydany w celu zajęcia lub przekazania towarów, w stosunku do których istnieje podejrzenie, że naruszają prawo własności intelektualnej, aby zapobiec wprowadzeniu ich do obrotu lub przepływowi w kanałach handlowych.

3. W przypadku zarzucanego naruszenia popełnionego na skalę handlową każda Strona zapewnia, aby w przypadku, gdy wnioskodawca wskaże okoliczności, które mogłyby zagrozić naprawieniu szkód, jej organy sądowe mogły zarządzić tymczasowe zajęcie ruchomości i nieruchomości domniemanego sprawcy naruszenia, łącznie z zablokowaniem rachunków bankowych i innych aktywów domniemanego sprawcy. W tym celu każda Strona zapewnia, aby właściwe organy mogły zarządzić przedłożenie dokumentów bankowych, finansowych lub handlowych lub zapewnienie odpowiedniego dostępu do odpowiednich informacji.

4. Organy sądowe mają prawo domagania się od wnioskodawcy, aby dostarczył dostępny w rozsądnym zakresie dowód, aby przekonać się w wystarczającym stopniu, że wnioskodawca jest uprawnionym i że prawo wnioskodawcy zostało naruszone lub że istnieje groźba takiego naruszenia, a także, aby wnioskodawca wniósł kaucję lub dokonał innego równoważnego zabezpieczenia wystarczającego dla ochrony pozwanego i zapobieżenia nadużyciu.

ARTYKUŁ  21.49

Środki naprawcze

1. Każda Strona zapewnia, aby właściwe organy sądowe mogły nakazać - na wniosek wnioskodawcy oraz bez uszczerbku dla odszkodowań należnych uprawnionemu z tytułu naruszenia, bez jakiejkolwiek rekompensaty - zniszczenie lub co najmniej ostateczne wycofanie z kanałów handlowych towarów, które uznały za naruszające prawo własności intelektualnej. Towary takie mogą być wykorzystane w interesie publicznym. Organy sądowe muszą być także uprawnione do nakazania, aby materiały i narzędzia wykorzystywane głównie do tworzenia towarów naruszających prawa zostały usunięte bez jakiejkolwiek rekompensaty z kanałów handlowych, aby zminimalizować zagrożenie dalszych naruszeń. Przy rozpatrywaniu takich wniosków właściwe organy sądowe biorą pod uwagę potrzebę zachowania proporcji pomiędzy wagą naruszenia a zarządzonymi środkami naprawczymi, a także interesy osób trzecich.

2. Właściwe organy sądowe każdej Strony muszą być uprawnione do nakazania wykonania tych środków na koszt sprawcy naruszenia, chyba że istnieją szczególne powody przemawiające za innym rozwiązaniem.

ARTYKUŁ  21.50

Nakazy sądowe

Każda Strona zapewnia, aby w przypadku, gdy w orzeczeniu sądowym stwierdzono naruszenie prawa własności intelektualnej, właściwe organy sądowe mogły wydać przeciwko sprawcy naruszenia oraz, w stosownych przypadkach, przeciwko osobie trzeciej, nad którą właściwy organ sądowy sprawuje jurysdykcję, nakaz sądowy mający na celu zakazanie kontynuacji naruszenia.

ARTYKUŁ  21.51

Środki alternatywne

Każda Strona może postanowić, że organy sądowe, w stosownych przypadkach i na wniosek osoby, która miałaby podlegać środkom przewidzianym w art. 21.49 lub art. 21.50, mogą zasądzić odszkodowanie pieniężne na rzecz strony poszkodowanej zamiast stosowania środków przewidzianych w art. 21.49 lub 21.50, jeżeli zostanie ustalone, że osoba, która miałaby podlegać takim środkom, działała nieumyślnie i nie dopuściła się niedbalstwa lub jeżeli wykonanie takich środków spowodowałoby dla niej niewspółmierną szkodę lub jeżeli odszkodowanie pieniężne na rzecz strony poszkodowanej wydaje się rozsądnie zadowalające ⁷⁷ .

ARTYKUŁ  21.52

Odszkodowanie

1. Każda Strona zapewnia, aby organy sądowe - na wniosek strony poszkodowanej - były uprawnione do nakazania sprawcy naruszenia, który wiedząc lub mając uzasadnione podstawy, by wiedzieć, uczestniczył w działalności stanowiącej naruszenie praw własności intelektualnej, aby wypłacił uprawnionemu odszkodowanie odpowiednie do zrekompensowania rzeczywistego uszczerbku poniesionego w wyniku naruszenia prawa własności intelektualnej. Przy ustalaniu wysokości odszkodowania właściwe organy sądowe:

a) uwzględniają wszystkie odpowiednie aspekty, takie jak negatywne skutki gospodarcze, łącznie z utraconymi zyskami, poniesione przez stronę poszkodowaną, wszelkie nieuczciwe zyski ⁷⁸  osiągnięte przez sprawcę naruszenia oraz, w stosownych przypadkach, elementy inne niż czynniki gospodarcze, takie jak szkoda moralna, jaką uprawniony poniósł w związku z naruszeniem; lub

b) jako rozwiązanie alternatywne wobec zastosowania lit. a) mogą, w stosownych przypadkach, ustalić odszkodowanie jako płatność ryczałtową na podstawie co najmniej takich elementów jak wysokość opłat licencyjnych lub opłat, które byłyby należne, gdyby sprawca naruszenia zwrócił się z wnioskiem o zezwolenie na korzystanie z danego prawa własności intelektualnej.

ARTYKUŁ  21.53

Koszty sądowe

Każda Strona zapewnia, aby jej organy sądowe, w stosownych przypadkach, były uprawnione do nakazania, po zakończeniu sądowego postępowania cywilnego dotyczącego egzekwowania praw własności intelektualnej, wypłacenia przez stronę przegrywającą na rzecz strony wygrywającej kosztów sądowych oraz pokrycia innych wydatków, zgodnie z prawem tej Strony.

ARTYKUŁ  21.54

Publikowanie orzeczeń sądowych

Każda Strona zapewnia, aby jej organy sądowe mogły nakazać publikację orzeczeń w sprawach o naruszenie prawa własności intelektualnej, chyba że nie byłoby to proporcjonalne do wagi naruszenia.

ARTYKUŁ  21.55

Domniemanie autorstwa lub własności

Każda Strona, przynajmniej w ramach środków tymczasowych, o które wystąpiono w postępowaniu cywilnym dotyczącym praw autorskich i praw pokrewnych, ustanawia domniemanie, że w braku dowodu przeciwnego, osoba lub podmiot, której lub którego imię i nazwisko lub nazwę wskazano w zwykły sposób jako autora lub posiadacza praw pokrewnych do utworu lub przedmiotu sporu, jest wyznaczonym posiadaczem praw do takiego utworu lub przedmiotu sporu.

ARTYKUŁ  21.56

Świadomość społeczna

Strony wprowadzają niezbędne środki na rzecz zwiększenia świadomości społecznej w dziedzinie ochrony własności intelektualnej, między innymi przez inicjatywy edukacyjne i projekty rozpowszechniania informacji na temat korzystania z praw własności intelektualnej, a także na temat ich egzekwowania.

PODSEKCJA  2

EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW PRZY KONTROLI GRANICZNEJ

ARTYKUŁ  21.57

Zgodność z GATT i Porozumieniem TRIPS

Przy wdrażaniu środków stosowanych przy kontroli granicznej służących egzekwowaniu praw własności intelektualnej przez organy celne, objętych lub nieobjętych niniejszym rozdziałem, każda Strona zapewnia zgodność ze swoimi obowiązkami wynikającymi z GATT i Porozumienia TRIPS, a w szczególności z art. V GATT oraz art. 41 i sekcją 4 części III Porozumienia TRIPS.

ARTYKUŁ  21.58

Środki stosowane przy kontroli granicznej

1. W odniesieniu do towarów podlegających kontroli celnej każda Strona przyjmuje lub zachowuje procedury, w ramach których uprawniony ma możliwość składania wniosków do organów celnych o zawieszenie zwolnienia towarów lub o zatrzymanie towarów, co do których zachodzi podejrzenie co najmniej podrobienia znaku towarowego, piractwa praw autorskich i pokrewnych dokonanego na skalę handlową lub naruszenia oznaczeń geograficznych (zwanych dalej "podejrzanymi towarami").

2. Strony nie są zobowiązane do stosowania procedur określonych w niniejszej podsekcji w odniesieniu do towarów przewożonych w tranzycie.

3. Każda Strona zachęca do korzystania z elektronicznych systemów zarządzania przez organy celne wnioskami pozytywnie rozpatrzonymi lub zarejestrowanymi.

4. Każda Strona zapewnia, aby organy celne informowały wnioskodawcę w rozsądnym terminie o tym, czy pozytywnie rozpatrzyły lub zarejestrowały jego wniosek.

5. Każda Strona zapewnia, aby takie rozpatrzenie lub zarejestrowanie wniosku miały zastosowanie do wielu przesyłek towarów, jeżeli jest to dozwolone zgodnie z przepisami prawa Strony.

6. Każda Strona może postanowić, że jej organy celne są uprawnione, w odniesieniu do towarów podlegających kontroli celnej, do zawieszenia zwolnienia lub do zatrzymania podejrzanych towarów z własnej inicjatywy.

7. Każda Strona zapewnia, aby organy celne mogły wykorzystywać analizę ryzyka do identyfikacji podejrzanych towarów.

8. Każda Strona może ustanowić procedury administracyjne lub sądowe, zgodnie z prawem Strony, pozwalające na zniszczenie podejrzanych towarów, jeżeli zainteresowane osoby zgadzają się na takie zniszczenie lub mu się nie sprzeciwiają. Jeżeli takie towary nie zostaną zniszczone, każda Strona zapewnia, aby towary te zostały usunięte z obrotu handlowego w taki sposób, aby uniknąć jakiejkolwiek szkody dla uprawnionego.

9. Strony nie są zobowiązane do stosowania niniejszego artykułu do przywozu towarów wprowadzonych do obrotu w innym państwie przez uprawnionych lub za ich zgodą. Strona może wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego artykułu towary o charakterze niehandlowym znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych.

10. Strony zapewniają, aby organy celne każdej Strony prowadziły regularny dialog i promowały współpracę z odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz z innymi organami zaangażowanymi w egzekwowanie praw własności intelektualnej, o których mowa w ust. 1.

11. Strony współpracują w zakresie międzynarodowego handlu podejrzanymi towarami, a w szczególności w celu wymiany informacji na temat takiego handlu.

12. Bez uszczerbku dla innych form współpracy załącznik 12-A stosuje się do naruszeń przepisów dotyczących praw własności intelektualnej, których egzekwowanie należy do kompetencji organów celnych zgodnie z niniejszym artykułem.

SEKCJA  D

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

ARTYKUŁ  21.59

Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4, 9.9 i 21.39 Podkomitet ds. Praw Własności Intelektualnej, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) wymiana informacji:

(i) na temat ram prawnych w dziedzinie praw własności intelektualnej oraz odpowiednich przepisów dotyczących ich ochrony i egzekwowania; oraz

(ii) związanych z domeną publiczną na terytoriach Stron; oraz

b) wymiana doświadczeń w zakresie:

(i) postępów w pracach legislacyjnych;

(ii) egzekwowania praw własności intelektualnej; oraz

(iii) egzekwowania przepisów na poziomie centralnym i poniżej poziomu centralnego przez organy celne, policję oraz organy administracyjne i sądowe.

ARTYKUŁ  21.60

Współpraca

1. W celu ułatwienia wykonywania postanowień niniejszego rozdziału Strony współpracują:

a) w ramach Podkomitetu ds. Praw Własności Intelektualnej;

b) na forach międzynarodowych;

c) za pośrednictwem różnych jednostek organizacyjnych; lub

d) w inny sposób uznany za stosowny.

2. Obszary współpracy obejmują następujące działania:

a) koordynację w celu zapobiegania wywozowi towarów podrobionych, w tym z innymi państwami;

b) pomoc techniczną, budowanie zdolności, wymianę i szkolenie pracowników;

c) ochronę i egzekwowanie praw własności intelektualnej oraz rozpowszechnianie informacji na ten temat, między innymi w środowisku przedsiębiorców i w społeczeństwie obywatelskim;

d) podnoszenie świadomości społecznej konsumentów i uprawnionych, a także wzmacnianie współpracy instytucjonalnej, w szczególności między urzędami do spraw własności intelektualnej;

e) aktywne podnoszenie świadomości i edukację ogółu społeczeństwa w zakresie polityki dotyczącej praw własności intelektualnej;

f) współpracę z MŚP, w tym podczas wydarzeń lub zgromadzeń dotyczących MŚP, w zakresie korzystania z praw własności intelektualnej, ich ochrony i egzekwowania;

g) stosowanie Konwencji o różnorodności biologicznej i powiązanych instrumentów oraz regulacji krajowych w sprawie dostępu do zasobów genetycznych i powiązanej wiedzy tradycyjnej, innowacji i praktyk; oraz

h) ułatwianie realizacji dobrowolnych inicjatyw zainteresowanych stron mających na celu ograniczenie naruszeń praw własności intelektualnej, w tym w internecie i na innych rynkach.

ROZDZIAŁ  22

MAŁE I ŚREDNIE PRZEDSIĘBIORSTWA

ARTYKUŁ  22.1

Zasady ogólne

1. Strony uznają, że MŚP wnoszą znaczący wkład w handel, wzrost gospodarczy, zatrudnienie i innowacje. Strony potwierdzają swój zamiar wspierania wzrostu i rozwoju MŚP poprzez zwiększanie ich zdolności do uczestnictwa w możliwościach stworzonych przez niniejszą Umowę i czerpania z nich korzyści.

2. Strony uznają znaczenie zmniejszenia barier pozataryfowych, które stanowią nieproporcjonalne obciążenie dla MŚP. Strony uznają również, że oprócz postanowień niniejszego rozdziału niniejsza Umowa zawiera inne postanowienia, które mają na celu zacieśnienie współpracy między Stronami w kwestiach istotnych dla MŚP lub które w inny sposób mogłyby przynieść szczególne korzyści MŚP.

ARTYKUŁ  22.2

Wymiana informacji

1. Każda Strona ustanawia lub zachowuje swoją własną publicznie dostępną stronę internetową zawierającą informacje dotyczące niniejszej części niniejszej Umowy, w tym:

a) tekst niniejszej części niniejszej Umowy, wraz z wszystkimi załącznikami, harmonogramami znoszenia ceł i regułami pochodzenia dotyczącymi konkretnych produktów;

b) streszczenie niniejszej części niniejszej Umowy; oraz

c) informacje przeznaczone dla MŚP, zawierające:

(i) opis postanowień niniejszej części niniejszej Umowy, które ta Strona uzna za istotne dla MŚP; oraz

(ii) wszelkie dodatkowe informacje, które ta Strona uzna za przydatne dla MŚP zainteresowanych korzystaniem z możliwości przewidzianych w niniejszej części niniejszej Umowy.

2. Każda Strona zamieszcza na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, linki do:

a) odpowiedniej strony internetowej drugiej Strony;

b) stron internetowych własnych organów publicznych i innych odpowiednich podmiotów, które zdaniem Strony dostarczą przydatnych informacji osobom zainteresowanym handlem, inwestowaniem lub prowadzeniem w inny sposób działalności gospodarczej na terytorium tej Strony, w tym dostępnych informacji dotyczących:

(i) stawek ceł stosowanych względem kraju najbardziej uprzywilejowanego i preferencyjnych stawek celnych oraz kontyngentów, reguł pochodzenia i opłat celnych lub innych opłat nakładanych na granicy;

(ii) przepisów celnych i procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu, a także wymaganych w związku z tym formularzy i dokumentów;

(iii) przepisów wykonawczych oraz procedur dotyczących praw własności intelektualnej;

(iv) przepisów technicznych, w tym, w stosownych przypadkach, obowiązkowych procedur oceny zgodności;

(v) linków do wykazów jednostek oceniających zgodność, zgodnie z rozdziałem 13;

(vi) środków SPS odnoszących się do przywozu i wywozu, zgodnie z rozdziałem 14;

(vii) zamówień rządowych, zasad przejrzystości i publikowania ogłoszeń o zamówieniach, a także innych odpowiednich postanowień zawartych w rozdziale 20;

(viii) procedur rejestracji przedsiębiorstw; oraz

(ix) innych informacji, które koordynatorzy ds. MŚP uznają za potencjalnie przydatne dla MŚP;

c) bazy danych, którą można przeszukać elektronicznie według kodów nomenklatury taryfowej i która obejmuje informacje, o których mowa w lit. b) ppkt (i), a także następujące informacje:

(i) akcyza;

(ii) podatki (podatek od wartości dodanej lub podatek obrotowy);

(iii) inne środki taryfowe;

(iv) odroczenie lub inne rodzaje pomocy, które prowadzą do ograniczenia lub zwrotu ceł lub odstąpienia od nich;

(v) kryteria stosowane do ustalenia wartości celnej towaru;

(vi) w stosownych przypadkach wymogi dotyczące oznaczania kraju pochodzenia, w tym lokalizacji oznaczenia i metody oznaczania;

(vii) informacje dotyczące procedur przywozowych; oraz

(viii) informacje dotyczące środków pozataryfowych.

3. Każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, aby nie później niż 3 (trzy) lata od wejścia w życie niniejszej Umowy uruchomiono strony internetowe i bazę danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierające jak najwięcej informacji dotyczących dostępu do ich rynków.

4. Każda Strona aktualizuje, regularnie lub na wniosek drugiej Strony, informacje i linki, o których mowa w ust. 1 i 2.

5. Każda Strona zapewnia, aby informacje określone w niniejszym artykule były przedstawiane w sposób łatwy w użyciu dla MŚP. W miarę możliwości każda Strona dokłada wszelkich starań, aby udostępnić takie informacje w języku angielskim.

6. Strona nie może pobierać od osób Strony opłat za dostęp do informacji zapewnianych zgodnie z ust. 1 i 2.

ARTYKUŁ  22.3

Koordynatorzy ds. MŚP

1. Każda Strona informuje drugą Stronę, za pośrednictwem koordynatorów ds. MŚP, o swoim koordynatorze ds. MŚP odpowiedzialnym za wykonywanie funkcji wymienionych w niniejszym artykule, a także o wszelkich zmianach danych kontaktowych swojego koordynatora ds. MŚP. Koordynatorzy ds. MŚP:

a) opracowują plan prac w celu realizacji zadań, o których mowa w niniejszym artykule;

b) wykonują swoje zadania za pośrednictwem kanałów komunikacji uzgodnionych przez koordynatorów ds. MŚP, co może obejmować pocztę elektroniczną, spotkania lub komunikację w drodze telekonferencji lub wideokonferencji, lub komunikację za pośrednictwem innych środków; oraz

c) składają okresowe sprawozdania ze swojej działalności Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu do rozpatrzenia;

2. Do zadań koordynatorów ds. MŚP należy:

a) zapewnianie, aby potrzeby MŚP były uwzględniane w ramach wykonywania niniejszej części niniejszej Umowy;

b) monitorowanie wykonania art. 22.2 w celu zapewnienia jego aktualności i adekwatności dla MŚP;

c) zalecanie uwzględnienia dodatkowych informacji na stronach internetowych Stron, o których mowa w art. 22.2;

d) współpraca i wymiana informacji w celu umożliwienia MŚP z Unii Europejskiej i MERCOSUR wykorzystania nowych możliwości wynikających z niniejszej części niniejszej Umowy w celu zwiększenia handlu i inwestycji;

e) rozpatrywanie wszelkich spraw istotnych dla MŚP w związku z wykonaniem niniejszej części niniejszej Umowy;

f) w stosownych przypadkach uczestniczenie w pracach podkomitetów ustanowionych na podstawie art. 9.9, jeżeli podkomitety te rozpatrują sprawy istotne dla MŚP;

g) wymiana informacji w celu wspomagania Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu w monitorowaniu i wykonywaniu niniejszej części niniejszej Umowy w zakresie, w jakim dotyczy ona MŚP; oraz

h) rozpatrywanie wszelkich innych spraw dotyczących MŚP wynikających z niniejszej części niniejszej Umowy.

3. W ramach prowadzenia swojej działalności koordynatorzy ds. MŚP mogą - stosownie do przypadku - nawiązywać współpracę z ekspertami i organizacjami zewnętrznymi.

ARTYKUŁ  22.4

Niestosowanie mechanizmu rozstrzygania sporów

Żadna Strona nie może skorzystać z mechanizmu rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 29 w odniesieniu do spraw związanych z postanowieniami niniejszego rozdziału.

ROZDZIAŁ  23

KONKURENCJA

ARTYKUŁ  23.1

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "praktyki antykonkurencyjne" oznaczają zachowanie lub działanie określone w prawie konkurencji Strony, które podlega sankcjom;

b) "organ ochrony konkurencji" oznacza:

(i) w przypadku Unii Europejskiej - Komisję Europejską; oraz

(ii) w przypadku MERCOSUR - właściwe organy każdego z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR;

c) "prawo konkurencji" oznacza:

(i) w przypadku Unii Europejskiej - art. 101, 102 i 106 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw ⁷⁹  oraz rozporządzenia wykonawcze ⁸⁰  dotyczące tych artykułów i tego rozporządzenia; oraz

(ii) w przypadku MERCOSUR - prawo konkurencji każdego z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR oraz odpowiednie rozporządzenia wykonawcze;

d) "koncentracje przedsiębiorstw" oznaczają transakcje lub działania określone w prawie konkurencji Strony; oraz

e) "działania w zakresie egzekwowania prawa" oznaczają stosowanie prawa konkurencji w drodze dochodzenia lub postępowań prowadzonych przez organy ochrony konkurencji Strony.

ARTYKUŁ  23.2

Zasady

1. Strony uznają znaczenie wolnej i niezakłóconej konkurencji w swoich stosunkach handlowych. Strony potwierdzają, że praktyki antykonkurencyjne i koncentracje przedsiębiorstw, które znacząco zakłócają efektywną konkurencję, mogą wpływać na właściwe funkcjonowanie rynków i korzyści płynące z liberalizacji handlu.

2. W zakresie, w jakim mogą mieć wpływ na handel między Stronami, z niniejszą częścią niniejszej Umowy niezgodne są:

a) porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, których celem lub skutkiem jest zapobieganie konkurencji, jej ograniczanie lub zakłócanie ⁸¹ , zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich przepisach prawa konkurencji każdej Strony;

b) nadużywanie przez przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa pozycji dominującej, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich przepisach prawa konkurencji każdej Strony; oraz

c) koncentracje przedsiębiorstw, które znacząco zakłócają efektywną konkurencję, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich przepisach prawa konkurencji każdej Strony.

3. Strony uznają znaczenie stosowania prawa konkurencji w sposób przejrzysty, terminowy i niedyskryminujący, z poszanowaniem zasad sprawiedliwości proceduralnej wobec wszystkich zainteresowanych stron, w tym prawa do obrony stron objętych dochodzeniem.

ARTYKUŁ  23.3

Wykonanie

1. Każda Strona przyjmuje lub utrzymuje w mocy kompleksowe prawo konkurencji, które skutecznie reguluje kwestie praktyk antykonkurencyjnych i koncentracji przedsiębiorstw, o których mowa w art. 23.2 ust. 2, oraz przestrzega zasad określonych w art. 23.2 ust. 3. Każda Strona ustanawia lub zachowuje organy ochrony konkurencji wyznaczone i odpowiednio wyposażone w celu przejrzystego i skutecznego wykonywania ich prawa konkurencji.

2. Organy ochrony konkurencji każdej Strony wyznaczają punkt kontaktowy i informują się o tym. Punkty kontaktowe mogą przekazywać i wymieniać informacje w odniesieniu do wykonania art. 23.5, 23.6 i 23.7.

ARTYKUŁ  23.4

Przedsiębiorstwa państwowe i przedsiębiorstwa, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje

1. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie stoi na przeszkodzie, aby Strona wyznaczyła lub nadal prowadziła przedsiębiorstwa państwowe, przedsiębiorstwa, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje lub monopole zgodnie z jej odpowiednim prawem.

2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu konkurencji, pod warunkiem że jego stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu konkretnych zadań leżących w interesie publicznym powierzonych im przez Stronę.

ARTYKUŁ  23.5

Wymiana informacji niepoufnych oraz współpraca związana z egzekwowaniem prawa

1. W celu ułatwienia skutecznego stosowania praw konkurencji każdej Strony organy ochrony konkurencji mogą wymieniać między sobą informacje niepoufne.

2. Organ ochrony konkurencji Strony może zwrócić się do organu ochrony konkurencji drugiej Strony o podjęcie współpracy dotyczącej działań w zakresie egzekwowania prawa. Taka współpraca nie może stać na przeszkodzie podejmowaniu przez Strony niezależnych decyzji.

3. Strona nie jest zobowiązana do przekazywania drugiej Stronie informacji na podstawie niniejszego artykułu. Niezależnie od poprzedniego zdania, jeżeli Strona przekazuje drugiej Stronie informacje na podstawie niniejszego artykułu, może wymagać, aby informacje te były wykorzystywane z zastrzeżeniem określonych przez nią warunków.

ARTYKUŁ  23.6

Konsultacje

1. Organ ochrony konkurencji Strony może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji do organu ochrony konkurencji drugiej Strony, jeżeli uzna, że jego interesy zostały w znacznym stopniu naruszone przez:

a) praktyki antykonkurencyjne, które są lub były stosowane przez przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa zlokalizowane na terytorium drugiej Strony;

b) koncentracje przedsiębiorstw, o których mowa w art. 23.2 ust. 2 lit. c); lub

c) działania w zakresie egzekwowania prawa prowadzone przez organ ochrony konkurencji drugiej Strony.

2. Rozpoczęcie konsultacji, o których mowa w ust. 1, pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich działań podejmowanych przez organ ochrony konkurencji Strony na mocy jej prawa konkurencji lub dla autonomii podejmowania decyzji przez ten organ.

3. Organ ochrony konkurencji, z którym przeprowadzono konsultacje zgodnie z ust. 1, może zastosować wszelkie środki naprawcze, które uzna za stosowne, zgodne ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz bez uszczerbku dla jego uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie egzekwowania prawa konkurencji.

ARTYKUŁ  23.7

Niestosowanie mechanizmu rozstrzygania sporów

Żadna Strona nie może skorzystać z mechanizmu rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 29 w odniesieniu do spraw związanych z postanowieniami niniejszego rozdziału.

ROZDZIAŁ  24

SUBSYDIA

ARTYKUŁ  24.1

Zasady

Każda Strona może udzielać subsydiów, jeżeli są one niezbędne do osiągnięcia celów polityki publicznej. Niezależnie od tego Strony potwierdzają, że niektóre subsydia mogą zakłócać właściwe funkcjonowanie rynków oraz podważać korzyści płynące z liberalizacji handlu.

ARTYKUŁ  24.2

Współpraca

1. Strony uznają potrzebę współpracy, zarówno na poziomie wielostronnym, jak i regionalnym, w celu:

a) poszukiwania skutecznych sposobów koordynowania stanowisk i wniosków dotyczących subsydiów w ramach WTO;

b) zbadania sposobów poprawy przejrzystości w zakresie subsydiów; oraz

c) wymiany informacji na temat funkcjonowania ich systemów kontroli subsydiów.

2. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może rozważyć sposoby dalszej poprawy zrozumienia przez Strony wpływu subsydiowania na handel.

3. Strony dokonają przeglądu funkcjonowania ich współpracy nie później niż 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie będą go przeprowadzać w regularnych odstępach czasu. Strony konsultują się w sprawie sposobów poprawy współpracy w świetle zdobytego doświadczenia i wszelkich inicjatyw dotyczących zasad subsydiowania opracowanych w kontekście WTO.

4. Szczegóły takiej współpracy mogą zostać określone w porozumieniu administracyjnym.

ROZDZIAŁ  25

PRZEDSIĘBIORSTWA PAŃSTWOWE, PRZEDSIĘBIORSTWA, KTÓRYM PRZYZNANO WYŁĄCZNE LUB SZCZEGÓLNE PRZYWILEJE

ARTYKUŁ  25.1

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "działalność handlowa" oznacza działalność podejmowaną przez przedsiębiorstwo w celu osiągnięcia zysku, której efektem końcowym jest wyprodukowanie towaru lub świadczenie usługi, które zostaną sprzedane na właściwym rynku w ilościach i po cenach określonych przez to przedsiębiorstwo ⁸² ;

b) "względy handlowe" oznaczają cenę, jakość, dostępność, zbywalność, transport oraz inne warunki zakupu lub sprzedaży lub inne czynniki, które w zwykłych warunkach zostałyby wzięte pod uwagę przy podejmowaniu decyzji handlowych przedsiębiorstwa prywatnego prowadzącego działalność zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej w odpowiedniej dziedzinie lub branży;

c) "przedsiębiorstwo, któremu przyznano wyłączne lub szczególne przywileje" oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, w tym jego jednostki zależne, któremu Strona przyznała formalnie lub faktycznie wyłączne lub szczególne przywileje;

d) "wyłączne lub szczególne przywileje" oznaczają prawa lub przywileje przyznane przez Stronę pojedynczemu przedsiębiorstwu lub ograniczonej liczbie przedsiębiorstw upoważnionych do dostarczania towaru lub świadczenia usługi, które nie są przyznawane zgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminującymi kryteriami, z uwzględnieniem szczególnych regulacji sektorowych, na podstawie których przyznano dane prawo lub przywilej, znacząco wpływając w ten sposób na zdolność innych przedsiębiorstw do dostarczania tego samego towaru lub świadczenia tej samej usługi na tym samym obszarze geograficznym na zasadniczo równoważnych warunkach ⁸³ ;

e) "usługa świadczona w związku z wykonywaniem władzy publicznej" oznacza usługę świadczoną w związku z wykonywaniem władzy publicznej zdefiniowaną w art. I ust. 3 lit. c) GATS oraz - w stosownych przypadkach - w pkt 1 lit. b), c) i d) załącznika w sprawie usług finansowych do GATS; oraz

f) "przedsiębiorstwo państwowe" oznacza przedsiębiorstwo, które stanowi własność Strony lub pozostaje pod jej kontrolą ⁸⁴ .

ARTYKUŁ  25.2

Zakres stosowania

1. Niniejszy rozdział stosuje się do przedsiębiorstw państwowych i przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową, którym Strona przyznała, formalnie lub faktycznie, wyłączne lub szczególne przywileje. W przypadku gdy przedsiębiorstwo łączy działalność handlową z działalnością niekomercyjną, niniejszym rozdziałem objęta jest wyłącznie działalność handlowa takiego przedsiębiorstwa.

2. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do zamówień publicznych Strony na towary lub usługi nabywane do celów publicznych, a nie w celu komercyjnej odsprzedaży lub w celu wykorzystania do produkcji lub do dostarczania towarów lub świadczenia usług do sprzedaży komercyjnej, niezależnie od tego, czy zamówienie to jest zamówieniem objętym niniejszą Umową w rozumieniu art. 20.3.

3. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do usługi świadczonej w związku z wykonywaniem władzy publicznej.

4. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych ani do przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje, jeżeli w dowolnym z 3 (trzech) ostatnich kolejnych lat podatkowych roczne przychody osiągane z działalności handlowej danego przedsiębiorstwa objętej niniejszym rozdziałem wynosiły mniej niż 200 (dwieście) mln specjalnych praw ciągnienia.

5. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do działalności handlowej przedsiębiorstw państwowych i przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje, w sektorach lub podsektorach, w odniesieniu do których nie podjęto szczegółowych zobowiązań zgodnie z dodatkami 25-A-1 i 25-A-2, lub w sektorach lub podsektorach, w odniesieniu do których szczegółowe zobowiązania zostały poddane ograniczeniom zgodnie z dodatkami 25-A-1 i 25-A-2, w zakresie tych ograniczeń i z zastrzeżeniem warunków w nich określonych.

6. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych w sektorze obronnym.

7. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych ani przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje, o których mowa w dodatkach 25-A-1 i 25-A-2. Art. 25. 4 nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych wymienionych w dodatku 25-A-1.

ARTYKUŁ  25.3

Postanowienia ogólne

1. Każda Strona potwierdza swoje prawa i obowiązki wynikające z art. XVII GATT 1994, Uzgodnienia w sprawie interpretacji art. XVII GATT 1994, a także z art. VIII GATS.

2. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie stoi na przeszkodzie, aby Strona ustanowiła lub nadal prowadziła przedsiębiorstwa państwowe, wyznaczyła lub nadal prowadziła monopole lub przyznawała przedsiębiorstwom wyłączne lub szczególne przywileje.

ARTYKUŁ  25.4

Względy handlowe

1. Każda Strona zapewnia, aby jej przedsiębiorstwa państwowe i przedsiębiorstwa, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje, prowadząc działalność handlową na terytorium Strony, działały zgodnie ze względami handlowymi przy zakupie lub sprzedaży towarów lub usług, z wyjątkiem sytuacji, w których realizują swoje zadanie lub cel publiczny ⁸⁵  przewidziany w prawie tej Strony.

2. Ust. 1 nie uniemożliwia tym przedsiębiorstwom:

a) nabywania lub dostarczania towarów lub usług na odmiennych warunkach, w tym dotyczących ceny, jeżeli takie odmienne warunki ustanawia się zgodnie ze względami handlowymi; lub

b) odmowy zakupu lub dostawy towarów lub usług, jeżeli taka odmowa jest zgodna ze względami handlowymi.

ARTYKUŁ  25.5

Przejrzystość

1. Strona, która ma powody, by uważać, że jej interesy w ramach niniejszego rozdziału są naruszane przez działalność handlową przedsiębiorstwa państwowego lub przedsiębiorstwa, któremu przyznano wyłączne lub szczególne przywileje drugiej Strony, może zwrócić się do drugiej Strony z wnioskiem o udzielenie informacji na piśmie na temat działalności handlowej tego przedsiębiorstwa, która podlega postanowieniom niniejszego rozdziału. Strona, do której skierowano wniosek, w miarę możliwości udziela odpowiedzi w odpowiednim czasie.

2. We wnioskach o udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, wskazuje się przedsiębiorstwo, towary i rynki oraz interesy objęte niniejszym rozdziałem, które według Strony zwracającej się z wnioskiem zostały naruszone.

ARTYKUŁ  25.6

Współpraca

Strony współpracują poprzez:

a) badanie możliwości podjęcia dodatkowych zobowiązań w odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych i przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje; oraz

b) wymianę doświadczeń w zakresie opracowywania najlepszych praktyk dotyczących ładu korporacyjnego przedsiębiorstw państwowych.

ARTYKUŁ  25.7

Zmiana załącznika 25-A

Załącznik 25-A podlega przeglądowi przeprowadzanemu przez Wspólną Radę w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu 5 (pięć) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w celu zbadania możliwości podjęcia dodatkowych zobowiązań. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może przyjąć decyzję o odpowiedniej zmianie załącznika 25-A.

ROZDZIAŁ  26

HANDEL I ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ

ARTYKUŁ  26.1

Cele i zakres stosowania

1. Celem niniejszego rozdziału jest uwzględnienie w większym stopniu zrównoważonego rozwoju w stosunkach handlowych i inwestycyjnych Stron, w szczególności w drodze ustanowienia zasad i działań dotyczących aspektów zrównoważonego rozwoju związanych z pracą ⁸⁶  i środowiskiem o szczególnym znaczeniu w kontekście handlu i inwestycji.

2. Strony przywołują Agendę 21 w sprawie środowiska i rozwoju przyjętą podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój", zorganizowanej w Rio de Janeiro w dniach 3-14 czerwca 1992, oraz Deklarację z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r., Deklarację z Johannesburga w sprawie zrównoważonego rozwoju oraz plan realizacji przyjęty podczas Światowego Szczytu Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r., deklarację ministerialną Rady Gospodarczo-Społecznej ONZ "Tworzenie na poziomie krajowym i międzynarodowym środowiska sprzyjającego generowaniu pełnego i produktywnego poziomu zatrudnienia i godnej pracy dla wszystkich oraz jego wpływu na zrównoważony rozwój" z 2006 r., Deklarację MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji oraz Dokument końcowy Konferencji ONZ z 2012 r. w sprawie Zrównoważonego Rozwoju zatytułowany "Przyszłość, jakiej chcemy", a także cele zrównoważonego rozwoju zawarte w Agendzie 2030.

3. Strony uznają, że wymiar gospodarczy, społeczny i środowiskowy zrównoważonego rozwoju są współzależne i wzajemnie się uzupełniają, oraz potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz promowania rozwoju międzynarodowej wymiany handlowej w taki sposób, aby rozwój ten przyczyniał się do osiągnięcia celu, jakim jest zrównoważony rozwój, dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń.

4. Zgodnie z instrumentami, o których mowa w ust. 2, Strony promują zrównoważony rozwój poprzez:

a) rozwój stosunków handlowych i gospodarczych w sposób, który przyczynia się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju oraz wspiera ich odpowiednie normy i cele w zakresie pracy i środowiska w kontekście stosunków handlowych, które są wolne, otwarte, przejrzyste i zgodne z umowami wielostronnymi, których są stronami;

b) poszanowanie ich wielostronnych zobowiązań w dziedzinach pracy i środowiska; oraz

c) wzmocnioną współpracę i zrozumienie ich odpowiednich polityk i środków dotyczących pracy i środowiska związanych z handlem, z uwzględnieniem odmiennych krajowych realiów, zdolności, potrzeb i poziomów rozwoju oraz z poszanowaniem krajowych polityk i priorytetów.

5. Uznając różnice w swoich poziomach rozwoju, Strony zgadzają się, że w niniejszym rozdziale przewidziano podejście polegające na współpracy, oparte na wspólnych wartościach i interesach.

ARTYKUŁ  26.2

Prawo do regulacji oraz poziomy ochrony

1. Strony uznają prawo każdej Strony do określania jej polityk i priorytetów zrównoważonego rozwoju, do ustanawiania wewnętrznych poziomów ochrony środowiska i ochrony pracy, jakie uzna ona za stosowne, oraz do przyjmowania lub zmieniania swoich przepisów ustawowych i wykonawczych oraz polityk. Takie poziomy, przepisy ustawowe i wykonawcze oraz polityki muszą być zgodne z zobowiązaniem każdej Strony do przestrzegania umów międzynarodowych i międzynarodowych norm pracy, o których mowa w art. 26.4 i 26.5.

2. Każda Strona dąży do ulepszenia swoich odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych oraz polityk w celu zapewnienia wysokiego i skutecznego poziomu ochrony środowiska i ochrony pracy.

3. Strona nie powinna osłabiać poziomów ochrony przewidzianych w jej przepisach ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska lub pracy w celu wspierania handlu lub inwestycji.

4. Strona nie może w celu wspierania handlu lub inwestycji wstrzymywać się od stosowania swoich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska lub pracy ani stosować odstępstw od takich przepisów.

5. Strona nie może w celu wspierania handlu lub inwestycji uchylać się, poprzez ciągłe lub powtarzające się działanie lub zaniechanie, od skutecznego egzekwowania swoich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska lub pracy.

6. Strona nie może stosować swoich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska i pracy w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie handlu lub niedającą się uzasadnić lub arbitralną dyskryminację.

ARTYKUŁ  26.3

Przejrzystość

1. Każda Strona zapewnia, zgodnie z rozdziałem 27, aby opracowywanie, ustanawianie i wdrażanie następujących środków odbywało się w sposób przejrzysty, zapewniający świadomość i zachęcający do udziału społeczeństwa, zgodnie ze swoimi przepisami i procedurami:

a) środków służących ochronie środowiska i warunków pracy, które mogą mieć wpływ na handel lub inwestycje; oraz

b) środków dotyczących handlu lub inwestycji, które mogą mieć wpływ na ochronę środowiska lub warunki pracy.

ARTYKUŁ  26.4

Wielostronne normy i porozumienia dotyczące pracy

1. Strony potwierdzają wartość większej spójności polityki w zakresie godnej pracy, obejmującej podstawowe normy pracy, oraz wysokiego poziomu ochrony pracy, w połączeniu z ich skutecznym egzekwowaniem, a także uznają korzystny wpływ, jaki obszary te mogą mieć na efektywność gospodarczą, innowacje i wydajności, w tym wyniki wywozu. W tym kontekście uznają również znaczenie dialogu społecznego w sprawach dotyczących pracy prowadzonego między pracownikami i pracodawcami, ich odpowiednimi organizacjami oraz właściwymi jednostkami państwowymi, a także zobowiązują się do promowania takiego dialogu.

2. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz wspierania rozwoju handlu międzynarodowego w sposób sprzyjający godnej pracy dla wszystkich, w tym kobiet i młodzieży. W tym kontekście każda Strona potwierdza swoje zaangażowanie na rzecz promowania i skutecznego wdrażania konwencji i protokołów MOP ratyfikowanych przez Państwa-Sygnatariuszy MERCOSUR i przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, które zostały sklasyfikowane przez MOP jako aktualne.

3. Zgodnie z Konstytucją MOP oraz Deklaracją MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy oraz działaniami następczymi wobec tej deklaracji, przyjętymi w Genewie w dniu 18 czerwca 1998 r. (zwanymi dalej "Deklaracją MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy"), każda Strona przestrzega uznanych na poziomie międzynarodowym podstawowych norm pracy określonych w podstawowych konwencjach MOP oraz propaguje i skutecznie wdraża te normy, a mianowicie:

a) wolność zrzeszania się i skuteczne uznanie prawa do rokowań zbiorowych;

b) zniesienie wszelkich form pracy przymusowej lub obowiązkowej;

c) skuteczne zniesienie pracy dzieci; oraz

d) likwidację dyskryminacji w obszarze zatrudnienia i wykonywania zawodu.

4. Każda Strona podejmuje stałe i nieustające wysiłki na rzecz ratyfikacji podstawowych konwencji MOP, protokołów i innych odpowiednich konwencji MOP, których nie jest jeszcze stroną, a które zostały sklasyfikowane przez MOP jako aktualne. Strony prowadzą regularną wymianę informacji na temat swoich postępów w tej dziedzinie.

5. Strony przypominają, że jednym z celów Agendy 2030 jest wyeliminowanie pracy przymusowej i podkreślają znaczenie ratyfikacji i skutecznego wykonywania Protokołu z 2014 r. do Konwencji dotyczącej pracy przymusowej lub obowiązkowej.

6. Strony konsultują się i współpracują, w stosownych przypadkach, w związanych z handlem sprawach dotyczących pracy będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym w kontekście MOP.

7. Przywołując Deklarację MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy oraz Deklarację MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji, Strony zwracają uwagę na fakt, że naruszenie fundamentalnych zasad i praw w pracy nie może być traktowane ani wykorzystywane w jakikolwiek inny sposób jako uprawniona przewaga komparatywna, a normy pracy nie powinny być wykorzystywane do protekcjonistycznych celów handlowych.

8. Każda Strona promuje godną pracę, jak przewidziano w Deklaracji MOP dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji. Każda Strona zwraca szczególną uwagę na:

a) opracowywanie i ulepszanie środków na rzecz bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym odszkodowania w przypadku urazów lub chorób zawodowych zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich konwencjach MOP i innych zobowiązaniach międzynarodowych;

b) godziwe warunki pracy dla wszystkich w odniesieniu do między innymi płacy i wynagrodzenia, godzin pracy i innych warunków pracy;

c) inspekcje pracy, w szczególności poprzez skuteczne wdrożenie odpowiednich norm MOP dotyczących inspekcji pracy; oraz

d) niedyskryminację w odniesieniu do warunków pracy, w tym w odniesieniu do pracowników migrujących.

9. Każda Strona zapewnia dostęp do postępowań administracyjnych i sądowych w celu umożliwienia podejmowania skutecznych działań przeciwko naruszeniom praw pracowniczych, o których mowa w niniejszym rozdziale.

ARTYKUŁ  26.5

Wielostronne umowy środowiskowe

1. Strony uznają, że środowisko stanowi jeden z trzech wymiarów zrównoważonego rozwoju - gospodarczego, społecznego i środowiskowego - oraz że te trzy wymiary należy traktować w sposób zrównoważony i zintegrowany. Ponadto Strony uznają, że handel może się przyczyniać do zrównoważonego rozwoju.

2. Strony uznają znaczenie Zgromadzenia Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska Programu Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska (zwanego dalej "UNEP") oraz wielostronnych umów środowiskowych jako odpowiedzi wspólnoty międzynarodowej na globalne lub regionalne wyzwania związane ze środowiskiem oraz podkreślają potrzebę zwiększenia wzajemnego wspierania się polityk w dziedzinie handlu i środowiska.

3. Każda Strona potwierdza swoje zobowiązania do promowania i skutecznego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i protokołów, których jest stroną, oraz zmian do nich.

4. Strony regularnie wymieniają się informacjami na temat swoich postępów w ratyfikacji wielostronnych umów środowiskowych, w tym protokołów i zmian do takich umów.

5. Strony konsultują się i współpracują, w stosownych przypadkach, w związanych z handlem sprawach dotyczących środowiska będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w kontekście wielostronnych umów środowiskowych.

6. Strony uznają swoje prawo do skorzystania z art. 28.2 w odniesieniu do środków ochrony środowiska.

7. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stoi na przeszkodzie, aby Strona przyjęła lub zachowała środki w celu wdrożenia wielostronnych umów środowiskowych, których jest stroną, jeżeli takie środki są zgodne z art. 26.2 ust. 6.

ARTYKUŁ  26.6

Handel i zmiany klimatu

1. Strony dostrzegają znaczenie osiągnięcia ostatecznego celu UNFCCC w reakcji na poważne zagrożenie zmianami klimatu oraz uznają rolę, jaką odgrywa handel w tym zakresie.

2. Na podstawie ust. 1 każda Strona:

a) skutecznie wdraża UNFCCC i Porozumienie paryskie ustanowione na mocy tej Konwencji; oraz

b) zgodnie z art. 2 Porozumienia paryskiego promuje pozytywny wkład handlu w dążenie do niskich emisji gazów cieplarnianych, gospodarki o obiegu zamkniętym oraz rozwoju odpornego na zmiany klimatu oraz w zwiększanie zdolności przystosowania się do negatywnych skutków zmian klimatu w sposób, który nie zagraża produkcji żywności.

3. Strony współpracują, w stosownych przypadkach, w związanych z handlem sprawach dotyczących zmian klimatu na poziomie dwustronnym, regionalnym i na forach międzynarodowych, w szczególności w ramach UNFCCC.

ARTYKUŁ  26.7

Handel i różnorodność biologiczna

1. Strony uznają znaczenie ochrony i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej zgodnie z Konwencją o różnorodności biologicznej sporządzoną w Rio de Janeiro dnia 5 czerwca 1992 r., Konwencją o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem podpisaną w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. (zwaną dalej "CITES"), Międzynarodowym traktatem o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa oraz decyzjami przyjętymi na ich podstawie, a także rolę, jaką handel może odegrać w przyczynianiu się do osiągnięcia celów tych Konwencji i tego Traktatu.

2. Na podstawie ust. 1 każda Strona:

a) propaguje wykorzystanie CITES jako instrumentu ochrony i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej, w tym poprzez włączenie gatunków zwierząt i roślin do załączników do CITES, w przypadku gdy stan ochrony tych gatunków uznaje się za zagrożony ze względu na handel międzynarodowy;

b) wdraża skuteczne środki prowadzące do ograniczenia nielegalnego handlu dziką fauną i florą, zgodnie z umowami międzynarodowymi, których jest stroną;

c) zachęca do handlu produktami opartymi na zasobach naturalnych, które pozyskano w drodze zrównoważonego wykorzystywania zasobów biologicznych lub które przyczyniają się do ochrony bioróżnorodności, zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi; oraz

d) promuje sprawiedliwy i równomierny podział korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych oraz, w stosownych przypadkach, przyjmuje środki dotyczące dostępu do takich zasobów i uprzedniej świadomej zgody.

3. Strony wymieniają się również informacjami na temat inicjatyw i dobrych praktyk w zakresie handlu produktami opartymi na zasobach naturalnych, mających na celu zachowanie różnorodności biologicznej oraz współpracują, stosowanie do przypadku, na poziomie dwustronnym, regionalnym i na forach międzynarodowych w kwestiach objętych niniejszym artykułem.

ARTYKUŁ  26.8

Handel i zrównoważona gospodarka leśna

1. Strony uznają znaczenie zrównoważonej gospodarki leśnej i rolę, jaką odgrywa handel w osiągnięciu tego celu, a także znaczenie odbudowy lasów do celów ochrony i zrównoważonego wykorzystania.

2. Na podstawie ust. 1 każda Strona:

a) zachęca do handlu produktami pochodzącymi z lasów, którymi gospodaruje się w zrównoważony sposób, pozyskiwanymi zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi kraju pozyskania;

b) wspiera włączanie społeczności lokalnych i ludności rdzennej związanych z lasami, stosownie do przypadku i za ich uprzednią zgodą, do zrównoważonych łańcuchów dostaw drewna i leśnych pożytków niedrzewnych, aby poprawić ich warunki życia oraz promować ochronę i zrównoważone wykorzystanie lasów;

c) wdraża środki zwalczania nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu;

d) wymienia informacje dotyczące związanych z handlem inicjatyw w zakresie zrównoważonej gospodarki leśnej, zarządzania lasami i ochrony pokrywy leśnej oraz współpracuje w celu zmaksymalizowania wpływu i zapewnienia wzajemnego wspierania się ich odpowiednich polityk będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz

e) współpracuje, stosownie do przypadku, na poziomie dwustronnym, regionalnym i na forach międzynarodowych w kwestiach dotyczących handlu i ochrony pokrywy leśnej, a także zrównoważonej gospodarki leśnej, zgodnie z Agendą 2030.

ARTYKUŁ  26.9

Handel oraz zrównoważone zarządzanie rybołówstwem i akwakulturą

1. Strony uznają znaczenie ochrony żywych zasobów morza i ekosystemów morskich oraz zrównoważonego zarządzania nimi, a także propagowania odpowiedzialnej i zrównoważonej akwakultury, oraz rolę, jaką odgrywa handel w realizacji tych celów, a także ich wspólne zaangażowanie na rzecz osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju nr 14 Agendy 2030, w szczególności związanych z nim zadań 4 i 6.

2. Na podstawie ust. 1 oraz w sposób zgodny z zobowiązaniami międzynarodowymi, każda Strona:

a) wdraża długoterminowe środki ochrony i zarządzania oraz zrównoważoną eksploatację żywych zasobów morza zgodnie z prawem międzynarodowym zapisanym w UNCLOS i innych odpowiednich instrumentach ONZ i Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (zwanej dalej "FAO"), których jest stroną;

b) działa zgodnie z zasadami Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO przyjętego rezolucją 4/95 z dnia 31 października 1995 r. (zwanego dalej "Kodeksem odpowiedzialnego rybołówstwa FAO");

c) uczestniczy i czynnie współpracuje w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem i innych odpowiednich forów międzynarodowych, których jest członkiem, obserwatorem lub współpracującym podmiotem niebędącym umawiającą się stroną, aby osiągnąć cele, jakimi są dobre zarządzanie rybołówstwem i zrównoważone rybołówstwo, w tym poprzez skuteczną kontrolę, monitorowanie i egzekwowanie środków zarządzania oraz, w stosownych przypadkach, wdrożenie systemów dokumentowania połowów lub systemów certyfikacji;

d) wdraża, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi, kompleksowe, skuteczne i przejrzyste środki zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz wyklucza z handlu międzynarodowego produkty, które nie są zgodne z takimi środkami, oraz współpracuje w tym zakresie, w tym dzięki ułatwianiu wymiany informacji;

e) prowadzi prace mające na celu koordynację środków niezbędnych do ochrony i zrównoważonego wykorzystania międzystrefowych zasobów rybnych na obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz

f) promuje rozwój zrównoważonej i odpowiedzialnej akwakultury, uwzględniając jego aspekty gospodarcze, społeczne i środowiskowe, w tym w odniesieniu do wdrażania celów i zasad zawartych w Kodeksie odpowiedzialnego rybołówstwa FAO.

ARTYKUŁ  26.10

Informacje naukowe i techniczne

1. Przy ustanawianiu lub wdrażaniu środków służących ochronie środowiska lub warunków pracy, które mogą mieć wpływ na handel lub inwestycje, każda Strona zapewnia, aby dowody naukowe i techniczne, na których się opierają, pochodziły od uznanych organów naukowo-technicznych oraz aby środki były oparte na odpowiednich normach, wytycznych lub zaleceniach międzynarodowych, w przypadku gdy takie istnieją.

2. W przypadkach gdy dowody lub informacje naukowe są niewystarczające lub niejednoznaczne i istnieje zagrożenie poważnej degradacji środowiska lub zagrożenie dla bezpieczeństwa i higieny pracy na terytorium Strony, Strona ta może przyjąć środki oparte na zasadzie ostrożności. Środki te muszą się opierać na dostępnych istotnych informacjach i podlegać okresowym przeglądom. Strona przyjmująca takie środki dąży do uzyskania nowych lub dodatkowych informacji naukowych niezbędnych do bardziej rozstrzygającej oceny i dokonuje przeglądu takich środków, stosownie do przypadku.

3. Jeżeli środek przyjęty zgodnie z ust. 2 ma wpływ na handel lub inwestycje, Strona może zwrócić się do Strony przyjmującej środek o przekazanie informacji wskazujących, że dowody naukowe lub informacje są niewystarczające lub niejednoznaczne w odniesieniu do danej sprawy oraz że przyjęty środek jest zgodny z jej własnym poziomem ochrony, a także może zwrócić się o poddanie tej sprawy pod obrady Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, o którym mowa w art. 26.14.

4. Środki, o których mowa w niniejszym artykule, nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby środki arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji lub ukryte ograniczenie w handlu międzynarodowym.

ARTYKUŁ  26.11

Handel i odpowiedzialne zarządzanie łańcuchami dostaw

1. Strony uznają znaczenie odpowiedzialnego zarządzania łańcuchami dostaw poprzez odpowiedzialne prowadzenie działalności gospodarczej i praktyki w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w oparciu o wytyczne uzgodnione na poziomie międzynarodowym.

2. Na podstawie ust. 1 każda Strona:

a) wspiera rozpowszechnianie i stosowanie odpowiednich instrumentów międzynarodowych, które zatwierdziła lub poparła, takich jak Trójstronna deklaracja zasad dotyczących przedsiębiorstw międzynarodowych i polityki społecznej MOP, przyjęta w Genewie w listopadzie 1977 r., inicjatywa ONZ Global Compact, Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, zatwierdzone przez Radę Praw Człowieka w rezolucji 17/4 z dnia 16 czerwca 2011 r., oraz Wytyczne OECD dla przedsiębiorstw międzynarodowych - zalecenia dotyczące odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej w kontekście globalnym, załączone do Deklaracji OECD w sprawie inwestycji międzynarodowych i przedsiębiorstw wielonarodowych sporządzonej w Paryżu dnia 21 czerwca 1976 r.;

b) propaguje dobrowolne przyjmowanie przez przedsiębiorstwa praktyk w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw lub odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z wytycznymi i zasadami, o których mowa w lit. a); oraz

c) zapewnia ramy polityki wspierające skuteczne wdrażanie zasad i wytycznych, o których mowa w lit. a).

3. Strony uznają użyteczność międzynarodowych wytycznych sektorowych w obszarach społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw i odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz promują współpracę w tym zakresie. W odniesieniu do Wytycznych OECD dotyczących należytej staranności dla odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka oraz dodatków do tych wytycznych, Strony stosujące lub wspierające te wytyczne również propagują ich przyjmowanie.

4. Strony wymieniają się informacjami i najlepszymi praktykami oraz, w stosownych przypadkach, współpracują w kwestiach objętych niniejszym artykułem, w tym na odpowiednich forach regionalnych i międzynarodowych.

ARTYKUŁ  26.12

Inne inicjatywy związane z handlem i inwestycjami wspierające zrównoważony rozwój

1. Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz zwiększenia stopnia, w jakim handel i inwestycje przyczyniają się do osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju w wymiarach gospodarczym, społecznym i środowiskowym.

2. Na podstawie ust. 1 Strony:

a) propagują cele programu godnej pracy, zgodnie z Deklaracją MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji, w tym minimalną płacę zapewniającą utrzymanie na minimalnym poziomie, ochronę socjalną sprzyjającą włączeniu społecznemu, bezpieczeństwo i higienę pracy oraz inne aspekty związane z warunkami pracy;

b) zachęcają do handlu towarami i usługami oraz inwestycji w towary i usługi, a także do dobrowolnej wymiany praktyk i technologii, które przyczyniają się do poprawy warunków społecznych i środowiskowych, w tym praktyk i technologii o szczególnym znaczeniu dla łagodzenia zmian klimatu i przystosowywania się do nich, w sposób zgodny z niniejszą częścią niniejszej Umowy; oraz

c) współpracują, stosownie do przypadku, na poziomie dwustronnym i regionalnym oraz na forach międzynarodowych w sprawach objętych niniejszym artykułem.

ARTYKUŁ  26.13

Współpraca w dziedzinie handlu i zrównoważonego rozwoju

1. Strony uznają znaczenie współpracy dla osiągnięcia celów niniejszego rozdziału. Strony mogą współpracować między innymi w zakresie:

a) pracowniczych i środowiskowych aspektów handlu i zrównoważonego rozwoju na forach międzynarodowych, w tym w szczególności w ramach WTO, MOP, UNEP, UNCTAD, Forum Politycznego Wysokiego Szczebla ONZ ds. Zrównoważonego Rozwoju oraz wielostronnych umów środowiskowych;

b) wpływu prawa pracy i prawa ochrony środowiska oraz norm w tym zakresie na handel i inwestycje;

c) wpływu prawa handlowego i inwestycyjnego na pracę i środowisko; oraz

d) dobrowolnych systemów zapewniania zrównoważonego rozwoju, takich jak programy zapewniania sprawiedliwego i etycznego handlu oraz oznakowania ekologiczne, poprzez wymianę doświadczeń i informacji na temat takich systemów.

2. Aby osiągnąć cele niniejszego rozdziału, Strony mogą również współpracować w zakresie związanych z handlem aspektów:

a) wykonania podstawowych, priorytetowych i innych aktualnych konwencji MOP;

b) programu godnej pracy MOP, w tym wzajemnych powiązań między handlem a pełnym i produktywnym zatrudnieniem, dostosowania rynku pracy, podstawowych norm pracy, godnej pracy w globalnych łańcuchach dostaw, ochrony socjalnej i włączenia społecznego, dialogu społecznego, rozwoju umiejętności i równości płci;

c) wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i wzajemnego wspierania udziału w takich wielostronnych umowach środowiskowych;

d) dynamicznego międzynarodowego reżimu prawnego regulującego kwestie klimatu w ramach UNFCCC, w szczególności wdrażania Porozumienia paryskiego;

e) Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, sporządzonego dnia 16 września 1987 r. w Montrealu oraz wszelkich zmian do niego ratyfikowanych przez Strony, w szczególności środków kontroli produkcji i konsumpcji substancji zubożających warstwę ozonową (SZWO) i wodorofluorowęglowodorów (HFC) oraz handlu nimi, a także promowania przyjaznych dla środowiska rozwiązań stanowiących alternatywę dla tych substancji, a także środków mających na celu rozwiązanie problemu nielegalnego handlu substancjami regulowanymi tym protokołem;

f) społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej i odpowiedzialnego zarządzania globalnymi łańcuchami dostaw i rozliczalności, w tym w odniesieniu do wdrażania, monitorowania i rozpowszechniania odpowiednich instrumentów międzynarodowych;

g) rozważnego gospodarowania chemikaliami i odpadami;

h) ochrony i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej oraz sprawiedliwego i równomiernego podziału korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych, w tym poprzez odpowiedni dostęp do takich zasobów, o czym mowa w art. 26.7;

i) zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą, o czym mowa w art. 26.7;

j) propagowania zachowania lasów oraz zrównoważonej gospodarki leśnej w celu ograniczenia wylesiania i nielegalnego pozyskiwania drewna, o czym mowa w art. 26.8;

k) inicjatyw prywatnych i publicznych przyczyniających się do osiągnięcia celu, jakim jest zatrzymanie wylesiania, w tym inicjatyw łączących produkcję i konsumpcję za pośrednictwem łańcuchów dostaw, zgodnych z celami zrównoważonego rozwoju nr 12 i 15 Agendy 2030;

l) propagowania zrównoważonych praktyk połowowych i handlu produktami rybnymi zarządzanymi w sposób zrównoważony, o czym mowa w art. 26.9; oraz

m) inicjatyw na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji zgodnych z celem zrównoważonego rozwoju nr 12 Agendy 2030, w tym między innymi gospodarki o obiegu zamkniętym i innych zrównoważonych modeli gospodarczych mających na celu zwiększenie zasobooszczędności i ograniczenie wytwarzania odpadów.

ARTYKUŁ  26.14

Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju oraz punkty kontaktowe

1. Oprócz funkcji wymienionych w art. 2.4 i 9.9 Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, ustanowiony na podstawie art. 9.9 ust. 4, pełni następujące funkcje:

a) ułatwia i monitoruje działania w zakresie współpracy podejmowane na podstawie niniejszego rozdziału;

b) wykonuje zadania, o których mowa w art. 26.16-26.18; oraz

c) prowadzi wewnętrzne prace przygotowawcze niezbędne na potrzeby Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, w tym w odniesieniu do tematów do dyskusji z wewnętrznymi grupami doradczymi, o których mowa w art. 2.7.

2. Po każdym posiedzeniu Podkomitet publikuje sprawozdanie.

3. Każda Strona wyznacza punkt kontaktowy w ramach swojej administracji, aby ułatwić komunikację i koordynację między Stronami we wszelkich sprawach dotyczących wykonywania niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  26.15

Rozstrzyganie sporów

1. Strony podejmują wszelkie starania w postaci dialogu, konsultacji, wymiany informacji oraz współpracy w celu rozwiązania każdego sporu dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszego rozdziału.

2. Terminy wymienione w art. 26.16 i 26.17 mogą zostać przedłużone za porozumieniem Stron.

3. Wszystkie terminy ustanowione na podstawie niniejszego rozdziału liczy się w dniach kalendarzowych od dnia

następującego po czynności lub zdarzeniu, do których się odnoszą.

4. Do celów niniejszego rozdziału stronami sporu rozstrzyganego na podstawie niniejszego rozdziału są strony określone w art. 29.3.

5. Żadna Strona nie może skorzystać z mechanizmu rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 29 w odniesieniu do spraw związanych z postanowieniami niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  26.16

Konsultacje

1. Strona może zwrócić się o przeprowadzenie z drugą Stroną konsultacji dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszego rozdziału, składając wniosek na piśmie w punkcie kontaktowym drugiej Strony wyznaczonym zgodnie z art. 26.14 ust. 3. We wniosku należy jasno opisać daną sprawę i przedstawić krótkie streszczenie zarzutów na podstawie niniejszego rozdziału, wraz ze wskazaniem odpowiednich postanowień niniejszego rozdziału oraz wyjaśnieniem, w jaki sposób dana sprawa wywiera wpływ na cele niniejszego rozdziału, a także podać wszelkie inne informacje, które Strona uzna za istotne. Konsultacje rozpoczynają się bezzwłocznie po złożeniu przez Stronę wniosku o konsultacje, a w każdym razie nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia otrzymania wniosku.

2. Konsultacje odbywają się osobiście lub, jeżeli Strony tak uzgodnią, za pośrednictwem wideokonferencji lub innych środków elektronicznych. Jeżeli konsultacje przeprowadza się osobiście, odbywają się one na terytorium Strony, do której kierowany jest wniosek, chyba że Strony uzgodnią inaczej.

3. Strony podejmują konsultacje, aby osiągnąć obustronnie zadowalające rozwiązanie w danej sprawie. W sprawach związanych z umowami wielostronnymi, o których mowa w niniejszym rozdziale, Strony uwzględniają informacje pochodzące od MOP lub odpowiednich organizacji lub organów odpowiedzialnych za wielostronne umowy środowiskowe ratyfikowane przez obie Strony w celu promowania spójności między pracami Stron i tych organizacji. W stosownych przypadkach Strony mogą postanowić o zwróceniu się o poradę do takich organizacji lub organów lub do innych ekspertów lub organów, które uznają za odpowiednie.

4. Jeżeli Strona uzna, że dana sprawa wymaga dalszej dyskusji, może wystąpić z wnioskiem na piśmie o zwołanie Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju i powiadamia o takim wniosku punkt kontaktowy wyznaczony zgodnie z art. 26.14 ust. 3. Wniosek taki składa się nie wcześniej niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju zbiera się bezzwłocznie i dokłada wszelkich starań, aby osiągnąć obustronnie zadowalające rozwiązanie danej sprawy.

5. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju uwzględnia wszelkie opinie w danej sprawie przedstawione przez wewnętrzne grupy doradcze, o których mowa w art. 2.7, a także wszelkie porady ekspertów.

6. Wypracowane przez Strony rozwiązanie sprawy podaje się do wiadomości publicznej.

ARTYKUŁ  26.17

Zespół ekspertów

1. Jeżeli w ciągu 120 (stu dwudziestu) dni od złożenia wniosku o przeprowadzenie konsultacji na podstawie art. 26.16 nie osiągnięto obustronnie zadowalającego rozwiązania, Strona może złożyć wniosek o powołanie zespołu ekspertów w celu zbadania danej sprawy. Wniosek taki składa się na piśmie do punktu kontaktowego drugiej Strony wyznaczonego zgodnie z art. 26.14 ust. 3 i podaje się w nim powody wystąpienia o powołanie zespołu ekspertów, w tym przedstawia się opis spornych środków oraz wskazuje się odpowiednie postanowienia niniejszego rozdziału, które zdaniem Strony mają zastosowanie.

2. O ile niniejszy artykuł nie stanowi inaczej, stosuje się art. 29.9, 29.11, 29.12, 29.26 i 29.27 oraz regulamin wewnętrzny zawarty w załączniku 29-A i kodeks postępowania zawarty w załączniku 29-B.

3. Na pierwszym posiedzeniu po wejściu w życie niniejszej Umowy Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju sporządza listę przynajmniej 15 (piętnastu) osób, które są skłonne i zdolne pełnić rolę eksperta w zespole ekspertów. Lista ta składa się z 3 (trzech) części: 1 (jednej) części listy zaproponowanej przez UE, 1 (jednej) części listy zaproponowanej przez MERCOSUR i 1 (jednej) części listy obejmującej osoby niebędące obywatelami żadnej Strony. Każda Strona proponuje do swojej części listy co najmniej 5 (pięć) osób. Strony wybierają również co najmniej 5 (pięć) osób do listy osób niebędących obywatelami żadnej Strony. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju zapewnia aktualizację listy oraz utrzymanie liczby ekspertów na poziomie co najmniej 15 (piętnastu) osób.

4. Osoby, o których mowa w ust. 3, muszą posiadać specjalistyczną lub fachową wiedzę w sprawach objętych niniejszym rozdziałem, w tym w dziedzinie prawa pracy, prawa ochrony środowiska lub prawa handlowego lub w zakresie rozstrzygania sporów wynikających z umów międzynarodowych. Muszą to być osoby działające w imieniu własnym, niezależne i nieprzyjmujące poleceń od jakiejkolwiek organizacji lub władz publicznych w sprawach związanych z danym sporem oraz niepowiązane z władzami publicznymi Strony. Muszą one również przestrzegać załącznika 29-B.

5. Zespół ekspertów składa się z 3 (trzech) członków, chyba że Strony uzgodnią inaczej. Przewodniczący pochodzi z części listy obejmującej osoby niebędące obywatelami żadnej Strony. Zespół ekspertów powołuje się zgodnie z procedurami określonymi w art. 29.9 ust. 1-4. Ekspertów wybiera się spośród odpowiednich osób figurujących w częściach listy, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami art. 29.9 ust. 2, 3 i 4.

6. O ile Strony nie uzgodnią inaczej w terminie 7 (siedmiu) dni od dnia powołania zespołu ekspertów, zgodnie z art. 29.9 ust. 5, zakres zadań obejmuje:

"zbadanie, w świetle odpowiednich postanowień rozdziału 26 Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony, sprawy, o której mowa we wniosku o powołanie zespołu ekspertów, oraz sporządzenie zgodnie z art. 26.17 sprawozdania zawierającego zalecenia dotyczące rozstrzygnięcia tej sprawy".

7. W odniesieniu do spraw związanych z przestrzeganiem umów wielostronnych, o których mowa w niniejszym rozdziale, opinie ekspertów lub informacje, o które zwrócił się zespół ekspertów zgodnie z art. 29.12, powinny zawierać informacje i porady odpowiednich organów MOP lub organów ustanowionych na podstawie wielostronnych umów środowiskowych. Wszelkie informacje uzyskane na podstawie niniejszego ustępu przekazuje się obu Stronom, aby umożliwić im przedstawienie uwag.

8. Zespół ekspertów interpretuje postanowienia niniejszego rozdziału zgodnie ze zwyczajowymi zasadami interpretacji prawa międzynarodowego publicznego.

9. Zespół ekspertów przedstawia Stronom sprawozdanie wstępne w ciągu 90 (dziewięćdziesięciu) dni od powołania zespołu ekspertów oraz sprawozdanie końcowe nie później niż 60 (sześćdziesięciu) dni od przedstawienia sprawozdania wstępnego. Sprawozdania te zawierają ustalenia faktyczne, wskazanie możliwości zastosowania odpowiednich postanowień oraz podstawowe uzasadnienie ustaleń i zaleceń. Każda uczestnicząca Strona może przedstawić zespołowi ekspertów uwagi na piśmie dotyczące sprawozdania wstępnego w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni od dnia przedstawienia sprawozdania wstępnego. Po rozpatrzeniu takich uwag na piśmie zespół ekspertów może zmienić sprawozdanie oraz dokonać dalszego zbadania, jakie uzna za odpowiednie. Jeżeli zespół uzna, że nie zdoła dochować terminów określonych w niniejszym ustępie, przewodniczący zespołu ekspertów powiadamia o tym Strony na piśmie, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin przedstawienia przez zespół ekspertów sprawozdania wstępnego lub końcowego.

10. Strony podają sprawozdanie końcowe do wiadomości publicznej w terminie 15 (piętnastu) dni od jego złożenia przez zespół ekspertów.

11. Strony omawiają odpowiednie środki, które należy wdrożyć, uwzględniając sprawozdanie i zalecenia zespołu ekspertów. Strona, przeciwko której wniesiono skargę, informuje swoją wewnętrzną grupę doradczą, o której mowa w art. 2.7, oraz drugą Stronę o swoich decyzjach dotyczących działań lub środków, które należy wdrożyć nie później niż 90 (dziewięćdziesiąt) dni od podania sprawozdania do wiadomości publicznej. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju monitoruje działania następcze w związku ze sprawozdaniem zespołu ekspertów i jego zaleceniami. Wewnętrzna grupa doradcza, o której mowa w art. 2.7, może przedkładać Podkomitetowi ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju uwagi w tym zakresie.

ARTYKUŁ  26.18

Przegląd

1. Aby ułatwić osiągnięcie celów niniejszego rozdziału, Strony poddają pod obrady na posiedzeniach Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju skuteczne wykonywanie niniejszego rozdziału, w tym ewentualny przegląd jego postanowień, z uwzględnieniem między innymi zdobytego doświadczenia, zmian w polityce każdej Strony, zmian w umowach międzynarodowych oraz opinii przedstawionych przez zainteresowane strony.

2. Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju może zalecić Stronom zmiany odpowiednich postanowień niniejszego rozdziału odzwierciedlające wynik obrad, o których mowa w ust. 1.

ROZDZIAŁ  27

PRZEJRZYSTOŚĆ

ARTYKUŁ  27.1

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

a) "decyzja administracyjna" oznacza decyzję, która wpływa na prawa i obowiązki osoby w indywidualnej sprawie i obejmuje czynność administracyjną lub zaniechanie czynności administracyjnej lub decyzji administracyjnej przewidzianej w przepisach ustawowych i wykonawczych Strony;

b) "zainteresowana osoba" oznacza osobę fizyczną lub prawną, której dotyczy środek o zastosowaniu ogólnym; oraz

c) "środek o zastosowaniu ogólnym" oznacza przepisy ustawowe i wykonawcze, orzeczenia sądowe, procedury lub decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym, które mogą mieć wpływ na sprawy objęte niniejszą częścią niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  27.2

Cele

Uznając wpływ, jaki otoczenie regulacyjne może mieć na handel i inwestycje między Stronami, każda Strona dąży do promowania przejrzystego i przewidywalnego otoczenia regulacyjnego oraz skutecznych procedur dla przedsiębiorców, w szczególności dla MŚP, zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  27.3

Publikacja

1. Każda Strona zapewnia, aby środek o zastosowaniu ogólnym dotyczący jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy:

a) był bezzwłocznie publikowany za pośrednictwem urzędowo wyznaczonego środka przekazu oraz, o ile to wykonalne, w wersji elektronicznej, lub udostępniony w inny sposób, tak aby każdy miał możliwość zapoznać się z jego treścią;

b) zawierał wyjaśnienie jego celu i uzasadnienie; oraz

c) przewidywał wystarczająco długi okres między publikacją a wejściem w życie, z wyjątkiem sytuacji, gdy nie jest to możliwe ze względu na pilny charakter sprawy.

2. W miarę możliwości, przyjmując lub zmieniając istotne przepisy ustawowe lub wykonawcze o zastosowaniu ogólnym odnoszące się do jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy, każda Strona, zgodnie ze swoimi przepisami i procedurami:

a) publikuje z wyprzedzeniem projekt przepisów ustawowych lub wykonawczych lub dokumenty konsultacyjne zawierające szczegółowe informacje na temat celu i uzasadnienia takich przepisów ustawowych lub wykonawczych;

b) zapewnia zainteresowanym osobom oraz drugiej Stronie odpowiednią możliwość przedstawienia uwag dotyczących takiego projektu przepisów ustawowych lub wykonawczych lub dokumentów konsultacyjnych; oraz

c) dokłada wszelkich starań, aby uwzględnić otrzymane uwagi dotyczące takiego projektu przepisów ustawowych lub wykonawczych lub dokumentów konsultacyjnych.

ARTYKUŁ  27.4

Zapytania

1. Nie później niż 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy każda Strona ustanawia lub zachowuje odpowiednie mechanizmy przyjmowania zapytań od każdej osoby dotyczących zaproponowanych lub obowiązujących środków o zastosowaniu ogólnym oraz sposobu, w jaki byłyby one stosowane w odniesieniu do jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy, i udzielania odpowiedzi na takie zapytania.

2. Na wniosek Strony druga Strona bezzwłocznie przekazuje informacje oraz udziela odpowiedzi na zapytania dotyczące środków o zastosowaniu ogólnym lub wniosków w sprawie przyjęcia lub zmiany środków o zastosowaniu ogólnym odnoszących się do jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy, które to środki lub wnioski Strona występująca z zapytaniem uznaje za mogące wpływać na funkcjonowanie niniejszej części niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  27.5

Zarządzanie środkami o zastosowaniu ogólnym

1. Każda Strona stosuje w sposób obiektywny, bezstronny i uzasadniony wszystkie środki o zastosowaniu ogólnym odnoszące się do jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy.

2. Stosując w szczególnych przypadkach środki o zastosowaniu ogólnym wobec osób, towarów lub usług drugiej Strony, każda Strona:

a) dokłada wszelkich starań, aby z rozsądnym wyprzedzeniem powiadamiać o wszczęciu postępowania administracyjnego osoby, których postępowanie administracyjne bezpośrednio dotyczy ⁸⁷ , zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, dołączając informacje o charakterze postępowania, wskazanie podstawy prawnej, na podstawie której wszczyna się postępowanie, oraz ogólny opis wszelkich kwestii, których ono dotyczy; oraz

b) zapewnia takim zainteresowanym osobom rozsądną możliwość przedstawienia faktów i argumentów na poparcie ich stanowiska przed ostateczną decyzją administracyjną, w zakresie, w jakim pozwala na to czas, charakter postępowania oraz interes publiczny.

ARTYKUŁ  27.6

Kontrola i odwołanie

1. Każda Strona ustanawia lub zachowuje organy lub procedury sądowe, arbitrażowe lub administracyjne do celów bezzwłocznej kontroli lub odwołania od, a w uzasadnionych przypadkach również rektyfikacji, decyzji administracyjnych odnoszących się do jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszą częścią niniejszej Umowy. Każda Strona zapewnia, aby jej procedury kontrolne lub odwoławcze były prowadzone w sposób niedyskryminujący i bezstronny przez organy bezstronne i niezależne od organu, któremu powierzono administracyjne egzekwowanie przepisów, przy czym w skład takich organów nie mogą wchodzić osoby, których istotny interes wiąże się z wynikiem sprawy.

2. Każda Strona zapewnia, aby stronom w procedurach, o których mowa w ust. 1, zagwarantowano prawo do:

a) możliwości, w rozsądnym zakresie, przedstawienia uzasadnienia lub obrony swojego stanowiska; oraz

b) uzyskania decyzji wydanej na podstawie włączonych do akt dowodów i oświadczeń lub, w przypadku gdy wymaga tego jej prawo, na aktach sporządzonych przez organ administracyjny.

3. Każda Strona zapewnia, aby decyzja, o której mowa w ust. 2 lit. b), z zastrzeżeniem odwołania lub dalszej kontroli zgodnie z prawem Strony, była wykonywana przez organ, któremu powierzono administracyjne egzekwowanie przepisów w odniesieniu do danej decyzji administracyjnej oraz regulowała praktyki stosowane przez ten organ.

ARTYKUŁ  27.7

Jakość i skuteczność regulacji oraz dobre praktyki regulacyjne

1. Strony uznają zasady dobrych praktyk regulacyjnych i wspierają jakość i skuteczność regulacji. Strony w szczególności dokładają wszelkich starań, aby:

a) zachęcać do korzystania z ocen skutków regulacji przy opracowywaniu ważnych inicjatyw; oraz

b) ustanowić lub zachować procedury wspierania regularnej oceny retrospektywnej środków leżących w interesie ogólnym.

2. Strony dokładają wszelkich starań, aby współpracować na forach regionalnych i wielostronnych oraz aby promować dobre praktyki regulacyjne i przejrzystość w odniesieniu do handlu międzynarodowego i inwestycji międzynarodowych w obszarach objętych niniejszą częścią niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  27.8

Związek z innymi rozdziałami

Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się bez uszczerbku dla postanowień szczególnych zawartych w innych rozdziałach niniejszej części niniejszej Umowy.

ROZDZIAŁ  28

WYJĄTKI

ARTYKUŁ  28.1

Wyjątki spowodowane względami bezpieczeństwa

Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako:

a) wymagające od Strony dostarczenia lub umożliwienia dostępu do jakichkolwiek informacji, których ujawnienie uważa ona za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa; lub

b) stojące na przeszkodzie podjęciu przez Stronę działań uznanych przez nią za niezbędne do ochrony jej podstawowych interesów bezpieczeństwa:

(i) związanych z produkcją broni, amunicji i materiałów wojennych lub handlem nimi, oraz związanych z tego rodzaju handlem i transakcjami obejmującymi inne towary i materiały, usługi i technologie, a także związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną bezpośrednio lub pośrednio w celu zaopatrywania obiektu wojskowego;

(ii) odnoszących się do materiałów rozszczepialnych i materiałów do syntezy jądrowej lub materiałów służących do ich uzyskania; lub

(iii) podjętych w czasie wojny lub innego zagrożenia w stosunkach międzynarodowych; lub

c) stojące na przeszkodzie podjęciu przez Stronę działań w ramach wypełniania jej obowiązków międzynarodowych wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych w celu utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

ARTYKUŁ  28.2

Wyjątki o charakterze ogólnym

1. Z zastrzeżeniem wymogu, aby środków takich nie stosowano w sposób, który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami, na których terytorium panują takie same warunki, lub ukryte ograniczenie w handlu usługami, żadne z postanowień rozdziałów 10, 12 i 25 nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie przyjęciu lub egzekwowaniu przez Stronę środków, o których mowa w art. XX GATT 1994. W tym celu art. XX GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego włącza się do niniejszej części niniejszej Umowy i stanowią one jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2. Z zastrzeżeniem wymogu, aby środków takich nie stosowano w sposób, który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami, na których terytorium panują podobne warunki, lub ukryte ograniczenie dla liberalizacji inwestycji lub handlu usługami, żadne z postanowień rozdziałów 18 i 25 nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie przyjęciu lub egzekwowaniu przez Stronę środków:

a) niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa publicznego lub moralności publicznej lub utrzymania porządku publicznego ⁸⁸ ;

b) niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c) odnoszących się do zachowania wyczerpywalnych zasobów naturalnych, jeżeli środki takie stosowane są w połączeniu z ograniczeniami dotyczącymi krajowych inwestorów lub krajowego świadczenia lub krajowej konsumpcji usług;

d) niezbędnych do ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej;

e) niezbędnych do zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych lub wykonawczych, które nie są niezgodne z niniejszą częścią niniejszej Umowy, w tym odnoszących się do:

(i) zapobiegania podstępnym i oszukańczym praktykom ⁸⁹  lub postępowania ze skutkami niewykonania umów;

(ii) ochrony prywatności osób fizycznych w zakresie przetwarzania i rozpowszechniania danych osobowych oraz ochrony poufności osobistych akt i rachunków; lub

(iii) bezpieczeństwa.

3. Żadne z postanowień rozdziału 18 nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie przyjęciu lub egzekwowaniu środka wdrażającego wymóg nałożony lub egzekwowany przez sąd, sąd administracyjny lub organ ochrony konkurencji w celu przeciwdziałania naruszeniu przepisów ustawowych i wykonawczych prawa konkurencji.

4. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strony uznają, że w zakresie, w jakim takie środki są w inny sposób niezgodne z postanowieniami rozdziałów 10, 12 i 25:

a) środki, o których mowa w art. XX lit. b) GATT 1994, obejmują środki ochrony środowiska, które są niezbędne do ochrony życia i zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

b) art. XX lit. g) GATT 1994 stosuje się do środków służących zachowaniu wyczerpywalnych żywych i nieożywionych zasobów naturalnych; oraz

c) środki podjęte w celu wykonania wielostronnych umów środowiskowych mogą wchodzić w zakres stosowania art. XX lit. b) lub g) GATT 1994.

5. Zanim Strona zastosuje jakikolwiek środek zgodnie z art. XX lit. i) oraz j) GATT 1994, przekazuje drugiej Stronie wszystkie odpowiednie informacje w celu znalezieniu rozwiązania akceptowalnego dla Stron. Jeżeli w ciągu 30 (trzydziestu) dni od przekazania takich informacji nie zostanie osiągnięte porozumienie, Strona może te środki zastosować. W każdym przypadku, gdy wyjątkowe i krytyczne okoliczności wymagają natychmiastowego działania, Strona zamierzająca podjąć dane środki może zastosować środek niezbędny do zaradzenia okolicznościom bez uprzedniego powiadomienia i bezzwłocznie informuje o tym drugą Stronę.

ARTYKUŁ  28.3

Podatki

1. 

Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:

a) "rezydencja" oznacza rezydencję do celów podatkowych; oraz

b) "konwencja podatkowa" oznacza konwencję w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub inną umowę międzynarodową lub inne porozumienie międzynarodowe dotyczące w całości lub głównie opodatkowania, których Unia Europejska lub jej państwa członkowskie lub Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR są stroną.

2. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie ma wpływu na prawa i obowiązki Unii Europejskiej i jej państw członkowskich lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR wynikające z konwencji podatkowych. W przypadku niezgodności między niniejszą częścią niniejszej Umowy a taką konwencją podatkową pierwszeństwo w zakresie, którego dotyczy niezgodność, ma konwencja podatkowa.

3. Z zastrzeżeniem wymogu, aby środków takich nie stosowano w sposób, który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami, na których terytorium panują podobne warunki, lub ukryte ograniczenie handlu lub inwestycji, żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako stojące na przeszkodzie przyjęciu, utrzymaniu lub egzekwowaniu przez Stronę środków mających na celu zapewnienie sprawiedliwego lub skutecznego nakładania lub poboru podatków bezpośrednich ⁹⁰ , które:

a) rozróżniają podatników, którzy nie są w takiej samej sytuacji, w szczególności ze względu na ich miejsce zamieszkania lub miejsce, w którym inwestują kapitał; lub

b) mają na celu zapobieganie unikaniu opodatkowania lub uchylaniu się od niego zgodnie z postanowieniami konwencji podatkowych lub przepisami krajowego prawa podatkowego.

ARTYKUŁ  28.4

Ujawnianie informacji

1. Żadne z postanowień niniejszej części niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako wymagające od Strony udostępnienia informacji poufnych, których ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa lub w inny sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub które zaszkodziłoby uzasadnionym interesom handlowym poszczególnych przedsiębiorstw, państwowych lub prywatnych, z wyjątkiem sytuacji, w których organ arbitrażowy wymaga takich informacji poufnych w ramach postępowania w sprawie rozstrzygnięcia sporu na podstawie rozdziału 29. W takich przypadkach organ ten zapewnia pełną ochronę poufności.

2. W przypadku gdy Strona przedkłada informacje uznawane na podstawie jej przepisów ustawowych i wykonawczych za poufne, druga Strona traktuje te informacje jako poufne, o ile Strona przedkładająca informacje nie postanowi inaczej.

ARTYKUŁ  28.5

Zwolnienia WTO

Jeżeli obowiązek wynikający z niniejszej części niniejszej Umowy jest zasadniczo równoważny obowiązkowi wynikającemu z Porozumienia WTO, wszelkie środki podjęte zgodnie ze zwolnieniem przyjętym na podstawie art. IX ust. 3 i 4 Porozumienia WTO uznaje się za zgodne z zasadniczo równoważnym postanowieniem niniejszej części niniejszej Umowy.

ROZDZIAŁ  29

ROZSTRZYGANIE SPORÓW

SEKCJA  A

CEL, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA

ARTYKUŁ  29.1

Cel

Celem niniejszego rozdziału jest ustanowienie skutecznego i efektywnego mechanizmu:

a) unikania oraz rozstrzygania sporów między Stronami dotyczących interpretacji i stosowania części III niniejszej Umowy w celu osiągnięcia, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionego rozwiązania; oraz

b) zachowania, w stosownych przypadkach, równowagi koncesji przyznanych na mocy części III niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  29.2

Definicje

Do celów niniejszego rozdziału oraz załączników 29-A, 29-B i 29-C stosuje się następujące definicje:

a) "doradca" oznacza osobę wyznaczoną przez stronę w celu doradzania lub pomocy tej stronie w związku z postępowaniem arbitrażowym;

b) "organ arbitrażowy" oznacza organ ustanowiony na podstawie art. 29.9;

c) "arbiter" oznacza osobę, która jest członkiem organu arbitrażowego;

d) "asystent" oznacza osobę, która zgodnie z warunkami powołania arbitra prowadzi badania lub zapewnia wsparcie temu arbitrowi;

e) "kandydat" oznacza osobę, której imię i nazwisko znajduje się na liście arbitrów, o której mowa w art. 29.8 ust. 3 i którą bierze się pod uwagę przy wyborze członka organu arbitrażowego ustanowionego na podstawie art. 29.9;

f) "strona skarżąca" oznacza stronę, która składa wniosek o ustanowienie organu arbitrażowego na podstawie art. 29.7;

g) "ekspert" oznacza osobę posiadającą specjalistyczną i uznaną wiedzę oraz doświadczenie w określonej dziedzinie, do której organ arbitrażowy lub mediator zwraca się o wydanie opinii lub której opinię w tej dziedzinie przedkłada się Stronie lub o której opinię zwraca się Strona;

h) "mediator" oznacza osobę, która prowadzi mediację zgodnie z art. 29.6;

i) "przedstawiciel strony" oznacza pracownika lub inną osobę powołaną przez departament rządowy lub publiczną jednostkę organizacyjną lub inny podmiot publiczny Strony, który reprezentuje tę Stronę w sporze rozstrzyganym na podstawie niniejszego rozdziału; oraz

j) "pracownicy", oznaczają, w odniesieniu do arbitra, osoby, które pozostają pod kierownictwem lub kontrolą arbitra, inne niż asystenci.

ARTYKUŁ  29.3

Strony sporu

1. Do celów niniejszego rozdziału stronami sporu mogą być Unia Europejska i MERCOSUR lub Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR. Strony sporu zwane są dalej "stroną" lub "stronami".

2. Unia Europejska może wszcząć postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu przeciwko MERCOSUR w odniesieniu do środka, który dotyczy Unii Europejskiej lub jej państwa członkowskiego lub jej państw członkowskich, jeżeli sporny środek jest środkiem MERCOSUR.

3. Unia Europejska może wszcząć postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu przeciwko Państwu-Sygnatariuszowi MERCOSUR lub Państwom-Sygnatariuszom MERCOSUR w odniesieniu do środka, który dotyczy Unii Europejskiej lub jej państwa członkowskiego lub jej państw członkowskich, jeżeli sporny środek jest środkiem takich Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

4. MERCOSUR może wszcząć postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu przeciwko Unii Europejskiej w odniesieniu do środka, który dotyczy MERCOSUR lub wszystkich Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, jeżeli sporny środek jest środkiem Unii Europejskiej ⁹¹  lub jej państwa członkowskiego lub jej państw członkowskich.

5. Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR mogą indywidualnie wszcząć postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu przeciwko Unii Europejskiej w odniesieniu do środka, który dotyczy takiego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub takich Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, jeżeli jest on środkiem Unii Europejskiej lub jej państwa członkowskiego lub jej państw członkowskich.

6. Jeżeli więcej niż jedno Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wszczyna postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu przeciwko Unii Europejskiej w tej samej sprawie, stosuje się odpowiednio art. 9 DSU ⁹² .

ARTYKUŁ  29.4

Zakres stosowania

Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się w odniesieniu do sporu:

a) dotyczącego interpretacji i stosowania postanowień części III niniejszej Umowy, chyba że wyraźnie postanowiono inaczej; lub

b) dotyczącego podniesionego przez Stronę twierdzenia, że środek stosowany przez drugą Stronę niweczy lub istotnie narusza jakiekolwiek korzyści przypadające jej na podstawie postanowień niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami, bez względu na to, czy taki środek jest sprzeczny z postanowieniami części III niniejszej Umowy, chyba że wyraźnie postanowiono inaczej.

SEKCJA  B

KONSULTACJE I MEDIACJA

ARTYKUŁ  29.5

Konsultacje

1. Strony dokładają wszelkich starań, aby rozstrzygać wszelkie spory dotyczące zarzucanego nieprzestrzegania postanowień części III niniejszej Umowy, o których mowa w art. 29.4 lit. a), lub dotyczące zarzucanego zniweczenia lub istotnego naruszenia korzyści, o których mowa w art. 29.4 lit. b), podejmując konsultacje w dobrej wierze w celu osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. W tym kontekście należy dodatkowo uwzględnić szczególne wyzwania stojące przed krajami rozwijającymi się pozbawionymi dostępu do morza.

2. Strona występuje o przeprowadzenie konsultacji, doręczając drugiej stronie oraz Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu wniosek na piśmie, zawierający uzasadnienie wniosku, w tym wskazujący sporny środek oraz, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), postanowienia części III niniejszej Umowy, które jej zdaniem mają zastosowanie i których druga strona nie przestrzegała, lub, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), korzyści, które jej zdaniem zostały w wyniku zastosowania spornego środka zniweczone lub istotnie naruszone w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami.

3. Konsultacje przeprowadza się nie później niż 15 (piętnaście) dni od dnia otrzymania wniosku i, o ile strony nie uzgodnią inaczej, odbywają się one na terytorium strony, do której kierowany jest wniosek o przeprowadzenie konsultacji. Konsultacje uznaje się za zakończone nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia otrzymania wniosku, chyba że obie strony postanowią je kontynuować. Konsultacje, w szczególności stanowiska, jakie strony zajęły w ich trakcie, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw strony w dalszych postępowaniach.

4. Konsultacje w sprawach pilnych, w tym dotyczących łatwo psujących się towarów lub innych towarów lub usług, które szybko tracą jakość, wartość handlową lub zmieniają stan, przeprowadza się nie później niż 15 (piętnaście) dni od dnia otrzymania wniosku i uznaje się je za zakończone w ciągu tych 15 (piętnastu) dni, chyba że obie strony postanowią je kontynuować.

5. W trakcie konsultacji każda strona przekazuje informacje faktyczne, aby umożliwić pełne zbadanie, w jaki sposób sporny środek mógłby, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), wpłynąć na stosowanie części III niniejszej Umowy lub, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), niweczyć lub istotnie naruszać korzyści przypadające na podstawie części III niniejszej Umowy stronie wnioskującej w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami.

6. Jeżeli konsultacje nie odbyły się w terminie określonym w ust. 3 lub 4, stosownie do przypadku, lub jeżeli konsultacje zostały zakończone i nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, strona, która wystąpiła z wnioskiem o konsultacje, może wystąpić z wnioskiem o ustanowienie organu arbitrażowego zgodnie z art. 29.7.

7. Wniosek o konsultacje dotyczący sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), pozostaje bez uszczerbku dla prawa strony wnioskującej do wystąpienia, jednocześnie lub w późniejszym terminie, z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji dotyczących sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), w odniesieniu do tego samego środka, i odwrotnie.

ARTYKUŁ  29.6

Mediacja

Strona może wystąpić z wnioskiem, na podstawie załącznika 29-C, o rozpoczęcie mediacji w odniesieniu do dowolnego środka strony, który negatywnie wpływa na handel między stronami. Mediację można wszcząć wyłącznie za obopólnym porozumieniem stron.

SEKCJA  C

ARBITRAŻ

ARTYKUŁ  29.7

Wszczęcie postępowania organu arbitrażowego

1. Jeżeli strony nie rozstrzygną sporu w drodze konsultacji zgodnie z art. 29.5 lub jeżeli strona skarżąca uważa, że strona pozwana nie zastosowała się do rozwiązania wspólnie uzgodnionego w trakcie konsultacji, strona skarżąca może wystąpić o ustanowienie organu arbitrażowego, doręczając wniosek na piśmie stronie pozwanej i Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu.

2. Strona skarżąca podaje uzasadnienie wniosku, w tym wskazuje sporny środek i wyjaśnia, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), w jaki sposób środek ten narusza postanowienia części III niniejszej Umowy, w sposób jasno przedstawiający podstawę prawną skargi, lub, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), w jaki sposób sporny środek niweczy lub istotnie narusza korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie części III niniejszej Umowy.

3. Wniosek o ustanowienie organu arbitrażowego w odniesieniu do sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), pozostaje bez uszczerbku dla prawa strony skarżącej do wystąpienia, jednocześnie lub w późniejszym terminie, z wnioskiem o ustanowienie organu arbitrażowego w odniesieniu do sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), dotyczącego tego samego środka, i odwrotnie.

4. Jeżeli strona skarżąca jednocześnie i w odniesieniu do tego samego środka wystąpiła o ustanowienie organu arbitrażowego w odniesieniu do sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), jak i sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), ustanawia się jeden organ arbitrażowy prowadzący jeden arbitraż w odniesieniu do obu sporów. W przypadku kolejnych arbitraży dotyczących tego samego środka późniejszy arbitraż przekazuje się, w miarę możliwości, temu samemu organowi, który prowadził arbitraż w poprzednim sporze.

ARTYKUŁ  29.8

Wyznaczanie arbitrów

1. Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę lub doświadczenie w dziedzinie prawa i handlu międzynarodowego. Arbitrzy niebędący obywatelami strony muszą być prawnikami.

2. Arbitrzy:

a) muszą być niezależni;

b) muszą działać w imieniu własnym;

c) nie mogą przyjmować poleceń jakiejkolwiek organizacji ani jakichkolwiek władz publicznych oraz nie mogą być powiązani z jakimikolwiek władzami publicznymi ani organizacją publiczną Strony niniejszej Umowy; oraz

d) muszą przestrzegać postanowień załącznika 29-B.

3. Nie później niż 6 (sześć) miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu sporządza listę 32 (trzydziestu dwóch) osób, które są skłonne i zdolne pełnić funkcję arbitra. Lista ta składa się z następujących 3 (trzech) części:

a) jednej części listy obejmującej 12 (dwanaście) osób zaproponowanych przez Unię Europejską;

b) jednej części listy obejmującej 12 (dwanaście) osób zaproponowanych przez MERCOSUR; oraz

c) jednej części listy obejmującej 8 (osiem) osób, zaproponowanych przez obie Strony, niebędących obywatelami żadnej Strony i mających pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego.

4. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu zapewnia, aby lista, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, obejmowała liczbę osób w nim wymaganą. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może zmienić listę arbitrów zgodnie z pkt 25 regulaminu wewnętrznego zawartego w załączniku 29-A.

5. Jeżeli na chwilę ustanowienia danego organu arbitrażowego zgodnie z art. 29.9 nie została sporządzona lista, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, lub jeżeli po sporządzeniu listy nie wszystkie osoby ujęte w danej części listy mogą pełnić rolę arbitra w sporze, współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzący ze strony skarżącej wybiera arbitrów w drodze losowania zgodnie z pkt 10, 26 i 28-31 regulaminu wewnętrznego, jak określono w załączniku 29-A.

ARTYKUŁ  29.9

Ustanowienie organu arbitrażowego

1. W skład organu arbitrażowego wchodzi 3 (trzech) arbitrów.

2. Nie później niż 10 (dziesięć) dni od dnia otrzymania wniosku na piśmie o ustanowienie organu arbitrażowego zgodnie z art. 29.7 ust. 1 strony konsultują się w celu uzgodnienia jego składu ⁹³ . Przy wyborze arbitrów strony mogą brać pod uwagę wiedzę fachową istotną dla przedmiotu sporu. Organowi arbitrażowemu zawsze przewodniczy osoba niebędąca obywatelem żadnej Strony.

3. Jeżeli w terminie ustanowionym w ust. 2 niniejszego artykułu nie zostanie osiągnięte porozumienie w kwestii składu organu arbitrażowego, każda strona wyznacza jednego członka organu arbitrażowego ze swojej części listy, o której mowa w art. 29.8 ust. 3, nie później niż 10 (dziesięć) dni od upływu terminu, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Jeżeli strona nie wyznaczy arbitra w tym terminie, współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzący ze strony skarżącej lub osoba przez niego wyznaczona, nie później niż 5 (pięć) dni od upływu terminu, o którym mowa w poprzednim zdaniu, wybiera arbitra w drodze losowania z części listy takiej strony.

4. Strony dokładają wszelkich starań, aby wyznaczyć przewodniczącego organu arbitrażowego w terminie, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. W przypadku gdy strony nie są w stanie osiągnąć porozumienia, strona zwraca się do współprzewodniczącego Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzącego ze strony skarżącej o wybranie przewodniczącego organu arbitrażowego w drodze losowania z części listy, o której mowa w art. 29.8 ust. 3 lit. c), nie później niż 5 (pięć) dni od złożenia takiego wniosku.

5. Za dzień ustanowienia organu arbitrażowego uznaje się dzień, w którym wszyscy wybrani arbitrzy przyjęli powołanie zgodnie z regulaminem wewnętrznym zawartym w załączniku 29-A.

6. Jeżeli strona uzna, że arbiter nie spełnia wymogów załącznika 29-B, stosuje się procedury określone w załączniku 29-A.

7. Jeżeli arbiter nie jest w stanie uczestniczyć w postępowaniu, wyłącza się lub musi zostać zastąpiony, wybiera się nowego arbitra zgodnie z procedurami wyboru określonymi w niniejszym artykule oraz zgodnie z regulaminem wewnętrznym określonym w załączniku 29-A. Postępowanie arbitrażowe zawiesza się w tym okresie na nie więcej niż 25 (dwadzieścia pięć) dni.

8. Strony uznają za wiążące, ipso facto i bez konieczności zawierania specjalnego porozumienia, uprawnienia organu arbitrażowego ustanowionego zgodnie z niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ  29.10

Decyzje w sprawach pilnych

Na wniosek strony organ arbitrażowy, w terminie 10 (dziesięciu) dni od dnia jego ustanowienia, podejmuje decyzję, czy sprawa jest pilna.

ARTYKUŁ  29.11

Posiedzenia

Posiedzenia organu arbitrażowego są jawne, chyba że strony sporu postanowią inaczej. Posiedzenia organu arbitrażowego są częściowo lub całkowicie niejawne, jeżeli oświadczenie lub argumenty strony zawierają informacje, które strona ta określiła jako poufne.

ARTYKUŁ  29.12

Informacje i porady techniczne

1. Organ arbitrażowy może wystąpić, zgodnie z załącznikiem 29-A, o opinię ekspertów lub może uzyskiwać informacje z dowolnego źródła, które uzna za stosowne.

2. Opinie ekspertów oraz informacje uzyskane ze stosownych źródeł nie są wiążące.

3. Eksperci muszą być osobami posiadającymi uznaną pozycję zawodową i doświadczenie w danej dziedzinie. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze stronami.

4. Organ arbitrażowy wyznacza rozsądny termin na przekazanie informacji lub sprawozdania ekspertów.

5. Osoby Stron są upoważnione do przedkładania organowi arbitrażowemu oświadczeń amicus curiae zgodnie z warunkami określonymi w załączniku 29-A. Warunki te muszą zapewniać, aby oświadczenia amicus curiae nie skutkowały nadmiernym obciążeniem dla stron sporu ani zbędną zwłoką lub nadmiernymi komplikacjami w postępowaniu prowadzonym przez organ arbitrażowy.

6. Wszelkie informacje uzyskane zgodnie z niniejszym artykułem ujawnia się każdej stronie, umożliwiając jej przedstawienie uwag.

ARTYKUŁ  29.13

Prawo właściwe i zasady interpretacji

1. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), organ arbitrażowy rozstrzyga spór zgodnie z postanowieniami części III niniejszej Umowy.

2. We wszystkich sporach, o których mowa w art. 29.4, organ arbitrażowy interpretuje postanowienia części III niniejszej Umowy zgodnie ze zwyczajowymi zasadami interpretacji prawa międzynarodowego publicznego. Interpretując obowiązek wynikający z niniejszej Umowy, który jest identyczny z obowiązkiem wynikającym z Porozumienia WTO, organ arbitrażowy uwzględnia wszelkie odpowiednie interpretacje ustalone w orzeczeniach Organu Rozstrzygania Sporów WTO.

ARTYKUŁ  29.14

Orzeczenie arbitrażowe

1. Organ arbitrażowy doręcza stronom sprawozdanie wstępne z arbitrażu nie później niż 90 (dziewięćdziesiąt) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego. Sprawozdanie wstępne z arbitrażu zawiera ustalenia faktyczne, w stosownych przypadkach informacje o zakresie stosowania postanowień części III niniejszej Umowy oraz ogólne uzasadnienie wszelkich ustaleń i zaleceń wydanych przez organ arbitrażowy.

2. Jeżeli organ arbitrażowy uzna, że nie zdoła dochować terminu, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący organu arbitrażowego powiadamia o tym strony i Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu na piśmie, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin przedstawienia sprawozdania wstępnego z arbitrażu przez organ arbitrażowy. Sprawozdanie wstępne z arbitrażu nie może w żadnym razie zostać przedstawione później niż 120 (sto dwadzieścia) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego.

3. W sprawach pilnych, w tym w sprawach dotyczących łatwo psujących się towarów lub innych towarów lub usług, które szybko tracą jakość, wartość handlową lub zmieniają stan, organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przedstawić sprawozdanie wstępne z arbitrażu w terminie 45 (czterdziestu pięciu) dni, a w każdym razie nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego.

4. Strona może złożyć wniosek na piśmie do organu arbitrażowego o zmianę konkretnych elementów sprawozdania wstępnego z arbitrażu nie później niż 14 (czternaście) dni od jego otrzymania lub, w sprawach pilnych, w tym w sprawach dotyczących łatwo psujących się towarów lub towarów lub usług sezonowych, nie później niż 7 (siedem) dni od jego otrzymania. Po rozważeniu wszelkich uwag złożonych na piśmie dotyczących sprawozdania wstępnego z arbitrażu przedstawionych przez strony organ arbitrażowy może zmienić sprawozdanie oraz dokonać dalszego zbadania, jakie uzna za stosowne.

5. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie zostanie złożony wniosek na piśmie o zmianę konkretnych elementów sprawozdania wstępnego z arbitrażu, sprawozdanie to staje się orzeczeniem arbitrażowym.

6. Organ arbitrażowy doręcza swoje orzeczenie arbitrażowe stronom i Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie później niż 120 (sto dwadzieścia) dni od ustanowienia organu arbitrażowego. Jeżeli organ arbitrażowy uzna, że nie zdoła dochować tego terminu, przewodniczący organu arbitrażowego powiadamia o tym strony i Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu na piśmie, podając przyczyny opóźnienia. Orzeczenie arbitrażowe nie może w żadnym razie zostać wydane później niż 150 (sto pięćdziesiąt) dni od ustanowienia organu arbitrażowego.

7. W sprawach pilnych, w tym w sprawach dotyczących łatwo psujących się towarów lub innych towarów lub usług, które szybko tracą jakość, wartość handlową lub zmieniają stan, organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby wydać orzeczenie arbitrażowe nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego. Orzeczenie arbitrażowe nie może w żadnym razie zostać wydane później niż 75 (siedemdziesiąt pięć) dni od tej daty.

8. Orzeczenie arbitrażowe zawiera ustalenia faktyczne, w stosownych przypadkach informacje o zakresie stosowania postanowień części III niniejszej Umowy oraz ogólne uzasadnienie ustaleń i zaleceń. Orzeczenie arbitrażowe zawiera wystarczającą analizę argumentów przedstawionych przez strony i jasne odpowiedzi na pytania i uwagi obu stron, w tym na pytania i uwagi dotyczące sprawozdania wstępnego z arbitrażu.

9. Organ arbitrażowy dokonuje obiektywnej oceny sprawy, która została mu przedstawiona, włącznie z obiektywną oceną okoliczności faktycznych oraz argumentów i dowodów przedstawionych przez strony; oraz:

a) w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), zakresu stosowania oraz zgodności z postanowieniami części III niniejszej Umowy; lub

b) w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), tego, czy doszło do zniweczenia lub istotnego naruszenia jakichkolwiek korzyści przypadających stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami.

10. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), o ile strony nie uzgodnią inaczej, organ arbitrażowy:

a) ustala, czy sporny środek niweczy lub istotnie narusza jakiekolwiek korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami;

b) w stosownych przypadkach określa zakres korzyści przypadających stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy, które to korzyści zostały zniweczone lub istotnie naruszone w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami;

c) jeżeli stwierdzi, że sporny środek niweczy lub istotnie narusza jakiekolwiek korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami, zaleca stronie pozwanej dokonanie obustronnie zadowalającego dostosowania; strona pozwana nie jest zobowiązana do wycofania spornego środka; oraz

d) w stosownych przypadkach i na wniosek obu stron - proponuje sposoby i możliwości osiągnięcia obustronnie zadowalającego dostosowania, w tym w drodze rekompensaty; takie propozycje nie są wiążące dla stron.

11. Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby podejmować decyzje w drodze konsensusu. W przypadku gdy decyzja nie może zostać podjęta w drodze konsensu, dana sprawa rozstrzygana jest większością głosów. Arbitrzy nie przedstawiają opinii odrębnych ani różniących się od podjętej decyzji i zachowują poufność głosowania.

12. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu podaje orzeczenie arbitrażowe organu arbitrażowego do wiadomości publicznej w całości, chyba że za obopólnym porozumieniem strony postanowią nie podawać do wiadomości publicznej jego części zawierających informacje poufne.

13. Orzeczenie arbitrażowe jest wiążące dla stron od dnia jego wydania i nie przysługuje od niego środek odwoławczy.

14. Orzeczenie arbitrażowe nie może rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków ustanowionych w postanowieniach części III niniejszej Umowy. Orzeczenie arbitrażowe nie może być interpretowane jako przyznające osobom prawa lub nakładające na osoby obowiązki.

15. Ust. 2, 4, 6, 8 i 11 niniejszego artykułu stosuje się do decyzji organu arbitrażowego, o których mowa w art. 29.18, 29.19, 29.20 i 29.21.

ARTYKUŁ  29.15

Cofnięcie, wspólnie uzgodnione rozwiązanie lub zawieszenie sporu

1. Strona skarżąca może, za zgodą strony pozwanej, cofnąć skargę przed wydaniem orzeczenia arbitrażowego.

2. Jeżeli strony osiągną wspólnie uzgodnione rozwiązanie w dowolnym momencie przed wydaniem orzeczenia arbitrażowego lub po jego wydaniu, obie strony powiadamiają o tym na piśmie Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu.

3. Na wniosek obu stron przed wydaniem orzeczenia arbitrażowego organ arbitrażowy może w dowolnej chwili zawiesić swoje prace na uzgodniony przez strony okres, nieprzekraczający 12 (dwunastu) kolejnych miesięcy. W tym okresie organ arbitrażowy wznawia prace wyłącznie na wniosek obu stron złożony na piśmie. O wniosku powiadamia się Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. Postępowanie wznawia się 20 (dwadzieścia) dni od dnia otrzymania wniosku, od etapu, na którym je zawieszono. Jeżeli prace organu arbitrażowego zawieszono na dłużej niż 12 (dwanaście) miesięcy, uprawnienia organu arbitrażowego wygasają, bez uszczerbku dla prawa strony skarżącej do wystąpienia w późniejszym terminie z wnioskiem o ustanowienie organu arbitrażowego w tej samej sprawie.

ARTYKUŁ  29.16

Wniosek o wyjaśnienia

Nie później niż 10 (dziesięć) dni od otrzymania orzeczenia arbitrażowego strona może przedłożyć organowi arbitrażowemu, z kopią do drugiej strony i do Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, wniosek na piśmie o wyjaśnienia dotyczące konkretnych aspektów ustaleń lub zaleceń zawartych w orzeczeniu arbitrażowym, które strona wnioskująca uważa za niejednoznaczne. Druga strona sporu może przedstawić organowi arbitrażowemu uwagi dotyczące tego wniosku nie później niż 5 (pięć) dni od jego otrzymania. Organ arbitrażowy odpowiada na wniosek o wyjaśnienia dotyczące orzeczenia arbitrażowego nie później niż 15 (piętnaście) dni od jego otrzymania. Wniosków o wyjaśnienia nie można wykorzystywać do zmiany orzeczenia arbitrażowego.

ARTYKUŁ  29.17

Wykonanie orzeczenia arbitrażowego

1. Strona pozwana wdraża wszelkie środki niezbędne do bezzwłocznego wykonania w dobrej wierze orzeczenia arbitrażowego.

2. W przypadku gdy organ arbitrażowy stwierdzi, że sporny środek niweczy lub istotnie narusza jakiekolwiek korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami, strony podejmują konsultacje w celu osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Strony dokładają wszelkich starań, aby priorytetowo potraktować rozwiązanie, które skutecznie rozszerza dostęp do rynku za pomocą środków obejmujących obniżenie ceł lub zniesienie barier pozataryfowych.

ARTYKUŁ  29.18

Rozsądny termin na wykonanie orzeczenia arbitrażowego

1. Jeżeli natychmiastowe wykonanie orzeczenia arbitrażowego jest niemożliwe, stronie pozwanej przysługuje rozsądny termin na wykonanie orzeczenia arbitrażowego. W takim przypadku strona pozwana, nie później niż 30 (trzydzieści) dni od otrzymania orzeczenia arbitrażowego, powiadamia stronę skarżącą oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o rozsądnym terminie, jakiego będzie potrzebować, aby wykonać orzeczenie arbitrażowe.

2. Jeżeli strony nie uzgodniły rozsądnego terminu na wykonanie orzeczenia arbitrażowego, strona skarżąca, nie później niż 20 (dwadzieścia) dni od otrzymania powiadomienia przekazanego na podstawie ust. 1 przez stronę pozwaną, przedkłada organowi arbitrażowemu w pierwotnym składzie wniosek na piśmie o wyznaczenie rozsądnego terminu. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się drugą stronę oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. Organ arbitrażowy doręcza swoją decyzję stronom i Wspólnemu Komitetowi w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie później niż 20 (dwadzieścia) dni od dnia złożenia wniosku.

3. Co najmniej 1 (jeden) miesiąc przed upływem rozsądnego terminu strona pozwana informuje stronę skarżącą na piśmie o postępach w wykonaniu orzeczenia arbitrażowego.

4. Taki rozsądny termin może zostać przedłużony za porozumieniem stron.

ARTYKUŁ  29.19

Przegląd środków podjętych w celu wykonania orzeczenia arbitrażowego

1. Przed upływem rozsądnego terminu, o którym mowa w art. 29.18, strona pozwana powiadamia drugą stronę oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o środkach podjętych w celu wykonania orzeczenia arbitrażowego.

2. Jeżeli strony nie zgadzają się co do istnienia środka, o którym strona pozwana powiadomiła zgodnie z ust. 1, lub zgodności tego środka z orzeczeniem arbitrażowym lub postanowieniami części III niniejszej Umowy, strona skarżąca może przedłożyć organowi arbitrażowemu w pierwotnym składzie wniosek o podjęcie decyzji w tej sprawie. W takim wniosku określa się konkretny sporny środek i wyjaśnia, w jaki sposób środek ten jest niezgodny z orzeczeniem arbitrażowym lub z postanowieniami części III niniejszej Umowy, przedstawiając w sposób jasny podstawę prawną skargi. Organ arbitrażowy doręcza stronom swoją decyzję nie później niż 45 (czterdzieści pięć) dni od dnia złożenia wniosku.

ARTYKUŁ  29.20

Tymczasowe środki naprawcze w przypadku niewykonania orzeczenia arbitrażowego

1. Jeżeli strona pozwana w rozsądnym terminie określonym zgodnie z art. 29.18 nie powiadomi o środku podjętym w celu wykonania orzeczenia arbitrażowego lub zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszej Umowy lub jeżeli organ arbitrażowy wyda na podstawie art. 29.19 ust. 2 decyzję, w której stwierdzi, że nie podjęto żadnego środka w celu wykonania orzeczenia lub że środek, o którym powiadomiono zgodnie z art. 29.19 ust. 1, jest niezgodny z orzeczeniem arbitrażowym lub z wynikającymi z postanowień niniejszej Umowy obowiązkami strony pozwanej, strona pozwana, na wniosek strony skarżącej, przedstawia propozycję tymczasowej rekompensaty.

2. Strona skarżąca może, po powiadomieniu strony pozwanej i Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, zawiesić koncesje lub inne obowiązki wynikające z postanowień części III niniejszej Umowy, jeżeli:

a) strona skarżąca postanowi, że nie wystąpi z wnioskiem o propozycję tymczasowej rekompensaty na podstawie ust. 1; lub

b) wniosek taki zostanie złożony, a porozumienie w sprawie rekompensaty nie zostanie osiągnięte w ciągu 30 (trzydziestu) dni po:

(i) upływie rozsądnego terminu określonego zgodnie z art. 29.18; lub

(ii) wydaniu orzeczenia arbitrażowego na podstawie art. 29.19 ust. 2, stwierdzającego, że nie podjęto żadnego środka w celu wykonania orzeczenia lub że środek, o którym powiadomiono zgodnie z art. 29.19 ust. 1, jest niezgodny z orzeczeniem arbitrażowym lub z postanowieniami niniejszej Umowy.

3. Zawieszenie koncesji lub innych obowiązków nie może przekraczać zakresu równoważnego zniweczeniu lub naruszeniu korzyści spowodowanemu niewykonaniem orzeczenia arbitrażowego przez stronę pozwaną. Strona skarżąca powiadamia drugą stronę o koncesjach lub innych obowiązkach, które zamierza zawiesić, 30 (trzydzieści) dni przed dniem wejścia w życie zawieszenia.

4. Rozważając, które koncesje lub inne obowiązki zawiesić, strona skarżąca powinna w pierwszej kolejności dążyć do zawieszenia koncesji lub innych obowiązków w tym samym sektorze lub sektorach, na które ma wpływ środek, w przypadku którego stwierdzono, że jest niezgodny z postanowieniami niniejszej Umowy lub zniweczył lub istotnie ograniczył korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami.

5. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a), zawieszenie koncesji może być zastosowane w sektorach innych niż sektor lub sektory, w których organ arbitrażowy stwierdził zniweczenie lub naruszenie korzyści, w szczególności jeżeli strona skarżąca jest zdania, że takie zawieszenie skutecznie nakłania do wykonania orzeczenia.

6. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), jeżeli strona skarżąca uważa, że zawieszenie koncesji w tym samym sektorze lub sektorach, na które sporny środek ma negatywny wpływ, nie jest możliwe lub skuteczne, może ona dążyć do stosowania tych koncesji do innych sektorów. W takim przypadku strona skarżąca bierze pod uwagę:

a) handel w sektorze, na który sporny środek ma negatywny wpływ, oraz znaczenie takiego handlu dla tej strony;

b) szersze aspekty gospodarcze związane ze zniweczeniem lub istotnym naruszeniem korzyści; oraz

c) szersze skutki gospodarcze stosowania zawieszenia koncesji, w tym rozłożenie przyjęcia tymczasowych środków naprawczych na wiele sektorów w celu uwzględnienia różnej wielkości odpowiednich sektorów w ujęciu gospodarczym.

7. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), w sektorze, w którym stosuje się dane środki naprawcze strona skarżąca nadal przyznaje stronie pozwanej traktowanie znacząco korzystniejsze niż traktowanie przyznane tej stronie przed wejściem w życie niniejszej Umowy.

W szczególności w przypadku przyjęcia tymczasowego środka naprawczego w postaci zawieszenia koncesji taryfowych strona skarżąca priorytetowo traktuje towary, które podlegają pełnej liberalizacji taryf celnych.

W odniesieniu do towarów objętych kontyngentami taryfowymi tymczasowe środki naprawcze stosuje się w taki sposób, aby co najmniej 50 % (pięćdziesiąt procent) wielkości kontyngentu określonej w załączniku 10-A, odnoszącej się do strony pozwanej, pozostało nienaruszone i w pełni dostępne zgodnie z warunkami części III niniejszej Umowy.

W przypadku towarów podlegających stopniowej liberalizacji, dla których okres znoszenia ceł do momentu pełnej liberalizacji jest dłuższy niż 11 (jedenaście) lat, tymczasowe środki naprawcze w formie zawieszenia koncesji taryfowych nie mogą przekraczać 50 % (pięćdziesięciu procent) różnicy między, z jednej strony, stawką określoną w załączniku 10-A mającą zastosowanie w danym czasie, a, z drugiej strony, niepreferencyjną stawką celną stosowaną przez stronę zawieszającą, do czasu pełnej liberalizacji handlu danymi towarami.

8. W przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), dotyczącego kraju rozwijającego się pozbawionego dostępu do morza, strona skarżąca rozważa, jakie mogłaby podjąć dalsze działania, które byłyby odpowiednie ze względu na sytuację takiego kraju rozwijającego się pozbawionego dostępu do morza, biorąc pod uwagę nie tylko zakres handlowy środków będących przedmiotem skargi, ale także wpływ tymczasowych środków naprawczych na szczególne wyzwania gospodarcze stojące przed takim krajem rozwijającym się pozbawionym dostępu do morza.

9. Jeżeli strona pozwana uzna, że zakres zawieszenia koncesji lub innych obowiązków, o którym powiadomiono, przekracza zakres równoważny zniweczeniu lub naruszeniu korzyści spowodowanemu niewykonaniem orzeczenia arbitrażowego przez stronę pozwaną, może ona zwrócić się do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie z wnioskiem na piśmie o wydanie orzeczenia w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku strona pozwana powiadamia stronę skarżącą oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie później niż w 30 (trzydzieści) dni od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2. W ciągu 10 (dziesięciu) dni od dnia otrzymania wniosku o ustanowienie organu arbitrażowego strona skarżąca przedstawia dokument wskazujący metodę zastosowaną do obliczenia zakresu zawieszenia koncesji lub innych obowiązków. Organ arbitrażowy wydaje decyzję nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia otrzymania wniosku. W tym okresie strona skarżąca nie zawiesza żadnych koncesji ani innych obowiązków.

10. Zawieszenie koncesji lub innych obowiązków ma charakter tymczasowy i nie zastępuje celu, jakim jest pełne wykonanie orzeczenia arbitrażowego i postanowień części III niniejszej Umowy. Koncesje i inne obowiązki zawiesza się wyłącznie do czasu:

a) w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. a) - wycofania lub zmiany wszelkich środków uznanych przez organ arbitrażowy za niezgodne z postanowieniami części III niniejszej Umowy, tak aby zapewnić wykonanie tych postanowień przez stronę pozwaną;

b) w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b) - wycofania lub zmiany wszelkich środków, w przypadku których organ arbitrażowy stwierdził, że niweczą lub istotnie naruszają korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie postanowień części III niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami, tak aby wyeliminować to zniweczenie lub istotne naruszenie korzyści;

c) uzgodnienia przez strony, że środek, o którym powiadomiono zgodnie z art. 29.19 ust. 1, stanowi wykonanie orzeczenia arbitrażowego lub zapewnienie zgodności z postanowieniami części III niniejszej Umowy przez stronę pozwaną; lub

d) znalezienia przez Strony wspólnie uzgodnionego rozwiązania na podstawie art. 29.24.

11. Niezależnie od ust. 1, w przypadku sporu, o którym mowa w art. 29.4 lit. b), częścią obustronnie zadowalającego dostosowania jako ostatecznego rozstrzygnięcia sporu może być rekompensata.

ARTYKUŁ  29.21

Przegląd środków podjętych w celu wykonania orzeczenia arbitrażowego po zastosowaniu tymczasowych środków naprawczych w związku z niewykonaniem orzeczenia arbitrażowego

1. Strona pozwana powiadamia stronę skarżącą i Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o środkach podjętych w celu wykonania orzeczenia arbitrażowego w następstwie zawieszenia koncesji lub innych obowiązków lub w następstwie zastosowania tymczasowej rekompensaty, stosownie do przypadku. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2, strona skarżąca kończy zawieszenie koncesji lub innych obowiązków nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia doręczenia powiadomienia. Jeżeli zastosowano rekompensatę, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2, strona pozwana może zakończyć stosowanie takiej rekompensaty nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia doręczenia swojego powiadomienia o wykonaniu orzeczenia arbitrażowego.

2. Jeżeli strony nie zgadzają się co do tego, czy zgłoszony środek stanowi wykonanie orzeczenia arbitrażowego lub zapewnienie zgodności z postanowieniami części III niniejszej Umowy przez stronę pozwaną, każda strona może, nie później niż 30 (trzydzieści) dni od doręczenia powiadomienia o środku, wystąpić do organu arbitrażowego z wnioskiem na piśmie o wydanie orzeczenia w tej sprawie. O złożeniu takiego wniosku powiadamia się drugą stronę oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. Organ arbitrażowy powiadamia o swojej decyzji strony oraz Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie później niż 45 (cztery pięć) dni od otrzymania wniosku. Jeżeli organ arbitrażowy orzeknie, że środek podjęty w celu wykonania orzeczenia jest zgodny z orzeczeniem arbitrażowym lub postanowieniami niniejszej Umowy, zawieszenie koncesji lub innych obowiązków lub rekompensata, stosownie do przypadku, ulega zakończeniu. W stosownych przypadkach strona skarżąca dostosowuje zakres zawieszenia koncesji lub innych obowiązków do zakresu określonego przez organ arbitrażowy.

3. Zawieszenie koncesji lub innych obowiązków lub rekompensata, stosownie przypadku, ulega zakończeniu także w przypadku gdy do organu arbitrażowego nie zostanie złożony wniosek zgodnie z ust. 2.

ARTYKUŁ  29.22

Załączniki

1. Załączniki 29-A, 29-B i 29-C stanowią integralną część niniejszego rozdziału.

2. Spory, o których mowa w niniejszym rozdziale, prowadzi się zgodnie z załącznikami 29-A i 29-B.

3. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może wprowadzić zmiany do załączników 29-A i 29-B.

SEKCJA  D

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ  29.23

Wybór forum

1. Spory związane z tą samą sprawą, wynikające z postanowień części III niniejszej Umowy i Porozumienia WTO lub z innej umowy, której odpowiednie strony są stronami, mogą być rozstrzygane na podstawie niniejszego rozdziału, DSU lub w drodze procedur rozstrzygania sporów określonych w takiej innej umowie, według uznania strony skarżącej.

2. Do celów niniejszego artykułu:

a) procedury rozstrzygania sporów na podstawie Porozumienia WTO uznaje się za wszczęte na skutek wniosku strony o ustanowienie organu arbitrażowego na podstawie art. 6 DSU;

b) procedury rozstrzygania sporów na podstawie innej umowy uznaje się za wszczęte na skutek wniosku strony o ustanowienie panelu lub trybunału ds. rozstrzygania sporów zgodnie z postanowieniami takiej umowy; oraz

c) procedury rozstrzygania sporów na podstawie niniejszego rozdziału uznaje się za wszczęte na skutek wniosku strony o ustanowienie organu arbitrażowego na podstawie art. 29.7.

3. Niezależnie od ust. 1 i z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli Unia Europejska lub MERCOSUR lub Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR złożyły wniosek o ustanowienie zespołu orzekającego na podstawie art. 6 DSU lub na podstawie postanowień innej umowy, której stroną są odpowiednie strony, lub organu arbitrażowego na podstawie art. 29.7, strona ta nie może wszcząć innego postępowania w tej samej sprawie na żadnym innym forum, z wyjątkiem przypadków, w których właściwy organ wybranego forum nie wydał decyzji co do istoty sprawy z powodów jurysdykcyjnych lub proceduralnych innych niż zakończenie postępowania w następstwie wniosku o cofnięcie lub zawieszenie postępowania.

4. Po złożeniu przez MERCOSUR wniosku o ustanowienie organu arbitrażowego na podstawie art. 29.7 Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR nie wszczyna innego postępowania w tej samej sprawie na żadnym innym forum. Po złożeniu przez Unię Europejską wniosku o ustanowienie organu arbitrażowego przeciwko MERCOSUR na podstawie art. 29.7 Unia Europejska nie wszczyna innego postępowania przeciwko Państwu-Sygnatariuszowi MERCOSUR lub Państwom-Sygnatariuszom MERCOSUR na żadnym innym forum, jeżeli zaskarżony środek tego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub tych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR jest środkiem wdrażającym zaskarżony środek MERCOSUR, a Unia Europejska podnosi zarzut naruszenia zasadniczo równoważnego obowiązku.

5. Dwa spory lub ich większa liczba dotyczą tej samej sprawy, jeżeli odnoszą się do tych samych stron sporu, do tego samego środka i zarzucanego naruszenia zasadniczo równoważnego obowiązku ⁹⁴ .

6. Bez uszczerbku dla ust. 3 żadne z postanowień niniejszej Umowy nie wyklucza zawieszenia obowiązków przez Stronę, jeżeli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO lub procedury rozstrzygania sporów określone w innej umowie międzynarodowej, której strony sporu są stronami. Nie można powoływać się na Porozumienie WTO ani na inną umowę międzynarodową między Stronami w celu uniemożliwienia Stronie zawieszenia obowiązków wynikających z niniejszego rozdziału.

ARTYKUŁ  29.24

Wspólnie uzgodnione rozwiązanie

1. Strony mogą w dowolnym czasie osiągnąć wspólnie uzgodnione rozwiązanie w odniesieniu do wszelkich sporów, o których mowa w art. 29.4. Strony uzgadniają termin wdrożenia takiego rozwiązania.

2. Jeżeli w ramach postępowania prowadzonego przez organ arbitrażowy osiągnięte zostanie wspólnie uzgodnione rozwiązanie, strony wspólnie powiadamiają o tym rozwiązaniu przewodniczącego organu arbitrażowego. Po takim powiadomieniu postępowanie prowadzone przez organ arbitrażowy zostaje zakończone.

3. Każda strona podejmuje w uzgodnionym terminie środki niezbędne do wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

4. Rozwiązanie może zostać przyjęte w drodze decyzji Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. Zawarcie porozumienia w kwestii wspólnie uzgodnionego rozwiązania między stronami może być uzależnione od zakończenia niezbędnych procedur wewnętrznych. Wspólnie uzgodnione rozwiązania podaje się do wiadomości publicznej, z pominięciem informacji, które strona określiła jako poufne.

5. W uzgodnionym terminie strona wdrażająca powiadamia drugą stronę na piśmie o środkach, które podjęła w celu wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

ARTYKUŁ  29.25

Terminy

1. Organ arbitrażowy lub mediator może w dowolnym momencie zaproponować stronom zmianę dowolnego terminu, o którym mowa w niniejszym rozdziale, podając uzasadnienie.

2. Każdy termin, o którym mowa w niniejszym rozdziale, może zostać przedłużony za porozumieniem stron.

ARTYKUŁ  29.26

Poufność

Obrady organu arbitrażowego są poufne. Organ arbitrażowy oraz strony traktują jako poufne wszelkie informacje przedłożone organowi arbitrażowemu przez stronę, które strona ta określiła jako poufne. Przedstawiając organowi arbitrażowemu poufną wersję oświadczeń złożonych na piśmie, strona, na wniosek drugiej strony, przedstawia również niepoufne streszczenie informacji znajdujących się w takich oświadczeniach, które może być podane do wiadomości publicznej.

ARTYKUŁ  29.27

Koszty

1. Każda strona pokrywa swoje wydatki związane z udziałem w postępowaniu przed organem arbitrażowym lub w postępowaniu mediacyjnym.

2. Strony ⁹⁵  dzielą między siebie po równo wydatki związane z kwestiami organizacyjnymi, w tym koszty

wynagrodzenia i wydatki arbitrów i mediatora zgodnie z załącznikiem 29-A.

CZĘŚĆ  IV

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

ROZDZIAŁ  30

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

ARTYKUŁ  30.1

Wejście w życie

1. Niniejsza Umowa wchodzi w życie między Stroną UE a Stroną MERCOSUR pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym powiadomiły się na piśmie o zakończeniu swoich odpowiednich procedur wewnętrznych wymaganych do tego celu.

2. Powiadomienia wysyła się do Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz rządu Republiki Paragwaju lub jego następców prawnych, którzy są depozytariuszami niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  30.2

Stosowanie przed wejściem w życie

1. Niniejsza Umowa może być stosowana tymczasowo. Takie tymczasowe stosowanie może mieć miejsce między Unią Europejską, z jednej strony, a MERCOSUR lub Państwem-Sygnatariuszem MERCOSUR lub Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR, z drugiej strony, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami wewnętrznymi.

2. Tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy lub jej części rozpoczyna się pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym:

a) Unia Europejska powiadomiła o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych, wskazując te części niniejszej Umowy, które mają być stosowane tymczasowo; oraz

b) po powiadomieniu przez Unię Europejską - MERCOSUR lub, w zależności od przypadku, odpowiednie Państwo lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR powiadomiły o zakończeniu swoich procedur wewnętrznych lub o ratyfikacji niniejszej Umowy i potwierdziły swoją zgodę na tymczasowe stosowanie zaproponowanych przez Unię Europejską części niniejszej Umowy.

3. Powiadomienia wysyła się do depozytariuszy niniejszej Umowy.

4. Wspólna Rada i inne organy ustanowione na mocy niniejszej Umowy mogą wykonywać swoje funkcje w okresie, w którym niniejsza Umowa lub jej część są tymczasowo stosowane. Wszelkie decyzje podjęte w tym okresie w ramach wykonywania ich funkcji mają skutki wyłącznie między Stronami tymczasowo stosującymi niniejszą Umowę i przestają być skuteczne między Stroną lub Stronami, które przestaną tymczasowo stosować niniejszą Umowę, a pozostałą Stroną lub pozostałymi Stronami.

5. W przypadku gdy zgodnie z niniejszym artykułem niniejsza Umowa lub niektóre postanowienia niniejszej Umowy są tymczasowo stosowane, wszelkie odniesienia do dnia wejścia w życie należy rozumieć jako odniesienia do dnia, od którego ma miejsce takie stosowanie.

6. W przypadku gdy, zgodnie z niniejszym artykułem, niniejsza Umowa lub niektóre postanowienia niniejszej Umowy są tymczasowo stosowane przez Unię Europejską i Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państwa-Sygnatariuszy MERCOSUR, wszelkie odniesienia do MERCOSUR należy rozumieć jako odnoszące się do takiego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, które zgodziły się tymczasowo stosować niniejszą Umowę.

7. Również zmiany do niniejszej Umowy lub jej części mogą być tymczasowo stosowane zgodnie z niniejszym artykułem. Jeżeli zmiany takie zostaną przyjęte w trakcie tymczasowego stosowania niniejszej Umowy, mają one zastosowanie do MERCOSUR lub jakiegokolwiek Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR po wyrażeniu przez nie zgody na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy lub jej części zgodnie z ust. 2 i pozostają ważne po wejściu w życie niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  30.3

Odesłania do przepisów i innych umów

1. O ile nie postanowiono inaczej, w przypadku odesłania do przepisów ustawowych i wykonawczych Strony odesłanie takie obejmuje także zmiany takich przepisów ustawowych i wykonawczych.

2. O ile nie postanowiono inaczej, zamieszczone w niniejszej Umowie odesłanie do innych umów lub instrumentów prawnych, w całości lub w części, lub włączenie ich poprzez odesłanie należy interpretować jako obejmujące powiązane załączniki, protokoły, przypisy, noty interpretacyjne i noty wyjaśniające.

3. O ile nie postanowiono inaczej, w przypadku umów międzynarodowych, do których odsyła niniejsza Umowa lub które zostały włączone do niniejszej Umowy, w całości lub w części, takie odesłanie lub włączenie należy rozumieć jako obejmujące zmiany do tych umów lub umowy je zastępujące, wchodzące w życie w odniesieniu do obu Stron w dniu podpisania niniejszej Umowy lub po tym dniu. Jeżeli w wyniku wprowadzenia takich zmian lub umów zastępujących pojawi się jakakolwiek sprawa dotycząca wykonywania lub stosowania postanowień niniejszej Umowy, Strony mogą w razie konieczności, na wniosek każdej Strony, konsultować się za pośrednictwem Wspólnej Rady w celu znalezienia obustronnie zadowalającego rozwiązania tej sprawy. W wyniku takich konsultacji Strony mogą, decyzją Wspólnej Rady, wprowadzić odpowiednie zmiany do niniejszej Umowy.

4. Ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli zmiana umowy międzynarodowej lub umowa zastępująca umowę międzynarodową, do której odsyła niniejsza Umowa lub która została włączona do niniejszej Umowy, w całości lub w części, weszła w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej i do Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

ARTYKUŁ  30.4

Wypełnianie obowiązków

1. W oparciu o zasady wzajemnego poszanowania, równego partnerstwa i poszanowania prawa międzynarodowego każda Strona podejmuje wszelkie środki, ogólne lub szczególne, wymagane do wypełnienia jej obowiązków wynikających z niniejszej Umowy.

2. Jeżeli Strona uzna, że druga Strona nie wypełniła któregokolwiek z obowiązków określonych w części III niniejszej Umowy, stosuje się szczególne mechanizmy przewidziane w tej części niniejszej Umowy.

3. Jeżeli Strona uzna, na podstawie stanu faktycznego, że druga Strona naruszyła obowiązki opisane jako zasadnicze elementy w art. 1.2 ust. 1, art. 5.3 ust. 2 i art. 7.7 ust. 3, może podjąć odpowiednie środki.

Strona ta natychmiast powiadamia drugą Stronę o tym fakcie oraz o podjętych środkach. Strona może zwrócić się o pilne przeprowadzenie konsultacji w tej sprawie w celu znalezienia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Zainteresowane Strony dokładają wszelkich starań, aby przeprowadzić konsultacje przed podjęciem odpowiednich środków. Strona powiadamiająca, podejmująca przedmiotowe środki, przedstawia wszelkie istotne informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji.

Do celów niniejszego ustępu "odpowiednie środki" mogą obejmować zawieszenie niniejszej Umowy, w całości lub w części. Zawieszenie niniejszej Umowy jest środkiem stosowanym w ostateczności i może zostać zastosowane jedynie w przypadku szczególnie poważnych i znaczących naruszeń zasadniczych elementów określonych w art. 1.2 ust. 1, art. 5.3 ust. 2 i art. 7.7 ust. 3. W takim przypadku w okresie zawieszenia Strony są zwolnione z obowiązku wykonywania niniejszej Umowy, w całości lub w części, we wzajemnych stosunkach. Takie zawieszenie stosuje się przez minimalny okres niezbędny do rozwiązania problemu w sposób akceptowalny dla Stron.

4. Jeżeli Strona uzna, na podstawie stanu faktycznego, że druga Strona nie wypełniła obowiązków wynikających z niniejszej Umowy, oprócz tych wchodzących w zakres w ust. 2 i ust. 3, powiadamia o tym drugą Stronę. Strony intensyfikują wysiłki na rzecz konsultacji i współpracy w celu terminowego i polubownego rozwiązania tych kwestii oraz przeprowadzają konsultacje pod auspicjami Wspólnej Rady w celu znalezienia obustronnie akceptowalnego rozwiązania. Wspólna Rada może zwrócić się do Wspólnego Komitetu o spotkanie w ciągu 15 (piętnastu) dni w celu odbycia pilnych konsultacji. Każda Strona dostarcza odpowiednich informacji wymaganych do dokładnego zbadania sprawy. Jeżeli Wspólna Rada nie jest w stanie znaleźć obustronnie akceptowalnego rozwiązania w terminie 90 (dziewięćdziesięciu) dni od dnia powiadomienia, Strona powiadamiająca może podjąć odpowiednie środki. Do celów niniejszego ustępu "odpowiednie środki" mogą obejmować zawieszenie tylko części I, II i IV niniejszej Umowy. W takim przypadku w okresie zawieszenia Strona powiadamiająca i Strona powiadamiana są zwolnione z obowiązku wykonywania zawieszonych części niniejszej Umowy we wzajemnych stosunkach.

5. "Odpowiednie środki", o których mowa w ust. 3 i 4, podejmuje się z pełnym poszanowaniem prawa międzynarodowego oraz proporcjonalnie do niewykonania obowiązków wynikających z niniejszej Umowy. W pierwszej kolejności muszą zostać podjęte odpowiednie środki w najmniejszym stopniu zakłócające funkcjonowanie niniejszej Umowy.

6. Zawieszenie wykonania którejkolwiek części niniejszej Umowy w odniesieniu do Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR nie pociąga za sobą zawieszenia wykonania niniejszej Umowy w odniesieniu do pozostałych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, z wyjątkiem przypadków, w których pełne zawieszenie niniejszej Umowy na podstawie ust. 3 jest odpowiednie do zaradzenia naruszeniu zasadniczych elementów określonych w art. 1.2 ust. 1 i art. 5.3 ust. 2. Przy podejmowaniu decyzji, czy zawiesić niniejszą Umowę w całości, Strona UE bierze pod uwagę wszelkie środki podjęte przez MERCOSUR przeciwko Państwu-Sygnatariuszowi MERCOSUR, które dopuściło się naruszenia.

7. Zawieszenie niniejszej Umowy w przypadku naruszenia przez Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR zasadniczego elementu określonego w art. 7.7 ust. 3 nie pociąga za sobą zawieszenia wykonania niniejszej Umowy w odniesieniu do pozostałych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

ARTYKUŁ  30.5

Zmiany

1. Strony mogą uzgodnić, na piśmie, zmianę niniejszej Umowy. Zmiana wchodzi w życie po wymianie przez Strony powiadomień na piśmie poświadczających, że wypełniły one swoje odpowiednie mające zastosowanie wymogi wewnętrzne i zakończyły swoje odpowiednie mające zastosowanie procedury wewnętrzne niezbędne do wejścia w życie zmiany lub w innym uzgodnionym przez Strony terminie.

2. Niezależnie od ust. 1 Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu lub Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, stosownie do przypadku, mogą podjąć decyzję o zmianie załączników lub innych części części III niniejszej Umowy, jeżeli Umowa tak stanowi. Decyzja taka może stanowić, że takie zmiany mają zastosowanie od dnia uzgodnionego przez Strony lub po powiadomieniu o spełnieniu wymogów prawnych przez Stronę lub Strony, w stosownych przypadkach.

ARTYKUŁ  30.6

Przystąpienie nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej

1. Unia Europejska powiadamia Stronę MERCOSUR o każdym wniosku o przystąpienie państwa trzeciego do Unii Europejskiej.

2. W trakcie negocjacji między Unią Europejską a krajem kandydującym Unia Europejska:

a) przekazuje, na wniosek Strony MERCOSUR oraz w możliwym zakresie, wszelkie informacje dotyczące spraw objętych niniejszą Umową; oraz

b) bierze pod uwagę wszelkie wątpliwości wyrażone przez Stronę MERCOSUR.

3. Wspólny Komitet bada skutki przystąpienia państwa trzeciego do Unii Europejskiej dla niniejszej Umowy z odpowiednim wyprzedzeniem przed dniem takiego przystąpienia.

4. W niezbędnym zakresie Strony, przed wejściem w życie umowy o przystąpieniu państwa trzeciego do Unii Europejskiej, wprowadzają w drodze decyzji Wspólnej Rady konieczne dostosowania lub uzgodnienia przejściowe dotyczące niniejszej Umowy.

5. Bez uszczerbku dla ust. 4 część III niniejszej Umowy stosuje się między nowym państwem członkowskim Unii Europejskiej a Stroną MERCOSUR od dnia przystąpienia tego nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej.

ARTYKUŁ  30.7

Przystąpienie państw-stron do MERCOSUR

1. MERCOSUR powiadamia Stronę UE o każdym wniosku o przystąpienie państwa trzeciego do MERCOSUR.

2. W trakcie negocjacji między MERCOSUR a krajem kandydującym starającym się o przystąpienie MERCOSUR:

a) przekazuje, na wniosek Strony UE oraz w możliwym zakresie, wszelkie informacje dotyczące spraw objętych niniejszą Umową; oraz

b) bierze pod uwagę wszelkie wątpliwości wyrażone przez Stronę UE.

3. Każde państwo-strona MERCOSUR, które nie jest Stroną niniejszej Umowy w dniu jej podpisania (zwane dalej "kandydującym państwem-stroną MERCOSUR"), może przystąpić do niniejszej Umowy na mocy protokołu przystąpienia zawartego przez Stronę UE i kandydujące państwo-stronę MERCOSUR. W protokole przystąpienia uwzględnia się wyniki negocjacji akcesyjnych oraz, w razie potrzeby, wszelkie dostosowania zalecane przez Wspólny Komitet zgodnie z ust. 4. Niniejsza Umowa zostaje zmieniona zgodnie z art. 30.5 ust. 1 w celu odzwierciedlenia warunków przystąpienia uzgodnionych w protokole przystąpienia między Stroną UE a kandydującym państwem-stroną MERCOSUR.

4. Podczas negocjacji w sprawie protokołu przystąpienia, o którym mowa w ust. 3, MERCOSUR może towarzyszyć delegacji kandydującego państwa-strony MERCOSUR, a przed zakończeniem negocjacji każda Strona może wystąpić z wnioskiem o zwołanie posiedzenia Wspólnego Komitetu w celu zbadania ewentualnych skutków dla niniejszej Umowy wynikających z przystąpienia kandydującego państwa-strony MERCOSUR i rozważenie ewentualnych dostosowań.

ARTYKUŁ  30.8

Załączniki, dodatki i protokoły

Załączniki, dodatki i protokoły do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

ARTYKUŁ  30.9

Prawa prywatne

1. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako przyznające osobom prawa lub nakładające na osoby obowiązki inne niż prawa i obowiązki powstałe między Stronami na podstawie międzynarodowego prawa publicznego.

2. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako umożliwiające bezpośrednie powoływanie się na niniejszą Umowę w krajowych systemach prawnych Stron. Państwo-strona MERCOSUR będące sygnatariuszem niniejszej Umowy może postanowić inaczej w swoim prawie krajowym.

ARTYKUŁ  30.10

Okres ważności

Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.

ARTYKUŁ  30.11

Wypowiedzenie

1. Strona UE albo Strona MERCOSUR może powiadomić drugą Stronę na piśmie o zamiarze wypowiedzenia niniejszej Umowy.

2. Wypowiedzenie staje się skuteczne dziewięć miesięcy po powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1.

ARTYKUŁ  30.12

Autentyczne wersje językowe

Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, irlandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne.

grafika

ZAŁĄCZNIK  10-A

HARMONOGRAM ZNOSZENIA CEŁ

SEKCJA  A

POSTANOWIENIA OGÓLNE

1. W niniejszym załączniku określono obowiązki każdej Strony w odniesieniu do obniżania lub znoszenia ceł zgodnie z art. 10.4.

2. Każda Strona obniża lub znosi cła na podstawie art. 10.4 ust. 1 zgodnie z harmonogramem znoszenia ceł określonym w:

a) w odniesieniu do Unii Europejskiej - dodatku 10-A-1; oraz

b) w odniesieniu do MERCOSUR - dodatku 10-A-2.

3. Postanowienia dodatku 10-A-1 opierają się zasadniczo na terminologii Nomenklatury scalonej w wersji z 2013 r. ("CN 2013") ⁹⁶ , która jest oparta na systemie zharmonizowanym. Interpretacja postanowień dodatku 10-A-1, w tym zakresu produktów zamieszczonych w podpozycjach tego harmonogramu, jest regulowana zapisami zawartymi w uwagach ogólnych, uwagach do sekcji i uwagach do działów CN 2013. W zakresie, w jakim postanowienia dodatku 10-A-1 są identyczne z odpowiadającymi im postanowieniami CN 2013, postanowienia tego harmonogramu mają to samo znaczenie, co odpowiadające im postanowienia CN 2013. Bez uszczerbku dla art. 10.4 ust. 6 wszystkie odniesienia do "Zob. uwagi" w kolumnie "Stawka podstawowa" dodatku 10-A-1 należy rozumieć jako odniesienie do kolumny 3 tabeli w części drugiej ("Stawka celna konwencyjna") rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

4. Postanowienia dodatku 10-A-2 opierają się zasadniczo na terminologii Nomenklatury scalonej Mercosur w wersji z 2012 r. ("NCM 2012") ⁹⁷ , która jest oparta na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów. Interpretacja postanowień dodatku 10-A-2, w tym zakresu produktów zamieszczonych w podpozycjach tego harmonogramu, jest regulowana postanowieniami zawartymi w uwagach ogólnych, uwagach do sekcji i uwagach do działów NCM 2012. W zakresie, w jakim postanowienia dodatku 10-A-2 są identyczne z odpowiadającymi im postanowieniami NCM 2012, postanowienia tego harmonogramu mają to samo znaczenie, co odpowiadające im postanowienia NCM 2012.

5. Do celów niniejszego załącznika "rok 0" oznacza okres rozpoczynający się w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy oraz kończący się w dniu 31 grudnia tego samego roku kalendarzowego. "Rok 1" rozpoczyna się w dniu 1 stycznia roku następującego po roku kalendarzowym, w którym Umowa wchodzi w życie i kończy w dniu 31 grudnia tego roku kalendarzowego, przy czym każde kolejne obniżenie staje się skuteczne z dniem 1 stycznia każdego kolejnego roku.

6. Dla towarów pochodzących drugiej Strony zastosowanie mają następujące kategorie znoszenia lub obniżania ceł przez każdą Stronę zgodnie z art. 10.4 ust. 1:

a) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "0" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione ze skutkiem natychmiastowym i towary takie stają się bezcłowe od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy;

b) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "4" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione w 5 (pięciu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 4;

c) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "7" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione w 8 (ośmiu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 7;

d) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "8" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione w 9 (dziewięciu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 8;

e) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "10" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione w 11 (jedenastu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 10;

f) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "SW/12" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione ze skutkiem natychmiastowym i towary takie stają się bezcłowe od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, jeśli wartość celna wynosi co najmniej 8 (osiem) USD FOB/litr; jeśli wartość celna wynosi mniej niż 8 (osiem) USD FOB/litr, takie towary pozostają objęte stawką podstawową cła określoną w harmonogramie każdej Strony przez 12 (dwanaście) lat od wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie cło zostaje w pełni zniesione i towary stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 12;

g) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "15" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają zniesione w 16 (szesnastu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 15;

h) cła na towary pochodzące wskazane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "15V" w dodatku 10-A-2 (*) pozostają na poziomie stawki podstawowej do końca roku 6, z zastrzeżeniem art. 10.4 ust. 7 i 8 niniejszej Umowy; od dnia 1 stycznia roku 7 cła są znoszone w rocznych etapach zgodnie z tabelą zatytułowaną "harmonogram znoszenia ceł" i takie towary stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 15; ponadto cła na takie towary podlegają obniżeniu o 50 % (pięćdziesiąt procent) stawki podstawowej z chwilą wejścia w życie i do końca roku 8 w ramach rocznego kontyngentu wynoszącego 50 000 (pięćdziesiąt tysięcy) jednostek; kontyngent roczny przydzielany jest członkom MERCOSUR według następującego podziału zgodnie z zasadą kolejności zgłoszeń:

(i) Argentyna: 15 500 (piętnaście tysięcy pięćset) jednostek;

(ii) Brazylia: 32 000 (trzydzieści dwa tysiące) jednostek;

(iii) Paragwaj: 750 (siedemset pięćdziesiąt) jednostek; oraz

(iv) Urugwaj: 1 750 (tysiąc siedemset pięćdziesiąt) jednostek.

(*) Dla większej pewności należy wyjaśnić, że niniejszą literę stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 8701.91.00, 8701.92.00, 8701.93.00, 8701.94.90, 8701.95.90, 8703.21.00, 8703.22.10, 8703.23.10, 8703.24.10, 8703.24.90, 8703.33.10, 8703.33.90, 8704.21.90 i 8704.31.90 (NCM 2022).

Harmonogram znoszenia ceł

Kategoria	Rok 0	Rok 1	Rok 2	Rok 3	Rok 4	Rok 5	Rok 6	Rok 7	Rok 8	Rok 9	Rok 10	Rok 11	Rok 12	Rok 13	Rok 14	Rok 15
0	100 %
4	20 %	40 %	60 %	80 %	100 %
7	12,5 %	25 %	37,5 %	50 %	62,5 %	75 %	87,5 %	100 %
8	11,1 %	22,2 %	33,3 %	44,4 %	55,6 %	66,7 %	77,8 %	88,9 %	100 %
10	9,1 %	18,2 %	27,3 %	36,4 %	45,5 %	54,6 %	63,6 %	72,7 %	81,8 %	90,9 %	100 %
15	6,3 %	12,5 %	18,8 %	25 %	31,3 %	37,5 %	43,8 %	50 %	56,3 %	62,5 %	68,8 %	75,0 %	81,3 %	87,5 %	93,8 %	100 %
15V	0 %	0 %	0 %	0 %	0 %	0 %	0 %	19 %	38,1 %	57,1 %	64,3 %	71,4 %	78,6 %	85,7 %	92,9 %	100 %

i) cła nakładane na pochodzące pojazdy elektryczne i hybrydowe, klasyfikowane do kodów HS 2022 8703.40, 8703.50, 8703.60, 8703.70 i 8703.80, z wyjątkiem pojazdów zasilanych wodorowymi ogniwami paliwowymi - dla większej pewności należy wyjaśnić, że kody te odpowiadają kodom NCM 2012 8703.90.00, ex 8703.21, ex 8703.22, ex 8703.23, ex 8703.24, ex 8703.31, ex 8703.32 i ex 8703.33 - podlegają następującemu traktowaniu:

(i) zostają obniżone o 28,6 % (dwadzieścia osiem przecinek sześć procent) stawki podstawowej od wejścia w życie niniejszej Umowy i do końca roku 5 (pięć), a tym samym zostają ustalone na poziomie 25 % (dwadzieścia pięć procent) dla towarów przywożonych do Argentyny lub Brazylii, 16,4 % (szesnaście przecinek cztery procent) dla towarów przywożonych do Urugwaju oraz 14,3 % (czternaście przecinek trzy procent) dla towarów przywożonych do Paragwaju;

(ii) od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 6 (sześć) pozostałe cła zostają zniesione zgodnie z poniższą tabelą, a pojazdy takie stają się bezcłowe od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 18 (osiemnaście).

Rok	Argentyna, Brazylia	Paragwaj	Urugwaj	Obniżenie
0	25,0	14,3	16,4	28,6 %
1	25,0	14,3	16,4	28,6 %
2	25,0	14,3	16,4	28,6 %
3	25,0	14,3	16,4	28,6 %
4	25,0	14,3	16,4	28,6 %
5	25,0	14,3	16,4	28,6 %
6	20,0	11,4	13,1	42,9 %
7	20,0	11,4	13,1	42,9 %
8	20,0	11,4	13,1	42,9 %
9	15,0	8,6	9,9	57,1 %
10	15,0	8,6	9,9	57,1 %
11	15,0	8,6	9,9	57,1 %
12	10,0	5,7	6,6	71,4 %
13	10,0	5,7	6,6	71,4 %
14	10,0	5,7	6,6	71,4 %
15	5,0	2,9	3,3	85,7 %
16	5,0	2,9	3,3	85,7 %
17	5,0	2,9	3,3	85,7 %
18	-	-	-	100,0 %

j) cła nakładane na pochodzące pojazdy zasilane wodorowymi ogniwami paliwowymi, klasyfikowane do podzbioru kodu HS 2022 8703.80 odpowiadającego pojazdom, które są zasilane wodorowymi ogniwami paliwowymi, podlegają następującemu traktowaniu: cła nakładane na pochodzące pojazdy zasilane wodorowymi ogniwami paliwowymi, sklasyfikowane do podpozycji ex 8703.80:

(i) pozostają na poziomie stawki podstawowej do końca roku 6 (sześć);

(ii) od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 7 (siedem) i do końca roku 12 (dwanaście), zostają obniżone o 28,6 % (dwadzieścia osiem przecinek sześć procent) stawki podstawowej, a tym samym zostają ustalone na poziomie 25 % (dwadzieścia pięć procent) dla towarów przywożonych do Argentyny lub Brazylii, 16,4 % (szesnaście przecinek cztery procent) dla towarów przywożonych do Urugwaju oraz 14,3 % (czternaście przecinek trzy procent) dla towarów przywożonych do Paragwaju;

(iii) od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 13 (trzynaście) pozostałe cła zostają zniesione zgodnie z poniższą tabelą, a pojazdy takie stają się bezcłowe od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 25 (dwadzieścia pięć).

Rok	Argentyna, Brazylia	Paragwaj	Urugwaj	Obniżenie
0 - 6	35	20	23	-
7 -12	25,0	14,3	16,4	28,6 %
13	20,0	11,4	13,1	42,9 %
14	20,0	11,4	13,1	42,9 %
15	20,0	11,4	13,1	42,9 %
16	15,0	8,6	9,9	57,1 %
17	15,0	8,6	9,9	57,1 %
18	15,0	8,6	9,9	57,1 %
19	10,0	5,7	6,6	71,4 %
20	10,0	5,7	6,6	71,4 %
21	10,0	5,7	6,6	71,4 %
22	5,0	2,9	3,3	85,7 %
23	5,0	2,9	3,3	85,7 %
24	5,0	2,9	3,3	85,7 %
25	-	-	-	100,0 %

k) cła nakładane na pojazdy pochodzące sklasyfikowane do podpozycji HS 2022 kod 8703.90:

(i) pozostają na poziomie stawki podstawowej do końca roku 6 (sześć);

(ii) od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 7 (siedem) i do końca roku 17 (siedemnaście), zostają obniżone o 28,6 % (dwadzieścia osiem przecinek sześć procent) stawki podstawowej, a tym samym zostają ustalone na poziomie 25 % (dwadzieścia pięć procent) dla towarów przywożonych do Argentyny lub Brazylii, 16,4 % (szesnaście przecinek cztery procent) dla towarów przywożonych do Urugwaju oraz 14,3 % (czternaście przecinek trzy procent) dla towarów przywożonych do Paragwaju;

(iii) od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 18 (osiemnaście) pozostałe cła zostają zniesione zgodnie z poniższą tabelą, a pojazdy takie stają się bezcłowe od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 30 (trzydzieści).

Rok	Argentyna, Brazylia	Paragwaj	Urugwaj	Obniżenie
0-6	35,0	20,0	23,0	-
7-17	25,0	14,3	16,4	28,6 %
18	20,0	11,4	13,1	42,9 %
19	20,0	11,4	13,1	42,9 %
20	20,0	11,4	13,1	42,9 %
21	15,0	8,6	9,9	57,1 %
22	15,0	8,6	9,9	57,1 %
23	15,0	8,6	9,9	57,1 %
24	10,0	5,7	6,6	71,4 %
25	10,0	5,7	6,6	71,4 %
26	10,0	5,7	6,6	71,4 %
27	5,0	2,9	3,3	85,7 %
28	5,0	2,9	3,3	85,7 %
29	5,0	2,9	3,3	85,7 %
30	-	-	-	100,0 %

l) cła nakładane na towary pochodzące oznaczone adnotacją "CH1" określone w dodatku 10-A-2 są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w łącznych ilościach określonych poniżej, bez przydziału dla poszczególnych krajów w odniesieniu do kontyngentów objętych podpozycjami 1806.20 i 1806.90 NCM 2012 zarządzanych zgodnie z zasadą kolejności zgłoszeń:

	Podpozycja 1806.20
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	16,2 %	1 710	18 %
	Podpozycja 1806.20
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 1	14,4 %	2 091	18 %
Rok 2	12,6 %	2 472	18 %
Rok 3	10,8 %	2 853	18 %
Rok 4	9,0 %	3 234	18 %
Rok 5	7,2 %	3 615	18 %
Rok 6	5,4 %	3 996	18 %
Rok 7	3,6 %	4 377	18 %
Rok 8	1,8 %	4 760	18 %
Rok 9 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

	Podpozycja 1806.90
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem (*)
Rok 0	18,0 %	6 320	20 %
Rok 1	16,0 %	7 735	20 %
Rok 2	14,0 %	9 150	20 %
Rok 3	12,0 %	10 565	20 %
Rok 4	10,0 %	11 980	20 %
Rok 5	8,0 %	13 395	20 %
Rok 6	6,0 %	14 810	20 %
Rok 7	4,0 %	16 225	20 %
Rok 8	2,0 %	17 640	20 %
Rok 9 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

(*) Cło Paragwaju poza kontyngentem wynosi 2 % (dwa procent), jak określono w dodatku 10-A-2, do końca roku 8.

m) cła nakładane na towary pochodzące oznaczone adnotacją "CH2" określone w dodatku 10-A-2 są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w łącznych ilościach określonych poniżej, bez przydziału dla poszczególnych krajów w odniesieniu do kontyngentów NCM 1704.90.10 i podpozycji 1806.10, 1806.31 i 1806.32, które będą zarządzane zgodnie z zasadą kolejności zgłoszeń:

	NCM 1704.90.10
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	18,7 %	771	20 %
Rok 1	17,3 %	868	20 %
Rok 2	16,0 %	965	20 %
Rok 3	14,7 %	1 062	20 %
Rok 4	13,3 %	1 159	20 %
Rok 5	12,0 %	1 256	20 %
Rok 6	10,7 %	1 353	20 %
Rok 7	9,3 %	1 450	20 %
Rok 8	8,0 %	1 547	20 %
Rok 9	6,7 %	1 644	20 %
Rok 10	5,3 %	1 741	20 %
Rok 11	4,0 %	1 838	20 %
Rok 12	2,7 %	1 935	20 %
Rok 13	1,3 %	2 030	20 %
Rok 14 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

	Podpozycja 1806.10
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	16,8 %	90	18 %
Rok 1	15,6 %	94	18 %
Rok 2	14,4 %	98	18 %

	Podpozycja 1806.10
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 3	13,2 %	102	18 %
Rok 4	12,0 %	106	18 %
Rok 5	10,8 %	110	18 %
Rok 6	9,6 %	114	18 %
Rok 7	8,4 %	118	18 %
Rok 8	7,2 %	122	18 %
Rok 9	6,0 %	126	18 %
Rok 10	4,8 %	130	18 %
Rok 11	3,6 %	134	18 %
Rok 12	2,4 %	138	18 %
Rok 13	1,2 %	150	18 %
Rok 14 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

	Podpozycja 1806.31
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	18,7 %	1 890	20 %
Rok 1	17,3 %	2 082	20 %
Rok 2	16,0 %	2 274	20 %
Rok 3	14,7 %	2 466	20 %
Rok 4	13,3 %	2 658	20 %
Rok 5	12,0 %	2 850	20 %
Rok 6	10,7 %	3 042	20 %
Rok 7	9,3 %	3 234	20 %
Rok 8	8,0 %	3 426	20 %
Rok 9	6,7 %	3 618	20 %

	Podpozycja 1806.31
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 10	5,3 %	3 810	20 %
Rok 11	4,0 %	4 002	20 %
Rok 12	2,7 %	4 194	20 %
Rok 13	1,3 %	4 380	20 %
Rok 14 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %
	Podpozycja 1806.32
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	18,7 %	1 800	20 %
Rok 1	17,3 %	2 062	20 %
Rok 2	16,0 %	2 324	20 %
Rok 3	14,7 %	2 586	20 %
Rok 4	13,3 %	2 848	20 %
Rok 5	12,0 %	3 110	20 %
Rok 6	10,7 %	3 372	20 %
Rok 7	9,3 %	3 634	20 %
Rok 8	8,0 %	3 896	20 %
Rok 9	6,7 %	4 158	20 %
Rok 10	5,3 %	4 420	20 %
Rok 11	4,0 %	4 682	20 %
Rok 12	2,7 %	4 944	20 %
Rok 13	1,3 %	5 200	20 %
Rok 14 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

n) cła na towary pochodzące oznaczone adnotacją "T1" określone w dodatku 10-A-2 są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

	Podpozycja 2002.10
Lata	Cło w ramach kontyngentu	Kontyngent (w tonach metrycznych)	Cło poza kontyngentem
Rok 0	12,6 %	7 500	14 %
Rok 1	11,2 %	7 500	14 %
Rok 2	9,8 %	7 500	14 %
Rok 3	8,4 %	7 500	14 %
Rok 4	7,0 %	7 500	14 %
Rok 5	5,6 %	7 500	14 %
Rok 6	4,2 %	7 500	14 %
Rok 7	2,8 %	7 500	14 %
Rok 8	1,4 %	7 500	14 %
Rok 9 i kolejne lata	0 %	Brak kontyngentu	0 %

o) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "4-EG" w dodatku 10-A-1 zostają zniesione w 5 (pięciu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 (pierwszego) stycznia roku 4 (cztery). Towarom pochodzącym sklasyfikowanym do pozycji taryfowych 0407 21 00 i 0407 90 10 objętych harmonogramem znoszenia ceł w kategorii znoszenia ceł "4-EG" musi towarzyszyć świadectwo zgodności z dyrektywą Rady 1999/74/WE lub z wszelkimi równoważnymi normami urzędowymi w zakresie dobrostanu zwierząt. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że niniejszy podpunkt nie zawiera wymogów dotyczących całego systemu produkcji jaj MERCOSUR. Równoważność z warunkami ustanowionymi w dyrektywie Rady jest weryfikowana w drodze urzędowej certyfikacji lub certyfikacji przez stronę trzecią;

p) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "FP30 %" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają obniżone o 30 % (trzydzieści procent) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy;

q) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "FP50 %" w harmonogramie znoszenia ceł Strony zostają obniżone o 50 % (pięćdziesiąt procent) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy;

r) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "50 %" w dodatku 10-A-1 zostają obniżone o 50 % (pięćdziesiąt procent) w 5 (pięciu) równych rocznych etapach i cło na takie towary wynosi 50 % (pięćdziesiąt procent) stawki podstawowej od dnia 1 stycznia roku 4;

s) składnik ad valorem cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach należących do kategorii znoszenia ceł "0/EP" w dodatku 10-A-1 zostaje zniesiony od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy; znoszenie ceł ma zastosowanie wyłącznie do cła ad valorem; cło specyficzne na towary pochodzące uruchamiane w sytuacji, gdy cena importowa spada poniżej ceny wejścia, zostaje utrzymane;

t) składnik ad valorem cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach należących do kategorii znoszenia ceł "7/EP" w dodatku 10-A-1 zostaje zniesiony w 8 (ośmiu) równych rocznych etapach od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy; znoszenie ceł ma zastosowanie wyłącznie do cła ad valorem; cło specyficzne na towary pochodzące uruchamiane w sytuacji, gdy cena importowa spada poniżej ceny wejścia, zostaje utrzymane;

u) składnik ad valorem cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach należących do kategorii znoszenia ceł "10/EP" w dodatku 10-A-1 zostaje zniesiony w 11 (jedenastu) równych rocznych etapach od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy; znoszenie ceł ma zastosowanie wyłącznie do cła ad valorem; cło specyficzne na towary pochodzące uruchamiane w sytuacji, gdy cena importowa spada poniżej ceny wejścia, zostaje utrzymane;

v) cła na towary pochodzące wskazane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "E" w harmonogramie znoszenia ceł Strony są wyłączone z preferencji taryfowych i pozostają objęte stawką podstawową cła określoną w harmonogramie tej Strony;

w) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycji w kategorii znoszenia ceł "BA" w dodatku 10-A-1 wynoszą 75 (siedemdziesiąt pięć) EUR/tonę metryczną od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy;

x) składnik ad valorem cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach należących do kategorii znoszenia ceł "0 + 10 EA / OS > 70 %" w dodatku 10-A-1 zostaje zniesiony od dnia wejścia w życie niniejszejUmowy; składnik cła specyficznego (składnik rolny) dla produktów zawierających mniej niż 70 % (siedemdziesiąt procent) cukru zostaje zniesiony w 11 (jedenastu) równych rocznych etapach począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, a takie towary stają się bezcłowe z dniem 1 stycznia roku 10; kontyngent taryfowy OS ma zastosowanie do produktów o zawartości cukru wynoszącej co najmniej 70 % (siedemdziesiąt procent) wagi netto; oraz

y) cła na towary pochodzące przewidziane w pozycjach w kategorii znoszenia ceł "10 / OS > 70 %" w dodatku 10-A-1 zawierające mniej niż 70 % (siedemdziesiąt procent) cukru zostają zniesione w 11 (jedenastu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 10; kontyngent taryfowy OS ma zastosowanie do produktów o zawartości cukru wynoszącej co najmniej 70 % (siedemdziesiąt procent) wagi netto.

7. Do celów znoszenia ceł zgodnie z pkt 4 niniejszego załącznika przejściowa stawka cła objęta procesem znoszenia ceł jest zaokrąglana w dół, przynajmniejdo najbliższejdziesiętnejpunktu procentowego lub - jeżeli stawka cła jest wyrażona w jednostkach pieniężnych - przynajmniejdo najbliższej0,01 (zero przecinek zero jeden) urzędowej jednostki pieniężnej Strony.

8. Cła na towary pochodzące klasyfikowane do pozycji taryfowych oznaczonych jako TRQ (TRQ-XY) w kolumnie "Kategoria znoszenia ceł" w harmonogramie znoszenia ceł Strony podlegają warunkom kontyngentu taryfowego (TRQ) dla konkretnej pozycji taryfowej, jak określono w dodatkach B i C do niniejszego załącznika, począwszy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. W sekcji B niniejszego załącznika określono kontyngent taryfowy, który Unia Europejska stosuje od wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do niektórych towarów pochodzących z MERCOSUR. W sekcji C niniejszego załącznika określono kontyngent taryfowy, który MERCOSUR stosuje od wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do niektórych towarów pochodzących z Unii Europejskiej.

9. Do celów kontyngentów określonych w sekcjach B i C niniejszego załącznika oraz w pkt 6 lit. h), l), m) i n) niniejszej sekcji, jeżeli wejście w życie niniejszej Umowy odpowiada dacie po dniu 1 stycznia i przed dniem 31 grudnia tego samego roku kalendarzowego, ilość objęta kontyngentem zostaje przeliczona proporcjonalnie do pozostałej części tego roku kalendarzowego. Następnie Strona udostępnia całkowitą roczną ilość kontyngentu ustaloną zgodnie z niniejszym załącznikiem podmiotom wnioskującym o przyznanie kontyngentu począwszy od pierwszego dnia każdego roku obowiązywania kontyngentu taryfowego.

10. Do celów sekcji B i C niniejszego załącznika termin "tony metryczne" wyrażony jest skrótem "TM".

11. Produkt lub produkty objęte każdym z kontyngentów taryfowych określonych w sekcji B niniejszego załącznika są nieformalnie wskazane w tytule punktu określającego kontyngent taryfowy. Tytuły te podane zostały jedynie w celu ułatwienia czytającym zrozumienia niniejszego załącznika i nie zmieniają ani nie zastępują one zakresu ustanowionego za sprawą identyfikacji pozycji taryfowych objętych tym zakresem w nomenklaturze taryfowej i statystycznej UE i we wspólnej taryfie celnej (TARIC).

12. Produkt lub produkty objęte każdym z kontyngentów taryfowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika są nieformalnie wskazane w tytule punktu określającego kontyngent taryfowy. Tytuły te podane zostały jedynie w celu ułatwienia czytającym zrozumienia niniejszego załącznika i nie zmieniają ani nie zastępują one zakresu ustanowionego za sprawą identyfikacji pozycji taryfowych objętych tym zakresem w NCM 2012.

SEKCJA  B

KONTYNGENTY TARYFOWE UNII EUROPEJSKIEJ

1. Kontyngent taryfowy obejmujący świeżą wołowinę

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-BF1" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) są objęte stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 7,5 % (siedem i pół procenta) w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent masy tuszy)
0	9 075
1	18 150
2	27 225
3	36 300
4	45 375
5 i każdy kolejny rok	54 450

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E niniejszego załącznika, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0201 10 00, 0201 20 20, 0201 20 30, 0201 20 50, 0201 20 90, 0201 30 00 i 0206 10 95.

2. Wysokiej jakości świeże, schłodzone i zamrożone mięso z bydła

Towary pochodzące, które są wywożone z Argentyny, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju i które są przywożone do Unii Europejskiej w ramach istniejących 4 (czterech) kontyngentów taryfowych WTO na wysokiej jakości świeże, schłodzone i zamrożone mięso z bydła objęte pozycjami taryfowymi CN ex 0201 i ex 0202 oraz na produkty objęte pozycjami taryfowymi CN ex 0206 10 95 i ex 0206 29 91, określone w art. 42 i załączniku VIII do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/761 z dnia 17 grudnia 2019 r. ⁹⁸  o numerach porządkowych kontyngentów 09.4450, 09.4452, 09.4453 i 09.4455, stają się bezcłowe z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy.

3. Kontyngent taryfowy na mrożoną wołowinę, w tym do przetwarzania

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-BF2" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są objęte stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 7,5 % (siedem przecinek pięć procent) w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent masy tuszy)
0	7 425
1	14 850
2	22 275
3	29 700
4	37 125
5 i każdy kolejny rok	44 550

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0202 10 00, 0202 20 10, 0202 20 30, 0202 20 50, 0202 20 90, 0202 30 10, 0202 30 50, 0202 30 90, 0206 29 91, 0210 20 10, 0210 20 90, 0210 99 51, 0210 99 90, 1602 50 10 i 1602 90 61.

4. Kontyngent taryfowy na świeżą i schłodzoną, mrożoną i przetworzoną wieprzowinę

a) Towary pochodzące wywożone z Argentyny, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju oznaczone adnotacją "TRQ-PK" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. e) niniejszego punktu są objęte stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 83 EUR za tonę metryczną w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent masy tuszy)
0	4 167
1	8 333
2	12 500
3	16 667
4	20 833
5 i każdy kolejny rok	25 000

b) Poza kontyngentem określonym w lit. a) towary pochodzące z Paragwaju oznaczone adnotacją "TRQ-PK" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. e) niniejszego punktu są zwolnione z cła od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w rocznej ilości 1 500 ton metrycznych.

c) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) i b) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

d) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy.

e) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych:

0203 11 10,

0203 21 10,

0210 11 11,

0210 19 30,

0210 99 49, 1602 49 50

0203 12 11,

0203 22 11,

0210 11 19,

0210 19 40,

1602 41 10, i 1602 90 51.

0203 12 19,

0203 22 19,

0210 11 31,

0210 19 50,

1602 42 10,

0203 19 11,

0203 29 11,

0210 11 39,

0210 19 60,

1602 49 11,

0203 19 13,

0203 29 13,

0210 12 11,

0210 19 70,

1602 49 13,

0203 19 15,

0203 29 15,

0210 12 19,

0210 19 81,

1602 49 15,

0203 19 55,

0203 29 55,

0210 19 10,

0210 19 89,

1602 49 19,

0203 19 59,

0203 29 59,

0210 19 20,

0210 99 41,

1602 49 30,

5. Kontyngent taryfowy na mięso drobiowe bez kości, w tym przetwory drobiowe

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-PY 1" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent masy tuszy)
0	15 000
1	30 000
2	45 000
3	60 000
4	75 000
5 i każdy kolejny rok	90 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0207 13 10, 0207 13 99, 0207 14 10, 0207 14 99, 0207 26 10, 0207 26 99, 0207 27 10, 0207 27 99, 0207 44 10, 0207 45 10, 0207 54 10, 0207 55 10, 0207 60 10, 0210 92 91, 0210 99 39, 1602 31 11, 1602 31 19, 1602 31 80, 1602 32 11, 1602 32 19, 1602 32 30, 1602 32 90, 1602 39 21, 1602 39 29 i 1602 39 85.

6. Kontyngent taryfowy na mięso drobiowe z kością

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-PY 2" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent masy tuszy)
0	15 000
1	30 000
2	45 000
3	60 000
4	75 000
5 i każdy kolejny rok	90 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych:

0207 11 10,

0207 13 50,

0207 14 70,

0207 26 50,

0207 27 60,

0207 44 21,

0207 45 21,

0207 51 10,

0207 54 61,

0207 55 61,

0207 11 30,

0207 13 60,

0207 24 10,

0207 26 60,

0207 27 70,

0207 44 31,

0207 45 31,

0207 51 90,

0207 54 71,

0207 55 71,

0207 11 90,

0207 13 70,

0207 24 90,

0207 26 70,

0207 27 80,

0207 44 41,

0207 45 41,

0207 52 10,

0207 54 81,

0207 55 81,

0207 12 10,

0207 14 20,

0207 25 10,

0207 26 80,

0207 41 20,

0207 44 51,

0207 45 51,

0207 52 90,

0207 54 99,

0207 55 99,

0207 12 90,

0207 14 30,

0207 25 90,

0207 27 20,

0207 41 30,

0207 44 61,

0207 45 61,

0207 54 21,

0207 55 21,

0207 60 05,

0207 60 51, 0207 60 61, 0207 60 81, 0207 60 99 i 0209 90 00.

0207 13 20,

0207 14 40,

0207 26 20,

0207 27 30,

0207 41 80,

0207 44 71,

0207 45 71,

0207 54 31,

0207 55 31,

0207 60 21,

0207 13 30,

0207 14 50,

0207 26 30,

0207 27 40,

0207 42 30,

0207 44 81,

0207 45 81,

0207 54 41,

0207 55 41,

0207 60 31,

0207 13 40,

0207 14 60,

0207 26 40,

0207 27 50,

0207 42 80,

0207 44 99,

0207 45 99,

0207 54 51,

0207 55 51,

0207 60 41,

7. Kontyngent taryfowy obejmujący mleko w proszku

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-MP" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	1 000	10 %
1	2 000	20 %
2	3 000	30 %
3	4 000	40 %
4	5 000	50 %
5	6 000	60 %
6	7 000	70 %
7	8 000	80 %
8	9 000	90 %
9	9 500	95 %
10 i każdy kolejny rok	10 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0402 10 11, 0402 10 19, 0402 10 91, 0402 10 99, 0402 21 11, 0402 21 18, 0402 21 91, 0402 21 99, 0402 29 11, 0402 29 15, 0402 29 19, 0402 29 91 i 0402 29 99.

8. Kontyngent taryfowy obejmujący ser

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-CE" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	3 000	10 %
1	6 000	20 %
2	9 000	30 %
3	12 000	40 %
4	15 000	50 %
5	18 000	60 %
6	21 000	70 %
7	24 000	80 %
8	27 000	90 %
9	28 500	95 %
10 i każdy kolejny rok	30 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: ex 0406 10 20 ser świeży o zawartości tłuszczu nieprzekraczającej 40 % (czterdziestu procent) z wyjątkiem mozzarelli, 0406 10 80, 0406 20 10, 0406 20 90, 0406 30 10, 0406 30 31, 0406 30 39, 0406 30 90, 0406 40 10, 0406 40 50, 0406 40 90, 0406 90 01, 0406 90 13, 0406 90 15, 0406 90 17, 0406 90 18, 0406 90 19, 0406 90 21, 0406 90 23, 0406 90 25, 0406 90 27, 0406 90 29, 0406 90 32, 0406 90 35, 0406 90 37, 0406 90 39, 0406 90 50, 0406 90 61, 0406 90 63, 0406 90 69, 0406 90 73, 0406 90 75, 0406 90 76, 0406 90 78, 0406 90 79, 0406 90 81, 0406 90 82, 0406 90 84, 0406 90 85, 0406 90 86, 0406 90 87, 0406 90 88, 0406 90 93 i 0406 90 99.

9. Kontyngent taryfowy obejmujący preparat do początkowego żywienia niemowląt

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-IF" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	500	10 %
1	1 000	20 %
2	1 500	30 %
3	2 000	40 %
4	2 500	50 %
5	3 000	60 %
6	3 500	70 %
7	4 000	80 %
8	4 500	90 %
9	4 750	95 %
10 i każdy kolejny rok	5 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następującej pozycji taryfowej: 1901 10 00.

10. Kontyngent taryfowy obejmujący kukurydzę i sorgo

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-ME" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM
0	166 667
1	333 333
2	500 000
3	666 667
4	833 333
5 i każdy kolejny rok	1 000 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1005 10 90, 1005 90 00, 1007 10 90 i 1007 90 00.

11. Kontyngent taryfowy obejmujący ryż

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-RE" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM
0	10 000
1	20 000
2	30 000
3	40 000
4	50 000
5 i każdy kolejny rok	60 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1006 10 21, 1006 10 23, 1006 10 25, 1006 10 27, 1006 10 92, 1006 10 94, 1006 10 96, 1006 10 98, 1006 20 11, 1006 20 13, 1006 20 15, 1006 20 17, 1006 20 92, 1006 20 94, 1006 20 96, 1006 20 98, 1006 30 21, 1006 30 23, 1006 30 25, 1006 30 27, 1006 30 42, 1006 30 44, 1006 30 46, 1006 30 48, 1006 30 61, 1006 30 63, 1006 30 65, 1006 30 67, 1006 30 92, 1006 30 94, 1006 30 96 i 1006 30 98.

12. Kontyngenty taryfowe obejmujące cukier przeznaczony do rafinacji

a) Towary pochodzące z Brazylii oznaczone adnotacją "TRQ-SR" w dodatku 10-A-1 przywożone do Unii Europejskiej w ramach istniejącego unijnego kontyngentu taryfowego WTO na cukier przeznaczony do rafinacji, określonego w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/761 z dnia 17 grudnia 2019 r., o numerze porządkowym 09.4318, są bezcłowe od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w łącznej rocznej ilości 180 000 ton metrycznych. Zobowiązanie to ma zastosowanie niezależnie od jakiejkolwiek zmiany lub wycofania koncesji przez Unię Europejską mających wpływ na ten kontyngent taryfowy w ramach WTO.

b) Towary pochodzące z Brazylii oznaczone adnotacją "TRQ-SR" w dodatku 10-A-1 przywożone do Unii Europejskiej w ramach istniejącego unijnego kontyngentu taryfowego WTO na cukier przeznaczony do rafinacji, określonego w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/761 z dnia 17 grudnia 2019 r., o numerze porządkowym 09.4318, przekraczające łączne ilości określone w lit. a) niniejszego ustępu, są objęte stawką celną określoną w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/761 z dnia 17 grudnia 2019 r., wynoszącą 98 (dziewięćdziesiąt osiem) EUR/tonę metryczną.

c) Towary pochodzące z Brazylii oznaczone adnotacją "TRQ-SR" w dodatku 10-A-1 wymienione w lit. g) niniejszego punktu, przywożone do Unii Europejskiej w ramach systemu innego niż istniejący unijny kontyngent taryfowy WTO na cukier przeznaczony do rafinacji określony w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/761 z dnia 17 grudnia 2019 r., są objęte podstawową stawką celną określoną w dodatku 10-A-1.

d) Towary pochodzące z Paragwaju oznaczone adnotacją "TRQ-SR" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. g) niniejszego punktu są zwolnione z cła od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w łącznej rocznej ilości 10 000 ton metrycznych.

e) Towary pochodzące z Paragwaju wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. d) są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

f) Towary pochodzące z Argentyny i Urugwaju oznaczone adnotacją "TRQ-SR" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit.

g) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

g) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1701 13 10 i 1701 14 10.

13. Kontyngent taryfowy obejmujący pozostały cukier

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-OS" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte preferencyjną stawką celną w wysokości 50 % (pięćdziesięciu procent) stawki podstawowej w łącznej rocznej ilości 2 000 ton metrycznych.

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1702 30 10, 1702 30 50, 1702 30 90, 1702 40 10, 1702 40 90, 1702 50 00, 1702 60 10, 1702 60 95, 1702 90 30, 1702 90 50, 1702 90 71, 1702 90 75, 1702 90 79, 1702 90 95, 1806 10 30 i 1806 10 90.

14. Kontyngent taryfowy obejmujący jaja

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-EG1" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są zwolnione z cła przez poszczególne lata w łącznych ilościach określonych poniżej.

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent jaj)
0	500
1	1 000
2	1 500
3	2 000
4	2 500
5 i każdy kolejny rok	3 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E niniejszego załącznika, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent jaj.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0408 11 80, 0408 19 81, 0408 19 89, 0408 91 80 i 0408 99 80.

15. Kontyngent taryfowy obejmujący albuminy jaj

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-EG2" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących latach w łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent jaj)
0	500
1	1 000
2	1 500
3	2 000
4	2 500
5 i każdy kolejny rok	3 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Przy obliczaniu ilości przywożonych w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego należy zastosować wskaźniki przeliczenia określone w sekcji E niniejszego załącznika, tak by przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent jaj.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 3502 11 90 i 3502 19 90.

16. Kontyngent taryfowy obejmujący miód

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-HY" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM)
0	7 500
1	15 000
2	22 500
3	30 000
4	37 500
5 i każdy kolejny rok	45 000

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następującej pozycji taryfowej: 0409 00 00.

17. Kontyngent taryfowy na rum i pozostałe napoje spirytusowe otrzymane przez destylację sfermentowanych produktów z trzciny cukrowej

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-RM" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM - ekwiwalent czystego alkoholu)
0	400
1	800
2	1 200
3	1 600
4	2 000
5 i każdy kolejny rok	2 400

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 2208 40 51 i 2208 40 99.

18. Kontyngent taryfowy obejmujący kukurydzę cukrową

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-SC" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w łącznej rocznej ilości 1 000 ton metrycznych.

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 2001 90 30, 2004 90 10 i 2005 80 00.

19. Kontyngent taryfowy obejmujący skrobię kukurydzianą i skrobię maniokową

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-SH1" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte stawką celną w ramach kontyngentu w wysokości 50 % stawki podstawowej w łącznej rocznej ilości 1 500 ton metrycznych.

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1108 12 00 i 1108 14 00.

20. Kontyngent taryfowy obejmujący pochodne skrobi

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-SH2" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są zwolnione z cła w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość (TM)
0	100
1	200
2	300
3	400
4	500
5 i każdy kolejny rok	600

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 2905 43 00, 2905 44 11, 2905 44 19, 2905 44 91, 2905 44 99, 3505 10 10, 3505 10 90, 3824 60 11, 3824 60 19, 3824 60 91 i 3824 60 99.

21. Kontyngent taryfowy obejmujący etanol

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-EL" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) są objęte stawką celną w ramach kontyngentu, o której mowa w lit. b) niniejszego punktu, w kolejnych latach oraz łącznej ilości, z wyjątkiem bezcłowej części łącznej ilości w każdym roku zarezerwowanej do szczególnego zastosowania w przemyśle chemicznym ⁹⁹ :

Rok	Łączna roczna ilość (TM) Wszystkie zastosowania	Łączna roczna ilość (TM) Szczególne zastosowanie: w przemyśle chemicznym	Całkowita łączna roczna ilość (TM)
0	33 333	75 000	108 333
1	66 667	150000	216 667
2	100 000	225 000	325000
3	133 333	300 000	433 333
4	166 667	375000	541667
5 i każdy kolejny rok	200 000	450 000	650000

Ma to na celu zapewnienie, aby przywóz ten był wykorzystywany do wytwarzania produktów sklasyfikowanych do działów 28-40 Nomenklatury scalonej UE (CN). Kontrole celne stosowane w celu zapobiegania obchodzeniu przywozu na rynek paliw lub napojów nie mogą stanowić obciążenia wykraczającego poza środki niezbędne do kontroli przywozu w ramach niniejszego kontyngentu taryfowego.

Środki te muszą być proporcjonalne do ryzyka obchodzenia przepisów i ich pilności oraz muszą być podejmowane zgodnie z art. 12.12 i 12.16, między innymi, stosownie do przypadku, z uwzględnieniem dokumentacji importera.

b) Dla kontyngentu dla wszystkich zastosowań stawka celna w ramach kontyngentu dla alkoholu etylowego nieskażonego przywożonego w ramach kodu 2207 10 i podpozycji taryfowych 2208 90 91 i 2208 90 99 wynosi 6,4 (sześć przecinek cztery) EUR/hl, a stawka celna w ramach kontyngentu dla skażonego alkoholu etylowego przywożonego w ramach podpozycji 2207 20 wynosi 3,4 (trzy przecinek cztery) EUR/hl. W przypadku kontyngentu przeznaczonego do szczególnego zastosowania w przemyśle chemicznym stawka celna w ramach kontyngentu wynosi 0 (zero).

c) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 2207 10 00, 2207 20 00, 2208 90 91 i 2208 90 99.

22. Kontyngent taryfowy obejmujący czosnek

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-GC" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	1 875	30 %
1	3 750	40 %
2	5 625	50 %
3	7 500	60 %
4	9 375	70 %
5	11 250	80 %
6	13 125	90 %
7 i każdy kolejny rok	15 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-1.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następującej pozycji taryfowej: 0703 20 00.

23. Kontyngent taryfowy obejmujący biodiesel

a) Towary pochodzące z Paragwaju oznaczone adnotacją "TRQ-BD" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu są zwolnione z cła od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w łącznej rocznej ilości 50 000 ton metrycznych.

b) Towary pochodzące z Paragwaju wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką celną określoną w lit. c) niniejszego punktu.

c) Cła na towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-BD" w dodatku 10-A-1 i wymienione w lit. d) niniejszego punktu zostają zniesione w 11 (jedenastu) równych rocznych etapach i towary takie stają się bezcłowe od dnia 1 stycznia roku 10.

d) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 3826 00 10 i 3826 00 90.

SEKCJA  C

KONTYNGENTY TARYFOWE MERCOSUR

1. Kontyngent taryfowy na odtłuszczone mleko w proszku, mleko w proszku i mleko pełne w proszku

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-1" w dodatku 10-A-2 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	1 000	10 %
1	2 000	20 %
2	3 000	30 %
3	4 000	40 %
4	5 000	50 %
5	6 000	60 %
6	7 000	70 %
7	8 000	80 %
8	9 000	90 %
9	9 500	95 %
10 i każdy kolejny rok	10 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-2.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0402 10 10, 0402 10 90, 0402 21 10, 0402 21 20, 0402 21 30, 0402 29 10, 0402 29 20 i 0402 29 30.

2. Kontyngent taryfowy obejmujący ser

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-2" w dodatku 10-A-2 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	3 000	10 %
1	6 000	20 %
2	9 000	30 %
3	12 000	40 %
4	15 000	50 %
5	18 000	60 %
6	21 000	70 %
7	24 000	80 %
8	27 000	90 %
9	28 500	95 %
10 i każdy kolejny rok	30 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-2.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 0406 10 (z wyjątkiem 0406 10 10), 0406 20, 0406 30, 0406 40 i 0406 90.

d) Kontyngent ten zarządzany jest zgodnie z zasadą kolejności zgłoszeń.

3. Kontyngent taryfowy obejmujący preparat do początkowego żywienia niemowląt

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-3" w dodatku 10-A-2 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych rocznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	500	10 %
1	1 000	20 %
2	1 500	30 %
3	2 000	40 %
4	2 500	50 %
5	3 000	60 %
6	3 500	70 %
7	4 000	80 %
8	4 500	90 %
9	4 750	95 %
10 i każdy kolejny rok	5 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilości przekraczającej łączną ilość określoną w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-2.

c) Łączna wielkość kontyngentu towarów pochodzących z UE sklasyfikowanych do następujących pozycji taryfowych: 1901 10 10, 1901 10 20 i 1901 10 90.

4. Kontyngent taryfowy obejmujący czosnek

a) Towary pochodzące oznaczone adnotacją "TRQ-4" w dodatku 10-A-2 i wymienione w lit. c) niniejszego punktu są objęte następującymi stawkami celnymi w ramach kontyngentu w następujących łącznych ilościach:

Rok	Łączna roczna ilość TM	Stawka celna w ramach kontyngentu (wysokość preferencji w stosunku do stawki podstawowej)
0	1 875	30 %
1	3 750	40 %
2	5 625	50 %
3	7 500	60 %
4	9 375	70 %
5	11 250	80 %
6	13 125	90 %
7 i każdy kolejny rok	15 000	100 %

b) Towary pochodzące wprowadzone w ilościach przekraczających łączne ilości określone w lit. a) niniejszego punktu są objęte stawką podstawową cła określoną w dodatku 10-A-2.

c) Niniejszy punkt stosuje się do towarów pochodzących klasyfikowanych do następującej pozycji taryfowej: 0703 20 90.

SEKCJA  D

ZARZĄDZANIE KONTYNGENTAMI TARYFOWYMI

1. Strona otwierająca kontyngenty taryfowe dla drugiej Strony, zgodnie z niniejszym załącznikiem, zarządza tymi kontyngentami taryfowymi w sposób przejrzysty, obiektywny i niedyskryminujący zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Strona otwierająca kontyngenty taryfowe podaje do wiadomości publicznej w sposób terminowy i ciągły wszystkie istotne informacje dotyczące zarządzania kontyngentami, w tym dostępne wielkości i kryteria kwalifikowalności.

3. Pochodzenie produktu przywożonego w ramach kontyngentu taryfowego ustala się na podstawie reguł pochodzenia określonych w rozdziale 11.

4. MERCOSUR może rozdzielić między Państwa-Sygnatariuszy MERCOSUR ilości objęte kontyngentem taryfowym otwartym przez Unię Europejską. W takim przypadku MERCOSUR powiadamia co najmniej 90 (dziewięćdziesiąt) dni przed rozpoczęciem roku kontyngentowego o szczegółach podziału tych ilości, aby umożliwić Unii Europejskiej wdrożenie tych kontyngentów. Przydział obowiązuje przez co najmniej 2 (dwa) lata.

5. W przypadkach, w których przydzielone ilości nie są w pełni wykorzystane w okresie obowiązywania kontyngentu, Strona dokonująca wywozu może powiadomić Stronę dokonującą przywozu do końca 8. (ósmego) miesiąca o ponownym rozdzieleniu niewykorzystanych ilości za ostatni kwartał okresu obowiązywania kontyngentu. Strona dokonująca przywozu stosuje ten ponowny przydział.

6. Na wniosek Strony, Strony przeprowadzają konsultacje dotyczące wykonania niniejszej sekcji.

SEKCJA  E

WSKAŹNIKI PRZELICZENIA

1. W odniesieniu do kontyngentów taryfowych określonych w pkt 1, 3, 4, 5 i 6 sekcji B stosuje się następujące wskaźniki przeliczenia, aby przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent wagi tuszy:

a) Kontyngenty taryfowe określone w pkt 1 i 3 sekcji B:

Pozycja taryfowa	Opis pozycji taryfowej (wyłącznie przykładowo)	Wskaźnik przeliczenia
0201 20 20	Ćwierci "kompensowane" bydlęce z kośćmi, świeże lub schłodzone	100 %
0201 20 30	Nierozdzielone lub rozdzielone ćwierci przednie bydlęce, z kośćmi; świeże lub schłodzone	100 %
0201 20 50	Nierozdzielone lub rozdzielone ćwierci tylne bydlęce, z kośćmi; świeże lub schłodzone	100 %
0201 20 90	Świeże lub schłodzone kawałki mięsa z bydła, z kośćmi (z wyjątkiem tusz i półtusz, ćwierci "kompensowanych", ćwierci przednich i ćwierci tylnych)	100 %
0201 30 00	Mięso z bydła bez kości, świeże lub schłodzone	130 %
0202 20 10	Zamrożone ćwierci "kompensowane" bydlęce, z kośćmi	100 %
0202 20 30	Zamrożone ćwierci przednie nierozdzielone lub rozdzielone bydlęce, z kośćmi	100 %
0202 20 50	Zamrożone ćwierci tylne nierozdzielone lub rozdzielone bydlęce, z kośćmi	100 %
0202 20 90	Zamrożone kawałki mięsa z bydła, z kośćmi (z wyjątkiem tusz lub półtusz, ćwierci "kompensowanych", ćwierci przednich i ćwierci tylnych)	100 %
0202 30 10	Zamrożone ćwierci przednie bydlęce, bez kości, całe lub pokrojone na maksymalnie pięć części, a każda ćwiartka stanowi pojedynczy blok; ćwierci "kompensowane" w dwóch blokach, z których jeden zawiera ćwierć przednią całą lub pokrojoną na maksymalnie pięć kawałków, a drugi ćwierć tylną całą, z wyłączeniem polędwicy, w jednym kawałku	130 %
0202 30 50	Zamrożone elementy mięsa z bydła, bez kości, określane jako "crop", "chuck-and-blade" i "brisket"	130 %
0202 30 90	Zamrożone mięso z bydła, bez kości (z wyłączeniem ćwierci przednich, całych lub pokrojonych na maksymalnie pięć kawałków, każda ćwiartka w pojedynczym bloku; ćwierci "kompensowanych" w dwóch blokach, z których jeden zawiera ćwierć przednią całą lub pokrojoną na maksymalnie pięć kawałków, a drugi ćwierć tylną, z wyłączeniem polędwicy, w jednym kawałku)	130 %
0206 10 95	Świeża lub schłodzona przepona gruba i przepona cienka z bydła (z wyłączeniem do produkcji wyrobów farmaceutycznych)	100 %
0206 29 91	Zamrożona przepona gruba i przepona cienka z bydła (z wyłączeniem do produkcji wyrobów farmaceutycznych)	100 %
0210 20 10	Mięso z bydła, solone, w solance, suszone lub wędzone, z kośćmi	100 %
0210 20 90	Mięso z bydła, solone, w solance, suszone lub wędzone, bez kości	135 %
0210 99 51	Jadalne przepona gruba i przepona cienka z bydła, solone, w solance, suszone lub wędzone	100 %

b) Kontyngent taryfowy określony w pkt 4 sekcji B:

Pozycja taryfowa	Opis pozycji taryfowej (wyłącznie przykładowo)	Wskaźnik przeliczenia
0203 12 11	Świeże lub schłodzone szynki i ich kawałki, ze świń domowych, z kośćmi	100 %
ex 0203 19 55	Świeże lub schłodzone szynki i ich kawałki, ze świń domowych, bez kości	120 %
0203 22 11	Zamrożone szynki i ich kawałki ze świń domowych, z kośćmi	100 %
ex 0203 29 55	Zamrożone szynki i ich kawałki, ze świń domowych, bez kości	120 %

c) Kontyngent taryfowy określony w pkt 5 i 6 sekcji B:

Pozycja taryfowa	Opis pozycji taryfowej (wyłącznie przykładowo)	Wskaźnik przeliczenia
ex 0207 13 10	Świeże lub schłodzone kawałki mięsa z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, bez kości, inne niż świeże lub schłodzone mięso odkostnione mechanicznie z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, uzyskane poprzez usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości, po odłączeniu od nich tuszy, lub z tusz drobiowych, za pomocą środków mechanicznych prowadzących do utraty lub modyfikacji struktury włókien mięśniowych	140 %
0207 13 20	Świeże lub schłodzone połówki lub ćwiartki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus	100 %
0207 13 50	Świeże lub schłodzone piersi i ich kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi	110 %
0207 13 60	Świeże lub schłodzone nogi i ich kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi	100 %
0207 13 70	Świeże lub schłodzone kawałki mięsa z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi (z wyłączeniem półtusz i ćwierci, całych skrzydeł, nawet z końcami, grzbietów, szyj, grzbietów włącznie z szyjami, kuprów i końców skrzydeł, piersi, nóg i ich kawałków)	100 %
ex 0207 14 10	Zamrożone kawałki mięsa z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, bez kości, inne niż zamrożone mięso odkostnione mechanicznie z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, uzyskane poprzez usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości, po odłączeniu od nich tuszy, lub z tusz drobiowych, za pomocą środków mechanicznych prowadzących do utraty lub modyfikacji struktury włókien mięśniowych	140 %
0207 14 20	Zamrożone połówki lub ćwiartki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus	100 %
0207 14 50	Zamrożone piersi i ich kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi	110 %
0207 14 60	Zamrożone nogi i ich kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi	100 %
0207 14 70	Zamrożone kawałki mięsa z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, z kośćmi (z wyjątkiem półtusz lub ćwierci, całych skrzydeł, nawet z końcami, grzbietów, szyj, grzbietów włącznie z szyjami, kuprów i końców skrzydeł, piersi, nóg i ich kawałków)	100 %
0207 27 10	Zamrożone kawałki mięsa z indyków (z gatunków domowych), bez kości	140 %
1602 32 11	Niepoddane obróbce cieplnej, przetworzone lub zakonserwowane mięso lub podroby z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające > 57 % mięsa lub podrobów drobiowych (z wyjątkiem kiełbas i podobnych wyrobów oraz przetworzonych wątrób)	80 %
1602 32 19	Poddane obróbce cieplnej, przetworzone lub zakonserwowane mięso lub podroby z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające > 57 % mięsa lub podrobów drobiowych (z wyjątkiem kiełbas i podobnych wyrobów, dokładnie zhomogenizowanych przetworów, pakowanych do sprzedaży detalicznej jako żywność dla niemowląt lub do celów dietetycznych, w opakowaniach o zawartości netto < 250 g, przetworzonych wątrób i ekstraktów z mięsa)	80 %
1602 32 30	Przetworzone lub zakonserwowane mięso lub podroby z ptactwa z gatunku Gallus domesticus, zawierające > 25 %, ale < 57 % mięsa lub podrobów drobiowych (z wyjątkiem kiełbas i podobnych wyrobów, dokładnie zhomogenizowanych przetworów, pakowanych do sprzedaży detalicznej jako żywność dla niemowląt lub do celów dietetycznych, w opakowaniach o zawartości netto < 250 g, przetworzonych wątrób i ekstraktów z mięsa)	45 %
1602 32 90	Przetworzone lub zakonserwowane mięso lub podroby z ptactwa z gatunku Gallus domesticus (z wyłączeniem zawierających > 25 % mięsa lub podrobów drobiowych, mięsa lub podrobów z indyków lub perliczek, kiełbas i podobnych wyrobów, dokładnie homogenizowanych przetworów, pakowanych do sprzedaży detalicznej jako żywność dla niemowląt lub do celów dietetycznych, w opakowaniach o zawartości netto < 250 g, przetworów z wątróbki i ekstraktów oraz soków z mięsa)	35 %

2. W odniesieniu do kontyngentów taryfowych określonych w pkt 14 i 15 sekcji B stosuje się następujące wskaźniki przeliczenia, aby przeliczyć wagę produktu na ekwiwalent jaj w skorupkach:

Pozycja taryfowa	Opis pozycji taryfowej (wyłącznie przykładowo)	Wskaźnik przeliczenia
0407 11 00	Zapłodnione jaja do inkubacji, ptactwa domowego	100 %
0407 19 19	Zapłodnione jaja drobiu do inkubacji (z wyłączeniem jaj indyków, gęsi i ptactwa)	100 %
0408 11 80	Żółtka jaj, suszone, nadające się do spożycia przez ludzi, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego	246 %
0408 19 81	Żółtka jaj, ciekłe, nadające się do spożycia przez ludzi, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego	116 %
0408 19 89	Żółtka jaj (inne niż ciekłe), zamrożone lub inaczej zakonserwowane, nadające się do spożycia przez ludzi, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego (z wyjątkiem suszonych)	116 %
0408 91 80	Suszone jaja ptasie, bez skorupek, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, nadające się do spożycia przez ludzi (z wyjątkiem żółtek jaj)	452 %
0408 99 80	Jaja ptasie, bez skorupek, świeże, gotowane na parze lub w wodzie, formowane, zamrożone lub inaczej zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, nadające się do spożycia przez ludzi (z wyjątkiem jaj suszonych i żółtek jaj)	116 %
3502 11 90	Albumina jaja, suszona, np. w arkuszach, łuskach, płatkach, proszku, nadająca się do spożycia przez ludzi	856 %
3502 19 90	Albumina jaja, nadająca się do spożycia przez ludzi (z wyjątkiem albuminy suszonej [np. w arkuszach, łuskach, kryształkach, proszku])	116 %

ZAŁĄCZNIK  10-B

CŁA WYWOZOWE

SEKCJA  A

POSTANOWIENIA OGÓLNE

1. Następujące kategorie mają zastosowanie do zniesienia, obniżenia lub związania ceł wywozowych, podatków lub innych opłat jakiegokolwiek rodzaju nakładanych na wywożone towary lub związanych z wywozem towarów na terytorium Unii Europejskiej (zwanych dalej "cłami wywozowymi"), które wskazano w sekcji C niniejszego załącznika zgodnie z art. 10.9 niniejszej Umowy:

a) cła wywozowe na towary objęte kategorią znoszenia ceł "Y5" w harmonogramach ceł wywozowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika znosi się w 3 (trzech) równych rocznych etapach; pierwsze obniżenie następuje

1. (pierwszego) dnia

4. (czwartego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy, a cła wywozowe na takie towary wynoszą 0 (zero)

1. (pierwszego) dnia

6. (szóstego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy;

b) cła wywozowe na towary należące do kategorii znoszenia ceł "Y10" w harmonogramach ceł wywozowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika wynoszą 18 % (osiemnaście procent) 1. (pierwszego) dnia 5. (piątego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy i są stopniowo obniżane liniowo do 14 % (czternastu procent) w drodze corocznych cięć w wysokości 1 (jednego) punktu procentowego począwszy od 1. (pierwszego) dnia 7. (siódmego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy aż do rozpoczęcia 10. (dziesiątego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy; oraz

c)

1. (pierwszego) dnia 4. (czwartego) roku od wejścia w życie niniejszej Umowy cła wywozowe na towary należące do kategorii znoszenia ceł "S" w harmonogramach ceł wywozowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika nie mogą przekraczać stawki podstawowej określonej w tych harmonogramach.

2. W harmonogramach ceł wywozowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika wskazano stawkę podstawową ceł wywozowych i kategorię znoszenia ceł służące do ustalenia dla każdej pozycji tymczasowej stawki ceł wywozowych na każdym etapie obniżania lub odpowiedniego wiążącego zobowiązania.

3. W przypadku zmian wprowadzonych do taryfy celnej wywozowej MERCOSUR zobowiązania podjęte w ramach harmonogramów ceł wywozowych określonych w sekcji C niniejszego załącznika mają zastosowanie na podstawie zgodności opisu towaru, bez względu na jego klasyfikację taryfową.

4. Stawki ceł wywozowych na etapach przejściowych są zaokrąglane w dół, przynajmniej do najbliższej dziesiętnej punktu procentowego.

5. Jeżeli Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR stosuje niższą stawkę cła lub inne opłaty i należności zgodnie z sekcją C niniejszego załącznika w odniesieniu do wywozu towaru lub w związku z tym wywozem i tak długo, jak jest ona niższa od stawki obliczonej zgodnie z harmonogramami ceł wywozowych określonymi w sekcji C niniejszego załącznika, stosuje się tę niższą stawkę.

SEKCJA  B

POWAŻNE ZAKŁÓCENIA RÓWNOWAGI BUDŻETOWEJ

1. Niezależnie od postanowień art. 10.9 niniejszej Umowy, w wyjątkowych okolicznościach, które są uzasadnione złagodzeniem poważnego zakłócenia równowagi budżetowej lub ostrej i nagłej deprecjacji waluty lokalnej i które wymagają natychmiastowego działania, Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR może, na czas określony, wprowadzić nowe cła lub podnieść poziom istniejących ceł nałożonych na wywóz towarów, w odniesieniu do których cła wywozowe obowiązywały w dniu 31 grudnia 2018 r.

2. Środki, o których mowa w pkt 1 niniejszej sekcji:

a) muszą być absolutnie niezbędne do zaspokojenia wymogów związanych z okolicznościami opisanymi w pkt 1 niniejszej sekcji;

b) nie mogą być stosowane do Unii Europejskiej lub innego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR w sposób mniej korzystny niż do państwa trzeciego lub w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu międzynarodowym;

c) muszą być uruchamiane wyłącznie w ramach programu gospodarczego realizowanego w celu zaradzenia okolicznościom określonym w pkt 1 niniejszej sekcji;

d) muszą być tymczasowe, proporcjonalne i nie bardziej uciążliwe niż jest to konieczne do zaradzenia sytuacji określonej w pkt 1 niniejszej sekcji oraz muszą być stopniowo wycofywane w miarę poprawy sytuacji; oraz

e) muszą być oficjalnie ogłoszone w sposób zapewniający ich przejrzyste stosowanie, a Unia Europejska musi być informowana w sposób terminowy o dokładnych warunkach ich stosowania, w tym o planowanym okresie ich stosowania.

3. Zainteresowane Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR i Unia Europejska, na wniosek Unii Europejskiej, przeprowadzają ze sobą okresowe konsultacje w sprawie stosowania i ram czasowych zniesienia środków, o których mowa w pkt 1 niniejszej sekcji, wprowadzonych w wysokości przekraczającej wartości określone w harmonogramach ceł wywozowych w sekcji C.

SEKCJA  C

HARMONOGRAMY CEŁ WYWOZOWYCH

PODSEKCJA  1

HARMONOGRAM CEŁ WYWOZOWYCH ARGENTYNY

grafika

PODSEKCJA  2

HARMONOGRAM CEŁ WYWOZOWYCH URUGWAJU

2012 NCM	Opis	Stawka podstawowa (%)	Stawka ostateczna (%)	Kategoria
41.01	Skóry i skórki, niebielone, solone, piklowane i w stanie "wet blue".	5	0	Y5
41.04.11		5	0	Y5
41.04.19		5	0	Y5

SEKCJA  D

POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE BRAZYLII

1. W przypadku Brazylii zakaz wprowadzania lub utrzymywania ceł wywozowych, jak określono w art. 10.9 niniejszej Umowy, nie ma zastosowania do wywozu produktów wymienionych w pkt 2 niniejszej sekcji, o ile spełnione są warunki określone w pkt 3 niniejszej sekcji.

2. Ewentualny brak zastosowania art. 10.9 niniejszej Umowy dotyczy produktów sklasyfikowanych w Systemie Zharmonizowanym (2022 r.) do działów 25-28 oraz do pozycji 71.10, 72.02, 81.09 i 81.12.

3. Jeżeli Brazylia przyjmie cła wywozowe na produkty wymienione w pkt 2 niniejszej sekcji, wywóz takich produktów przeznaczonych do Unii Europejskiej korzysta z obniżki stosowanej stawki celnej w wysokości nie mniej niż 50 % (pięćdziesiąt procent). W żadnym przypadku preferencyjne cła wywozowe nie przekraczają 25 %.

4. Jeżeli Brazylia stosuje wobec państw trzecich cła wywozowe w odniesieniu do produktów wymienionych w pkt 2 niniejszej sekcji na warunkach korzystniejszych niż te opisane w pkt 2 i 3 niniejszej sekcji, Brazylia powiadamia o tym Unię Europejską i dokłada wszelkich starań, aby w następstwie negocjacji rozszerzyć je na Unię Europejską.

5. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może dokonać przeglądu niniejszej sekcji, w tym wykazu produktów, na wniosek Brazylii lub Unii Europejskiej.

ZAŁĄCZNIK  10-C

MONOPOLE W PRZYWOZIE LUB WYWOZIE

1. Urugwaj prowadzi nadal następujący wyznaczony monopol w przywozie i wywozie: Administración Nacional de Combustibles, Alcohol y Portland (ANCAP).

2. Brazylia zastrzega sobie prawo do dalszego prowadzenia lub wyznaczenia monopoli w przywozie lub wywozie w następujących sektorach:

a) ropa naftowa, gaz i inne węglowodory; oraz

b) surowce mineralne służące do produkcji energii jądrowej.

ZAŁĄCZNIK  10-D

HANDEL PRODUKTAMI SEKTORA WINA I NAPOJAMI SPIRYTUSOWYMI

SEKCJA  A

ARTYKUŁ  1

Zakres stosowania

Niniejszy załącznik stosuje się do produktów sektora wina objętych pozycjami 2204 i 2205 oraz do napojów spirytusowych objętych pozycją 2208 HS produkowanych na terytorium Stron.

ARTYKUŁ  2

Definicje produktów sektora wina i praktyki enologiczne

1. Każda Strona dokłada wszelkich starań w celu przyjęcia definicji i praktyk enologicznych w odniesieniu do produktów sektora wina zalecanych i publikowanych przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina (zwaną dalej "OIV").

2. Każda Strona zezwala na przywóz i sprzedaż do spożycia produktów sektora wina wyprodukowanego na terytorium drugiej Strony, pod warunkiem że zostały one wyprodukowane zgodnie z:

a) definicjami produktów określonymi na terytorium każdej Strony, które są zgodne z odpowiednią normą OIV;

b) praktykami enologicznymi określonymi na terytorium każdej Strony, które są zgodne z odpowiednią normą OIV; oraz

c) definicjami i praktykami enologicznymi określonymi na terytorium każdej Strony, które nie są zgodne z odpowiednią normą OIV, wymienionymi w dodatku 10-D-1.

3. Jeżeli Strona zaproponuje udzielenie zezwolenia na nową definicję lub praktykę enologiczną lub zmianę istniejącej definicji lub praktyki enologicznej wymienionej w dodatku 10-D-1, o której mowa w ust. 2 lit. c), niezwłocznie powiadamia o tym drugą Stronę na piśmie. Powiadomienie to musi zawierać dokumentację techniczną z wyczerpującym wyjaśnieniem uzasadnienia nowej lub zmienionej definicji lub praktyki enologicznej. Druga Strona może zgłosić sprzeciw na piśmie w terminie 90 (dziewięćdziesięciu) dni od dnia otrzymania powiadomienia. Jeżeli druga Strona nie zgłosi sprzeciwu, zmianę dodatku 10-D-1 uznaje się za uzgodnioną przez Strony.

4. Jeżeli druga Strona zgłosi sprzeciw w terminie 90 (dziewięćdziesięciu) dni od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, Strony przeprowadzają ze sobą konsultacje w celu znalezienia wspólnie uzgodnionego rozwiązania w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni od dnia otrzymania sprzeciwu. Termin 60 (sześćdziesięciu) dni może zostać przedłużony za zgodą obu Stron.

5. Jeżeli Strony osiągną porozumienie w trakcie konsultacji, stosuje się ust. 6 i 7. Jeżeli Strony nie osiągną takiego porozumienia w trakcie konsultacji, dodatek 10-D-1 pozostaje bez zmian.

6. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może zmienić dodatek 10-D-1 w celu dodania nowych definicji lub praktyk enologicznych lub modyfikacji istniejących definicji lub praktyk enologicznych uzgodnionych zgodnie z ust. 3 lub 4.

7. W przypadku znalezienia porozumienia zgodnie z ust. 3 lub 4 Strona zezwala na przywóz i sprzedaż do spożycia win wyprodukowanych na terytorium drugiej Strony od dnia rozpoczęcia stosowania definicji lub praktyki enologicznej na terytorium Strony przyjmującej taki środek, nawet jeżeli decyzja Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu na podstawie ust. 6 nie została w tym momencie przyjęta lub nie weszła jeszcze w życie.

SEKCJA  B

ARTYKUŁ  3

Oznaczanie produktów sektora wina i napojów spirytusowych

1. Strona nie może nakładać obowiązku umieszczenia na pojemniku, etykiecie lub opakowaniu produktów sektora wina lub napojów spirytusowych żadnej z następujących dat lub ich odpowiednika:

a) daty pakowania;

b) daty butelkowania; lub

c) daty produkcji lub wytworzenia.

2. Strona może nałożyć obowiązek umieszczenia daty minimalnej trwałości na pojemnikach, etykietach lub opakowaniach produktów sektora wina lub napojów spirytusowych wyprodukowanych na terytorium drugiej Strony, które mogą mieć krótszą datę minimalnej trwałości niż normalnie oczekiwaliby konsumenci ze względu na dodanie łatwo psujących się składników.

3. Strona nie może nakładać obowiązku umieszczenia na pojemnikach, etykietach lub opakowaniach produktów sektora wina lub napojów spirytusowych wyprodukowanych na terytorium drugiej Strony tłumaczenia znaków towarowych, nazw marek lub oznaczeń geograficznych.

4. Każda Strona zezwala na zamieszczanie obowiązkowych informacji, w tym tłumaczenia, na dodatkowej etykiecie umieszczonej na pojemniku, etykiecie lub opakowaniu produktów sektora wina lub napojów spirytusowych wyprodukowanych na terytorium drugiej Strony. Takie dodatkowe etykiety mogą być umieszczane po przywozie i przed zaoferowaniem produktu do sprzedaży na terytorium Strony, pod warunkiem że obowiązkowe informacje znajdujące się na oryginalnej etykiecie są w pełni i poprawnie oddane.

5. Dozwolone jest stosowanie kodów identyfikacyjnych partii na pojemnikach, etykietach lub opakowaniach, a jeżeli takie kody są stosowane, nie mogą być one usuwane.

6. Strona nie może stosować środka dotyczącego etykietowania w odniesieniu do produktów sektora wina i napojów spirytusowych, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium drugiej Strony przed dniem wejścia w życie środka, z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności.

7. Dozwolone jest stosowanie rysunków, wykresów lub ilustracji na pojemnikach, etykietach lub opakowaniach produktów sektora wina lub napojów spirytusowych wyprodukowanych na terytorium drugiej Strony. Takie rysunki, wykresy lub ilustracje nie mogą zastępować obowiązkowych informacji na etykietach ani nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd co do właściwości i składu produktów sektora wina i napojów spirytusowych.

8. Na etykietach produktów sektora wina przywożonych i wprowadzanych do obrotu na terytorium Strony może być umieszczana nazwa odmiany winorośli, jeżeli takie produkty sektora wina zostały wyprodukowane z wykorzystaniem tej odmiany, a odmiana ta jest wymieniona w co najmniej jednym wykazie następujących organizacji:

a) OIV;

b) Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin; lub

c) Międzynarodowej Rady ds. Roślinnych Zasobów Genowych.

Na etykietach wina wywożonego do drugiej Strony nie stosuje się nazwy odmiany winorośli Strony zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne drugiej Strony lub składającej się z takiej nazwy lub takiego oznaczenia. W odniesieniu do wykazu oznaczeń geograficznych określonego w sekcjach 1 i 2 załącznika 21-B Strony wskazują w pkt 3 dodatku 21-B-1 nazwy odmian roślin, których stosowanie nie jest zabronione. Strona nie może zakazać stosowania odmian winorośli, o których mowa w pkt 4 dodatku 21-B-1.

9. Produkty sektora wina i napoje spirytusowe nie podlegają obowiązkowi umieszczania na etykietach alergenów, które zostały użyte do wytworzenia i przygotowania produktów sektora wina i napojów spirytusowych i które nie występują w produkcie końcowym ⁽¹⁾.

⁽¹⁾ Nie ma to zastosowania do umieszczania na etykiecie informacji na temat glutenu.

10. W przypadku handlu produktami sektora wina między Stronami wino musujące może być opisane lub przedstawiane ze wskazaniem rodzaju produktu określonego w Międzynarodowym kodeksie praktyk enologicznych OIV.

11. Następujące nazwy produktów sektora wina i napojów spirytusowych podlegają ochronie zgodnie z Konwencją paryską o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., ostatnio zmienioną w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r.:

a) nazwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej w odniesieniu do produktów sektora wina i napojów spirytusowych pochodzących z danego państwa członkowskiego Unii Europejskiej; oraz

b) nazwa Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

ARTYKUŁ  4

Stosowanie szczególnych określeń w produktach sektora wina

1. Unia Europejska zezwala na stosowanie określeń wina wymienionych w części 1 dodatku 10-D-2 w odniesieniu do produktów sektora wina każdego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR wprowadzanych do obrotu w Unii Europejskiej, zgodnie z definicją tych określeń w przepisach ustawowych i wykonawczych tego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

2. MERCOSUR zezwala na stosowanie określeń wina wymienionych w części 2 dodatku 10-D-2 w odniesieniu do produktów sektora wina z Unii Europejskiej wprowadzanych do obrotu w MERCOSUR, zgodnie z definicją tych określeń w przepisach ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej.

3. Strona może powiadomić drugą Stronę o wniosku o dodanie dodatkowych określeń win do dodatku 10-D-2. Powiadomienie to musi zawierać dokumentację techniczną obejmującą definicję określeń win oraz odesłanie do obowiązujących przepisów ustawowych lub wykonawczych Strony powiadamiającej. Druga Strona powiadamia o wyniku rozpatrzenia takiego wniosku w terminie 6 (sześciu) miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia. Jeżeli w wyniku rozpatrzenia wniosku dodanie dodatkowego określenia wina zostanie zaakceptowane, Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może w drodze konsensusu podjąć decyzję o dodaniu go do dodatku 10-D-2.

ARTYKUŁ  5

Certyfikacja produktów sektora wina i napojów spirytusowych

1. W przypadku produktów sektora wina przywożonych z terytorium jednej Strony i wprowadzanych do obrotu na terytorium drugiej Strony dokumentacja i certyfikacja, które mogą być wymagane przez Stronę, musi ograniczać się do dokumentów i certyfikatów wymienionych w dodatku 10-D-3.

2. Każda Stron zezwala na przywóz na jej terytorium wyrobów spirytusowych zgodnie z zasadami ustanowionymi w jej prawie, regulującymi dokument certyfikacyjny przy przywozie wyrobów spirytusowych oraz sprawozdania z analizy.

3. Strona może wprowadzić tymczasowe dodatkowe wymogi dotyczące certyfikacji przywozu w odniesieniu do produktów sektora wina i napojów spirytusowych przywożonych z terytorium drugiej Strony w odpowiedzi na uzasadnione obawy związane z polityką publiczną, takie jak obawy dotyczące zdrowia i ochrony konsumentów, lub w celu zwalczania nadużyć. W takich przypadkach druga Strona musi zostać odpowiednio powiadomiona w odpowiednim terminie pozwalającym na spełnienie tych dodatkowych wymogów. Obowiązywanie tych wymogów nie może wykraczać poza okres niezbędny do zareagowania na szczególną obawę związaną z polityką publiczną, w odpowiedzi na którą zostały wprowadzone.

4. Wspólna Rada w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu może podejmować decyzje o zmianie dodatku 10-D-3 w odniesieniu do dokumentacji i certyfikacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

ARTYKUŁ  6

Obowiązujące zasady i traktowanie narodowe

1. O ile część III niniejszej Umowy nie stanowi inaczej i bez uszczerbku dla stosowania postanowień rozdziału 13, przywóz i wprowadzanie do obrotu produktów sektora wina i napojów spirytusowych odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi na terytorium Strony dokonującej przywozu.

2. Produktom sektora wina przywożonym z terytorium Strony przyznaje się traktowanie nie mniej korzystne niż przyznawane podobnym produktom sektora wina pochodzenia krajowego.

SEKCJA  C

ARTYKUŁ  7

Środki przejściowe

Produkty sektora wina i napoje spirytusowe, które w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy zostały wyprodukowane, opisane i przedstawione zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony oraz istniejącymi umowami mającymi zastosowanie między Stronami, ale które nie są zgodne z postanowieniami niniejszego załącznika, mogą być wprowadzane do obrotu pod następującymi warunkami:

a) przez hurtowników lub producentów, przez okres 3 (trzech) lat; oraz

b) przez podmioty zajmujące się handlem detalicznym, do wyczerpania zapasów.

Dodatek  10-D-1

DEFINICJE I PRAKTYKI ENOLOGICZNE AKCEPTOWANE PRZEZ STRONY

1. Świeży osad winny

Świeży osad winny może być stosowany na szczególnych i ograniczonych warunkach określonych w części A tabela 2 pozycja 11.2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli, w przypadku których zawartość alkoholu może być zwiększona, dozwolonych praktyk enologicznych i ograniczeń mających zastosowanie do produkcji i konserwowania produktów sektora win, minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych oraz ich usuwania, a także publikacji dokumentów OIV.

2. Zagęszczony moszcz winogronowy, rektyfikowany zagęszczony moszcz winogronowy i sacharoza

Zagęszczony moszcz winogronowy, rektyfikowany zagęszczony moszcz winogronowy i sacharoza mogą być stosowane do wzbogacania i słodzenia na szczególnych i ograniczonych warunkach określonych odpowiednio w części I załącznika VIII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 i w części D załącznika I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/934 w odniesieniu do obszarów uprawy winorośli, w przypadku których zawartość alkoholu może być zwiększona, dozwolonych praktyk enologicznych i ograniczeń mających zastosowanie do produkcji i konserwowania produktów sektora win, minimalnej zawartości alkoholu w odniesieniu do produktów ubocznych oraz ich usuwania, a także publikacji dokumentów OIV oraz Ustawy nr 7,678/1988, z zastrzeżeniem wyłączenia stosowania tych produktów w formie odtworzonej w produktach sektora wina.

3. Ograniczenie dotyczące dodawania wody

Dodawanie wody w produkcji wina jest wykluczone, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to niezbędne do rozpuszczenia dopuszczonych związków enologicznych stosowanych w produkcji wina.

Dodatek  10-D-2

OKREŚLENIA WIN

SEKCJA  A

UNIA EUROPEJSKA

SEKCJA  B

MERCOSUR

ARGENTYNA:

Crianza⁽¹⁾, Dulce Natural⁽²⁾, Fino⁽³⁾, Gran Reserva⁽⁴⁾, Reserva⁽⁵⁾, Vino Dulce Natural ⁽⁶⁾, Vino Generoso ⁽⁷⁾.

Denominación de origen controlada (DOC), Indicación geográfica (IG), Indicación de Procedencia (IP)

BRAZYLIA:

Fino ⁽⁸⁾, Gran Reserva ⁽⁹⁾, Leve ⁽¹⁰⁾, Reserva ⁽¹¹⁾.

Denominação de origem (DO), Indicação geográfica (IG), Indicação de Procedencia (IP)

URUGWAJ:

Fino ⁽¹²⁾, Leve ⁽¹³⁾, Reserva ⁽¹⁴⁾, Viejo ⁽¹⁵⁾, Vino Generoso ⁽¹⁶⁾.

Denominación de origen (DO), Denominación de origen controlada (DOC), Indicación geográfica (IG), Indicación de Procedencia (IP)

⁽¹⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽²⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽³⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽⁴⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym, które to produkty dojrzewały w beczce przed butelkowaniem przez co najmniej 18 (osiemnaście) miesięcy w przypadku win czerwonych i 12 (dwanaście) miesięcy w przypadku win białych i różowych.

⁽⁵⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym, które to produkty dojrzewały w beczce przed butelkowaniem przez co najmniej 12 (dwanaście) miesięcy w przypadku win czerwonych i 6 (sześć) miesięcy w przypadku win białych i różowych.

⁽⁶⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽⁷⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽⁸⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽⁹⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym, które to produkty dojrzewały w beczce przed butelkowaniem przez co najmniej 18 (osiemnaście) miesięcy w przypadku win czerwonych i 12 (dwanaście) miesięcy w przypadku win białych i różowych.

⁽¹⁰⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽¹¹⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym, które to produkty dojrzewały w beczce przed butelkowaniem przez co najmniej 12 (dwanaście) miesięcy w przypadku win czerwonych i 6 (sześć) miesięcy w przypadku win białych i różowych.

⁽¹²⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽¹³⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽¹⁴⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym, które to produkty dojrzewały w beczce przed butelkowaniem przez co najmniej 12 (dwanaście) miesięcy w przypadku win czerwonych i 6 (sześć) miesięcy w przypadku win białych i różowych.

⁽¹⁵⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

⁽¹⁶⁾ Stosowanie tego określenia jest dozwolone w odniesieniu do produktów sektora wina objętych oznaczeniem geograficznym.

Dodatek  10-D-3

DOKUMENTACJA I CERTYFIKACJA PRODUKTÓW SEKTORA WINA

Dokumenty certyfikacyjne oraz sprawozdanie z analizy

1. Każda Strona zezwala na przywóz na jej terytorium produktów sektora wina zgodnie z zasadami ustanowionymi zgodnie z niniejszym załącznikiem, regulującymi dokumenty certyfikacyjne przy przywozie produktów sektora wina oraz sprawozdania z analizy.

2. Wymogi dotyczące przywozu produktów sektora wina na terytorium Strony uważa się za spełnione w drodze przedstawienia właściwym organom Strony dokonującej przywozu:

a) świadectwa wystawionego przez obopólnie uznany organ publiczny kraju pochodzenia; oraz

b) jeżeli produkt sektora wina jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi, sprawozdania z analizy sporządzonego przez laboratorium urzędowo uznane przez kraj pochodzenia zawierającego następujące informacje:

(i) całkowitą objętościową zawartość alkoholu;

(ii) kwasowość ogólną, wyrażoną jako kwas winowy;

(iii) kwasowość lotną, wyrażoną jako kwas octowy; oraz

(iv) całkowitą zawartość dwutlenku siarki.

3. Podkomitet ds. Handlu Produktami Sektora Wina i Napojami Spirytusowymi może przyjąć decyzję określającą w sposób bardziej szczegółowy zasady ustanowione w pkt 2 niniejszego dodatku, w szczególności formularze, które należy stosować, oraz szczegółowe informacje, które należy podać w sprawozdaniu z analizy.

4. Metody analizy uznane za metody referencyjne i opublikowane przez OIV lub, jeżeli odpowiednia metoda nie jest uznana i opublikowana przez OIV, metoda analizy zgodna z normami zalecanymi przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną mają pierwszeństwo jako metody referencyjne do oznaczania składu analitycznego produktu sektora wina w kontekście czynności kontrolnych.

5. Przywóz produktów sektora wina pochodzących z terytorium drugiej Strony nie może podlegać bardziej restrykcyjnym wymogom certyfikacji przywozowej niż wymogi przewidziane w załączniku 10-D.

Dodatek  10-A-1

grafika

ZAŁĄCZNIK  11-A

UWAGI WPROWADZAJĄCE DO REGUŁ DOTYCZĄCYCH KONKRETNYCH PRODUKTÓW

Uwaga 1

Zasady ogólne

1. W niniejszym załączniku ustanowiono ogólne zasady dotyczące mających zastosowanie wymogów określonych w załączniku 11-B, o których mowa w art. 11.2 ust. 1 lit. c) oraz art. 11.2 ust. 2 lit. c).

2. Do celów niniejszego załącznika i załącznika 11-B wymogami umożliwiającymi uznanie danego produktu za pochodzący zgodnie z art. 11.2 ust. 1 lit. c) i art. 11.2 ust. 2 lit. c) są zmiana klasyfikacji taryfowej, proces produkcji, maksymalna wartość materiałów niepochodzących lub inny wymóg określony w niniejszym załączniku i w załączniku 11-B.

3. Odniesienia do masy w regułach pochodzenia dotyczących konkretnych produktów oznacza masę netto, czyli masę materiału lub produktu, nie wliczając masy opakowania.

4. Niniejszy załącznik i załącznik 11-B opierają się na nomenklaturze systemu zharmonizowanego, w wersji zmienionej w dniu 1 stycznia 2017 r.

Uwaga 2

Struktura załącznika 11-B

1. Uwagi odnoszące się do sekcji, działów, pozycji lub podpozycji interpretuje się w połączeniu z regułami pochodzenia dotyczącymi konkretnych produktów odnoszącymi się do odpowiedniej sekcji, działu, pozycji lub podpozycji.

2. Każda reguła pochodzenia dotycząca konkretnego produktu określona w kolumnie 2 załącznika 11-B ma zastosowanie do odpowiadającego produktu wskazanego w kolumnie 1 załącznika 11-B.

3. Jeżeli produkt podlega alternatywnym regułom pochodzenia dotyczącym konkretnych produktów, produkt ten uznaje się za pochodzący, jeżeli spełnia jedną z tych reguł określonych dla tego produktu. Jeżeli produkt podlega regule pochodzenia dotyczącej konkretnego produktu, która obejmuje szereg wymogów, produkt uznaje się za pochodzący wyłącznie wtedy, jeżeli spełnia wszystkie te wymogi.

4. Do celów niniejszego załącznika i załącznika 11-B stosuje się następujące definicje:

a) "dział" oznacza pierwsze dwie cyfry w numerze klasyfikacji taryfowej w ramach systemu zharmonizowanego;

b) "pozycja" oznacza pierwsze cztery cyfry w numerze klasyfikacji taryfowej w ramach systemu zharmonizowanego;

c) "sekcja" oznacza sekcję systemu zharmonizowanego; oraz

d) "podpozycja" oznacza pierwsze sześć cyfr w numerze klasyfikacji taryfowej w ramach systemu zharmonizowanego.

5. Do celów reguł pochodzenia dotyczących konkretnych produktów stosuje się następujące skróty ¹⁰⁰ :

a) "CC" oznacza wytwarzanie z materiałów niepochodzących objętych dowolnym działem, z wyjątkiem działu danego produktu, albo zmianę działu, pozycji lub podpozycji z dowolnego innego działu; oznacza to, że w odniesieniu do wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych do wytworzenia produktu musi nastąpić zmiana klasyfikacji taryfowej na poziomie dwucyfrowym systemu zharmonizowanego, czyli zmiana działu;

b) "CTH" oznacza wytwarzanie z materiałów niepochodzących objętych dowolną pozycją, z wyjątkiem pozycji danego produktu, albo zmianę działu, pozycji lub podpozycji z dowolnej innej pozycji; oznacza to, że w odniesieniu do wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych do wytworzenia produktu musi nastąpić zmiana klasyfikacji taryfowej na poziomie czterocyfrowym systemu zharmonizowanego, czyli zmiana pozycji; oraz

c) "CTSH" oznacza wytwarzanie z materiałów niepochodzących objętych dowolną podpozycją, z wyjątkiem podpozycji danego produktu, albo zmianę działu, pozycji lub podpozycji z dowolnej innej podpozycji; oznacza to, że w odniesieniu do wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych do wytworzenia produktu musi nastąpić zmiana klasyfikacji taryfowej na poziomie sześciocyfrowym systemu zharmonizowanego, czyli zmiana podpozycji.

Uwaga 3

Stosowanie załącznika 11-B

1. Art. 11. 2 ust. 1 lit. c) i art. 11.2 ust. 2 lit. c) dotyczące produktów, które uzyskały status pochodzących i które są wykorzystywane do wytwarzania innych produktów, stosuje się niezależnie od tego, czy status ten został uzyskany w tym samym miejscu wytworzenia na terytorium Strony, na którym produkty te są wykorzystywane.

2. Jeżeli reguła pochodzenia dotycząca konkretnego produktu stanowi, że określony materiał niepochodzący nie może być wykorzystywany lub że wartość lub masa określonych materiałów niepochodzących nie może przekraczać określonego progu, wymogi te nie mają zastosowania do materiałów niepochodzących sklasyfikowanych gdzie indziej w systemie zharmonizowanym.

3. Jeżeli reguła pochodzenia dotycząca konkretnego produktu stanowi, że produkt musi być wytwarzany z konkretnego materiału, nie wyklucza to wykorzystywania innych materiałów, które nie mogą spełnić tego wymogu z uwagi na właściwe im cechy.

Uwaga 4

Obliczanie maksymalnej wartości materiałów niepochodzących

1. Do celów reguł pochodzenia dotyczących konkretnych produktów stosuje się następujące definicje:

a) "wartość celna" oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII GATT 1994;

b) "EXW" oznacza:

(i) cenę ex-works zapłaconą lub należną za produkt wytwórcy, w którego zakładzie przeprowadzono ostatnią obróbkę lub przetwarzanie, jeżeli cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów oraz wszystkich innych kosztów poniesionych w procesie wytwarzania produktu, pomniejszoną o wszelkie podatki wewnętrzne, które są zwracane lub mogą podlegać zwrotowi z chwilą wywozu uzyskanego produktu; lub

(ii) jeżeli nie istnieje cena zapłacona lub należna lub jeżeli cena faktycznie zapłacona nie odzwierciedla wszystkich związanych z wytwarzaniem kosztów, które zostały rzeczywiście poniesione w procesie wytwarzania produktu, wartość wszystkich użytych materiałów oraz wszystkich innych kosztów poniesionych w procesie wytwarzania danego produktu na terytorium Strony dokonującej wywozu, które:

A) obejmują koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz marżę zysku, które można w rozsądnym zakresie przypisać do tego produktu; oraz

B) nie obejmują kosztów frachtu, ubezpieczenia, wszystkich innych kosztów poniesionych w związku z transportem produktu oraz podatków wewnętrznych nakładanych przez Stronę dokonującą wywozu, które są zwracane lub mogą zostać zwrócone z chwilą wywozu uzyskanego produktu;

c) "MaxNOM" oznacza maksymalną wartość materiałów niepochodzących, wyrażoną w procentach; oraz

d) "VNM" oznacza wartość materiałów niepochodzących użytych w procesie wytwarzania produktu, która jest jego wartością celną w momencie przywozu, obejmującą koszty frachtu, ubezpieczenia w stosownych przypadkach, pakowania oraz wszelkie inne koszty poniesione w związku z transportem materiałów do portu przywozu na terytorium Strony, na którym producent produktu ma siedzibę.

Jeżeli cena nie jest znana i nie może zostać ustalona, stosuje się pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały niepochodzące na terytorium dowolnej Strony; w cenie tej można nie uwzględniać kosztów poniesionych w związku z transportem na terytorium Strony materiałów niepochodzących, takich jak koszty frachtu, ubezpieczenia i pakowania, a także innych znanych i możliwych do ustalenia kosztów tam poniesionych.

2. Do obliczenia MaxNOM wykorzystuje się następujący wzór:

Uwaga 5

Definicje pojęć użytych w sekcji XI załącznika 11-B

1. "Włókna naturalne" oznaczają włókna inne niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Wykorzystanie "włókien naturalnych" jest zastrzeżone dla etapów produkcji mających miejsce przed przędzeniem, włączając w to także odpady, oraz, o ile nie postanowiono inaczej, obejmują one włókna zgrzeblone, czesane lub w inny sposób przetwarzane, ale nieprzędzione; "włókna naturalne" obejmują włosie końskie objęte pozycją 05.11, jedwab objęty pozycjami 50.02 i 50.03, włókna wełniane oraz cienką i grubą sierść zwierzęcą objęte pozycjami 51.01-51.05, włókna bawełniane objęte pozycjami 52.01-52.03 oraz inne włókna roślinne objęte pozycjami 53.01-53.05.

2. "Pulpa włókiennicza", "materiały chemiczne" i "materiały do wytwarzania papieru" oznaczają materiały nieklasyfi- kowane do działów od 50-63, które mogą być używane do wytwarzania włókien sztucznych, syntetycznych, papierniczych lub przędz.

3. "Włókna odcinkowe chemiczne" oznaczają włókna ciągłe syntetyczne lub sztuczne, włókna odcinkowe lub odpady, objęte pozycjami 55.01-55.07.

4. "Drukowanie" oznacza technikę, na skutek której obiektywna cecha, taka jak kolor, wzór lub charakterystyka techniczna, jest nadana materiałowi włókienniczemu w sposób trwały, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich oraz technik druku cyfrowego lub transferowego.

5. "Drukowanie (jako samodzielna czynność)" oznacza technikę, na skutek której obiektywna cecha, taka jak kolor, wzór lub charakterystyka techniczna, jest nadana materiałowi włókienniczemu w sposób trwały, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich, technik druku cyfrowego lub transferowego, oraz której towarzyszą przynajmniej 2 (dwie) czynności przygotowawcze lub wykończeniowe, takie jak: czyszczenie, wybielanie, merceryzacja, stabilizacja termiczna, drapanie, kalandrowanie, uodparnianie na kurczliwość, utrwalanie, dekatyzowanie, impregnowanie, reperowanie i robienie węzełków, pod warunkiem że wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie przekracza 50 % (pięćdziesięciu procent) ceny ex-works produktu.

Uwaga 6

Tolerancje mające zastosowanie do produktów zawierających co najmniej dwa podstawowe materiały włókiennicze

1. Do celów niniejszej uwagi podstawowymi materiałami włókienniczymi są:

– jedwab;

– wełna;

– gruba sierść zwierzęca;

– cienka sierść zwierzęca;

– włosie końskie;

– bawełna;

– materiały do produkcji papieru i papier;

– len;

– konopie siewne;

– juta i pozostałe włókna tekstylne łykowe;

– sizal i pozostałe włókna tekstylne z rodzaju Agave;

– włókno kokosowe, manila, ramia i pozostałe włókna tekstylne roślinne;

– syntetyczne włókna ciągłe chemiczne;

– sztuczne włókna ciągłe chemiczne;

– włókna ciągłe przewodzące prąd;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z polipropylenu;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliestru;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliamidu;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliakrylonitrylu;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliimidu;

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(tetrafluoroetylenu);

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(siarczku fenylu);

– syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(chlorku winylu);

– pozostałe syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe;

– sztuczne chemiczne włókna odcinkowe z wiskozy;

– pozostałe sztuczne chemiczne włókna odcinkowe;

– przędza z poliuretanu dzielona na elastyczne segmenty z polieteru, nawet rdzeniowa;

– przędza wykonana z poliuretanu dzielona na elastyczne segmenty z poliestru, nawet rdzeniowa;

– produkty objęte pozycją 56.05 (przędza metalizowana) zawierające taśmę składającą się z rdzenia z folii aluminiowej lub rdzenia z folii z tworzywa sztucznego, nawet pokrytej proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 (pięciu) mm, i przełożoną przezroczystym lub kolorowym spoiwem umieszczonym pomiędzy 2 (dwiema) warstwami folii z tworzywa sztucznego; oraz

– pozostałe produkty objęte pozycją 56.05.

Przykład:

Przędza objęta pozycją 52.05, wykonana z włókien bawełnianych objętych pozycją 52.03 i z syntetycznych włókien odcinkowych objętych pozycją 55.06, jest przędzą mieszaną. Dlatego też niepochodzące syntetyczne włókna odcinkowe, które nie spełniają wymogów określonych w załączniku 11-B, mogą zostać użyte, pod warunkiem że ich masa całkowita nie przekracza 10 % (dziesięciu procent) masy przędzy.

Przykład:

Tkanina wełniana objęta pozycją 51.12, wykonana z przędzy wełnianej objętej pozycją 51.07 i z syntetycznej przędzy z włókien odcinkowych objętej pozycją 55.09, jest tkaniną mieszaną. Dlatego przędza syntetyczna, która nie spełnia wymogów określonych w załączniku 11-B, lub przędza wełniana, która nie spełnia wymogów określonych w załączniku 11-B, bądź też mieszanka obu tych przędz, mogą być użyte, pod warunkiem że ich całkowita masa nie przekracza 10 % (dziesięciu procent) wszystkich podstawowych materiałów włókienniczych.

Przykład:

Materiał włókienniczy igłowy objęty pozycją 58.02, wytworzony z przędzy bawełnianej objętej pozycją 52.05 i tkaniny bawełnianej objętej pozycją 52.10, jest produktem mieszanym, wyłącznie wtedy, jeżeli sama tkanina bawełniana jest tkaniną mieszaną wytworzoną z przędz klasyfikowanych do dwóch oddzielnych pozycji lub jeżeli użyte przędze bawełniane same są mieszankami.

Jeżeli przedmiotowy materiał włókienniczy igłowy został wykonany z przędzy bawełnianej objętej pozycją 52.05 i tkaniny syntetycznej objętej pozycją 54.07, zastosowane przędze są oczywiście dwoma odrębnymi podstawowymi materiałami włókienniczymi, w związku z czym materiał włókienniczy igłowy jest produktem mieszanym.

2. W przypadku odesłania do niniejszej uwagi w załączniku 11-B nie stosuje się wymogów określonych w kolumnie 2 do niepochodzących podstawowych materiałów włókienniczych, z wyłączeniem przędzy elastomerowej, które są wykorzystywane do wytwarzania danego produktu objętego działami 50-63, pod warunkiem, że:

a) produkt zawiera 2 (dwa) lub więcej podstawowych materiałów włókienniczych; oraz

b) masa całkowita niepochodzących podstawowych materiałów włókienniczych nie przekracza 10 % (dziesięciu procent) masy całkowitej wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych.

3. Niezależnie od uwagi 6.2, w przypadku produktów objętych działami 50-63 zawierających "przędzę wykonaną z poliuretanu dzieloną na elastyczne segmenty z polieteru, nawet rdzeniową", tolerancja wynosi 20 % (dwadzieścia procent) w odniesieniu do masy tej niepochodzącej przędzy jako procent masy wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych.

4. Niezależnie od uwagi 6.2, w przypadku produktów objętych działami 50-63 zawierających "taśmę składającą się z rdzenia z folii aluminiowej lub rdzenia z folii z tworzywa sztucznego, nawet pokrytej proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 (pięciu) mm, i przełożoną przezroczystym lub kolorowym spoiwem umieszczonym pomiędzy dwoma warstwami folii z tworzywa sztucznego", tolerancja wynosi 30 % (trzydzieści procent) w odniesieniu do masy tej niepochodzącej taśmy jako procent masy wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych.

Uwaga 7

Inne tolerancje mające zastosowanie do określonych wyrobów włókienniczych

1. W przypadku gdy załącznik 11-B odsyła do niniejszej uwagi, niepochodzące materiały włókiennicze, z wyjątkiem podszewek i międzypodszewek, przędzy elastomerowej i nici do szycia, które nie spełniają wymogów określonych w wykazie w kolumnie 2 dla danego gotowego wyrobu włókienniczego, mogą być wykorzystywane, pod warunkiem że są klasyfikowane do pozycji innej niż produkt, a ich wartość nie przekracza 8 % (ośmiu procent) ceny ex-works produktu.

2. Materiały niepochodzące, które nie są klasyfikowane do działów 50-63, mogą być stosowane bez ograniczeń do wytwarzania wyrobów włókienniczych klasyfikowanych do działów 50-63, niezależnie od tego, czy zawierają materiały włókiennicze.

Przykład:

Jeżeli wymóg określony w załączniku 11-B stanowi, że dla określonego wyrobu włókienniczego (takiego jak spodnie) musi być używana przędza, nie wyklucza to stosowania niepochodzących elementów metalowych takich jak guziki, ponieważ elementy metalowe nie są klasyfikowane do działów 50-63. Z tej samej przyczyny nie wyklucza to stosowania zamków błyskawicznych, mimo że zawierają one zwykle materiały włókiennicze.

3. Jeżeli zastosowanie ma wymóg określony w załączniku 11-B, który przewiduje maksymalną wartość materiałów niepochodzących, wartość materiałów niepochodzących, które nie są klasyfikowane do działów 50-63, musi być uwzględniona przy obliczaniu wartości użytych materiałów niepochodzących.

Uwaga 8

Definicje procesów, o których mowa w sekcjach VI-VII załącznika 11-B

Do celów reguł pochodzenia dotyczących konkretnych produktów stosuje się następujące definicje:

a) "przetwarzanie biotechnologiczne" oznacza:

(i) hodowlę biologiczną lub biotechnologiczną (w tym hodowlę komórkową), hybrydyzację lub modyfikację genetyczną:

1) mikroorganizmów, takich jak bakterie i wirusy (w tym fagi); lub

2) komórek ludzkich, zwierzęcych lub roślinnych; oraz

(ii) produkcję, izolowanie lub oczyszczanie struktur komórkowych lub międzykomórkowych, takich jak wyizolowane geny, fragmenty genów i plazmidy, lub fermentację;

b) "zmiana wielkości cząstek" oznacza zamierzoną i kontrolowaną zmianę wielkości cząstek danego produktu, inną niż poprzez proste rozdrabnianie lub prasowanie, w wyniku której uzyskuje się produkt o określonej wielkości cząstek, określonym rozkładzie wielkości cząstek lub określonej powierzchni, które są istotne dla przeznaczenia produktu końcowego, oraz o właściwościach fizycznych lub chemicznych innych niż właściwości wykorzystywanych materiałów;

c) "reakcja chemiczna" oznacza proces, w tym procesy biochemiczne, którego skutkiem jest cząsteczka o nowej strukturze, powstała w wyniku zerwania wiązań wewnątrzcząsteczkowych i utworzenia nowych wiązań wewnątrzcząsteczkowych lub w wyniku zmiany przestrzennego rozmieszczenia atomów w cząsteczce, z wyjątkiem następujących reakcji, których do celów niniejszej definicji nie uznaje się za reakcje chemiczne:

(i) rozpuszczenie w wodzie lub innych rozpuszczalnikach;

(ii) usuwanie rozpuszczalników, w tym wody; lub

(iii) dodawanie lub usuwanie wody krystalizacyjnej;

d) "separacja izomerów" oznacza odizolowanie lub oddzielenie izomerów z mieszaniny izomerów;

e) "mieszanie i sporządzanie mieszanek" oznacza zamierzoną i kontrolowaną w zakresie proporcji operację mieszania lub sporządzania mieszanek materiałów, w tym ich rozpraszania, w sposób inny niż przez dodanie rozcieńczalników, zgodną z uprzednio ustalonymi specyfikacjami, która prowadzi do wytworzenia produktu posiadającego właściwości fizyczne lub chemiczne istotne z punktu widzenia celów lub zastosowań produktu i różniące się od właściwości surowców;

f) "produkcja materiałów wzorcowych" (w tym roztworów wzorcowych) oznacza produkcję certyfikowanego przez wytwórcę preparatu do celów analitycznych, pomiarowych lub referencyjnych, który posiada precyzyjnie określony stopień czystości lub proporcję składników;

g) "oczyszczanie" oznacza proces, którego wynikiem jest:

(i) oczyszczenie towaru prowadzące do eliminacji co najmniej 80 % (osiemdziesięciu procent) zawartości istniejących zanieczyszczeń; lub

(ii) redukcja lub eliminacja zanieczyszczeń prowadzące do powstania towaru odpowiedniego do co najmniej jednego z poniższych zastosowań:

1) substancje klasy farmaceutycznej, medycznej, kosmetycznej, weterynaryjnej lub spożywczej;

2) produkty chemiczne i odczynniki do zastosowań analitycznych, diagnostycznych lub laboratoryjnych;

3) części składowe i komponenty do zastosowania w mikroelektronice;

4) specjalistyczne zastosowania optyczne;

5) zastosowania biotechniczne, na przykład do kultury komórkowej, w inżynierii genetycznej lub jako katalizator;

6) nośniki stosowane w procesie rozdzielania; lub

7) zastosowania klasy jądrowej.

Uwaga 9

Produkty rolne

Produkty rolne klasyfikowane do działów 6, 7, 8, 9, 10 i 12 oraz pozycji 24.01, uprawiane lub zebrane na terytorium Strony, traktuje się jako pochodzące z terytorium tej Strony, nawet jeśli otrzymuje się je z nasion, bulw, podkładek, sadzonek, zrazów, szczepów, pędów, pąków lub innych żywych części roślin przywożonych z państwa trzeciego.

ZAŁĄCZNIK  11-B

REGUŁY POCHODZENIA DOTYCZĄCE KONKRETNYCH PRODUKTÓW

grafika

Dodatek  11-B-1

SZCZEGÓLNE USTALENIA W ODNIESIENIU DO REGUŁ DOTYCZĄCYCH KONKRETNYCH PRODUKTÓW

Jeżeli stawka celna Unii Europejskiej podlegająca ograniczeniom WTO mająca zastosowanie do tych produktów nie wynosi 0 % (zero procent), następujące produkty również uznaje się za pochodzące z MERCOSUR, pod warunkiem że odpowiednia reguła pochodzenia dotycząca konkretnych produktów, jak określono poniżej, jest przestrzegana w MERCOSUR zgodnie z częścią III niniejszej Umowy, chyba że MERCOSUR powiadomi Unię Europejską o innej sytuacji.

Kolumna 1 Klasyfikacja w systemie zharmonizowanym (2017)	Kolumna 2 Reguły pochodzenia dotyczące konkretnych produktów
8443.31; 8443.32; 8470.50; 8471; 8473.30; 8517.69; 8525; 8527; 8531.20; 8543.70; 9030.20; 9030.33; 9030.39; 9030.40; 9030.82; 9030.84; 9030.89; 9031.80	I. Montaż i spawanie wszystkich komponentów na płytce obwodu drukowanego, która wykonuje funkcję przetwarzania centralnego (płyta główna); II. Integracja płytki obwodu drukowanego zmontowanej zgodnie z pozycją I, innych płytek obwodu drukowanego (jeżeli występują) oraz innych części elektrycznych, mechanicznych i podzespołów w formacie produktu końcowego oraz III. Konfiguracja produktu końcowego, instalacja oprogramowania (w stosownych przypadkach) i badania funkcjonalne.
8443.99; 8473.29; 8473.30; 8473.40; 8473.50; 8517.70; 8523.52; 8523.59	I. Montaż i spawanie wszystkich komponentów na płytce obwodu drukowanego oraz II. Konfiguracja produktu końcowego, instalacja oprogramowania (w stosownych przypadkach) i badania funkcjonalne.
8504.40; 8517.12; 8517.61; 8517.62; 8521	I. Montaż i spawanie wszystkich komponentów na płytkach obwodu drukowanego; II. Montaż części elektrycznych i mechanicznych, całkowicie zdezagregowanych, na podstawowym poziomie komponentów oraz III. Integracja płytek obwodu drukowanego oraz części elektrycznych i mechanicznych, zmontowanych zgodnie z pkt I i II.

ZAŁĄCZNIK  11-C

OŚWIADCZENIE O POCHODZENIU

Oświadczenie o pochodzeniu sporządza się przy użyciu tekstu zamieszczonego poniżej w jednej z poniższych wersji językowych oraz zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony dokonującej wywozu. Jeśli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane odręcznie, sporządza się je tuszem, drukowanymi literami. Oświadczenie o pochodzeniu musi być sporządzone zgodnie ze wskazówkami podanymi w przypisach. Zamieszczenie tych przypisów nie jest konieczne.

Wersja w języku bułgarskim

Износителят на продуктите, обхванати от този документ (износител №... (1)) декларира, че освен където ясно е отбелязано друго, тези продукти са с. (2) преференциален произход.

Wersja w języku chorwackim

Izvoznik proizvoda obuhvaćenih ovom ispravom (referentni broj izvoznika: ... (1)) izjavljuje da su, osim ako je drukčije izričito navedeno, ovi proizvodi ... (2) preferencijalnog podrijetla.

Wersja w języku czeskim

Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (referenční číslo vývozce ... (1)) prohlašuje, že kromě zřetelně označených, mají tyto výrobky preferenční původ v ... (2).

Wersja w języku duńskim

Eksport0ren af varer, der er omfattet af nsrvsrcndc dokument, (eksport0rreferencenr. .. (1)) erklsrer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har prsferenceoprindelse i ... (2).

Wersja w języku niderlandzkim

De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (referentienr. exporteur ... (1)) verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële ... oorsprong zijn (2).

Wersja w języku angielskim

The exporter of the products covered by this document (exporter reference no... (1)) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of. preferential origin (2).

Wersja w języku estońskim

Käesoleva dokumendiga hölmatud toodete eksportija (eksportija viitenumber ... (1)) deklareerib, et need tooted on. (2) sooduspäritoluga, välja arvatud juhul kui on selgelt näidatud teisiti.

⁽¹⁾ Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. a), w tym miejscu należy

wpisać numer eksportera. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. b), pomija się słowa w nawiasie lub pozostawia to miejsce niewypełnione.

⁽²⁾ Należy wskazać pochodzenie produktów: Unia Europejska lub MERCOSUR. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się, w całości

lub części, do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 11.29, eksporter musi to wyraźnie wskazać obok tych produktów opisanych w dokumencie, w którym sporządzana jest deklaracja, za pomocą symbolu "CM".

Wersja w języku fińskim

Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (viejän viitenumero ... (1)) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja ... alkuperätuotteita (2).

Wersja w języku francuskim

L'exportateur des produits couverts par le présent document (no de référence exportateur .. (1)) déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l'origine préférentielle ... (2).

Wersja w języku niemieckim

Der Ausführer (Referenznummer des Ausführers. .. (1)) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nichts anderes angegeben, präferenzbegünstigte Ursprungswaren. (2) sind.

Wersja w języku greckim

O E^aY^YÈaç Twv npoíóvTwv пои KaXunrovrat anó то napóv cуурафо ((aptö. avaфоpáç E^Y^Éa .. (1)) SnXóvEi óti, ektoç Eáv SnXóvETai oaфиç aXXwç, Ta npoïôvTa auTá EÍvai npoTipnoiawjç китсффр • (2).

Wersja w języku węgierskim

A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (az exportőr azonosító száma ... (1)) kijelentem, hogy eltérő jelzés hiányában az áruk kedvezményes. származásúak (2).

Wersja w języku włoskim

L'esportatore delle merci contemplate nel presente documento (numero di riferimento dell'esportatore .. (1)) dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale. (2).

Wersja w języku irlandzkim

Onnmhaireoir na dtairgi a chumhdaitear leis an doicimead seo (Uimhir Thagartha an Onnmhaireora .. (1)) dearbhaitear leis seo, mura sonraitear a mhalairt go soileir, gur tairgi de thionscnamh. (2) tionscnamh fabhrach.

Wersja w języku łotewskim

Eksportētājs produktiem, kuri ietverti šajā dokumentā (eksportētāja atsauces numurs ... (1)), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir priekšrocību izcelsme no ... (2).

Wersja w języku litewskim

Šiame dokumente išvardinty prekiy eksportuotojas (Eksportuotojo registracijos Nr ... (1)) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra. (2) preferencinés kilmés prekés.

Wersja w języku maltańskim

L-esportatur tal-prodotti koperti b'dan id-dokument (Numru ta' Referenza tal-Esportatur ... (1)) jiddikjara li, hlief fejn indikat b'mod car li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta' origini preferenzjali ... (2).

⁽¹⁾ Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. a), w tym miejscu należy

wpisać numer eksportera. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. b), pomija się słowa w nawiasie lub pozostawia to miejsce niewypełnione.

⁽²⁾ Należy wskazać pochodzenie produktów: Unia Europejska lub MERCOSUR. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się, w całości

lub części, do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 11.29, eksporter musi to wyraźnie wskazać obok tych produktów opisanych w dokumencie, w którym sporządzana jest deklaracja, za pomocą symbolu "CM".

Wersja w języku polskim

Eksporter produktów objętych tym dokumentem (nr referencyjny eksportera ... (1)) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają ... (2) preferencyjne pochodzenie.

Wersja w języku portugalskim

O abaixo assinado, exportador dos produtos cobertos pelo presente documento (referencia do exportador n.^o.⁽¹⁾) declara que, salvo expressamente indicado em contrário, estes produtos são de origem preferencial .⁽²⁾.

Wersja w języku rumuńskim

Exportatorul produselor care fac obiectul prezentului document (numärul de referintä al exportatorului. (1)) declara cä, exceptând cazul in care in mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferentialä ... (2).

Wersja w języku słowackim

Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (referenčné číslo vývozcu .⁽¹⁾) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v .⁽²⁾.

Wersja w języku słoweńskim

Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom, (referenčna št. izvoznika .⁽¹⁾) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno .⁽²⁾ poreklo.

Wersja w języku hiszpańskim

El exportador de los productos incluidos en el presente documento (número de referencia del exportador .⁽¹⁾) declara que, salvo clara indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial .⁽²⁾.

Wersja w języku szwedzkim

Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (exportörens referensnummer .. ⁽¹⁾) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande. ursprung ⁽²⁾.

(Miejscowość i data) ⁽³⁾

(Podpis eksportera; i czytelnie wpisane imię i nazwisko osoby podpisującej deklarację) ⁽⁴⁾

^{____________________________________________}

⁽¹⁾ Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. a), w tym miejscu należy wpisać numer eksportera. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu jest sporządzane przez eksportera w rozumieniu art. 11.17 ust. 1 lit. b), pomija się słowa w nawiasie lub pozostawia to miejsce niewypełnione.

⁽²⁾ Należy wskazać pochodzenie produktów: Unia Europejska lub MERCOSUR. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się, w całości lub części, do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 11.29, eksporter musi to wyraźnie wskazać obok tych produktów opisanych w dokumencie, w którym sporządzana jest deklaracja, za pomocą symbolu "CM".

⁽³⁾ Miejsce i data mogą zostać pominięte, jeżeli odpowiednie informacje są zawarte w samym dokumencie.

⁽⁴⁾ Zob. art. 11.17 ust. 6. W przypadkach gdy podpis eksportera nie jest wymagany, zwolnienie z obowiązku złożenia podpisu powoduje również zwolnienie z obowiązku podania imienia i nazwiska podpisującego.

ZAŁĄCZNIK  11-D

ŚRODKI PRZEJŚCIOWE

1. Przez okres nieprzekraczający 3 (trzech) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Unia Europejska uznaje również za oświadczenie o pochodzeniu "świadectwo pochodzenia" wskazujące, że produkty przywożone do Unii Europejskiej spełniają wymogi dotyczące pochodzenia ustanowione na mocy części III niniejszej Umowy.

2. Okres 3 (trzech) lat, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony o maksymalnie 2 (dwa) lata w drodze powiadomienia Unii Europejskiej przez Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR. W takim przypadku załącznik 11-E może być stosowany, o ile spełnione są warunki w nim określone.

3. MERCOSUR przesyła Komisji Europejskiej formularz i formalności dotyczące "świadectwa pochodzenia". Każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR powiadamia Komisję Europejską o dacie zakończenia obowiązywania "świadectwa pochodzenia".

ZAŁĄCZNIK  11-E

POSTĘPOWANIE W PRZYPADKU BŁĘDÓW ADMINISTRACYJNYCH

W przypadku popełnienia przez właściwe organy błędu we właściwym zarządzaniu systemem preferencyjnym dotyczącym wywozu, a w szczególności w stosowaniu rozdziału 11, jeżeli pociąga on za sobą skutki w zakresie ceł przywozowych, Strona, której dotyczą takie skutki, może zwrócić się do Wspólnej Rady w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o zbadanie możliwości przyjęcia odpowiednich środków celem zaradzenia tej sytuacji.

ZAŁĄCZNIK  11-F

WSPÓLNE DEKLARACJE

WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA KSIĘSTWA ANDORY

1. MERCOSUR uznaje produkty pochodzące z Księstwa Andory objęte działami 25-97 systemu zharmonizowanego za pochodzące z Unii Europejskiej w rozumieniu rozdziału 11.

2. Pkt 1 stosuje się pod warunkiem, że na mocy Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory ¹⁰¹ , Księstwo Andory stosuje wobec produktów pochodzących z MERCOSUR takie samo preferencyjne traktowanie taryfowe jak Unia Europejska.

3. Rozdział 11 stosuje się odpowiednio do celów zdefiniowania statusu pochodzenia produktów, o których mowa w pkt 1.

WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA REPUBLIKI SAN MARINO

1. MERCOSUR uznaje produkty pochodzące z Republiki San Marino za pochodzące z Unii Europejskiej w rozumieniu rozdziału 11.

2. Pkt 1 stosuje się pod warunkiem, że na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino ¹⁰² , Republika San Marino stosuje wobec produktów pochodzących z MERCOSUR takie samo preferencyjne traktowanie taryfowe jak Unia Europejska.

3. Rozdział 11 stosuje się odpowiednio do celów zdefiniowania statusu pochodzenia produktów, o których mowa w pkt 1.

ZAŁĄCZNIK  12-A

WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA W SPRAWACH CELNYCH

ARTYKUŁ  1

Definicje

Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

a) "organ wnioskujący" oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Stronę, który występuje z wnioskiem o pomoc na podstawie niniejszego załącznika;

b) "przepisy prawa celnego" oznaczają przepisy ustawowe i wykonawcze mające zastosowanie na terytorium którejkolwiek ze Stron, regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz objęcie ich innym systemem celnym lub inną procedurą celną, w tym środki zakazu, ograniczenia i kontroli;

c) "informacje" oznaczają dane, dokumenty, obrazy, sprawozdania lub komunikaty - w dowolnej formie, w tym w formie elektronicznej, niezależnie od tego czy zostały przetworzone lub przeanalizowane - lub ich uwierzytelnione odpisy;

d) "działanie naruszające przepisy prawa celnego" oznacza naruszenie lub usiłowanie naruszenia przepisów prawa celnego;

e) "osoba" oznacza osobę fizyczną lub prawną;

f) "dane osobowe" oznaczają informacje dotyczące osoby fizycznej lub, jeżeli przepisy ustawowe lub wykonawcze Strony tak stanowią, osoby prawnej; oraz

g) "organ współpracujący" oznacza właściwy organ administracyjny, wyznaczony w tym celu przez Stronę, który otrzymuje wniosek o pomoc na podstawie niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  2

Zakres stosowania

1. Strony udzielają sobie pomocy w obszarach objętych swoimi kompetencjami oraz w sposób i na warunkach określonych w niniejszym załączniku, aby zapewnić prawidłowe stosowanie przepisów prawa celnego, w szczególności przez zapobieganie działaniom naruszającym takie przepisy, prowadzenie dochodzeń dotyczących takich działań oraz zwalczanie takich działań.

2. Postanowienia niniejszego załącznika stosuje się do organów administracyjnych Stron, które są właściwe w zakresie stosowania niniejszego załącznika. Pomoc ta pozostaje bez uszczerbku dla przepisów ustawowych i wykonawczych Stron regulujących wzajemną pomoc w sprawach karnych oraz nie obejmuje informacji uzyskanych zgodnie z wykonywanymi uprawnieniami na wniosek organu sądowego, chyba że organ ten zezwala na przekazywanie takich informacji.

3. Niniejszy załącznik nie obejmuje pomocy w zakresie odzyskiwania ceł, podatków lub grzywien.

ARTYKUŁ  3

Pomoc na wniosek

1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje wszelkie odpowiednie informacje pozwalające na zapewnienie przez organ wnioskujący prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego, wraz z informacjami dotyczącymi ujawnionych lub planowanych działań, które stanowią lub mogłyby stanowić działania naruszające przepisy prawa celnego.

2. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący informuje organ wnioskujący o tym:

a) czy towary wywiezione z terytorium Strony zostały właściwie przywiezione na terytorium drugiej Strony, wskazując, w stosownych przypadkach, procedurę celną zastosowaną wobec tych towarów; oraz

b) czy towary przywiezione na terytorium Strony zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Strony, wskazując, w stosownych przypadkach, procedurę celną zastosowaną wobec tych towarów.

3. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący podejmuje, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony organu współpracującego, kroki niezbędne do zapewnienia specjalnego nadzoru dotyczącego:

a) osób, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że uczestniczą lub uczestniczyły w działaniach naruszających przepisy prawa celnego;

b) towarów, które są lub mogą być transportowane w taki sposób, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary te mają być wykorzystywane do działań naruszających przepisy prawa celnego;

c) miejsc, w których są lub mogą być gromadzone zapasy towarów w taki sposób, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary te mają być wykorzystywane do działań naruszających przepisy prawa celnego; oraz

d) środków transportu, które są lub mogą być wykorzystywane w taki sposób, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że te środki transportu mają być wykorzystywane do działań naruszających przepisy prawa celnego.

ARTYKUŁ  4

Pomoc z inicjatywy własnej

1. Strony udzielają sobie pomocy, z inicjatywy własnej oraz zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, jeśli uznają to za niezbędne do prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego, poprzez przekazywanie uzyskanych informacji dotyczących zakończonych, planowanych lub trwających działań, które stanowią lub zdają się stanowić działania naruszające przepisy prawa celnego i które mogą być przedmiotem zainteresowania drugiej Strony.

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności:

a) osób, towarów i środków transportu; oraz

b) nowych środków lub metod wykorzystywanych do podejmowania działań naruszających przepisy prawa celnego.

ARTYKUŁ  5

Forma i treść wniosków o pomoc

1. Wnioski o pomoc składane na podstawie niniejszego załącznika sporządza się na piśmie w formie drukowanej albo elektronicznej. Do wniosków dołącza się dokumenty niezbędne do zapewnienia wykonania wniosku. Jeżeli wymaga tego nagła sytuacja, organ współpracujący może przyjąć wnioski ustne, ale takie wnioski muszą zostać natychmiast potwierdzone na piśmie przez organ wnioskujący.

2. Wnioski składane na podstawie ust. 1 muszą zawierać następujące informacje:

a) organ wnioskujący i urzędnik wnioskujący;

b) informacje i rodzaj pomocy będące przedmiotem wniosku;

c) przedmiot wniosku i powód wystąpienia z wnioskiem;

d) przepisy ustawowe i wykonawcze oraz inne instrumenty prawne mające związek z wnioskiem;

e) możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące osób, wobec których prowadzone jest dochodzenie;

f) podsumowanie istotnych faktów oraz już przeprowadzonych postępowań; oraz

g) wszelkie dostępne szczegółowe informacje dodatkowe niezbędne organowi współpracującemu do rozpatrzenia wniosku.

3. Wnioski składa się w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ, przy czym język angielski zawsze jest językiem akceptowanym. Wymóg ten nie ma zastosowania do dokumentów dołączonych do wniosku zgodnie z ust. 1.

4. Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych określonych w ust. 1-3, organ współpracujący może zażądać poprawienia lub uzupełnienia wniosku. Jednocześnie można podjąć środki zabezpieczające.

ARTYKUŁ  6

Wykonywanie wniosków

1. W celu wykonania wniosku o pomoc organ współpracujący podejmuje czynności, w granicach swoich kompetencji i w ramach dostępnych środków oraz tak jakby działał na własny rachunek lub na wniosek innego organu tej samej Strony - dostarczając informacje znajdujące się w jego posiadaniu, prowadząc odpowiednie postępowania lub zlecając przeprowadzenie takich postępowań. Niniejsze postanowienie stosuje się także do innych organów, którym wniosek został przekazany przez organ współpracujący, jeżeli organ ten nie może działać samodzielnie.

2. Wnioski o pomoc wykonuje się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony, do której skierowano wniosek.

ARTYKUŁ  7

Forma przekazywania informacji

1. Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu, w formie pisemnej, wyniki postępowań wraz z odpowiednimi dokumentami, uwierzytelnionymi odpisami lub innymi materiałami. Informacje te mogą być przekazywane w formie elektronicznej.

2. Oryginały dokumentów przekazuje się zgodnie z ograniczeniami prawnymi każdej Strony, wyłącznie na wniosek organu wnioskującego, w przypadkach gdy uwierzytelnione odpisy byłyby niewystarczające. Organ wnioskujący zwraca te oryginały w najwcześniejszym możliwym terminie.

3. Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu, zgodnie z ust. 2, wszelkie informacje dotyczące autentyczności dokumentów wydanych lub poświadczonych przez urzędowe jednostki organizacyjne na jego terytorium przy zgłoszeniu towaru.

ARTYKUŁ  8

Obecność urzędników jednej Strony na terytorium drugiej Strony

1. Należycie upoważnieni urzędnicy Strony mogą, za zgodą drugiej Strony oraz na warunkach określonych przez tę drugą Stronę, przebywać:

a) w biurach organu współpracującego lub innych organów, których to dotyczy, o których mowa w art. 6 ust. 1, w celu uzyskania informacji o działaniach, które stanowią lub mogłyby stanowić działania naruszające przepisy prawa celnego, których organ wnioskujący potrzebuje do celów niniejszego załącznika; oraz

b) przy postępowaniach prowadzonych na terytorium tej drugiej Strony;

2. Obecność upoważnionych urzędników Strony na terytorium drugiej Strony może mieć wyłącznie charakter doradczy. Urzędnicy ci:

a) muszą być w stanie w każdej chwili udowodnić swoją funkcję urzędową;

b) nie mogą nosić munduru ani broni; oraz

c) korzystają z takiej samej ochrony, jaka przysługuje urzędnikom drugiej Strony, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

ARTYKUŁ  9

Doręczanie i powiadamianie

1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący podejmuje, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi, wszelkie działania niezbędne do doręczenia adresatowi mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium podlegającym organowi współpracującemu dokumentów lub powiadomienia takiego adresata o decyzjach organu wnioskującego wchodzących w zakres stosowania niniejszego załącznika.

2. Takie wnioski o doręczenie dokumentów lub powiadomienia o decyzji składa się na piśmie w języku urzędowym organu współpracującego lub w języku akceptowanym przez ten organ.

ARTYKUŁ  10

Automatyczna wymiana informacji

1. W drodze wzajemnego porozumienia zgodnie z art. 15 Strony mogą:

a) dokonywać automatycznej wymiany informacji objętych niniejszym załącznikiem; lub

b) dokonywać wymiany określonych informacji przed przybyciem przesyłek na terytorium drugiej Strony.

2. Realizacja wymiany, o której mowa w lit. a) i b), w tym ustalenia dotyczące rodzaju wymienianych informacji, formatu i częstotliwości przekazywania informacji, odbywa się zgodnie z art. 15.

ARTYKUŁ  11

Wyjątki od obowiązku udzielenia pomocy

1. Można odmówić udzielenia pomocy lub uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych warunków lub wymogów, w przypadkach gdy Strona uzna, że udzielenie pomocy zgodnie z niniejszym załącznikiem:

a) mogłoby naruszać suwerenność Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego skierowano wniosek o udzielenie pomocy zgodnie z niniejszym załącznikiem;

b) mogłoby naruszać porządek publiczny, bezpieczeństwo lub inne podstawowe interesy, w szczególności w przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 5; lub

c) naruszałoby tajemnicę przemysłową, handlową lub zawodową.

2. Organ współpracujący może wstrzymać udzielenie pomocy ze względu na to, że taka pomoc będzie kolidować z trwającymi dochodzeniami, wniesieniem i popieraniem oskarżenia lub postępowaniami. W takim przypadku organ współpracujący konsultuje się z organem wnioskującym, aby ustalić, czy pomoc może zostać udzielona z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ współpracujący.

3. Jeżeli organ wnioskujący występuje o udzielenie pomocy, której sam nie byłby w stanie udzielić, gdyby o to do niego wystąpiono, zwraca na ten fakt uwagę w swoim wniosku. Decyzja o tym, jak odpowiedzieć na taki wniosek, należy wówczas do organu współpracującego.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ współpracujący niezwłocznie przekazuje organowi wnioskującemu swoją decyzję wraz z uzasadnieniem.

ARTYKUŁ  12

Wymiana informacji i poufność

1. Informacje otrzymane na podstawie niniejszego załącznika wykorzystuje się wyłącznie do celów w nim ustanowionych.

2. Wykorzystanie informacji otrzymanych na podstawie niniejszego załącznika w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w związku z działaniami naruszającymi przepisy prawa celnego uznaje się za objęte celami niniejszego załącznika. W związku z tym w swoich aktach dowodowych, sprawozdaniach i zeznaniach oraz w postępowaniach i sprawach przed organami sądowymi lub administracyjnymi każda Strona może wykorzystać jako dowód informacje, które uzyskała, i dokumenty, z którymi zapoznała się zgodnie z niniejszym załącznikiem. Organ współpracujący może zastrzec, że przekazanie informacji lub udzielenie dostępu do dokumentów wymaga powiadomienia go o takim wykorzystaniu.

3. W przypadku gdy jedna Strona chce wykorzystać takie informacje do innych celów niż te określone w niniejszym załączniku, musi uzyskać uprzednią zgodę ma piśmie organu, który je przekazał. Wykorzystanie informacji w ten sposób podlega wówczas wszelkim ograniczeniom określonym przez ten organ.

4. Wszelkie informacje przekazane w dowolnej formie zgodnie z niniejszym załącznikiem mają charakter poufny lub zastrzeżony, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony. Informacje te są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej i korzystają z ochrony, jaką objęte są podobne informacje na podstawie odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych Strony, która otrzymała te informacje. Każda z Strona przekazuje drugiej Stronie informacje na temat swoich mających zastosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych.

5. Dane osobowe mogą być przekazywane wyłącznie zgodnie z przepisami o ochronie danych Strony przekazującej dane. Każda Strona informuje drugą Stronę o swoich przepisach dotyczących ochrony danych i w razie potrzeby dokłada wszelkich starań, aby uzgodnić dodatkowe środki ochrony.

ARTYKUŁ  13

Biegli i świadkowie

Organ współpracujący może upoważnić swoich urzędników do stawienia się, w granicach przyznanego upoważnienia, jako biegli lub świadkowie w postępowaniu sądowym lub administracyjnym w sprawach objętych niniejszym załącznikiem oraz przedstawienia potrzebnych do celów tych postępowań przedmiotów i dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów. Wniosek o stawiennictwo musi wskazywać, przed jakim organem sądowym lub administracyjnym urzędnik będzie musiał się stawić, w jakiej sprawie oraz z jakiego tytułu lub w jakim charakterze urzędnik ten będzie przesłuchiwany.

ARTYKUŁ  14

Wydatki związane z udzieleniem pomocy

1. Strony zrzekają się wszelkich roszczeń o zwrot kosztów poniesionych w związku z wykonaniem niniejszego załącznika, z wyjątkiem, w stosownych przypadkach, wynagrodzeń wypłacanych biegłym, świadkom, tłumaczom ustnym lub pisemnym.

2. Wypłata wynagrodzenia nie dotyczy pracowników administracji publicznej.

3. Jeżeli do wykonania wniosku niezbędne są wydatki o charakterze nadzwyczajnym, Strony określają zasady i warunki, na jakich wniosek zostanie wykonany, a także sposób pokrycia takich kosztów.

ARTYKUŁ  15

Wykonanie

1. Wykonanie niniejszego załącznika powierza się, z jednej strony, organom celnym Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, a z drugiej strony, odpowiednio właściwym służbom Komisji Europejskiej i organom celnym państw członkowskich Unii Europejskiej. Te organy i służby decydują w sprawach związanych ze wszystkimi środkami praktycznymi i uzgodnieniami niezbędnymi do wykonania niniejszego załącznika, z uwzględnieniem ich mających zastosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych, w szczególności tych dotyczących ochrony danych osobowych.

2. Każda Strona informuje drugą Stronę o szczegółowych środkach wykonawczych, które podejmuje zgodnie z postanowieniami niniejszego załącznika, w szczególności w odniesieniu do należycie upoważnionych służb i urzędników wyznaczonych jako podmioty właściwe do przesyłania i otrzymywania informacji, o których mowa w niniejszym załączniku.

3. Na terytorium Unii Europejskiej niniejszy załącznik nie ma wpływu na przekazywanie informacji uzyskanych na podstawie niniejszego załącznika między właściwymi służbami Komisji Europejskiej a organami celnymi państw członkowskich Unii Europejskiej.

ARTYKUŁ  16

Inne umowy

Niniejszy załącznik ma pierwszeństwo przed dwustronnymi umowami o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, które zostały lub mogą zostać zawarte między poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej a MERCOSUR lub Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR, w zakresie, w jakim postanowienia tych umów są niezgodne z postanowieniami niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  17

Konsultacje

Strony konsultują się w ramach Podkomitetu ds. Ceł, Ułatwień w Handlu i Reguł Pochodzenia, o którym mowa w art. 12.21 niniejszej Umowy, w celu rozstrzygnięcia wszelkich spraw, które mogą wyniknąć w związku ze stosowaniem lub wykonaniem niniejszego załącznika.

ZAŁĄCZNIK  13-A

SEKCJA  A

WYKAZ DZIEDZIN

Do celów art. 13.8 ust. 6 Strony uzgadniają następujący wykaz dziedzin:

a) aspekty bezpieczeństwa dotyczące urządzeń elektrycznych i elektronicznych zgodnie z definicją zawartą w pkt 1 lit. a) sekcji B niniejszego załącznika;

b) kompatybilność elektromagnetyczna urządzeń zgodnie z definicją zawartą w pkt 1 lit. b) sekcji B niniejszego załącznika;

c) efektywność energetyczna produktów objętych niniejszym załącznikiem, przywożonych z Unii Europejskiej na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, z wyłączeniem przeładunków; oraz

d) ograniczenie stosowania niektórych substancji niebezpiecznych w urządzeniach elektrycznych i elektronicznych.

SEKCJA  B

DEFINICJE

1. Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

a) "aspekty bezpieczeństwa dotyczące urządzeń elektrycznych i elektronicznych" oznaczają aspekty bezpieczeństwa dotyczące urządzeń, których prawidłowe działanie jest uzależnione od prądu, oraz urządzeń służących do wytwarzania, przesyłu i pomiaru prądu, które są przeznaczone do użytku przy napięciu od 50 (pięćdziesięciu) do 1 000 (tysiąca) V w przypadku prądu przemiennego i od 75 (siedemdziesięciu pięciu) do 1 500 (tysiąca pięciuset) V w przypadku prądu stałego, a także urządzeń, które celowo emitują lub odbierają fale elektromagnetyczne o częstotliwościach niższych niż 3 000 (trzy tysiące) GHz do celów radiokomunikacji lub radiolokacji, z wyjątkiem:

(i) urządzeń przeznaczonych do użytku w atmosferze wybuchowej;

(ii) urządzeń przeznaczonych do użytku w radiologii lub do celów medycznych;

(iii) części elektrycznych dźwigów osobowych i towarowych;

(iv) urządzeń radiowych wykorzystywanych przez krótkofalowców;

(v) liczników energii elektrycznej;

(vi) wtyczek i gniazd do użytku domowego;

(vii) urządzeń sterujących do ogrodzeń pod napięciem;

(viii) zabawek;

(ix) specjalistycznych urządzeń morskich, kolejowych, lotniczych i samochodowych;

(x) specjalnie skonstruowanych zestawów do przeprowadzania badań, używanych przez specjalistów wyłącznie w jednostkach badawczo-rozwojowych do tych celów;

(xi) wyrobów budowlanych do trwałego montażu w budynkach lub obiektach inżynierii lądowej i wodnej, których działanie ma wpływ na działanie budynku lub obiektów inżynierii lądowej i wodnej, takich jak kable, alarmy przeciwpożarowe i drzwi elektryczne; oraz

(xii) maszyn zdefiniowanych jako zespół składający się z co najmniej 1 (jednej) części ruchomej, napędzanych przez układ napędowy wykorzystujący co najmniej jedno źródło energii, takie jak energia cieplna, elektryczna, pneumatyczna, hydrauliczna lub mechaniczna, skonstruowanych i sterowanych w taki sposób, aby funkcjonowały jako integralna całość, innych niż zwykłe wyposażenie biurowe, sprzęt audio i wideo, urządzenia gospodarstwa domowego, sprzęt informatyczny, silniki elektryczne, a także aparatura rozdzielcza i sterownicza niskiego napięcia;

b) "kompatybilność elektromagnetyczna urządzeń" oznacza kompatybilność elektromagnetyczną (w kontekście zakłóceń i odporności) urządzeń, których prawidłowe działanie jest uzależnione od prądu lub pól elektromagnetycznych, oraz urządzeń służących do wytwarzania, przesyłu i pomiaru prądu, z wyjątkiem:

(i) urządzeń przeznaczonych do użytku w atmosferze wybuchowej;

(ii) urządzeń przeznaczonych do użytku w celach radiologicznych lub medycznych;

(iii) części elektrycznych dźwigów osobowych i towarowych;

(iv) urządzeń radiowych wykorzystywanych przez krótkofalowców;

(v) specjalistycznych urządzeń morskich, kolejowych, lotniczych i samochodowych;

(vi) przyrządów pomiarowych;

(vii) wag nieautomatycznych;

(viii) urządzeń, które są z założenia nieszkodliwe; oraz

(ix) specjalnie skonstruowanych zestawów do przeprowadzania badań, używanych przez specjalistów wyłącznie w jednostkach badawczo-rozwojowych do tych celów;

c) "efektywność energetyczna" oznacza stosunek uzyskanych wyników, usług, towarów lub energii do nakładów energii w produkcie, który ma wpływ na zużycie energii podczas użytkowania.

2. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że niniejszy załącznik nie obejmuje statków powietrznych, statków, taboru kolejowego, pojazdów silnikowych ani ich specjalistycznego wyposażania w całości ani ich części.

ZAŁĄCZNIK  13-B

DOTYCZĄCY POJAZDÓW SILNIKOWYCH, ICH WYPOSAŻENIA I CZĘŚCI

SEKCJA  A

POSTANOWIENIA OGÓLNE

PODSEKCJA  1

DEFINICJE

1. Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

a) "Porozumienie z 1958 r." oznacza Porozumienie dotyczące przyjęcia zharmonizowanych regulaminów technicznych Organizacji Narodów Zjednoczonych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w tych pojazdach, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych regulaminów Organizacji Narodów Zjednoczonych, sporządzone w Genewie dnia 20 marca 1958 r., zarządzane przez Grupę Roboczą 29, oraz wszystkie późniejsze jego zmiany i aktualizacje;

b) "HS 2017" oznacza wersję nomenklatury systemu zharmonizowanego z 2017 r., wydaną przez Światową Organizację Celną;

c) "regulaminy ONZ" oznaczają regulaminy techniczne przyjęte zgodnie z Porozumieniem z 1958 r.; oraz

d) "WP.29" oznacza Światowe Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów, działające w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (zwanej dalej "EKG ONZ").

2. Pojęcia stosowane w niniejszym załączniku mają takie samo znaczenie jak pojęcia zdefiniowane w Porozumieniu z 1958 r. lub w załączniku 1 do Porozumienia w sprawie TBT.

PODSEKCJA  2

POSTANOWIENIA WSTĘPNE

1. Strony niniejszym uznają prawo każdej Strony do określania pożądanego przez nią poziomu ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, środowiska i konsumentów.

2. Niniejszy załącznik stosuje się do handlu między Stronami wszystkimi kategoriami pojazdów drogowych z własnym napędem, w tym samochodami, autobusami, motocyklami, samochodami dostawczymi i samochodami ciężarowymi, wraz z ich wyposażeniem i częściami, objętych między innymi działami 40, 84, 85, 87, 90 i 94 HS 2017 (zwanymi dalej "produktami objętymi niniejszym załącznikiem").

3. W odniesieniu do produktów objętych niniejszym załącznikiem cele niniejszego załącznika są następujące:

a) wyeliminowanie zbędnych barier technicznych w handlu dwustronnym i zapobieganie im oraz uproszczenie, w miarę możliwości, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności;

b) ustanowienie konkurencyjnych warunków rynkowych w oparciu o zasady otwartości, niedyskryminacji i przejrzystości; oraz

c) wzmacnianie współpracy w celu sprzyjania stałemu, korzystnemu dla obu Stron rozwojowi handlu.

4. Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR uznają regulaminy ONZ za przydatny punkt odniesienia do przygotowania i przyjęcia swoich regulaminów i procedur oceny zgodności produktów objętych niniejszym załącznikiem. Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR zachowują prawo do wprowadzania regulacji w oparciu o inne dokumenty niż regulaminy ONZ.

SEKCJA  B

POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE DOSTĘPU DO RYNKU

1. W odniesieniu do wymogów zawartych w przepisach ustawowych i wykonawczych Strony, która nie jest Umawiającą się Stroną Porozumienia z 1958 r., zawierających odniesienie do regulaminów ONZ wymienionych w dodatku 13-B-1 lub w pełni uwzględniających te regulaminy, Strona ta uznaje, zgodnie z tymi wymogami, sprawozdania z badań sporządzone przez drugą Stronę w ramach systemu homologacji typu ONZ w celu udowodnienia zgodności z odpowiednimi wymogami technicznymi. W takich przypadkach Strona uznająca sprawozdania z badań zapewnia sprawne przeprowadzenie procedur wydawania świadectw przewidzianych prawem krajowym na podstawie uznania tych sprawozdań. Jeżeli laboratorium jest akredytowane do odpowiedniego zakresu przez jednostkę akredytującą będącą członkiem ILAC, podczas tych badań nie jest wymagana obecność urzędnika upoważnionego przez organ Strony uznającej sprawozdania z badań. Stosowne opłaty publiczne powinny być proporcjonalne do świadczonej usługi.

2. Jeżeli zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strona, która nie jest Umawiającą się Stroną Porozumienia z 1958 r., uznaje - jako dowód zgodności z jejwymogami technicznymi do celów wydania odpowiednich świadectw przewidzianych prawem krajowym - świadectwa wydane przez drugą Stronę w ramach systemu homologacji typu ONZ lub, w przypadku homologacji typu całego pojazdu, również świadectwa wydane w ramach systemu homologacji typu Unii Europejskiej, wykaz tych wymogów określonych przez Stronę uznającą świadectwa zgodnie z jej własną poprzednią analizą i kryteriami technicznymi znajduje się w dodatku 13-B-2.

3. Wykaz wymogów objętych pkt 1 i 2 niniejszej sekcji, ustalony przez każdą Stronę zgodnie z jej własną poprzednią analizą i kryteriami technicznymi, znajduje się w dodatkach 13-B-1 i 13-B-2. W razie potrzeby, zgodnie z jej własną poprzednią analizą i kryteriami technicznymi, każda Strona aktualizuje swoje odpowiednie wykazy. Aktualizacje są udostępniane publicznie bezpłatnie w internecie i przekazywane przez koordynatora ds. rozdziału TBT Strony dokonującej aktualizacji koordynatorowi ds. rozdziału TBT drugiej Strony.

4. Obowiązki Strony wynikające z pkt 1, 2 i 3 niniejszej sekcji pozostają bez uszczerbku dla jej prawa do stosowania dostępnych krajowych środków naprawczych, w tym, w stosownych przypadkach, cofnięcia uznania sprawozdania z badań, na niedyskryminujących zasadach.

5. Jeżeli jedna Strona zmienia swoje przepisy techniczne lub procedury oceny zgodności wymienione w dodatkach 13-B-1 i 13-B-2, powiadamia o tym uprzednio drugą Stronę. Uznanie wyników badania lub świadectwa pozostaje ważne do czasu wejścia w życie zmienionego rozporządzenia lub zmienionych procedur.

6. Sprawozdania z badań sporządzone przez laboratoria znajdujące się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, które są oddziałami lub podwykonawcami laboratoriów mających siedzibę w Unii Europejskiej i wyznaczonych przez Unię Europejską w ramach systemów homologacji typu Unii Europejskiej i ONZ, są uznawane w Unii Europejskiej zgodnie z mającymi zastosowanie wymogami prawnymi, a procedura wydawania odpowiedniego świadectwa Unii Europejskiej lub ONZ musi przebiegać sprawnie. Do celów przejrzystości wykaz tych laboratoriów jest bezpłatnie udostępniany publicznie, aktualizowany i przekazywany koordynatorowi ds. rozdziału TBT przez koordynatora ds. rozdziału TBT Strony publikującej wykaz. Pozostaje to bez uszczerbku dla obowiązków Strony będącej Umawiającą się Stroną Porozumienia z 1958 r. w zakresie uznawania sprawozdań z badań i świadectw wydanych przez laboratoria wyznaczone na podstawie systemów homologacji typu ONZ, w tym ich oddziały lub podwykonawców, zgodnie z wymogami prawnymi określonymi w tym Porozumieniu.

7. Każda Strona powstrzymuje się od niweczenia lub naruszania korzyści należnych drugiej Stronie na podstawie niniejszego załącznika w drodze przyjęcia lub utrzymywania szczególnych środków regulacyjnych dla produktów objętych niniejszym załącznikiem. Pozostaje to bez uszczerbku dla prawa Stron do przyjmowania środków w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochrony środowiska lub zdrowia publicznego oraz zapobiegania podstępnym praktykom.

SEKCJA  C

WSPÓŁPRACA

1. Strony dążą do wymiany informacji, współpracy i prowadzenia otwartego i stałego dialogu na temat swoich przepisów technicznych i procedur oceny zgodności związanych z bezpieczeństwem pojazdów silnikowych i ochroną środowiska. Obszary współpracy wchodzące w zakres niniejszego punktu mogą obejmować w szczególności:

a) opracowywanie, ustanawianie i przeglądy powdrożeniowe przepisów technicznych, procedur oceny zgodności lub powiązanych standardów;

b) opracowanie i upowszechnienie informacji dla konsumentów na temat regulacji w zakresie pojazdów silnikowych lub powiązanych standardów;

c) nadzór rynku dotyczący identyfikowania wad związanych z bezpieczeństwem lub emisją oraz dotyczący nieprzestrzegania regulacji technicznych;

d) plany prac regulacyjnych w zakresie przepisów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów silnikowych i ochrony środowiska;

e) informacje na temat oceny nowych technologii lub nowych funkcji, które mają zostać użyte w pojazdach; oraz

f) wspólne analizy oraz opracowywanie metodyki i podejść, które są dla obu Stron korzystne, praktyczne i dogodne, w celu wspierania i ułatwiania opracowywania regulacji technicznych w zakresie pojazdów silnikowych lub powiązanych standardów.

2. Strony wspierają tworzenie na terytoriach Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR oddziałów i podwykonawców laboratoriów akredytowanych w ramach systemu homologacji typu EKG ONZ. Aby zachęcić do zwiększenia liczby takich laboratoriów w MERCOSUR, Unia Europejska między innymi publikuje i regularnie aktualizuje wykaz takich oddziałów i laboratoriów oraz, na wniosek, udziela wytycznych dotyczących akredytacji. Strony współpracują w celu rozpowszechnienia postanowień sekcji B pkt 6 niniejszego załącznika zarówno wśród laboratoriów EKG ONZ, jak i producentów produktów objętych niniejszym załącznikiem.

SEKCJA  D

WYKONANIE

1. Strony współpracują oraz wymieniają informacje we wszelkich kwestiach istotnych dla wykonania niniejszego załącznika w Podkomitecie ds. Handlu Towarami, o którym mowa w art. 13.14 niniejszej Umowy.

Dodatek  13-B-1

WYKAZ UZNAWANYCH SPRAWOZDAŃ Z BADAŃ ZGODNIE Z PKT 1 SEKCJI B ZAŁĄCZNIKA 13-B

	Argentyna
Numer regulaminu Organizacji Narodów Zjednoczonych	Tytuł regulaminu Organizacji Narodów Zjednoczonych
nr 1	Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł głównych samochodowych z asymetrycznymi światłami mijania lub drogowymi i żarówkami kategorii R2 lub HS1
nr 3.02	Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń odblaskowych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep
nr 4	Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń do oświetlania tylnych tablic rejestracyjnych pojazdów o napędzie silnikowym i ich przyczep
nr 7.02	Jednolite przepisy dotyczące homologacji przednich i tylnych świateł pozycyjnych, świateł hamowania oraz świateł obrysowych pojazdów silnikowych (z wyjątkiem motocykli) i ich przyczep
nr 8	Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł głównych pojazdów samochodowych z asymetrycznymi światłami mijania lub drogowymi i z żarówkami halogenowymi (H1, H2, H3, HB3, HB4, H7, H8, H9, HIR1, HIR2 lub H11)
nr 11.02	Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów samochodowych w zakresie zamków i elementów mocowania drzwi
nr 12	Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie zabezpieczenia kierowcy przed uderzeniem w układ kierowniczy w przypadku zderzenia
nr 12.03	Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie zabezpieczenia kierowcy przed uderzeniem w układ kierowniczy w przypadku zderzenia
nr 13.07/13.09/13.11	Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii M, N i O w zakresie hamowania
nr 13H.00	Jednolite przepisy dotyczące homologacji samochodów osobowych w zakresie hamowania
nr 14.03/14.06	Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do kotwiczeń pasów bezpieczeństwa
nr 16.04/16.05	Jednolite przepisy dotyczące homologacji: I. Pasów bezpieczeństwa, urządzeń przytrzymujących, urządzeń przytrzymujących dla dzieci oraz urządzeń przytrzymujących ISOFIX dla dzieci przeznaczonych dla osób znajdujących się w pojazdach silnikowych; II. Pojazdów wyposażonych w pasy bezpieczeństwa, urządzeń przypominających o zapięciu pasów, urządzeń przytrzymujących, urządzeń przytrzymujących dla dzieci, urządzeń przytrzymujących ISOFIX dla dzieci oraz urządzeń przytrzymujących i-Size dla dzieci

Dodatek  13-B-2

WYKAZ UZNAWANYCH ŚWIADECTW ZGODNIE Z PKT 2 SEKCJI B ZAŁĄCZNIKA 13-B

Argentyna

(i) Homologacja typu całego pojazdu Wspólnoty Europejskiej

W przypadku: pojazdów kategorii M₁, M₂, N₁, N₂ i N₃, w zakresie ograniczonym do wymogów bezpieczeństwa czynnego i biernego pojazdów, na warunkach określonych w rezolucji nr 15 z dnia 31 stycznia 2019 r. dawnej SECRETARÍA DE INDUSTRIA dawnej MINISTERIO DE PRODUCCIÓN Y TRABAJO Argentyny i w aktach uzupełniających.

(ii) Inne świadectwa homologacji typu ONZ; (Miejsce na ewentualne przyszłe zmiany niniejszego dodatku zgodnie z pkt 2, 3 i 5 sekcji B załącznika 13-B).

Brazylia

Brak.

Paragwaj

Brak.

Urugwaj

W odniesieniu do każdego regulaminu ONZ określonego przez Urugwaj w dodatku 5-B-1 odpowiednie świadectwa wydane w ramach systemu homologacji typu ONZ uznaje się za dowód zgodności z wymogami krajowymi. Pozostaje to bez uszczerbku dla dodatkowych wymogów oceny zgodności, które mogą zostać nałożone na mocy przepisów krajowych określonych poniżej w odniesieniu do każdego regulaminu ONZ:

(i) regulaminy ONZ nr 13, 13H, 14, 16, 17, 25, 80, 94 i 145: dekret nr 81/014 z późniejszymi zmianami, ustawa regulacyjna nr 19.061 z dnia 6 stycznia 2013 r. w sprawie przepisów ruchu drogowego i bezpieczeństwa ruchu drogowego.

(ii) regulaminy ONZ nr 44 i 129: rozdział I załącznika I do dekretu nr 81/014, ustawa regulacyjna nr 19.061 z dnia 6 stycznia 2013 r. w sprawie przepisów ruchu drogowego i bezpieczeństwa ruchu drogowego, zmieniona dekretem nr 8/024.

(iii) regulamin ONZ nr 75; dekret nr 213/017, który zatwierdza przepisy techniczne dotyczące nowych opon motocyklowych i motorowerów.

(iv) regulaminy ONZ nr 49 i 83: dekrety nr 135/021 i 362/022, które zatwierdzają i zmieniają odpowiednio rozporządzenie w sprawie jakości powietrza.

(v) regulamin ONZ nr 101; uchwały Ministerstwa Przemysłu, Energii i Górnictwa z dnia 17 marca 2023 r. i 25 października 2024 r., w których określono procedury oceny zgodności na potrzeby etykietowania efektywności energetycznej nowych pojazdów.

ZAŁĄCZNIK  14-A

UZNAWANIE STREF, KOMPARTMENTÓW I STATUSU AGROFAGA

1. Zgodnie z postanowieniami art. 14.10 Strona dokonująca wywozu ubiegająca się o uznanie przez Stronę dokonującą przywozu swoich stref i kompartmentów, w tym w stosownych przypadkach obszarów wolnych od agrofaga lub obszarów wolnych od chorób, obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub agrofaga oraz stref chronionych, powiadamia Stronę dokonującą przywozu o swoim wniosku o uznanie.

2. Strony powiadamiają się o wszelkich zmianach środków wskazanych w pkt 1, które odnoszą się do choroby lub agrofaga. Jeżeli Strona dokonująca przywozu zażądała dodatkowych gwarancji, takie dodatkowe gwarancje mogą, w świetle takiego powiadomienia, zostać zmienione lub wycofane.

3. Do powiadomienia, o którym mowa w pkt 1, muszą zostać dołączone wyjaśnienie uzasadniające wniosek o uznanie strefy i kompartmentu oraz inne uzupełniające dane określające w szczególności:

a) w odniesieniu do zdrowia zwierząt:

(i) charakter choroby oraz historię jej występowania na terytorium Strony dokonującej wywozu;

(ii) wyniki testów nadzoru, oparte na badaniach serologicznych, mikrobiologicznych, patologicznych lub epidemiologicznych oraz okres, w którym prowadzono nadzór;

(iii) wskazanie, czy konieczne jest powiadomienie właściwych organów o chorobie;

(iv) w stosownych przypadkach, okres, w którym zakazano szczepień przeciwko tej chorobie oraz obszar geograficzny objęty zakazem; oraz

(v) środki SPS podjęte w celu stwierdzenia braku choroby;

b) w odniesieniu do zdrowia roślin:

(i) wykaz regulowanych agrofagów ustanowiony na podstawie art. 14.10 ust. 10, w tym regulowanych agrofagów kwarantannowych i regulowanych agrofagów niekwarantannowych, obejmujący:

(A) regulowane agrofagi kwarantannowe: agrofagi o potencjalnym znaczeniu gospodarczym, w przypadku których nie wiadomo, czy występują w jakiekolwiek części terytorium Strony dokonującej wywozu;

(B) regulowane agrofagi kwarantannowe: agrofagi o potencjalnym znaczeniu gospodarczym, które występują, ale nie są szeroko rozpowszechnione na terytorium Strony dokonującej wywozu i są kontrolowane;

(C) regulowane agrofagi niekwarantannowe; oraz

(D) w stosownych przypadkach agrofagi, których występowania nie stwierdzono na obszarach wolnych od agrofaga, na których obowiązują wymogi prawne dotyczące utrzymania statusu obszaru wolnego od agrofaga (strefy chronione), w tym wymogi dotyczące przemieszczania i przywozu roślin żywicielskich.

4. Wszelkie zmiany w wykazie regulowanych agrofagów kwarantannowych i regulowanych agrofagów niekwarantanno- wych ustanowionym w pkt 3 lit. b) ppkt (i) muszą opierać się na probabilistycznej ocenie ryzyka lub odpowiednich informacjach technicznych i być przekazywane drugiej Stronie zgodnie z art. 14.11.

ZAŁĄCZNIK  17-A

DWUSTRONNE ŚRODKI OCHRONNE DOTYCZĄCE POJAZDÓW KLASYFIKOWANYCH DO POZYCJI HS 8703 i 8704

SEKCJA  A

DEFINICJE

ARTYKUŁ  1

Definicje

Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

a) "dwustronny środek ochronny dotyczący pojazdów" oznacza dwustronny środek ochronny dotyczący pojazdów klasyfikowanych do pozycji HS 8703 i 8704, jak określono w niniejszym załączniku;

b) "właściwy organ dochodzeniowy" oznacza:

(i) w przypadku Unii Europejskiej - Komisję Europejską; oraz

(ii) w przypadku MERCOSUR:

A) w przypadku Argentyny - Secretaría de Industria y Comercio del Ministerio de Economía lub jego następcę;

B) w przypadku Brazylii - Secretaria de Comércio Exterior of the Ministério do Desenvolvimento, Indústria, Comércio e Serviços lub jego następcę;

C) w przypadku Paragwaju - Ministerio de Industria y Comercio lub jego następcę; oraz

D) w przypadku Urugwaju - Asesoría de Política Comercial del Ministerio de Economía y Finanzas lub jego następcę;

c) "krajowy przemysł pojazdów" oznacza łącznie wszystkich producentów pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych działających na terytorium Strony lub, w przypadku ich braku, tych producentów, których łączna produkcja pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi zazwyczaj ponad 50 % (pięćdziesiąt procent), a w wyjątkowych okolicznościach nie mniej niż 25 % (dwadzieścia pięć procent) łącznej produkcji tych pojazdów;

d) "szkoda" oznacza istotną szkodę dla przemysłu krajowego, groźbę wystąpienia istotnej szkody dla przemysłu krajowego lub istotne opóźnienie powstawania takiego przemysłu;

e) "zainteresowane strony" obejmują:

(i) eksporterów lub zagranicznych producentów lub importerów pojazdu stanowiącego przedmiot dochodzenia lub stowarzyszenie handlowe lub gospodarcze, w którym większość stanowią członkowie będący producentami, eksporterami lub importerami takiego pojazdu;

(ii) rząd Strony dokonującej wywozu; oraz

(iii) producentów pojazdu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego na terytorium Strony dokonującej przywozu lub stowarzyszenie handlowo-gospodarcze, którego większość członków produkuje pojazd podobny lub bezpośrednio konkurencyjny na terytorium Strony dokonującej przywozu;

powyższa lista nie wyklucza, by Strony dopuściły strony, krajowe lub zagraniczne, inne niż wskazane powyżej, do włączenia ich w charakterze zainteresowanych stron;

f) "pojazd podobny lub bezpośrednio konkurencyjny" oznacza:

(i) pojazd identyczny, czyli taki sam pod każdym względem z danym pojazdem;

(ii) inny pojazd, który choć nie jest taki sam pod każdym względem, to ma cechy ściśle zbliżone do cech danego pojazdu; lub

(iii) pojazd, który bezpośrednio konkuruje na rynku krajowym Strony dokonującej przywozu, biorąc pod uwagę jego stopień substytucyjności, podstawowe właściwości fizyczne i specyfikacje techniczne, końcowe zastosowania i kanały dystrybucji;

powyższa lista czynników nie jest wyczerpująca, a żaden pojedynczy czynnik spośród wymienionych, ani kilka z nich, nie musi stanowić decydującej wskazówki; oraz

g) "okres przejściowy" oznacza:

(i) 12 (dwanaście) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do pojazdów, dla których w harmonogramie znoszenia ceł określonym w załączniku 10-A Strony stosującej środki przewidziano zniesienie ceł w czasie krótszym niż 10 (dziesięć) lat;

(ii) 18 (osiemnaście) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do pojazdów, dla których w harmonogramie znoszenia ceł określonym w załączniku 10-A Strony stosującej środki przewidziano zniesienie ceł w ciągu 10 (dziesięciu) lub 15 (piętnastu) lat;

(iii) 20 (dwadzieścia) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do pojazdów, dla których w harmonogramie znoszenia ceł określonym w załączniku 10-A Strony stosującej środki przewidziano zniesienie ceł w ciągu 18 (osiemnastu) lat; lub

(iv) 25 (dwadzieścia pięć) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w odniesieniu do pojazdów, dla których w harmonogramie znoszenia ceł określonym w załączniku 10-A Strony stosującej środki przewidziano zniesienie ceł w ciągu 25 (dwudziestu pięciu) lat lub w dłuższym czasie.

SEKCJA  B

WARUNKI STOSOWANIA DWUSTRONNYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH DOTYCZĄCYCH POJAZDÓW KLASYFIKOWANYCH DO POZYCJI HS 8703 i 8704

ARTYKUŁ  2

Stosowanie dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

1. W celu zachowania istniejących poziomów inwestycji zagranicznych w sektorze motoryzacyjnym oraz bez uszczerbku dla praw i obowiązków, o których mowa w rozdziale 16 niniejszej Umowy, Strony mogą, w wyjątkowych okolicznościach, stosować dwustronne środki ochronne na warunkach określonych w niniejszej sekcji, jeżeli po dniu wejścia w życie niniejszej Umowy przywóz pojazdów klasyfikowanych do pozycji HS 8703 i 8704 na preferencyjnych warunkach wzrósł w takich rozmiarach, w ujęciu bezwzględnym lub w stosunku do krajowej produkcji lub konsumpcji, oraz na takich warunkach, że powoduje on szkodę dla krajowego przemysłu pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych Strony dokonującej przywozu.

2. Dwustronne środki ochronne w odniesieniu do pojazdów stosuje się wyłącznie w zakresie niezbędnym do zapobieżenia szkodzie lub jej naprawienia.

3. Dwustronne środki ochronne w odniesieniu do pojazdów stosuje się po przeprowadzeniu dochodzenia przez właściwe organy dochodzeniowe Strony dokonującej przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi w niniejszym załączniku.

4. Stosowanie dwustronnych środków ochronnych w odniesieniu do pojazdów nie pociąga za sobą żadnego środka rekompensaty handlowej.

ARTYKUŁ  3

Ramy czasowe stosowania dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

Strona nie stosuje, nie przedłuża ani nie utrzymuje w mocy dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów po upływie okresu przejściowego.

ARTYKUŁ  4

Warunki i ograniczenia

1. MERCOSUR może stosować dwustronne środki ochronne w odniesieniu do pojazdów przywożonych z Unii Europejskiej:

a) jako jeden podmiot, pod warunkiem że spełnione zostały wszystkie wymogi dotyczące stwierdzenia istnienia szkody spowodowanej przywozem pojazdu na preferencyjnych warunkach, na podstawie warunków stosowanych do MERCOSUR; lub

b) w imieniu Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, w którym to przypadku wymogi dotyczące stwierdzenia istnienia szkody spowodowanej przywozem pojazdu na preferencyjnych warunkach opierają się na warunkach panujących w danym Państwie-Sygnatariuszu MERCOSUR lub Państwach-Sygnatariuszach MERCOSUR; a środek ogranicza się do tego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub tych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR. Przyjęcie przez MERCOSUR dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów w imieniu Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR nie stoi na przeszkodzie, aby inne Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR przyjęło w późniejszym okresie środek dotyczący tego samego pojazdu.

2. Unia Europejska może stosować dwustronne środki ochronne w odniesieniu do pojazdów przywożonych z MERCOSUR jako jednego podmiotu lub z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, jeżeli szkoda jest spowodowana przywozem pojazdów na preferencyjnych warunkach.

3. W przypadku gdy Unia Europejska ustali, że środek ma być stosowany do MERCOSUR jako jednego podmiotu, Paragwaj nie jest objęty stosowaniem tego środka, chyba że dochodzenie wykaże, że istnienie szkody jest spowodowane również przywozem pojazdów z Paragwaju na preferencyjnych warunkach.

SEKCJA  C

FORMA I OKRES STOSOWANIA DWUSTRONNYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH DOTYCZĄCYCH POJAZDÓW KLASYFIKOWANYCH DO POZYCJI HS 8703 i 8704

ARTYKUŁ  5

Forma dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

1. Dwustronne środki ochronne dotyczące pojazdów przyjęte na podstawie niniejszego załącznika obejmują:

a) tymczasowe zawieszenie harmonogramu znoszenia ceł dla danego pojazdu, o którym mowa w załączniku 10-A; lub

b) tymczasowe obniżenie preferencji taryfowych dla danego pojazdu, tak aby stawka celna nie przekraczała mniejszej z następujących wartości:

(i) stawki celnej nałożonej na dany pojazd stosowanej względem kraju najbardziej uprzywilejowanego, obowiązującej w momencie wprowadzenia środka; oraz

(ii) podstawowej stawki celnej nałożonej na pojazd, o którym mowa w załączniku 10-A.

2. W przypadku przyjęcia dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów, o których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, Strona powinna zapewnić zachowanie historycznych przepływów handlowych, które nie powodują szkody dla przemysłu krajowego Strony dokonującej przywozu. Strona, która stosuje dwustronny środek ochronny dotyczący pojazdów, ustanawia kontyngent przywozowy na dany produkt, w ramach którego produkt ten nadal korzysta z uzgodnionej preferencji ustanowionej na podstawie niniejszej Umowy. Kontyngent przywozowy nie może być niższy niż średni przywóz danego produktu w okresie trzydziestu sześciu (36) miesięcy poprzedzających ostatnie dwanaście (12) miesięcy gromadzenia danych do celów dochodzenia w celu ustalenia szkody.

ARTYKUŁ  6

Margines preferencji

Po zakończeniu stosowania dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów margines preferencji jest marginesem, który miałby zastosowanie do pojazdu w przypadku braku środka na podstawie załącznika 10-A.

ARTYKUŁ  7

Okres stosowania dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

Dwustronne środki ochronne w odniesieniu do pojazdów stosuje się jedynie przez okres niezbędny do zapobieżenia szkodzie lub jej naprawienia oraz do ułatwienia dostosowania przemysłu krajowego. Okres ten, łącznie z okresem stosowania środka tymczasowego, nie może przekroczyć 3 (trzech) lat.

ARTYKUŁ  8

Przedłużenie stosowania dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

1. Stosowanie dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów może zostać jednokrotnie przedłużone na okres nie dłuższy niż dwa lata, jeżeli ustalono, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym załączniku, że istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponownego wystąpienia szkody w przypadku zniesienia lub zmiany środka. Środek, którego stosowanie przedłużono, nie może być bardziej restrykcyjny niż był na koniec pierwotnego okresu stosowania.

2. W odniesieniu do przywozu pojazdów, które były przedmiotem dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów, nie stosuje się ponownie takich środków, chyba że upłynął okres równy połowie całkowitego okresu obowiązywania poprzedniego dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów.

SEKCJA  D

PROCEDURY DOTYCZĄCE DOCHODZENIA I PRZEJRZYSTOŚCI

ARTYKUŁ  9

Dochodzenie

1. Prowadząc dochodzenie w celu ustalenia, czy zwiększony przywóz spowodował szkodę dla krajowego przemysłu pojazdów, o którym mowa w art. 2 niniejszego załącznika, właściwy organ dochodzeniowy ocenia wszystkie istotne obiektywne i wymierne czynniki mające wpływ na sytuację tego przemysłu, w szczególności tempo i wielkość wzrostu przywozu danego pojazdu w ujęciu bezwzględnym i względnym; udział w rynku krajowym przejęty przez zwiększony przywóz oraz zmiany liczby zatrudnionych pracowników, dostępnych mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych w przemyśle pojazdów, sprzedaży, w tym cen, produkcji, wydajności, zysków i strat. Niniejsza lista nie jest wyczerpująca, ani też żaden pojedynczy czynnik spośród wymienionych, lub kilka z nich, nie musi koniecznie stanowić decydującej wskazówki.

2. Właściwy organ dochodzeniowy musi wykazać, na podstawie obiektywnych dowodów, istnienie związku przyczynowego między wzrostem przywozu danego pojazdu a szkodą. Właściwy organ dochodzeniowy musi również ocenić wszystkie znane czynniki, inne niż zwiększony przywóz na warunkach preferencyjnych wynikających z niniejszej Umowy, które mogą jednocześnie wyrządzać szkodę przemysłowi krajowemu. Skutków wywołanych przez wzrost przywozu danych pojazdów z innych krajów nie można przypisywać przywozowi na warunkach preferencyjnych.

3. Prowadząc dochodzenie w sprawie szkody, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ dochodzeniowy powinien zgromadzić dane za okres co najmniej 36 (trzydziestu sześciu) miesięcy, kończący się możliwie jak najbliżej daty złożenia wniosku o wszczęcie dochodzenia.

ARTYKUŁ  10

Wszczęcie dochodzenia

1. Jeżeli istnieją wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie dochodzenia, dochodzenie może zostać wszczęte na wniosek:

a) krajowego przemysłu pojazdów lub stowarzyszenia handlowo-gospodarczego działającego w imieniu krajowego przemysłu pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych na terytorium Strony dokonującej przywozu; lub

b) państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR.

2. Wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera co najmniej następujące informacje:

a) nazwę i opis przywożonego pojazdu, jego pozycję taryfową i obowiązujące traktowanie taryfowe, a także nazwę i opis pojazdu podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego;

b) nazwy i adresy składających wniosek producentów lub stowarzyszenia, w stosownych przypadkach;

c) wykaz wszystkich znanych producentów pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, jeżeli takie informacje są dostępne w rozsądnym zakresie; oraz

d) dowody na to, że spełnione są warunki wprowadzenia dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów określone w art. 2 ust. 1 niniejszego załącznika.

3. Do celów ust. 2 lit. d) wniosek o wszczęcie dochodzenia zawiera następujące informacje:

a) wielkość produkcji producentów składających wniosek lub reprezentowanych we wniosku oraz oszacowanie produkcji innych znanych producentów pojazdów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych;

b) tempo i wielkość łącznego wzrostu dwustronnego przywozu danego pojazdu w ujęciu bezwzględnym i względnym, w okresie co najmniej 36 (trzydzieści sześć) miesięcy przed datą złożenie wniosku o wszczęcie dochodzenia, w odniesieniu do których dostępne są informacje;

c) poziom cen importowych w tym samym okresie; oraz

d) jeżeli dostępne - obiektywne i wymierne dane dotyczące podobnego lub bezpośrednio konkurencyjnego pojazdu na temat łącznej wielkości produkcji i łącznej sprzedaży na rynku krajowym, stanu zapasów, cen na rynku krajowym, wydajności, wykorzystania mocy produkcyjnych, zatrudnienia, zysków i strat, dane dotyczące inwestycji produkcyjnych oraz udziału w rynku przedsiębiorstw wnioskujących lub przedsiębiorstw reprezentowanych we wniosku, za okres co najmniej 36 (trzydzieści sześć) miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, w odniesieniu do których dostępne są informacje.

ARTYKUŁ  11

Informacje poufne

Art. 17. 12 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  12

Ramy czasowe dochodzenia

Art. 17. 13 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  13

Przejrzystość

Art. 17. 14 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

SEKCJA  E

TYMCZASOWE DWUSTRONNE ŚRODKI OCHRONNE DOTYCZĄCYCH POJAZDÓW KLASYFIKOWANYCH DO POZYCJI HS 8703 i 8704

ARTYKUŁ  14

Tymczasowe dwustronne środki ochronne dotyczące pojazdów

1. W okolicznościach krytycznych, w przypadku gdy opóźnienie może spowodować trudną do naprawienia szkodę, Strona, po należytym powiadomieniu, może zastosować tymczasowy dwustronny środek ochronny dotyczący pojazdów na podstawie wstępnego ustalenia, że istnieją wyraźne dowody wskazujące na wzrost przywozu na warunkach preferencyjnych oraz że taki przywóz powoduje szkodę. Okres stosowania środka tymczasowego nie może przekraczać 270 (dwustu siedemdziesięciu) dni, w którym to okresie muszą być spełnione wymogi niniejszego załącznika. Jeżeli w ramach ostatecznego ustalenia stwierdzono, że przywóz na warunkach preferencyjnych nie spowodował szkody dla przemysłu krajowego, podwyższona taryfa lub gwarancja tymczasowa, jeżeli zostały pobrane lub nałożone w ramach środków tymczasowych, podlegają bezzwłocznemu zwrotowi zgodnie z przepisami krajowymi danej Strony.

2. Nie stosuje się tymczasowego dwustronnego środka ochronnego dotyczącego pojazdów w odniesieniu do Paragwaju, chyba że wstępne ustalenie zgodnie z ust. 1 wykaże, że istnienie szkody jest również spowodowane przez przywóz pojazdów z Paragwaju na preferencyjnych warunkach.

SEKCJA  F

PUBLICZNE ZAWIADOMIENIE

ARTYKUŁ  15

Publiczne zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia

Art. 17. 16 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  16

Publiczne zawiadomienie w sprawie stosowania dwustronnych środków ochronnych dotyczących pojazdów

Art. 17. 17 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

SEKCJA  G

POWIADOMIENIA I KONSULTACJE

ARTYKUŁ  17

Powiadomienia

Art. 17. 18 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

ARTYKUŁ  18

Konsultacje

Art. 17. 19 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

SEKCJA  H

REGIONY NAJBARDZIEJ ODDALONE UNII EUROPEJSKIEJ

ARTYKUŁ  19

Regiony najbardziej oddalone Unii Europejskiej

Art. 17. 20 niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do niniejszego załącznika.

ZAŁĄCZNIK  18-A

UNIA EUROPEJSKA WYKAZ ZOBOWIĄZAŃ DOTYCZĄCYCH TRANSGRANICZNEGO ŚWIADCZENIA USŁUG ZGODNIE Z ART. 18.3 ORAZ 18.4

1. Poniższy wykaz zobowiązań zawiera sektory usług zliberalizowane na podstawie art. 18.3 i 18.4 oraz określa, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dostępu do rynku i traktowania narodowego, które mają w tych sektorach zastosowanie do usług i usługodawców z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR. Poniższy wykaz składa się z dwóch kolumn zawierających odpowiednio następujące elementy:

a) sektor lub podsektor, w którym Unia Europejska przyjmuje zobowiązanie, oraz zakres liberalizacji, do którego odnoszą się zastrzeżenia; oraz

b) opis mających zastosowanie zastrzeżeń.

2. Unia Europejska nie podejmuje żadnych zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług w sektorach lub podsektorach objętych częścią III niniejszej Umowy i niewymienionych w niniejszym załączniku.

3. Do celów niniejszego załącznika przy określaniu poszczególnych sektorów i podsektorów:

a) "CPC" oznacza tymczasową Centralną Klasyfikację Produktów zdefiniowaną w art. 9.3 lit. c); oraz

b) "CPC ver. 1.0" oznacza Centralną Klasyfikację Produktów określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, CPC ver. 1.0, 1998.

4. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku nie obejmuje środków odnoszących się do wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacyjnych, norm technicznych oraz wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania, które nie stanowią ograniczenia w rozumieniu, odpowiednio, art. 18.3 lub 18.4. Środki te (np. konieczność uzyskania licencji, obowiązki świadczenia usługi powszechnej, konieczność uzyskania uznania kwalifikacji w sektorach podlegających regulacji oraz konieczność zdania określonych egzaminów, w tym egzaminów językowych), nawet jeśli nie są wymienione, w każdym wypadku mają zastosowanie do usług i usługodawców Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

5. Poniższy wykaz nie ma wpływu na wykonalność transgranicznego świadczenia usług zdefiniowanego w art. 18.2 lit. b) w niektórych sektorach i podsektorach usług oraz nie ma wpływu na istnienie monopoli państwowych i wyłącznych praw opisanych w wykazie zobowiązań dotyczących zakładania przedsiębiorstw.

6. Unia Europejska podejmuje zobowiązania dotyczące dostępu do rynku, które określono w art. 18.3, a w stosownych przypadkach podano osobno dla każdego państwa członkowskiego.

7. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku Unii Europejskiej obowiązek przyznania traktowania narodowego nie pociąga za sobą wymogu rozszerzenia na osoby fizyczne lub prawne z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR traktowania przyznanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jakiegokolwiek środka przyjętego na podstawie tego Traktatu, w tym środków go wdrażających lub środków przyjmowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w odniesieniu do:

a) osób fizycznych lub rezydentów państwa członkowskiego Unii Europejskiej; lub

b) osób prawnych ustanowionych lub zorganizowanych na podstawie prawa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mających siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w jednym z jej państw członkowskich.

Takie traktowanie narodowe przyznaje się osobom prawnym ustanowionym lub zorganizowanym na podstawie prawa państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej oraz mającym siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej, włącznie z tymi, które są własnością osób fizycznych lub prawnych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub są przez nie kontrolowane.

8. W poniższym wykazie stosuje się następujące skróty:

– UE Unia Europejska, w tym wszystkie jej państwa członkowskie

– EOG Europejski Obszar Gospodarczy

– AT Austria

– BE Belgia

– BG Bułgaria

– CY Cypr

– CZ Czechy

– DE Niemcy

– DK Dania

– EE Estonia

– EL Grecja

– ES Hiszpania

– FI Finlandia

– FR Francja

– HR Chorwacja

– HU Węgry

– IE Irlandia

– IT Włochy

– LT Litwa

– LU Luksemburg

– LV Łotwa

– MT Malta

– NL Niderlandy

– OECD Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju

– PL Polska

– PT Portugalia

– RO Rumunia

– SE Szwecja

– SI Słowenia

– SK Republika Słowacka

grafika

ZAŁĄCZNIK  18-B

UNIA EUROPEJSKA WYKAZ ZOBOWIĄZAŃ DOTYCZĄCYCH ZAKŁADANIA PRZEDSIĘBIORSTW ZGODNIE Z ART. 18.3 ORAZ 18.4

1. W wykazie zobowiązań zawartym w niniejszym załączniku podano rodzaje działalności gospodarczej zliberalizowane na podstawie art. 18.3 i 18.4 oraz określono ograniczenia dostępu do rynku i traktowania narodowego, które mają w tych sektorach zastosowanie, w drodze zastrzeżeń, do przedsiębiorstw i inwestorów MERCOSUR. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku składa się z dwóch kolumn zawierających odpowiednio następujące elementy:

a) sektor lub podsektor, w którym Unia Europejska przyjmuje zobowiązanie, oraz zakres liberalizacji, do którego odnoszą się zastrzeżenia; oraz

b) opis mających zastosowanie zastrzeżeń.

2. Zakładanie przedsiębiorstw w sektorach lub podsektorach objętych częścią III niniejszej Umowy i nieumieszczonych w niniejszym załączniku nie podlega zobowiązaniom.

3. Do celów niniejszego załącznika przy określaniu poszczególnych sektorów i podsektorów:

a) "CPC" oznacza tymczasową Centralną Klasyfikację Produktów zdefiniowaną w art. 9.3 lit. c);

b) "CPC ver. 1.0" oznacza Centralną Klasyfikację Produktów określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, CPC ver 1.0, 1998; oraz

c) "ISIC rev 3.1" oznacza Międzynarodową Standardową Klasyfikację Rodzajów Działalności określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 4, ISIC REV 3.1, 2002.

4. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku nie obejmuje środków odnoszących się do wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacyjnych, norm technicznych oraz wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania, jeżeli nie stanowią one ograniczenia dotyczącego odpowiednio dostępu do rynku lub traktowania narodowego w rozumieniu art. 18.3 lub art. 18.4. Środki te (np. konieczność uzyskania licencji, obowiązki świadczenia usługi powszechnej, konieczność uzyskania uznania kwalifikacji w sektorach podlegających regulacji, konieczność zdania określonych egzaminów, w tym egzaminów językowych oraz niedyskryminujący wymóg zgodnie z którym pewne rodzaje działalności nie mogą być prowadzone w strefach ochrony środowiska naturalnego lub obszarach o szczególnych walorach historycznych i artystycznych), nawet jeśli nie są wymienione w niniejszym wykazie, w każdym wypadku mają zastosowanie do przedsiębiorstw i inwestorów z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

5. Unia Europejska podejmuje zobowiązania dotyczące dostępu do rynku, które to zobowiązania określono w art. 18.3 ust. 1, a w stosownych przypadkach podano osobno dla każdego państwa członkowskiego.

6. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku Unii Europejskiej obowiązek przyznania traktowania narodowego nie pociąga za sobą wymogu rozszerzenia na osoby fizyczne lub prawne z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR traktowania przyznanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jakiegokolwiek środka przyjętego na podstawie tego Traktatu, w tym środków go wdrażających lub środków przyjmowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w odniesieniu do:

a) osób fizycznych lub rezydentów państwa członkowskiego Unii Europejskiej; lub

b) osób prawnych ustanowionych lub zorganizowanych na podstawie prawa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mających siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Takie traktowanie narodowe przyznaje się osobom prawnym ustanowionym lub zorganizowanym na podstawie prawa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mającym siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej, włącznie z tymi, które są własnością osób fizycznych lub prawnych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub są przez nie kontrolowane.

7. W wykazie zawartym w niniejszym załączniku stosuje się następujące skróty:

– UE Unia Europejska, w tym wszystkie jej państwa członkowskie

– EOG Europejski Obszar Gospodarczy

– AT Austria

– BE Belgia

– BG Bułgaria

– CY Cypr

– CZ Czechy

– DE Niemcy

– DK Dania

– EE Estonia

– EL Grecja

– ES Hiszpania

– FI Finlandia

– FR Francja

– HR Chorwacja

– HU Węgry

– IE Irlandia

– IT Włochy

– LV Łotwa

– LT Litwa

– LU Luksemburg

– MT Malta

– NL Niderlandy

– PL Polska

– PT Portugalia

– RO Rumunia

– SK Republika Słowacka

– SI Słowenia

– SE Szwecja

grafika

ZAŁĄCZNIK  18-C

UNIA EUROPEJSKA WYKAZ OGRANICZEŃ ZGODNIE Z ART. 18.3, 18.4, 18.8 ORAZ 18.9 (PERSONEL KLUCZOWY, ABSOLWENCI ODBYWAJĄCY STAŻ I SPRZEDAWCY BIZNESOWI)

1. Wykaz ograniczeń w niniejszym załączniku wskazuje rodzaje działalności gospodarczej zliberalizowane na podstawie art. 18.3 i 18.4 oraz określa, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia mające zastosowanie do personelu kluczowego, absolwentów odbywających staż i sprzedawców biznesowych zgodnie z art. 18.8 i 18.9. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku składa się z dwóch kolumn zawierających odpowiednio następujące elementy:

a) sektor lub podsektor, w którym mają zastosowanie ograniczenia; oraz

b) opis mających zastosowanie ograniczeń.

Unia Europejska nie podejmuje żadnych zobowiązań w odniesieniu do personelu kluczowego i absolwentów odbywających staż w ramach działalności gospodarczych, w odniesieniu do których nie podejmuje zobowiązań w zakresie zakładania przedsiębiorstw zgodnie z załącznikiem 18-B, ani też nie podejmuje ona żadnych zobowiązań wobec sprzedawców biznesowych w ramach działalności gospodarczych, w odniesieniu do których nie podejmuje zobowiązań dotyczących transgranicznego świadczenia usług zgodnie z załącznikami 18-A i 18-B.

2. Do celów niniejszego załącznika przy określaniu poszczególnych sektorów i podsektorów:

a) "CPC" oznacza tymczasową Centralną Klasyfikację Produktów zdefiniowaną w art. 9.3 lit. c);

b) "CPC ver. 1.0" oznacza Centralną Klasyfikację Produktów określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, CPC ver 1.0, 1998; oraz

c) "ISIC rev 3.1" oznacza Międzynarodową Standardową Klasyfikację Rodzajów Działalności określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 4, ISIC REV 3.1, 2002.

3. Zobowiązania dotyczące personelu kluczowego i absolwentów odbywających staż nie mają zastosowania, jeżeli zamiar lub rezultat związany z ich czasowym pobytem zakłóca lub w inny sposób wpływa na wynik sporów lub negocjacji między pracownikami i pracodawcami.

4. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku nie obejmuje środków odnoszących się do wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacji, norm technicznych oraz wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania, jeżeli nie stanowią one ograniczenia w rozumieniu art. 18.3 i 18.4. Środki te (np. konieczność uzyskania licencji, konieczność uzyskania uznania kwalifikacji w sektorach podlegających regulacji, konieczność zdania określonych egzaminów, w tym egzaminów językowych oraz konieczność posiadania adresu pocztowego na terytorium, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza), nawet jeśli nie zostały wymienione w poniższym wykazie, mają zastosowanie w każdym przypadku do personelu kluczowego i absolwentów odbywających staż z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

5. W zakresie nieobjętym zobowiązaniami w rozdziale 18 nadal mają zastosowanie wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Strony dotyczące wjazdu i pobytu czasowego, w tym przepisy dotyczące okresu pobytu.

6. Niezależnie od postanowień niniejszego rozdziału w dalszym ciągu zastosowanie mają wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Strony dotyczące zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego, w tym przepisy dotyczące płacy minimalnej i układy zbiorowe dotyczące wynagrodzenia.

7. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku nie ma wpływu na istnienie monopoli publicznych i praw wyłącznych określonych przez Unię Europejską w załączniku 18-B.

8. W sektorach, w których stosuje się testy potrzeb ekonomicznych, ich głównym kryterium jest ocena odpowiedniej sytuacji rynkowej w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w regionie, gdzie ma być świadczona usługa, z uwzględnieniem liczby istniejących usługodawców i wpływu na ich sytuację.

9. Unia Europejska podejmuje zobowiązania dotyczące dostępu do rynku, które to zobowiązania określono w art. 18.3 ust. 1, a w stosownych przypadkach podano osobno dla każdego państwa członkowskiego.

10. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku Unii Europejskiej obowiązek przyznania traktowania narodowego nie pociąga za sobą wymogu rozszerzenia na osoby fizyczne lub prawne z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR traktowania przyznanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jakiegokolwiek środka przyjętego na podstawie tego Traktatu, w tym środków go wdrażających lub środków przyjmowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w odniesieniu do:

a) osób fizycznych lub rezydentów państwa członkowskiego Unii Europejskiej; lub

b) osób prawnych ustanowionych lub zorganizowanych na podstawie prawa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mających siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Takie traktowanie narodowe przyznaje się osobom prawnym ustanowionym lub zorganizowanym na podstawie prawa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mającym siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej, włącznie z tymi, które są własnością osób fizycznych lub prawnych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub są przez nie kontrolowane.

11. W wykazie zawartym w niniejszym załączniku stosuje się następujące skróty:

– UE Unia Europejska, w tym wszystkie jej państwa członkowskie

– EOG Europejski Obszar Gospodarczy

– AT Austria

– BE Belgia

– BG Bułgaria

– CY Cypr

– CZ Czechy

– DE Niemcy

– DK Dania

– EE Estonia

– EL Grecja

– ES Hiszpania

– FI Finlandia

– FR Francja

– HR Chorwacja

– HU Węgry

– IE Irlandia

– IT Włochy

– LV Łotwa

– LT Litwa

– LU Luksemburg

– MT Malta

– NL Niderlandy

– PL Polska

– PT Portugalia

– RO Rumunia

– SK Republika Słowacka

– SI Słowenia

– SE Szwecja

grafika

ZAŁĄCZNIK  18-D

UNIA EUROPEJSKA WYKAZ ZOBOWIĄZAŃ DOTYCZĄCYCH OSÓB ŚWIADCZĄCYCH USŁUGI KONTRAKTOWE I OSÓB WYKONUJĄCYCH WOLNY ZAWÓD ZGODNIE Z ART. 18.3 ORAZ 18.4

1. W wykazie zobowiązań zawartym w niniejszym załączniku podano rodzaje działalności gospodarczej zliberalizowane zgodnie z art. 18.3 i 18.4 w odniesieniu do kategorii osób świadczących usługi kontraktowe i osób wykonujących wolne zawody oraz określono ograniczenia, które mają zastosowanie w drodze zastrzeżeń. Wykaz zawarty w niniejszym załączniku składa się z dwóch kolumn:

a) pierwszej kolumny wskazującej sektor lub podsektor, w którym kategoria osób świadczących usługi kontraktowe i osób wykonujących wolny zawód została objęta liberalizacją; oraz

b) drugiej kolumny, opisującej obowiązujące zastrzeżenia.

Unia Europejska nie podejmuje żadnych zobowiązań w odniesieniu do osób świadczących usługi kontraktowe w rodzajach działalności gospodarczej, które nie zostały wymienione w pierwszej kolumnie wykazu.

2. Do celów niniejszego załącznika przy określaniu poszczególnych sektorów i podsektorów:

a) "CPC" oznacza tymczasową Centralną Klasyfikację Produktów zdefiniowaną w art. 9.3 lit. c); oraz

b) "CPC ver. 1.0" oznacza Centralną Klasyfikację Produktów określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, CPC ver 1.0, 1998.

3. Zobowiązania dotyczące osób świadczących usługi kontraktowe oraz osób wykonujących wolny zawód nie mają zastosowania w przypadku, gdy zamiar lub rezultat związany z ich czasowym pobytem zakłóca lub w inny sposób wpływa na wynik sporów lub negocjacji między pracownikami lub pracodawcami.

4. Wykaz zobowiązań zawarty w niniejszym załączniku nie obejmuje środków odnoszących się do wymogów dotyczących kwalifikacji i procedur kwalifikacyjnych, norm technicznych oraz wymogów w zakresie licencjonowania i procedur licencjonowania, w przypadku gdy nie stanowią one ograniczenia w rozumieniu art. 18.3 i 18.4. Środki te (np. konieczność uzyskania licencji, konieczność uzyskania uznania kwalifikacji w sektorach podlegających regulacji, konieczność zdania określonych egzaminów, w tym egzaminów językowych oraz konieczność posiadania adresu pocztowego na terytorium, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza), nawet jeśli nie zostały wymienione w niniejszym załączniku, mają zastosowanie w każdym przypadku do osób świadczących usługi kontraktowe i osób wykonujących wolny zawód z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

5. W zakresie nieobjętym zobowiązaniami Unii Europejskiej nadal mają zastosowanie wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawowych każdej Strony dotyczące wjazdu i pobytu czasowego, w tym przepisy dotyczące okresu pobytu.

6. Niezależnie od postanowień niniejszego rozdziału w dalszym ciągu zastosowanie mają wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawowych i wykonawczych każdej Strony dotyczące zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego, w tym przepisy dotyczące płacy minimalnej i układy zbiorowe dotyczące wynagrodzenia.

7. Wykaz zobowiązań zawarty w niniejszym załączniku nie ma wpływu na istnienie monopoli publicznych lub praw wyłącznych w odnośnych sektorach opisanych w załączniku 18-B.

8. W sektorach, w których stosuje się testy potrzeb ekonomicznych, ich głównym kryterium jest ocena odpowiedniej sytuacji rynkowej w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w regionie, gdzie ma być świadczona usługa, z uwzględnieniem liczby istniejących usługodawców i wpływu na ich sytuację.

9. Prawa i obowiązki wynikające z wykazu zobowiązań zawartego w niniejszym załączniku nie są samowykonalne i w związku z tym nie przyznają bezpośrednio żadnych praw osobom fizycznym lub prawnym.

10. Wjazd i pobyt czasowy osób świadczących usługi kontraktowe podlega następującym warunkom:

a) osoba prawna zatrudniająca osobę fizyczną nie jest agencją zajmującą się usługami pośrednictwa pracy i pozyskiwania personelu ani nie działa za pośrednictwem takiej agencji;

b) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Unii Europejskiej oferują takie usługi jako pracownicy osoby prawnej świadczącej usługi przez co najmniej 1 (jeden) rok bezpośrednio poprzedzający dzień złożenia wniosku o wjazd na terytorium drugiej Strony, a ponadto posiadają, w dniu złożenia wniosku o wjazd na terytorium Unii Europejskiej, co najmniej 3 (trzy) lata doświadczenia zawodowego ¹⁰³  w sektorze działalności, który jest przedmiotem umowy;

c) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Unii Europejskiej posiadają:

(i) dyplom ukończenia studiów wyższych lub kwalifikacje potwierdzające posiadanie wiedzy na równoważnym poziomie ¹⁰⁴ ; oraz

(ii) kwalifikacje zawodowe, jeżeli są one wymagane do prowadzenia działalności zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego świadczona jest usługa;

d) liczba osób objętych umową o świadczenie usług nie jest większa, niż jest to niezbędne do wykonania umowy, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego świadczona jest usługa;

e) zgodnie z art. 18.10 ust. 1 lit. d) wjazd i pobyt czasowy osób fizycznych na terytorium Unii Europejskiej trwa łącznie nie dłużej niż 6 (sześć) miesięcy w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy lub przez okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy; oraz

f) umowa o świadczenie usług dotyczy jednego z następujących rodzajów działalności:

– doradztwa prawnego w odniesieniu do międzynarodowego prawa publicznego i prawa państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej;

– usługi w zakresie księgowości oraz prowadzenia ksiąg rachunkowych;

– usługi w zakresie doradztwa podatkowego;

– usługi architektoniczne oraz usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu;

– usługi inżynieryjne i zintegrowane usługi inżynieryjne;

– usługi komputerowe i usługi z nimi związane;

– usługi badawcze i rozwojowe;

– reklama;

– usługi konsultingowe w zakresie zarządzania;

– usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania;

– usługi badań i analiz technicznych;

– powiązane usługi konsultingu naukowego i technicznego;

– konserwacja i naprawa sprzętu;

– usługi tłumaczeń pisemnych;

– usługi budowlane;

– usługi w zakresie badania terenu pod budowę;

– usługi szkolnictwa wyższego;

– usługi w zakresie ochrony środowiska;

– usługi biur podróży i organizatorów turystyki; oraz

– usługi rozrywkowe.

11. Wjazd i pobyt czasowy osób wykonujących wolny zawód podlega następującym warunkom:

a) umowa osoby fizycznej o świadczenie usług z konsumentem końcowym na terytorium Unii Europejskiej nie jest zawierana za pośrednictwem agencji zdefiniowanej w CPC 872;

b) osoby fizyczne wjeżdżające do Unii Europejskiej posiadają, w momencie złożenia wniosku o wjazd, co najmniej 6 (sześć) lat doświadczenia zawodowego w sektorze działalności, który jest przedmiotem umowy;

c) osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Unii Europejskiej posiadają:

(i) dyplom ukończenia studiów wyższych lub kwalifikacje potwierdzające posiadanie wiedzy na równoważnym poziomie ⁽³⁾; oraz

(ii) kwalifikacje zawodowe, jeżeli są one wymagane do prowadzenia działalności zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na terytorium którego świadczona jest usługa;

d) zgodnie z art. 18.10 ust. 1 lit. d) wjazd i pobyt czasowy osób fizycznych na terytorium Unii Europejskiej trwa łącznie nie dłużej niż 6 (sześć) miesięcy w każdym okresie 12 (dwunastu) miesięcy lub przez okres obowiązywania umowy, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy; oraz

e) umowa o świadczenie usług dotyczy jednego z następujących rodzajów działalności:

– usługi architektoniczne oraz usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu;

– usługi inżynieryjne i zintegrowane usługi inżynieryjne;

– usługi komputerowe i usługi z nimi związane;

– usługi konsultingowe w zakresie zarządzania;

– usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania; oraz

– usługi tłumaczeń pisemnych.

12. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku Unii Europejskiej obowiązek przyznania traktowania narodowego nie pociąga za sobą wymogu rozszerzenia na osoby fizyczne lub prawne z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR traktowania przyznanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub jakiegokolwiek środka przyjętego na podstawie tego Traktatu, w tym środków go wdrażających lub środków przyjmowanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w odniesieniu do:

a) osób fizycznych lub rezydentów państwa członkowskiego Unii Europejskiej; lub

b) osób prawnych ustanowionych lub zorganizowanych na podstawie prawa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub prawa Unii Europejskiej oraz mających siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Takie traktowanie narodowe przyznaje się osobom prawnym ustanowionym lub zorganizowanym na podstawie prawa państwa członkowskiego lub Unii Europejskiej oraz mającym siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim Unii Europejskiej, włącznie z tymi, które są własnością osób fizycznych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub są przez nie kontrolowane.

13. Unia Europejska podejmuje zobowiązania, które określono w art. 18.3, 18.4 i 18.10 i które w stosownych przypadkach podano osobno dla każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

⁽³⁾ Jeżeli dyplom lub kwalifikacje nie zostały uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którym

świadczona jest usługa, dane państwo członkowskie Unii Europejskiej może ocenić, czy są one równoważne z wyższym wykształceniem wymaganym na jego terytorium.

14. W poniższym wykazie stosuje się następujące skróty:

– UE Unia Europejska, w tym wszystkie jej państwa członkowskie

– EOG Europejski Obszar Gospodarczy

– AT Austria

– BE Belgia

– BG Bułgaria

– CY Cypr

– CZ Czechy

– DE Niemcy

– DK Dania

– EE Estonia

– EL Grecja

– ES Hiszpania

– FI Finlandia

– FR Francja

– HR Chorwacja

– HU Węgry

– IE Irlandia

– IT Włochy

– LV Łotwa

– LT Litwa

– LU Luksemburg

– MT Malta

– NL Niderlandy

– PL Polska

– PT Portugalia

– RO Rumunia

– SK Republika Słowacka

– SI Słowenia

– SE Szwecja

grafika

ZAŁĄCZNIK  18-E

SZCZEGÓŁOWE ZOBOWIĄZANIA PAŃSTW-SYGNATARIUSZY MERCOSUR ZGODNIE Z ART. 18.3 ORAZ 18.4

Warunki ogólne

1. Wymienione poniżej szczegółowe zobowiązania wskazują sektory usług i sektory nieusługowe zliberalizowane na podstawie art. 18.3 ust. 1, art. 18.4 ust. 1, art. 18.5, 18.8, 18.9, 18.10 ust. 1 i 2 oraz określają, w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dostępu do rynku i ograniczenia traktowania narodowego, które mają zastosowanie.

2. Wymienionych poniżej szczegółowych zobowiązań nie należy interpretować jako ograniczeń regulacji krajowych ani jako ograniczeń we wprowadzaniu nowych regulacji w zamiarze osiągnięcia celów polityki krajowej, zgodnie z akapitem czwartym preambuły GATS i głównymi celami części III niniejszej Umowy.

3. Wykaz szczegółowych zobowiązań dotyczących poszczególnych sektorów i podsektorów usług przygotowano zgodnie z podejściem opartym na wykazie pozytywnym i określono zgodnie z wykazem klasyfikacji w dokumencie MTN.GNS/W/120 WTO oraz odpowiednimi numerami CPC zdefiniowanej w art. 9.3 lit. c).

4. Wykaz szczegółowych zobowiązań dotyczących sektorów nieusługowych przygotowano zgodnie z podejściem opartym na wykazie pozytywnym i określono zgodnie z Międzynarodową Standardową Klasyfikacją Rodzajów Działalności Gospodarczej określoną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 4, ISIC Rev. 3, 1989, zwanych dalej "ISIC - Rev. 3", dla Argentyny, Paragwaju i Urugwaju. W przypadku Brazylii wykaz szczegółowych zobowiązań dotyczących sektorów nieusługowych określa się zgodnie z Centralną Klasyfikacją Produktów wskazaną w dokumentach statystycznych Urzędu Statystycznego Narodów Zjednoczonych, seria M, nr 77, CPC, 2008, zwaną dalej "CPC - Rev. 2", i obejmuje on wyłącznie sektory lub rodzaje działalności niezwiązane z usługami (pozycje 0, 1, 2, 3 i 4).

5. Jeżeli Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR lub Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR nie odnoszą się do konkretnego sektora lub podsektora, dane Państwo Sygnatariusz MERCOSUR lub dane państwa-Sygnatariusze MERCOSUR nie podejmują żadnych zobowiązań w odniesieniu do tego konkretnego sektora lub podsektora.

6. Środki, które są niezgodne zarówno z art. 18.3, jak i z art. 18.4 umieszczono w kolumnie odnoszącej się do art. 18.3. Takie umieszczenie w wykazie uważa się również za stanowiące warunek lub kwalifikację w odniesieniu do art. 18.4.

Warunki szczegółowe

Argentyna

7. Argentyna zastrzega sobie prawo do stosowania przepisów dotyczących kursów walutowych zgodnych z postanowieniami Umowy o Międzynarodowym Funduszu Walutowym zawartej dnia 22 lipca 1944 r. w Bretton Woods, New Hampshire.

Brazylia

8. W przypadku wątpliwości lub rozbieżności między wykazem szczegółowych zobowiązań podjętych przez Brazylię w odniesieniu do sektorów nieusługowych i sektorów usług pierwszeństwo ma wykaz dotyczący sektorów usług.

9. Do celów interpretacji wykazu szczegółowych zobowiązań podjętych przez Brazylię transgraniczne świadczenie usług drogą elektroniczną, w tym przez Internet, ogranicza się do sposobu 1.

Paragwaj i Urugwaj

10. Wykaz szczegółowych zobowiązań podjętych przez Paragwaj i Urugwaj pozostaje bez uszczerbku dla obowiązujących zawartych przez Paragwaj i Urugwaj umów dwustronnych dotyczących podatków i środków podatkowych lub zdolności Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR do realizacji celów ich polityki fiskalnej.

grafika

Dodatek  18-E-1

PARAGWAJ - DODATKOWE ZOBOWIĄZANIA DOTYCZĄCE USŁUG FINANSOWYCH SKUTECZNE I PRZEJRZYSTE REGULACJE W SEKTORZE USŁUG FINANSOWYCH

1. Każda Strona opublikuje bezzwłocznie lub, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych, najpóźniej w chwili wejścia w życie, wszelkie stosowne środki o zastosowaniu ogólnym, które odnoszą się do niniejszego załącznika lub mają na niego wpływ. Środki takie zapewnia się:

a) poprzez publikację urzędową; lub

b) w innej formie pisemnej lub elektronicznej.

2. Odpowiedni organ finansowy każdej Strony udostępnia zainteresowanym osobom swoje wymogi dotyczące wypełniania wniosków odnoszących się do świadczenia usług finansowych.

3. Na wniosek wnioskodawcy odpowiedni organ finansowy informuje wnioskodawcę o statusie jego wniosku. Jeżeli organ taki wymaga dodatkowych informacji od wnioskodawcy, powiadamia o tym wnioskodawcę bez zbędnej zwłoki.

4. Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby zapewnić wdrażanie i stosowanie na swoim terytorium międzynarodowych norm dotyczących regulacji i nadzoru w dziedzinie usług finansowych. Do takich międzynarodowych norm należą między innymi: Podstawowe zasady efektywnego nadzoru bankowego przyjęte przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, Podstawowe Zasady Ubezpieczeń Międzynarodowego Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego, Cele i zasady regulacji papierów wartościowych Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych oraz 40 zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

WZAJEMNE UZNAWANIE ŚRODKÓW PRZEZORNOŚCI

5. Strona może uznać środki przezorności drugiej Strony ustalając, w jaki sposób środki tej Strony odnoszące się do usług finansowych mają być stosowane. Takiego uznania można dokonać przez ujednolicenie przepisów lub w inny sposób, może być ono oparte na porozumieniu lub ustaleniu lub może być dokonane jednostronnie.

6. Strona będąca stroną przyszłego lub obowiązującego porozumienia lub ustalenia ze stroną trzecią, o którym mowa w pkt 5, zapewnia drugiej Stronie dostateczną możliwość negocjowania jej przystąpienia do tego porozumienia lub ustalenia lub negocjowania porównywalnego porozumienia lub uzgodnienia - na warunkach, w których zapewniona zostanie równoważność przepisów, stosowania, nadzoru, a w stosownych przypadkach, równoważność procedur dotyczących wymiany informacji pomiędzy stronami porozumienia lub ustalenia. Jeżeli Strona dokonuje jednostronnego uznania, zapewnia drugiej Stronie dostateczną możliwość wykazania, że istnieją takie okoliczności.

ZAŁĄCZNIK  20-A

WYKAZ PODMIOTÓW UNII EUROPEJSKIEJ DO CELÓW ZAMÓWIEŃ RZĄDOWYCH

Dodatek  20-A-1

PODMIOTY WŁADZY CENTRALNEJ

Z zastrzeżeniem uwag do niniejszego dodatku oraz uwag ogólnych w dodatku 20-A-7 rozdział 20 stosuje się do podmiotów zamawiających Unii Europejskiej i jej państw członkowskich określonych w niniejszym dodatku, jeżeli wartość jest równa lub wyższa:

a) 130 000 specjalnych praw ciągnienia (SDR) dla towarów określonych w dodatku 20-A-4 i usług określonych w dodatku 20-A-5; lub

b) 5 000 000 SDR dla usług budowlanych i koncesji na roboty budowlane określonych w dodatku 20-A-6.

1. PODMIOTY UNII EUROPEJSKIEJ

a) Rada Unii Europejskiej;

b) Komisja Europejska;

c) Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ).

2. INSTYTUCJE ZAMAWIAJĄCE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ

BELGIA

A. Federale Overheidsdiensten (FOD) - Services publics fédéraux (SPF):

1. FOD Kanselarij van de Eerste Minister - SPF Chancellerie du Premier Ministre;

2. FOD Kanselarij Personeel en Organisatie - SPF Personnel et Organisation;

3. FOD Budget en Beheerscontrole - SPF Budget et Contrôle de la Gestion;

4. FOD Informatie- en Communicatietechnologie (Fedict) - SPF Technologie de l'Information et de la Communication (Fedict);

5. FOD Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking -SPF Affaires étrangères, Commerce extérieur et Coopération au Développement;

6. FOD Binnenlandse Zaken- SPF Intérieur;

7. FOD Financiën - SPF Finances;

8. FOD Mobiliteit en Vervoer - SPF Mobilité et Transports;

9. FOD Werkgelegenheid, Arbeid en sociaal overleg - SPF Emploi, Travail et Concertation sociale;

10. FOD Sociale Zekerheid en Openbare Instellingen van sociale Zekerheid - SPF Sécurité Sociale et Institutions publiques de Sécurité Sociale;

11. FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu - SPF Santé publique, Sécurité de la Chaîne alimentaire et Environnement;

12. FOD Justitie - SPF Justice;

13. FOD Economie, KMO, Middenstand en Energie - SPF Economie, PME, Classes moyennes et Énergie;

14. Ministerie van Landsverdediging - Ministère de la Défense;

15. Programmatorische Overheidsdienst Maatschappelijke Integratie, Armoedsbestrijding en sociale Economie - Service public de Programmation Intégration sociale, Lutte contre la pauvreté et Économie sociale;

16. Programmatorische federale Overheidsdienst Duurzame Ontwikkeling - Service public fédéral de Programmation Développement durable; oraz

17. Programmatorische federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid- Service public fédéral de Programmation Politique scientifique.

B. Regie der Gebouwen - Régie des Bâtiments:

1. Rijksdienst voor sociale Zekerheid - Office national de Sécurité sociale;

2. Rijksinstituut voor de sociale Verzekeringen der Zelfstandigen - Institut national d'Assurances sociales pour travailleurs indépendants;

3. Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering - Institut national d'Assurance Maladie-Invalidité;

4. Rijksdienst voor Pensioenen - Office national des Pensions;

5. Hulpkas voor Ziekte-en Invaliditeitsverzekering- Caisse auxiliaire d'Assurance Maladie-Invalidité;

6. Fonds voor Beroepsziekten - Fond des Maladies professionnelles;

7. Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening - Office national de l'Emploi; oraz

8. De Post - La Poste ¹⁰⁵ .

BUŁGARIA

1. Администрация на Народното събрание (Administracja Zgromadzenia Narodowego);

2. Администрация на Президента (Administracja Prezydenta);

3. Администрация на Министерския съвет (Administracja Rady Ministrów);

4. Конституционен съд (Trybunał Konstytucyjny);

5. Българска народна банка (Narodowy Bank Bułgarii);

6. Министерство на външните работи (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

7. Министерство на вътрешните работи (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

8. Министерство на извънредните ситуации (Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych);

9. Министерство на държавната администрация и административната реформа (Ministerstwo Administracji Państwowej i Reformy Administracyjnej);

10. Министерство на земеделието и храните (Ministerstwo Rolnictwa i Żywności);

11. Министерство на здравеопазването (Ministerstwo Zdrowia);

12. Министерство на икономиката и енергетиката (Ministerstwo Gospodarki i Energii);

13. Министерство на културата (Ministerstwo Kultury);

14. Министерство на образованието и науката (Ministerstwo Edukacji i Nauki);

15. Министерство на околната среда и водите (Ministerstwo Środowiska i Wody);

16. Министерство на отбраната (Ministerstwo Obrony);

17. Министерство на правосъдието (Ministerstwo Sprawiedliwości);

18. Министерство на регионалното развитие и благоустройството (Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i Robót Publicznych);

19. Министерство на транспорта (Ministerstwo Transportu);

20. Министерство на труда и социалната политика (Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej);

21. Министерство на финансите (Ministerstwo Finansów);

22. държавни агенции, държавни комисии, изпълнителни агенции и други държавни институции, създадени със закон или с постановление на Министерския съвет, които имат функции във връзка с осъществяването на изпълнителната власт (agencje państwowe, komisje państwowe, agencje wykonawcze i inne organy państwowe utworzone na podstawie ustawy lub rozporządzenia Rady Ministrów, których zadania są związane ze sprawowaniem władzy wykonawczej);

23. Агенция за ядрено регулиране (Agencja Nadzoru Nuklearnego);

24. Държавна комисия за енергийно и водно регулиране (Komisja Nadzoru nad Zasobami Energetycznymi i Wodnymi);

25. Държавна комисия по сигурността на информацията (Państwowa Komisja ds. Bezpieczeństwa Informacji);

26. Комисия за защита на конкуренцията (Komisja ds. Ochrony Konkurencji);

27. Комисия за защита на личните данни (Komisja ds. Ochrony Danych Osobowych);

28. Комисия за защита от дискриминация (Komisja ds. Ochrony przed Dyskryminacją);

29. Комисия за регулиране на съобщенията (Komisja Regulacji Łączności);

30. Комисия за финансов надзор (Komisja Nadzoru Finansowego);

31. Патентно ведомство на Република България (Urząd Patentowy Republiki Bułgarii);

32. Сметна палата на Република България (Trybunał Obrachunkowy Republiki Bułgarii);

33. Агенция за приватизация (Agencja Prywatyzacyjna);

34. Агенция за следприватизационен контрол (Agencja ds. Kontroli Poprywatyzacyjnej);

35. Български институт по метрология (Bułgarski Instytut Meteorologiczny);

36. Държавна агенция "Архиви" (Państwowa Agencja "Archiwa");

37. Държавна агенция "Държавен резерв и военновременни запаси" (Państwowa Agencja "Rezerwa państwowa i zapasy na wypadek wojny");

38. Държавна агенция за бежанците (Państwowa Agencja ds. Uchodźców);

39. Държавна агенция за българите в чужбина (Państwowa Agencja ds. Bułgarów Przebywających Za Granicą);

40. Държавна агенция за закрила на детето (Państwowa Agencja ds. Ochrony Dzieci);

41. Държавна агенция за информационни технологии и съобщения (Państwowa Agencja ds. Technologii Informatycznych i Komunikacji);

42. Държавна агенция за метрологичен и технически надзор (Państwowa Agencja ds. Nadzoru Metrologicznego i Technicznego);

43. Държавна агенция за младежта и спорта (Państwowa Agencja ds. Młodzieży i Sportu);

44. Държавна агенция по туризма (Państwowa Agencja ds. Turystyki);

45. Държавна комисия по стоковите борси и тържища (Państwowa Komisja ds. Wymiany Towarowej i Rynków Towarowych);

46. Институт по публична администрация и европейска интеграция (Instytut Administracji Publicznej i Integracji Europejskiej);

47. Национален статистически институт (Narodowy Instytut Statystyczny);

48. Агенция "Митници" (Agencja Celna);

49. Агенция за държавна и финансова инспекция (Agencja ds. Kontroli Finansów Publicznych);

50. Агенция за държавни вземания (Agencja ds. Ściągania Należności Państwa);

51. Агенция за социално подпомагане (Agencja ds. Pomocy Socjalnej);

52. Държавна агенция "Национална сигурност" (Państwowa Agencja "Bezpieczeństwo Narodowe");

53. Агенция за хората с увреждания (Agencja ds. Osób Niepełnosprawnych);

54. Агенция по вписванията (Agencja Rejestrowa);

55. Агенция по енергийна ефективност (Agencja ds. Efektywności Energetycznej);

56. Агенция по заетостта (Agencja ds. Zatrudnienia);

57. Агенция по геодезия, картография и кадастър (Agencja ds. Geodezji, Kartografii i Katastru);

58. Агенция по обществени поръчки (Agencja ds. Zamówień Publicznych);

59. Българска агенция за инвестиции (Bułgarska Agencja Inwestycyjna);

60. Главна дирекция "Гражданска въздухоплавателна администрация" (Dyrekcja Generalna "Administracji lotnictwa cywilnego");

61. Дирекция за национален строителен контрол (Dyrekcja ds. Krajowego Nadzoru Budownictwa);

62. Държавна комисия по хазарта (Państwowa Komisja Hazardowa);

63. Изпълнителна агенция "Автомобилна администрация" (Agencja Wykonawcza "Administracja ds. Pojazdów");

64. Изпълнителна агенция "Борба с градушките" (Agencja Wykonawcza "Ochrona przed Gradem");

65. Изпълнителна агенция "Българска служба за акредитация" (Agencja Wykonawcza "Bułgarski Urząd Akredytacyjny");

66. Изпълнителна агенция "Главна инспекция по труда" (Agencja Wykonawcza "Generalna Inspekcja Pracy");

67. Изпълнителна агенция "Железопътна администрация" (Agencja Wykonawcza "Administracja Kolei");

68. Изпълнителна агенция "Морска администрация" (Agencja Wykonawcza "Administracja Morska");

69. Изпълнителна агенция "Национален филмов център" (Agencja Wykonawcza "Krajowe Centrum Filmowe");

70. Изпълнителна агенция "Пристанищна администрация" (Agencja Wykonawcza "Administracja Portów");

71. Изпълнителна агенция "Проучване и поддържане на река Дунав" (Agencja Wykonawcza "Eksploatacja i Utrzymanie Rzeki Dunaj");

72. Фонд "Републиканска пътна инфраструктура" (Krajowy Fundusz Infrastruktury);

73. Изпълнителна агенция за икономически анализи и прогнози (Agencja Wykonawcza ds. Analiz i Prognoz Gospodarczych);

74. Изпълнителна агенция за насърчаване на малките и средни предприятия (Agencja Wykonawcza ds. Promocji Małych i Średnich Przedsiębiorstw);

75. Изпълнителна агенция по лекарствата (Agencja Wykonawcza ds. Leków);

76. Изпълнителна агенция по лозата и виното (Agencja Wykonawcza ds. Winorośli i Wina);

77. Изпълнителна агенция по околна среда (Agencja Wykonawcza ds. Środowiska);

78. Изпълнителна агенция по почвените ресурси (Agencja Wykonawcza ds. Zasobów Gleby);

79. Изпълнителна агенция по рибарство и аквакултури (Agencja Wykonawcza ds. Rybołówstwa i Akwakultury);

80. Изпълнителна агенция по селекция и репродукция в животновъдството (Agencja Wykonawcza ds. Selekcji i Reprodukcji w ramach Hodowli Zwierząt);

81. Изпълнителна агенция по сортоизпитване, апробация и семеконтрол (Agencja Wykonawcza ds. Badania Odmian Roślin, Inspekcji Polowej i Kontroli Materiału Siewnego);

82. Изпълнителна агенция по трансплантация (Agencja Wykonawcza ds. Transplantacji);

83. Изпълнителна агенция по хидромелиорации (Agencja Wykonawcza ds. Hydromelioracji);

84. Комисията за защита на потребителите (Komisja Ochrony Konsumentów);

85. Контролно-техническата инспекция (Inspektorat Nadzoru Technicznego);

86. Национална агенция за приходите (Krajowa Agencja ds. Dochodów);

87. Национална ветеринарномедицинска служба (Krajowa Służba Weterynaryjna);

88. Национална служба за растителна защита (Krajowa Służba Ochrony Roślin);

89. Национална служба по зърното и фуражите (Krajowa Służba ds. Zbóż i Pasz); oraz

90. Държавна агенция по горите (Agencja Lasów Państwowych).

CZECHY

1. Ministerstvo dopravy (Ministerstwo Transportu);

2. Ministerstvo financí (Ministerstwo Finansów);

3. Ministerstvo kultury (Ministerstwo Kultury);

4. Ministerstvo obrany (Ministerstwo Obrony);

5. Ministerstvo pro místní rozvoj (Ministerstwo Rozwoju Regionalnego);

6. Ministerstvo práce a sociálních věcí (Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych);

7. Ministerstvo průmyslu a obchodu (Ministerstwo Przemysłu i Handlu);

8. Ministerstvo spravedlnosti (Ministerstwo Sprawiedliwości);

9. Ministerstvo školství, mládeže a tělovýchovy (Ministerstwo Edukacji, Młodzieży i Sportu);

10. Ministerstvo vnitra (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

11. Ministerstvo zahraničních věcí (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

12. Ministerstvo zdravotnictví (Ministerstwo Zdrowia);

13. Ministerstvo zemědělství (Ministerstwo Rolnictwa);

14. Ministerstvo životního prostředí (Ministerstwo Środowiska);

15. Poslanecká sněmovna PČR (Izba Deputowanych Parlamentu Republiki Czeskiej);

16. Senát PČR (Senat Parlamentu Republiki Czeskiej);

17. Kancelář prezidenta (Kancelaria Prezydenta);

18. Český statistický úřad (Czeski Urząd Statystyczny);

19. Český úřad zeměměřičský a katastrální (Czeski Urząd Nadzoru Kartograficznego i Kataster);

20. Úřad průmyslového vlastnictví (Urząd Własności Przemysłowej);

21. Úřad pro ochranu osobních údajů (Urząd Ochrony Danych Osobowych);

22. Bezpečnostní informační služba (Służby Ochrony Informacji);

23. Národní bezpečnostní úřad (Narodowy Urząd Bezpieczeństwa);

24. Česká akademie věd (Akademia Nauk Republiki Czeskiej);

25. Vězeňská služba (Służba Więziennictwa);

26. Český báňský úřad (Czeski Urząd ds. Górnictwa);

27. Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (Urząd Ochrony Konkurencji);

28. Správa státních hmotných rezerv (Administracja Krajowymi Rezerwami Materialnymi);

29. Státní úřad pro jadernou bezpečnost (Krajowy Urząd Bezpieczeństwa Jądrowego);

30. Energetický regulační úřad (Urząd Regulacji Energetyki);

31. Úřad vlády České republiky (Kancelaria Rządu Republiki Czeskiej);

32. Ústavní soud (Sąd Konstytucyjny);

33. Nejvyšší soud (Sąd Najwyższy);

34. Nejvyšší správní soud (Naczelny Sąd Administracyjny);

35. Nejvyšší státní zastupitelství (Biuro Oskarżyciela Publicznego);

36. Nejvyšší kontrolní úřad (Najwyższa Izba Kontroli);

37. Kancelář Veřejného ochránce práv (Biuro Obrońcy Praw Publicznych);

38. Grantová agentura České republiky (Urząd Subsydiów Republiki Czeskiej);

39. Státní úřad inspekce práce (Państwowy Urząd Inspekcji Pracy); oraz

40. Český telekomunikační úřad (Czeski Urząd Telekomunikacji).

DANIA

1. Folketinget (Parlament Danii);

2. Rigsrevisionen (Krajowa Izba Kontroli);

3. Statsministeriet (Kancelaria Premiera);

4. Udenrigsministeriet (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

5. Besksftigelsesministeriet - 5 styrelser og institutioner (Ministerstwo Zatrudnienia - 5 agencji i instytucji);

6. Domstolsstyrelsen (Administracja sądowa);

7. Finansministeriet - 5 styrelser og institutioner (Ministerstwo Finansów - 5 agencji i instytucji);

8. Forsvarsministeriet - 5 styrelser og institutioner (Ministerstwo Obrony - 5 agencji i instytucji);

9. Ministeriet for Sundhed og Forebyggelse - Adskillige styrelser og institutioner, herunder Statens Serum Institut (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Zdrowia - szereg agencji i instytucji, w tym Statens Serum Institut);

10. Justitsministeriet - Rigspolitichefen, anklagemyndigheden samt 1 direktorat og et antal styrelser (Ministerstwo Sprawiedliwości - Komisarz policji, 1 dyrekcja i kilka agencji);

11. Kirkeministeriet - 10 stifts0vrigheder (Ministerstwo Spraw Kościelnych - 10 organów diecezjalnych)

12. Kulturministeriet - 4 styrelser samt et antal statsinstitutioner (Ministerstwo Kultury - 4 departamenty i kilka instytucji);

13. Milj0ministeriet - 5 styrelser (Ministerstwo Środowiska - 5 agencji);

14. Ministeriet for Flygtninge, Invandrere og Integration - 1 styrelse (Ministerstwo ds. Uchodźców, Imigracji i Kwestii Integracji - 1 agencja);

15. Ministeriet for F0devarer, Landbrug og Fiskeri - 4 direktorater og institutioner (Ministerstwo ds. Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa - 4 dyrekcje i instytucje);

16. Ministeriet for Videnskab, Teknologi og Udvikling - Adskillige styrelser og institutioner, Forskningscenter Ris0 og Statens uddannelsesbygninger (Ministerstwo Nauki, Technologii i Innowacji - szereg agencji i instytucji, w tym Laboratorium Krajowe w Risoe oraz duńskie krajowe ośrodki badawcze i edukacyjne);

17. Skatteministeriet - 1 styrelse og institutioner (Ministerstwo ds. Podatków - 1 agencja i szereg instytucji);

18. Velferdsministeriet - 3 styrelser og institutioner (Ministerstwo Opieki Społecznej - 3 agencje i szereg instytucji);

19. Transportministeriet - 7 styrelser og institutioner, herunder 0resundsbrokonsortiet (Ministerstwo Transportu - 7 agencji i instytucji, w tym 0resundsbrokonsortiet);

20. Undervisningsministeriet - 3 styrelser, 4 undervisningsinstitutioner og 5 andre institutioner (Ministerstwo Edukacji - 3 agencje, 4 placówki edukacyjne i 5 innych instytucji);

21. 0konomi- og Erhvervsministeriet - Adskillige styrelser og institutioner (Ministerstwo Gospodarki i Biznesu - szereg agencji i instytucji); oraz

22. Klima- og Energiministeriet - 3 styrelser og institutioner (Ministerstwo Klimatu i Energii - 3 agencje i instytucje).

NIEMCY

1. Auswärtiges Amt (Federalny Urząd Spraw Zagranicznych);

2. Bundeskanzleramt (Urząd Kanclerza Federalnego);

3. Bundesministerium für Arbeit und Soziales (Federalne Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych);

4. Bundesministerium für Bildung und Forschung (Federalne Ministerstwo Edukacji i Badań);

5. Bundesministerium für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz (Federalne Ministerstwo ds. Żywności, Rolnictwa

i Ochrony Konsumentów);

6. Bundesministerium der Finanzen (Federalne Ministerstwo Finansów);

7. Bundesministerium des Innern (Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (tylko towary do zastosowań cywilnych);

8. Bundesministerium für Gesundheit (Federalne Ministerstwo Zdrowia);

9. Bundesministerium für Familie, Senioren, Frauen und Jugend (Federalne Ministerstwo ds. Rodziny, Seniorów, Kobiet i Młodzieży)

10. Bundesministerium der Justiz (Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości);

11. Bundesministerium für Verkehr, Bau und Stadtentwicklung (Federalne Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Spraw Miejskich);

12. Bundesministerium für Wirtschaft und Technologie (Federalne Ministerstwo Gospodarki i Technologii);

13. Bundesministerium für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung (Federalne Ministerstwo Współpracy Gospodarczej i Rozwoju)

14. Bundesministerium der Verteidigung (Federalne Ministerstwo Obrony); oraz

15. Bundesministerium für Umwelt, Naturschutz und Reaktorsicherheit (Federalne Ministerstwo Środowiska, Ochrony Przyrody i Bezpieczeństwa Reaktorów).

ESTONIA

1. Vabariigi Presidendi Kantselei (Kancelaria Prezydenta Republiki Estońskiej);

2. Eesti Vabariigi Riigikogu (Parlament Republiki Estońskiej);

3. Eesti Vabariigi Riigikohus (Sąd Najwyższy Republiki Estońskiej);

4. Riigikontroll (Państwowy Urząd Nadzoru Republiki Estonii);

5. Öiguskantsler (Kanclerz Praw);

6. Riigikantselei (Kancelaria Stanu);

7. Rahvusarhiiv (Państwowe Archiwum Estońskie);

8. Haridus- ja Teadusministeerium (Ministerstwo Edukacji i Badań);

9. Justiitsministeerium (Ministerstwo Sprawiedliwości);

10. Kaitseministeerium (Ministerstwo Obrony);

11. Keskkonnaministeerium (Ministerstwo Środowiska);

12. Kultuuriministeerium (Ministerstwo Kultury);

13. Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium (Ministerstwo Gospodarki i Komunikacji);

14. Pöllumajandusministeerium (Ministerstwo Rolnictwa);

15. Rahandusministeerium (Ministerstwo Finansów);

16. Siseministeerium (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

17. Sotsiaalministeerium (Ministerstwo Spraw Społecznych);

18. Välisministeerium (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

19. Keeleinspektsioon (Inspektorat Języka);

20. Riigiprokuratuur (Biuro Prokuratora);

21. Teabeamet (Komisja Informacji);

22. Maa-amet (Estońska Komisja Gruntów);

23. Keskkonnainspektsioon (Inspektorat Środowiska);

24. Metsakaitse- ja Metsauuenduskeskus (Centrum Ochrony Lasów i Gospodarki Leśnej);

25. Muinsuskaitseamet (Komisja ds. Dziedzictwa);

26. Patendiamet (Urząd Patentowy);

27. Tehnilise Jarelevalve Amet (Estoński Urząd Nadzoru Technicznego);

28. Tarbijakaitseamet (Komisja Ochrony Konsumenta);

29. Riigihangete Amet (Urząd Zamówień Publicznych);

30. Taimetoodangu Inspektsioon (Inspektorat Hodowli Roślin);

31. Pollumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (Komisja Rejestrów Rolnych i Informacji);

32. Veterinaar- ja Toiduamet (Komisja Weterynaryjna i Żywności);

33. Konkurentsiamet (Estoński Urząd ds. Konkurencji);

34. Maksu- ja Tolliamet (Urząd Podatkowy i Celny);

35. Statistikaamet (Estoński Urząd Statystyczny);

36. Tolliamet (Komisja Policji Bezpieczeństwa);

37. Kodakondsus- ja Migratsiooniamet (Komisja Obywatelstwa i Migracji);

38. Piirivalveamet (Krajowa Komisja Straży Granicznej);

39. Politseiamet (Komisja Policji Krajowej);

40. Eesti Kohtuekspertiisi ja Instituut (Centrum Medycyny Sądowej);

41. Keskkriminaalpolitsei (Centralna Policja Kryminalna);

42. Paasteamet (Komisja Ratownictwa);

43. Andmekaitse Inspektsioon (Estoński Inspektorat Ochrony Danych Osobowych);

44. Ravimiamet (Państwowa Agencja ds. Leków);

45. Sotsiaalkindlustusamet (Zakład Ubezpieczeń Społecznych);

46. Tooturuamet (Komisja Rynku Pracy);

47. Tervishoiuamet (Komisja Ochrony Zdrowia);

48. Tervisekaitseinspektsioon (Inspektorat Ochrony Zdrowia);

49. Tooinspektsioon (Inspektorat Pracy);

50. Lennuamet (Estońska Administracja Lotnictwa Cywilnego);

51. Maanteeamet (Estońska Administracja Dróg);

52. Veeteede Amet (Administracja Morska);

53. Julgestuspolitsei (Centralne Organy Ścigania);

54. Kaitseressursside Amet (Agencja Zasobów Obronnych); oraz

55. Kaitsevae Logistikakeskus (Centrum Logistyczne Sił Obrony).

IRLANDIA

1. President's Establishment;

2. Houses of the Oireachtas (Parlament);

3. Department of the Taoiseach (Premier);

4. Central Statistics Office;

5. Department of Finance;

6. Office of the Comptroller and Auditor General;

7. Office of the Revenue Commissioners;

8. Office of Public Works;

9. State Laboratory;

10. Office of the Attorney General;

11. Office of the Director of Public Prosecutions;

12. Valuation Office;

13. Commission for Public Service Appointments;

14. Office of the Ombudsman;

15. Chief State Solicitor's Office;

16. Department of Justice, Equality and Law Reform;

17. Courts Service;

18. Prisons Service;

19. Office of the Commissioners of Charitable Donations and Bequests;

20. Department of the Environment, Heritage and Local Government;

21. Department of Education and Science;

22. Department of Communications, Energy and Natural Resources;

23. Department of Agriculture, Fisheries and Food;

24. Department of Transport;

25. Department of Health and Children;

26. Department of Enterprise, Trade and Employment;

27. Department of Arts, Sports and Tourism;

28. Department of Defence;

29. Department of Foreign Affairs;

30. Department of Social and Family Affairs;

31. Department of Community, Rural and Gaeltacht (Gaelic speaking regions) Affairs;

32. Arts Council; oraz

33. National Gallery.

GRECJA

1. YnoupY£Ío EowT£piKÓv (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

2. YnoupY£Ío E^WT£piKÓv (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

3. YnoupY£Ío Oiwopiaę Kai OiKovopiKÓv (Ministerstwo Gospodarki i Finansów);

4. YnoupY£Ío Avánru^n? (Ministerstwo Rozwoju);

5. YnoupY£Ío AiKaiooúvn? (Ministerstwo Sprawiedliwości);

6. YnoupY£Ío E9viKńę na&iaę Kai 0pnoK£upáw (Ministerstwo Edukacji i Religii);

7. YnoupY£Ío noXmopoú (Ministerstwo Kultury);

8. YnoupY£Ío YY£iaę Kai Koivwvurf|í AXAn^YYÚn? (Ministerstwo Zdrowia i Solidarności Społecznej);

9. YnoupY£Ío n£pipóXXovToę, XwpoTa^iaę Kai Anpooíwv 'EpY^v (Ministerstwo Środowiska, Planowania Przestrzennego i Robót Publicznych);

10. YnoupY£Ío ÁnaoxóXnoní Kai Koivwvurf|ę npooTaoiaę (Ministerstwo Zatrudnienia i Ochrony Socjalnej);

11. YnoupY£Ío Mrraņopav Kai EniKotww (Ministerstwo Transportu i Komunikacji);

12. YnoupY£Ío AYpotnq? Avánru^n? Kai Tpoņipav (Ministerstwo Rozwoju Wsi i ds. Żywności);

13. YnoupY£Ío EpnopiKpę NauTiXiaę, AiYaiou Kai NnoiwTiKńę noXmKq? (Ministerstwo Floty Handlowej oraz Polityki Morza Egejskiego i Wysp Egejskich);

14. YnoupY£Ío MaK£Óoviaę- 0páKn? (Ministerstwo Macedonii i Tracji);

15. f£viKT| rpappaT£Ía EniKoivwviaę (Sekretariat Generalny ds. Komunikacji);

16. f£viKT| rpappaT£Ía Evnp£pwonę (Sekretariat Generalny ds. Informacji);

17. f£viKT| rpappaT£Ía N£aę f£vióę (Sekretariat Generalny ds. Młodzieży);

18. f£viKT| rpappaT£Ía loÓTnTaę (Sekretariat Generalny ds. Równości);

19. f£viKT| rpappaT£Ía Koitovikóv Ao^aXíow (Sekretariat Generalny ds. Bezpieczeństwa Socjalnego);

20. f£viKT| rpappaT£Ía AnóSnpou EXXnviopoú (Sekretariat Generalny ds. Greków mieszkających za granicą);

21. f£viKT| rpappaT£Ía Biopnx^aviaę (Sekretariat Generalny ds. Przemysłu);

22. f£viKT| rpappaT£Ía Ep£uvaę Kai T£yvoXoYiaę (Sekretariat Generalny ds. Badań i Technologii);

23. r£viKń rpappaT£Ía ASXntiopoú (Sekretariat Generalny ds. Sportu);

24. r£viKń rpappaT£Ía Anpooíwv EpY«v (Sekretariat Generalny ds. Robót Publicznych);

25. r£viKń rpappaT£Ía E9viKńę STaTioTiKńę Ynnp£oiaę EXXáSo^ (Krajowa Służba Statystyczna);

26. E9viKÓ SupPoúXio KoivwviKr|ę OpovTi8aę (Krajowa Rada Opieki Społecznej);

27. OpYaviopx EpYaTnaię KaToiKiaę (Organizacja Budownictwa dla Robotników);

28. E9viKÓ TunoYpaędo (Krajowy Urząd Publikacji);

29. r£viKÓ Xnp£Ío tou KpáTouí (Główne Laboratorium Państwowe);

30. Taprio E9viKńę OSonoiiaę (Grecki Fundusz Drogowy);

31. E9viKÓ KanoSioTpiaKÓ nav£nioTńpio A9nvóv (Uniwersytet Ateński);

32. ApioTOTeXeio nav£nioTńpio 0£ooaXoviKnę (Uniwersytet w Salonikach);

33. AnpoKpteio nav£morf|po 0páxn? (Uniwersytet Tracji);

34. navemoTńpio Atyaiou (Uniwersytet Egejski);

35. navemoTńpio Iwavvivwv (Uniwersytet w Janinie);

36. navemoTńpio Oatpwv (Uniwersytet w Patras);

37. navemo^pio Mai£8oviaę (Uniwersytet Macedoński);

38. noAuTExvrio Kpńtnę (Politechnika Kreteńska);

39. SiPiTavi8eioę Anpóoia SyoAń Texvóv Kai EnaYyEApáw (Szkoła Techniczna Sivitanidios);

40. AiYivńT£io Noooioprio (Szpital Eginition);

41. Apnaiao Noooioprio (Szpital Areteio);

42. E9viió KévTpo Anpóoiaę Aioiinonę (Krajowe Centrum Administracji Publicznej);

43. OpYaviopóę Aiayripionę Anpooíou YAikoú (A.E. Organizacja ds. zarządzania materiałami publicznymi);

44. OpYaviopóę reapYiKÓv Ao^aAíoewv (Organizacja rolniczych ubezpieczeń);

45. OpYaviopóę SyoAiKÓv Knpíwv (Organizacja ds. budynków szkolnych);

46. rwiKÓ EmmArio STpaToú (Sztab generalny wojsk lądowych);

47. rwiKÓ EmmArio NauTiKoú (Sztab generalny marynarki wojennej);

48. rwiKÓ EmmArio Aeponopiaę (Sztab generalny lotnictwa);

49. EAAnvuq EniTponń Atopnq? EvepY£iaę (Grecka Komisja Energii Atomowej);

50. revuq rpappaTria EinaiSaionę EvnAíiwv (Sekretariat Generalny ds. Dalszej Edukacji);

51. F£viKń rpappaTria Epnopiou (Sekretariat Generalny ds. Handlu); oraz

52. EAAnviiá TaxuSpopria (Poczta Grecka - EL. TA)

HISZPANIA

1. Presidencia de Gobierno;

2. Ministerio de Asuntos Exteriores y de Cooperación;

3. Ministerio de Justicia;

4. Ministerio de Defensa;

5. Ministerio de Economía y Hacienda;

6. Ministerio del Interior;

7. Ministerio de Fomento;

8. Ministerio de Educación y Ciencia;

9. Ministerio de Industria, Turismo y Comercio;

10. Ministerio de Trabajo y Asuntos Sociales;

11. Ministerio de Agricultura, Pesca y Alimentación;

12. Ministerio de la Presidencia;

13. Ministerio de Administraciones Públicas;

14. Ministerio de Cultura;

15. Ministerio de Sanidad y Consumo;

16. Ministerio de Medio Ambiente; oraz

17. Ministerio de Vivienda.

FRANCJA

A. Ministères (ministerstwa):

1. Services du Premier Ministre;

2. Ministère chargé de la santé, de la jeunesse et des sports;

3. Ministère chargé de l'intérieur, de l'outre-mer et des collectivités territoriales;

4. Ministère chargé de la justice;

5. Ministère chargé de la défense;

6. Ministère chargé des affaires étrangères et européennes;

7. Ministère chargé de l'éducation nationale;

8. Ministère chargé de l'économie, des finances et de l'emploi;

9. Secrétariat d'État aux transports;

10. Secrétariat d'État aux entreprises et au commerce extérieur;

11. Ministère chargé du travail, des relations sociales et de la solidarité;

12. Ministère chargé de la culture et de la communication;

13. Ministère chargé du budget, des comptes publics et de la fonction publique;

14. Ministère chargé de l'agriculture et de la peche;

15. Ministère chargé de l'enseignement supérieur et de la recherche;

16. Ministère chargé de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables;

17. Secrétariat d'État à la fonction publique;

18. Ministère chargé du logement et de la ville;

19. Secrétariat d'État à la coopération et à la francophonie;

20. Secrétariat d'État à l'outre-mer;

21. Secrétariat d'État à la jeunesse et aux sports et de la vie associative;

22. Secrétariat d'État aux anciens combattants;

23. Ministère chargé de l'immigration, de l'intégration, de l'identité nationale et du co-développement;

24. Secrétariat d'État en charge de la prospective et de l'évaluation des politiques publiques;

25. Secrétariat d'État aux affaires européennes;

26. Secrétariat d'État aux affaires étrangères et aux droits de l'homme;

27. Secrétariat d'État à la consommation et au tourisme;

28. Secrétariat d'État à la politique de la ville;

29. Secrétariat d'État à la solidarité;

30. Secrétariat d'État en charge de l'emploi;

31. Secrétariat d'État en charge du commerce, de l'artisanat, des PME, du tourisme et des services;

32. Secrétariat d'État en charge du développement de la région-capitale; oraz

33. Secrétariat d'État en charge de l'aménagement du territoire.

B. Établissements publics nationaux (krajowe podmioty publiczne):

1. Académie de France à Rome;

2. Académie de marine;

3. Académie des sciences d'outre-mer;

4. Agence Centrale des Organismes de Sécurité Sociale - A.C.O.S.S.;

5. Agences de l'eau;

6. Agence nationale de l'accueil des étrangers et des migrations;

7. Agence Nationale pour l'Amélioration des Conditions de Travail - ANACT;

8. Agence Nationale pour l'Amélioration de l'Habitat - ANAH;

9. Agence nationale pour la cohésion sociale et l'égalité des chances;

10. Agence Nationale pour l'Indemnisation des Français d'Outre-Mer - ANIFOM;

11. Assemblée Permanente des Chambres d'Agriculture - APCA;

12. Bibliothèque nationale de France;

13. Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg;

14. Caisse des dépôts et consignations;

15. Caisse Nationale des Autoroutes - CNA;

16. Caisse Nationale Militaire de Sécurité Sociale - CNMSS;

17. Caisse de garantie du logement locatif social;

18. Casa de Velâzquez;

19. Centre d'enseignement zootechnique;

20. Centre hospitalier national des Quinze-Vingts;

21. Centre international d'études supérieures en sciences agronomiques - Montpellier Sup Agro;

22. Centre des liaisons européennes et internationales de sécurité sociale;

23. Centre des monuments nationaux;

24. Centre national d'art et de culture Georges Pompidou;

25. Centre national de la cinématographie;

26. Institut national supérieur de formation et de recherche pour l'éducation des jeunes handicapés et les enseignements adaptés;

27. Centre national d'Études et d'expérimentation du Machinisme Agricole, du Génie Rural, des Eaux et des Forets - CEMAGREF;

28. Ecole nationale supérieure de Sécurité Sociale;

29. Centre national du livre;

30. Centre national de documentation pédagogique;

31. Centre National des Oeuvres Universitaires et Scolaires - CNOUS;

32. Centre national professionnel de la propriété forestière;

33. Centre National de la Recherche Scientifique - C.N.R.S;

34. Centres d'Éducation Populaire et de Sport - CREPS;

35. Centres Régionaux des Oeuvres Universitaires - CROUS;

36. Collège de France;

37. Conservatoire de l'espace littoral et des rivages lacustres;

38. Conservatoire national des arts et métiers;

39. Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris;

40. Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Lyon;

41. Conservatoire national supérieur d'art dramatique;

42. École centrale de Lille;

43. École centrale de Lyon;

44. École centrale des arts et manufactures;

45. École française d'archéologie d'Athènes;

46. École française d'Extreme-Orient;

47. École française de Rome;

48. École des hautes études en sciences sociales;

58. École nationale d'administration;

59. École Nationale de l'Aviation Civile - ENAC;

60. École nationale des Chartes;

61. École nationale d'équitation;

62. École nationale du génie de l'eau et de l'environnement de Strasbourg;

63. Écoles nationales d'ingénieurs;

64. École nationale d'ingénieurs des industries des techniques agricoles et alimentaires de Nantes;

65. Écoles nationales d'ingénieurs des travaux agricoles;

66. École nationale de la magistrature;

67. Écoles nationales de la marine marchande;

68. École Nationale de la Santé Publique - ENSP;

69. École nationale de ski et d'alpinisme;

70. École nationale supérieure des arts décoratifs;

71. École nationale supérieure des arts et industries textiles Roubaix;

72. Écoles nationales supérieures d'arts et métiers;

73. École nationale supérieure des beaux-arts;

74. École nationale supérieure de céramique industrielle;

75. École Nationale Supérieure de l'Électronique et de ses Applications - ENSEA;

76. École nationale supérieure des sciences de l'information et des bibliothécaires;

77. Écoles nationales vétérinaires;

78. École nationale de voile;

79. Écoles normales supérieures;

80. École polytechnique;

81. École de viticulture - Avize - Marne;

82. Établissement national d'enseignement agronomique de Dijon;

83. Établissement National des Invalides de la Marine - ENIM;

84. Établissement national de bienfaisance Koenigswarter;

85. Fondation Carnegie;

86. Fondation Singer-Polignac;

87. Haras nationaux;

88. Hôpital national de Saint-Maurice;

89. Institut français d'archéologie orientale du Caire;

90. Institut géographique national;

91. Institut national des appellations d'origine;

92. Institut national d'enseignement supérieur et de recherche agronomique et agroalimentaire de Rennes;

93. Institut National d'Études Démographiques - I.N.E.D;

94. Institut national d'horticulture;

95. Institut national de la jeunesse et de l'éducation populaire;

96. Institut national des jeunes aveugles - Paris;

97. Institut national des jeunes sourds - Bordeaux;

98. Institut national des jeunes sourds - Chambéry;

99. Institut national des jeunes sourds - Metz;

100. Institut national des jeunes sourds - Paris;

101. Institut National de Physique Nucléaire et de Physique des Particules - I.N.P.N.P.P;

102. Institut national de la propriété industrielle;

103. Institut National de la Recherche Agronomique - I.N.R.A;

104. Institut National de la Recherche Pédagogique - I.N.R.P;

105. Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale - I.N.S.E.R.M;

106. Institut national des sciences de l'univers;

107. Institut national des sports et de l'éducation physique;

108. Instituts nationaux polytechniques;

109. Instituts nationaux des sciences appliquées;

110. Institut National de Recherche en Informatique et en Automatique - INRIA;

111. Institut National de Recherche sur les Transports et leur Sécurité - INRETS;

112. Institut de recherche pour le développement;

113. Instituts régionaux d'administration;

114. Institut des sciences et des industries du vivant et de l'environnement - Agro Paris Tech;

115. Institut supérieur de mécanique de Paris;

116. Institut universitaires de Formation des Maîtres;

117. Musée de l'armée;

118. Musée Gustave-Moreau;

119. Musée national de la marine;

120. Musée national J.-J.-Henner;

121. Musée national de la Légion d'honneur;

122. Musée de la Poste;

123. Muséum national d'histoire naturelle;

124. Musée Auguste-Rodin;

125. Observatoire de Paris;

126. Office français de protection des réfugiés et apatrides;

127. Office National des Anciens Combattants et des Victimes de Guerre - ONAC;

128. Office national de la chasse et de la faune sauvage;

129. Office national de l'eau et des milieux aquatiques;

130. Office National d'Information sur les Enseignements et les Professions - ONISEP;

131. Office universitaire et culturel français pour l'Algérie;

132. Palais de la découverte;

133. Parcs nationaux; oraz

134. Universités.

C. Autre organisme public national (inne organy publiczne):

1. Union des Groupements d'Achats Publics - UGAP;

2. Agence Nationale Pour l'Emploi - A.N.P.E;

3. Autorité indépendante des marchés financiers;

4. Caisse Nationale des Allocations Familiales - CNAF;

5. Caisse Nationale d'Assurance Maladie des Travailleurs Salariés - CNAMS; oraz

6. Caisse Nationale d'Assurance-Vieillesse des Travailleurs Salariés - CNAVTS.

CHORWACJA

1. Hrvatski sabor (Parlament Chorwacji)

2. Predsjednik Republike Hrvatske (Prezydent Republiki Chorwacji);

3. Ured predsjednika Republike Hrvatske (Kancelaria Prezydenta Republiki Chorwacji);

4. Ured predsjednika Republike Hrvatske po prestanku obnašanja dužnosti (Kancelaria Prezydenta Republiki Chorwacji po zakończeniu kadencji);

5. Vlada Republike Hrvatske (Rząd Republiki Chorwacji);

6. Uredi Vlade Republike Hrvatske (Urzędy Rządu Republiki Chorwacji);

7. Ministarstvo gospodarstva (Ministerstwo Gospodarki);

8. Ministarstvo regionalnoga razvoja i fondova Europske unije (Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i Funduszy UE)

9. Ministarstvo financija (Ministerstwo Finansów)

10. Ministarstvo obrane (Ministerstwo Obrony);

11. Ministarstvo vanjskih i europskih poslova (Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Europejskich);

12. Ministarstvo unutarnjih poslova (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

13. Ministarstvo pravosuda (Ministerstwo Sprawiedliwości);

14. Ministarstvo uprave (Ministerstwo Administracji Publicznej);

15. Ministarstvo poduzetništva i obrta (Ministerstwo Przedsiębiorczości i Rzemiosła);

16. Ministarstvo rada i mirovinskog sustava (Ministerstwo Pracy i Systemu Emerytalnego);

17. Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture (Ministerstwo Spraw Morskich, Transportu i Infrastruktury);

18. Ministarstvo poljoprivrede (Ministerstwo Rolnictwa);

19. Ministarstvo turizma (Ministerstwo Turystyki);

20. Ministarstvo zaštite okoliša i prirode (Ministerstwo Ochrony Środowiska);

21. Ministarstvo graditeljstva i prostornoga uredenja (Ministerstwo Budownictwa i Planowania Przestrzennego);

22. Ministarstvo branitelja (Ministerstwo ds. Weteranów);

23. Ministarstvo socijalne politike i mladih (Ministerstwo Polityki Społecznej i Młodzieży);

24. Ministarstvo zdravlja (Ministerstwo Zdrowia);

25. Ministarstvo znanosti, obrazovanja i sporta (Ministerstwo Nauki, Edukacji i Sportu);

26. Ministarstvo kulture (Ministerstwo Kultury);

27. Državne upravne organizacije (Państwowe organizacje administracyjne);

28. Uredi državne uprave u županijama (Urzędy administracji państwowej na poziomie powiatów);

29. Ustavni sud Republike Hrvatske (Trybunał Konstytucyjny Republiki Chorwacji);

30. Vrhovni sud Republike Hrvatske (Sąd Najwyższy Republiki Chorwacji);

31. Sudovi (sądy);

32. Državno sudbeno vijeće (Krajowa Rada Sądownictwa);

33. Državna odvjetništva (biura prokuratora generalnego);

34. Državnoodvjetničko vijeće (biuro prokuratora krajowego);

35. Pravobraniteljstva (biura rzecznika praw obywatelskich);

36. Državna komisija za kontrolu postupaka javne nabave (Państwowa Komisja ds. Nadzoru nad Procedurami Zamówień Publicznych);

37. Hrvatska narodna banka (Narodowy Bank Chorwacji);

38. Državne agencije i uredi (państwowe agencje i urzędy); oraz

39. Državni ured za reviziju (Państwowy Urząd Kontroli);

WŁOCHY

A. Podmioty dokonujące zakupów:

1. Presidenza del Consiglio dei Ministri (Urząd Rady Ministrów);

2. Ministero degli Affari Esteri (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

3. Ministero dell'Interno (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

4. Ministero della Giustizia e Uffici giudiziari - esclusi i giudici di pace (Ministerstwo Sprawiedliwości i urzędy sądowe - inne niż sędziowie pokoju)

5. Ministero della Difesa (Ministerstwo Obrony);

6. Ministero dell'Economia e delle Finanze (Ministerstwo Gospodarki i Finansów);

7. Ministero dello Sviluppo Economico (Ministerstwo Rozwoju Gospodarczego);

8. Ministero del Commercio internazionale (Ministerstwo Handlu Zagranicznego);

9. Ministero delle Comunicazioni (Ministerstwo Komunikacji);

10. Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (Ministerstwo Polityki Rolnej i Leśnej);

11. Ministero dell'Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare (Ministerstwo Środowiska, Gruntów i Morza);

12. Ministero delle Infrastrutture (Ministerstwo Infrastruktury);

13. Ministero dei Trasporti (Ministerstwo Transportu);

14. Ministero del Lavoro e delle politiche sociali e della Previdenza sociale (Ministerstwo Pracy, Polityki Społecznej i Bezpieczeństwa Socjalnego);

15. Ministero della Solidarietà sociale (Ministerstwo Solidarności Społecznej);

16. Ministero della Salute (Ministerstwo Zdrowia);

17. Ministero dell'Istruzione dell' università e della ricerca (Ministerstwo Edukacji, Szkolnictwa Wyższego i Badań); oraz

18. Ministero per i Beni e le Attività culturali comprensivo delle sue articolazioni periferiche (Ministerstwo Dziedzictwa i Kultury, w tym jego podmioty podporządkowane).

B. Inne krajowe organy publiczne:

1. CONSIP (Concessionaria Servizi Informatici Pubblici) ¹⁰⁶ .

CYPR

1. npoeSpia Kai npoeSpiKó Mfyapo (Urząd i Pałac Prezydencki);

2. rpaęrio SuvTovioTń Evappóvionę (Biuro Koordynatora ds. harmonizacji);

3. YnoupyiKó Sup^ouAio (Rada Ministrów);

4. BouX| w AvTinpooónwv (Izba Reprezentantów);

5. AiKaoTiKr] Ynnpeoia (Służba Sądowa);

6. NopiKń Ynnpeoia Tnę AnpoKpaTiaę (Biuro Prawne Republiki);

7. E^KTiKń Ynnpeoia Tnę AnpoKpaTiaę (Urząd Nadzoru Republiki);

8. EniTponń Anpóoiaę Ynnpeoiaę (Komisja Służb Publicznych);

9. EniTponń EKna&UTuaię Ynnpeoiaę (Komisja Służb Edukacji);

10. rpaęrio EniTpónou AioiKńoewę (Biuro Komisarza Administracji (Rzecznik Praw Obywatelskich));

11. EniTponń npooTaoiaę AvTaywviopou (Komisja Ochrony Konkurencji);

12. Ynnpeoia EowTepiKou EXeyxou (Służba Nadzoru Wewnętrznego);

13. rpaęrio npoypappaTiopou (Biuro Planowania);

14. r^yiKÓ AoyioTńpio Tnę AnpoKpaiiaę (Ministerstwo Skarbu);

15. Fpaęao EniTpónou npooTaoiaę AcSopaw npoowniKou XapaKT|pa (Biuro Komisarza ds. Ochrony Danych Osobowych);

16. rpaęrio Eęópou Anpooiwv Evioxuoewv (Biuro Komisarza ds. Pomocy Publicznej);

17. Ava9ewpnTiKń Apxń npooęopóv (Organ ds. Kontroli Przetargów);

18. Ynnpeoia EnonTriaę Kai AvdnTu£n? Swepyamw EtaipEiwv (Organ ds. Nadzoru i Rozwoju Spółdzielni);

19. Ava9ewpnTiKń Apxń npooouywv (Organ ds. Kontroli Uchodźców);

20. Ynoupyrio Apuvaę (Ministerstwo Obrony);

21. Ynoupyrio rewpyiaę, OuoiKÓv nópwv Kai nepipdXXovToę (Ministerstwo Rolnictwa, Zasobów Naturalnych i Środowiska):

a) Tpńpa rewpyiaę (Departament Rolnictwa);

b) KTnviaTpiKeę Ynnpeoieę (Służby Weterynaryjne);

c) Tpńpa Aaoóv (Departament Leśnictwa);

d) Tpńpa AvanTu^ewę Y8dTwv (Departament Rozwoju Zasobów Wodnych);

e) Tpńpa fc^oynaię EnioKÓnnonę (Departament Nadzoru Geologicznego);

f) MeTeapokoyiKń Ynnpeoia (Służby Meteorologiczne);

g) Tpńpa Ava8aopou (Departament Konsolidacji Gruntów);

h) Ynnpeoia MeTaXXaav (Służba Kopalń);

i) Ivotitouto reapyiKÓv Epeuvóv (Instytut Badań Rolnictwa); oraz

j) Tpńpa AXiriaę Kai 0aXdooiwv Epeuvóv (Departament Rybołówstwa i Badań Morskich);

22. YnoupY^ío AiKaiooúvn? Kai Anpooiaę Tá^ew^ (Ministerstwo Sprawiedliwości i Porządku Publicznego):

a) AoTuvopía (Policja);

b) nupooPeoTiKń Ynnpeoía Kúnpou (Straż Pożarna Cypru); oraz

c) Tpńpa OuXaKÓv (Departament Więziennictwa);

23. YnoupYeio Epnopiou, BiopnX^Qviaę Kai Toupiopoú (Ministerstwo Handlu, Przemysłu i Turystyki):

a) Tpńpa Eęópou Etaipawv Kai Enionpou napaXńnTn (Departament Rejestru Spółek i Syndyków Mas Upadłościowych);

24. YnoupYeio EpYaoiaę Kai KoivwviKÓv Ao^aXíoewv (Ministerstwo Pracy i Ubezpieczeń Społecznych):

a) Tpńpa EpYaoiaę (Departament Pracy);

b) Tpńpa KoivwviKÓv Ao^aXíoewv (Departament Ubezpieczeń Społecznych);

c) Tpńpa Ynnpeoióv KoiTOvnq? Eunpepiaę (Departament Służb Ochrony Socjalnej);

d) Ktytpo napaYWYiKÓTnTaę Kúnpou (Centrum Produkcyjności Cypru);

e) AvÓTepo SevoSoxeiaKÓ Ivotitoúto Kúnpou (Wyższy Instytut Hotelarstwa Cypru);

f) AvÓTepo Te\voXoyikó Ivotitoúto (Wyższy Instytut Techniczny);

g) Tpńpa Eni9eópnonę EpYaoiaę (Departament Inspekcji Pracy); oraz

h) Tpńpa EpYaoiaKÓv Ejpraw (Departament Spraw Pracowniczych)

25. YnoupY^ío EowTepiKÓv (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych):

a) EnapyiaKŻę Aionaioeię (Administracje Okręgów);

b) Tpńpa noXco₈opiaę Kai OiKńoewę (Departament Zagospodarowania Przestrzennego Miast i Mieszkalnictwa);

c) Tpńpa Apxeíou nXnöuopoú Kai MeTavaoTeúoewí (Departament Rejestru Cywilnego i Departament Migracji);

d) Tpńpa KTnpatoXoytou Kai XwpopeTpiaę (Departament Gruntów i Pomiarów);

e) rpaęrio Túnou Kai nXnpo^opióv (Urząd Prasy i Informacji);

f) noXiTiKń Apuva (Obrona Cywilna);

g) Ynnpeoia Mepipvaę Kai AnoKaTaoTáoewv EKTonio9évw (Służba opieki i rehabilitacji osób wysiedlonych); oraz

h) Ynnpeoía AoúXou (Służba azylowa);

26. YnoupY^ío E^wTepiKÓv (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

27. YnoupY^ío OiKovopiKÓv (Ministerstwo Finansów):

a) TfXwveía (Cło i akcyza);

b) Tpńpa EowTepiKÓv npooóSwv (Departament Urzędu Podatkowego);

c) STaTioTiKń Ynnpeoia (Urząd Statystyczny);

d) Tpńpa KpaTiKÓv AYopóv Kai npopn9eióv (Departament Zamówień i Dostaw Rządowych);

e) Tpńpa Anpóoiaę AioiKqoqę Kai npoowniKoú (Departament Administracji Publicznej i Personelu);

f) KuJfcpvnTiKÓ Tunoypaędo (Urząd Publikacji Rządowych); oraz

g) Tpńpa Ynnpeoióv nXnpoę>opiKń<; (Departament Służb Informatycznych);

28. YnoupY£Ío na&iaę Kai noXmopoů (Ministerstwo Edukacji i Kultury);

29. YnoupY£Ío SuYKorww Kai īpY«v (Ministerstwo Komunikacji i Robót):

a) Tpńpa Anpooíwv īpY«v (Departament Robót Publicznych);

b) Tpńpa Apxaiow|w (Departament Przedmiotów Antycznych);

c) Tpńpa noXiTiKq? Aeponopiaę (Departament Lotnictwa Cywilnego);

d) Tpńpa EpnopiK^ę NaunXiaę (Departament Marynarki Handlowej);

e) Tpńpa TaxuSpopiKÓv Ynnp£oróv (Departament Służb Pocztowych);

f) Tpńpa OSiKÓv Mna^opóv (Departament Transportu Drogowego);

g) Tpńpa HXEKTpopnx^avoXoYiKÓv Ynnp£oróv (Departament Służb Mechanicznych i Elektryczności); oraz

h) Tpńpa HXmpoviKÓv EniKorwróv (Departament Łączności Elektronicznej);

30. YnoupY£Ío YY^aę (Ministerstwo Zdrowia):

a) OappaK£UTiK£ę Ynnp£Oi£ę (Służby Farmaceutyczne);

b) r£viKÓ Xny£Ío (Główne Laboratorium);

c) IaTpiK£ę Ynnp£Oi£ę Kar Ynnp£Oi£ę Anyóoraę YY£iaę (Służby Medyczne i Zdrowia Publicznego);

d) O8ovTiaTpiK£ę Ynnp£Oi£ę (Służby Dentystyczne); oraz

e) Ynnp£Oi£ę Yuyia|<; YY£iaę (Służby Zdrowia Psychicznego).

ŁOTWA

A. Ministerstwa, sekretariaty ministrów do zadań szczególnych i podległe im instytucje:

1. Aizsardzības ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Obrony i podległe mu instytucje);

2. Ārlietu ministrija un tas padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Spraw Zagranicznych i podległe mu instytucje);

3. Ekonomikas ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Gospodarki i podległe mu instytucje);

4. Finanšu ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Finansów i podległe mu instytucje);

5. Iekšlietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i podległe mu instytucje);

6. Izglītības un zinātnes ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Edukacji i Nauki i podległe mu instytucje);

7. Kultūras ministrija un tas padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Kultury i podległe mu instytucje);

8. Labklājības ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Opieki Społecznej i podległe mu instytucje);

9. Satiksmes ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Transportu i podległe mu instytucje);

10. Tieslietu ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Sprawiedliwości i podległe mu instytucje);

11. Veselības ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Zdrowia i podległe mu instytucje);

12. Vides aizsardzības un reģionālās attīstības ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Ochrony Środowiska i Rozwoju Regionalnego i podległe mu instytucje);

13. Zemkopības ministrija un tās padotībā esošās iestādes (Ministerstwo Rolnictwa i podległe mu instytucje); oraz

14. Īpašu uzdevumu ministra sekretariāti un to padotībā esošās iestādes (Ministerstwa do zadań specjalnych i podległe im instytucje);

B. Inne instytucje państwowe:

1. Augstākā tiesa (Sąd Najwyższy);

2. Centrālā vēlēšanu komisija (Centralna Komisja Wyborcza);

3. Finanšu un kapitāla tirgus komisija (Komisja Rynków Finansowych i Kapitałowych);

4. Latvijas Banka (Bank Łotwy);

5. Prokuratūra un tās pārraudzībā esošās iestādes (Biuro Prokuratora oraz instytucje pod jego nadzorem);

6. Saeimas un tās padotībā esošās iestādes (Parlament i podległe mu instytucje);

7. Satversmes tiesa (Trybunał Konstytucyjny);

8. Valsts kanceleja un tās pārraudzībā esošās iestādes (Kancelaria Stanu oraz instytucje będące pod jej nadzorem);

9. Valsts kontrole (Państwowy Urząd Kontroli);

10. Valsts prezidenta kanceleja (Kancelaria Prezydenta Państwa); oraz

11. Citas valsts iestādes, kuras nav ministriju padotībā (Inne instytucje państwowe, niepodlegające ministerstwom):

a) Tiesībsarga birojs (Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich); oraz

b) Nacionālā radio un televīzijas padome (Narodowa Rada Radiofonii i Telewizji).

LITWA

1. Prezidentūros kanceliarija (Kancelaria Prezydenta);

2. Seimo kanceliarija (Kancelaria Seimas (parlamentu)) i Seimui atskaitingos institucijos (instytucje podległe Seimas (parlamentowi)):

a) Lietuvos mokslo taryba (Rada Nauki);

b) Seimo kontrolieri^ ļstaiga (Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich przy Parlamencie);

c) Valstybes kontrole (Państwowy Urząd Kontroli);

d) Specialiņjņ tyrimņ tarnyba (Specjalne Służby Wywiadowcze);

e) Valstybes saugumo departamentas (Departament Bezpieczeństwa Stanu);

f) Konkurencijos taryba (Rada Konkurencji);

g) Lietuvos gyventojņ genocido ir rezistencijos tyrimo centras (Centrum Badań nad Eksterminacją Ludności i Ruchem Oporu);

h) Vertybiniņ popieriņ komisija (Litewska Komisja Papierów Wartościowych);

i) Ryšiy reguliavimo tarnyba (Urząd Regulacji Łączności);

j) acionaliné sveikatos taryba (Narodowa Komisja Zdrowia);

k) Etninés kulturos globos taryba (Rada Ochrony Folkloru);

l) Lygiy galimybiy kontrolieriaus tarnyba (Biuro Rzecznika ds Równouprawnienia);

m) Valstybiné kulturos paveldo komisija (Krajowa Komisja Dziedzictwa Kulturowego);

n) Vaiko teisiy apsaugos kontrolieriaus jstaiga (Instytucja Rzecznika Praw Dziecka);

o) Valstybiné kainy ir energetikos kontrolés komisija (Państwowa Komisja Regulacji Cen Zasobów Energii);

p) Valstybiné lietuviy kalbos komisija (Komisja Państwowa Języka Litewskiego);

q) Vyriausioji rinkimy komisija (Centralny Komitet Wyborczy);

r) Vyriausioji tarnybinés etikos komisija (Główna Komisja ds. etyki urzędowej); oraz

s) Žurnalisty etikos inspektoriaus tarnyba (Biuro Inspektora Etyki Dziennikarskiej);

3. Vyriausybés kanceliarija (Kancelaria Rządu) i Vyriausybei atskaitingos institucijos (instytucje podlległe rządowi):

a) Ginkly fondas (Fundusz Uzbrojenia);

b) Informacinés visuomenés plétros komitetas (Komitet Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego);

c) Kuno kulturos ir sporto departamentas (Departament Edukacji Fizycznej i Sportu);

d) Lietuvos archyvy departamentas (Departament Archiwów Litewskich);

e) Mokestiniy ginčy komisija (Komisja Sporów Podatkowych);

f) Statistikos departamentas (Departament Statystyki);

g) Tautiniy mažumy ir išeivijos departamentas (Departament Mniejszości Narodowych oraz Litwinów Poza Granicami Kraju);

h) Valstybiné tabako ir alkoholio kontrolés tarnyba (Państwowa Służba Kontroli Tytoniu i Alkoholu);

i) Viešyjy pirkimy tarnyba (Urząd Zamówień Publicznych);

j) Valstybiné atominés energetikos saugos inspekcija (Państwowy Inspektorat Bezpieczeństwa Energii Jądrowej);

k) Valstybiné duomeny apsaugos inspekcija (Państwowy Inspektorat Ochrony Danych);

l) Valstybiné lošimy priežiuros komisija (Państwowa Komisja Kontroli Gier Losowych);

m) Valstybiné maisto ir veterinarijos tarnyba (Państwowe Służby Żywności i Weterynaryjne);

n) Vyriausioji administraciniy ginčy komisija (Główna Komisja Sporów Administracyjnych);

o) Draudimo priežiuros komisija (Komisja Nadzoru Ubezpieczeniowego);

p) Lietuvos valstybinis mokslo ir studijy fondas (Litewska Państwowa Fundacja Nauki i Kształcenia);

q) Konstitucinis Teismas (Trybunał Konstytucyjny); oraz

r) Lietuvos bankas (Bank Litwy);

4. Aplinkos ministerija (Ministerstwo Środowiska) oraz ļstaigos prie Aplinkos ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Środowiska):

a) Generaliné miškņ urédija (Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych);

b) Lietuvos geologijos tarnyba (Litewski Urząd Pomiarów Geologicznych);

c) Lietuvos hidrometeorologijos tarnyba (Litewska Służba Hydrometeorologiczna);

d) Lietuvos standartizacijos departamentas (Litewska Rada ds. Normalizacji);

e) Nacionalinis akreditacijos biuras (Litewskie Krajowe Biuro Akredytacyjne);

f) Valstybiné metrologijos tarnyba (Państwowa Służba ds. Metrologii);

g) Valstybiné saugomņ teritorija tarnyba (Państwowa Służba ds. Obszarów Chronionych); oraz

h) Valstybiné teritorija planavimo ir statybos inspekcija (Państwowy Inspektorat Planowania Terytorialnego i Budownictwa);

5. Finansņ ministerija (Ministerstwo Finansów) oraz ļstaigos prie Finansņ ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Finansów):

a) Muitinés departamentas (Litewska Służba Celna);

b) Valstybés dokumenty technologinés apsaugos tarnyba (Służba Bezpieczeństwa Technologicznego Dokumentów Państwowych);

c) Valstybiné mokesčiņ inspekcija (Państwowa Inspekcja Podatkowa); oraz

d) Finansņ ministerijos mokymo centras (Centrum Szkoleniowe Ministerstwa Finansów);

6. Krašto apsaugos ministerija (Ministerstwo Obrony Narodowej) oraz ļstaigos prie Krašto apsaugos ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Obrony Narodowej):

a) Antrasis operatyviniņ tarnybņ departamentas (Drugi Departament Dochodzeniowy);

b) Centralizuota finansņ ir turto tarnyba (Scentralizowana Służba ds. Finansów i Własności);

c) Karo prievolés administravimo tarnyba (Służba Administracyjna ds. Poboru Wojskowego);

d) Krašto apsaugos archyvas (Krajowa Służba Archiwów Obrony);

e) Kriziņ valdymo centras (Centrum Zarządzania Kryzysowego);

f) Mobilizacijos departamentas (Departament ds. Mobilizacji);

g) Ryšiņ ir informaciniņ sistemņ tarnyba (Służba ds. Systemów Komunikacji i Informacji);

h) Infrastruktūros plétros departamentas (Departament Rozwoju Infrastruktury);

i) Valstybinis pilietinio pasipriešinimo rengimo centras (Centrum Obrony Cywilnej);

j) Lietuvos kariuomené (Litewskie Siły Zbrojne); oraz

k) Krašto apsaugos sistemos kariniai vienetai ir tarnybos (jednostki i służby wojskowe systemu obrony narodowej);

7. Kultūros ministerija (Ministerstwo Kultury) oraz ļstaigos prie Kultūros ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Kultury):

a) Kultūros paveldo departamentas (Departament Litewskiego Dziedzictwa Kulturowego); oraz

b) Valstybiné kalbos inspekcija (Państwowa Komisja ds. Języka);

8. Socialinés apsaugos ir darbo ministerija (Ministerstwo Zabezpieczenia Społecznego i Pracy) oraz (staigos prie Socialinés apsaugos ir darbo ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Zabezpieczenia Społecznego i Pracy):

a) Garantinio fondo administracija (Administracja Funduszu Gwarancyjnego);

b) Valstybés vaiko teisiņ apsaugos ir ļvaikinimo tarnyba (Państwowa Służba ds. Ochrony Praw Dziecka i Adopcji);

c) Lietuvos darbo birža (Litewska Giełda Pracy);

d) Lietuvos darbo rinkos mokymo tarnyba (Litewski Urząd ds. Szkoleń na Rynku Pracy);

e) Trišalés tarybos sekretoriatas (Sekretariat Rady Trójstronnej);

f) Socialiniņ paslaugņ priežiūros departamentas (Departament ds. Monitorowania Służb Socjalnych);

g) Darbo inspekcija (Inspekcja Pracy);

h) Valstybinio socialinio draudimo fondo valdyba (Państwowy Fundusz Ubezpieczeń Społecznych);

i) Nejgalumo ir darbingumo nustatymo tarnyba (Służby ds. orzekania o niepełnosprawności i zdolności do pracy);

j) Ginčņ komisija (Komisja ds. Sporów);

k) Techninés pagalbos nejgaliesiems centras (Państwowe centrum ds. urządzeń wspomagających dla osób niepełnosprawnych); oraz

l) Nejgaliņjņ reikalņ departamentas (Departament Spraw Osób Niepełnosprawnych);

9. Susisiekimo ministerija (Ministerstwo Transportu i Komunikacji) oraz (staigos prie Susisiekimo ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Transportu i Komunikacji):

a) Lietuvos automobiliņ keliņ direkcija (Litewska Administracja Dróg);

b) Valstybiné geležinkelio inspekcija (Państwowa Inspekcja Kolejowa);

c) Valstybiné keliņ transporto inspekcija (Państwowa Inspekcja Transportu Drogowego); oraz

d) Pasienio kontrolés punktņ direkcija (Dyrekcja ds. Granicznych Punktów Kontroli);

10. Sveikatos apsaugos ministerija (Ministerstwo Zdrowia) oraz (staigos prie Sveikatos apsaugos ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Zdrowia):

a) Valstybiné akreditavimo sveikatos priežiūros veiklai tarnyba (Państwowa Agencja ds. Akredytacji Ośrodków Opieki Zdrowotnej);

b) Valstybiné ligoniņ kasa (Państwowy Fundusz Pacjentów);

c) Valstybiné medicininio audito inspekcija (Państwowa Inspekcja Kontroli Medycznej);

d) Valstybiné vaistņ kontrolés tarnyba (Państwowa Agencja Kontroli Leków);

e) Valstybiné teismo psichiatrijos ir narkologijos tarnyba (Litewska Służba Psychiatrii Sądowej i Badania Uzależnień);

f) Valstybiné visuomenés sveikatos priežiūros tarnyba (Państwowa Służba Zdrowia Publicznego);

g) Farmacijos departamentas (Departament Farmacji);

h) Sveikatos apsaugos ministerijos Ekstremaliņ sveikatai situacijņ centras (Centrum opieki zdrowotnej w nagłych wypadkach przy Ministerstwie Zdrowia);

i) Lietuvos bioetikos komitetas (Litewski Komitet Bioetyczny); oraz

j) Radiacinés saugos centras (Centrum Ochrony przed Promieniowaniem);

11. Svietimo ir mokslo ministerija (Ministerstwo Edukacji i Nauki) oraz (staigos prie Svietimo ir mokslo ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Edukacji i Nauki):

a) Nacionalinis egzaminy centras (Krajowe Centrum Egzaminacyjne); oraz

b) Studij^ kokybés vertinimo centras (Centrum Oceny Jakości Placówek Szkolnictwa Wyższego);

12. Teisingumo ministerija (Ministerstwo Sprawiedliwości) oraz (staigos prie Teisingumo ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Sprawiedliwości):

a) Kaléjim^ departamentas (Departament Placówek Więziennictwa);

b) Nacionaliné vartotoj^ teisi^ apsaugos taryba (Krajowa Rada Ochrony Praw Konsumentów); oraz

c) Europos teisés departamentas (Departament Prawa Europejskiego);

13. Ukio ministerija (Ministerstwo Gospodarki) oraz (staigos prie Ukio ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Gospodarki):

a) (monq bankroto valdymo departamentas (Departament Zarządzania Upadłością Przedsiębiorstw);

b) Valstybiné energetikos inspekcija (Państwowa Inspekcja Energetyczna);

c) Valstybiné ne maisto produkty inspekcija (Państwowa Inspekcja Produktów Nieżywnościowych); oraz

d) Valstybinis turizmo departamentas (Litewski Państwowy Departament Turystyki);

14. Uzsienio reikal^ ministerija (Ministerstwo Spraw Zagranicznych):

a) Diplomatinés atstovybés ir konsulinés (staigos uzsienyje bei atstovybés prie tarptautinq organizacją (Misje dyplomatyczne i konsulaty oraz przedstawicielstwa przy organizacjach międzynarodowych);

15. Vidaus reikal^ ministerija (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych) oraz (staigos prie Vidaus reikal^ ministerijos(instytucje podległe Ministerstwu Spraw Wewnętrznych):

a) Asmens dokumenty israsymo centras (Centrum Personalizacji Dokumentów Poświadczających Tożsamość);

b) Finansini^ nusikaltim^ tyrimo tarnyba (Służby Śledcze ds. Przestępczości Finansowej);

c) Gyventoj^ registro tarnyba (Urząd Rejestracji Mieszkańców);

d) Policijos departamentas (Departament Policji);

e) Priesgaisrinés apsaugos ir gelbéjimo departamentas (Departament Ochrony Przeciwpożarowej i Ratownictwa Pożarowego);

f) Turto valdymo ir ukio departamentas (Departament Zarządzania Własnością i Gospodarki);

g) Vadovybés apsaugos departamentas (Departament Ochrony Osób Ważnych (VIP));

h) Valstybés sienos apsaugos tarnyba (Państwowy Departament Służby Granicznej);

i) Valstybés tarnybos departamentas (Departament Służby Cywilnej);

j) Informatikos ir rysq departamentas (Departament Informatyki i Komunikacji);

k) Migracijos departamentas (Departament Migracji);

l) Sveikatos prieziuros tarnyba (Departament Opieki Zdrowotnej); oraz

m) Bendrasis pagalbos centras (Centrum Zarządzania Kryzysowego);

16. Èemés ukio ministerija (Ministerstwo Rolnictwa) oraz (staigos prie Èemés ukio ministerijos (instytucje podległe Ministerstwu Rolnictwa):

a) Nacionaliné mokéjimo agentura (Krajowa agencja płatnicza);

b) Nacionaliné zemés tarnyba (Krajowa Służba ds. Gruntów);

c) Valstybiné augalņ apsaugos tarnyba (Państwowa Służba Ochrony Roślin);

d) Valstybiné gyvuliņ veislininkystés priežiūros tarnyba (Państwowa Służba Nadzoru Hodowli Zwierząt);

e) Valstybiné sékl^ ir grūdņ tarnyba (Państwowa Służba ds. Nasion); oraz

f) Žuvininkystés departamentas (Departament Rybołówstwa);

17. Teismai (Sądy):

a) Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Sąd Najwyższy Litwy);

b) Lietuvos apeliacinis teismas (Sąd Apelacyjny Litwy);

c) Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Naczelny Sąd Administracyjny Litwy);

d) Apygardņ teismai (Sądy Powiatowe);

e) Apygardņ administraciniai teismai (Administracyjne Sądy Powiatowe);

f) Apylinkry teismai (Sądy Okręgowe);

g) Nacionaliné teismņ administracja (Krajowa Administracja Sądów); oraz

h) Generaliné prokuratūra (Urząd Prokuratora).

LUKSEMBURG

1. Ministère des Affaires Étrangères et de l'Immigration: Direction de la Défense (Armée);

2. Ministère de l'Agriculture, de la Viticulture et du Développement Rural: Administration des Services Techniques de l'Agriculture;

3. Ministère de l'Éducation nationale et de la Formation professionnelle: Lycée d'Enseignement Secondaire et d'Enseignement

Secondaire Technique;

4. Ministère de l'Environnement: Administration de l'Environnement;

5. Ministère de la Famille et de l'Intégration: Maisons de retraite;

6. Ministère de la Fonction publique et de la Réforme administrative: Service Central des Imprimés et des Fournitures de l'État - Centre des Technologies de l'informatique de l'État;

7. Ministère de l'Intérieur et de l'Aménagement du territoire: Police Grand-Ducale Luxembourg- Inspection générale de Police;

8. Ministère de la Justice: Établissements Pénitentiaires;

9. Ministère de la Santé: Centre hospitalier neuropsychiatrique; oraz

10. Ministère des Travaux publics: Bâtiments Publics - Ponts et Chaussées.

WEGRY

1. Nemzeti Erőforrás Minisztérium (Ministerstwo Zasobów Krajowych);

2. Vidékfejlesztési Minisztérium (Ministerstwo Rozwoju Wsi);

3. Nemzeti Fejlesztési Minisztérium (Ministerstwo Rozwoju Narodowego);

4. Honvédelmi Minisztérium (Ministerstwo Obrony);

5. Közigazgatási és Igazságügyi Minisztérium (Ministerstwo Administracji Publicznej i Sprawiedliwości);

6. Nemzetgazdasági Minisztérium (Ministerstwo Gospodarki Narodowej);

7. Külügyminisztérium (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

8. Miniszterelnöki Hivatal (Kancelaria Prezesa Rady Ministrów);

9. Belügyminisztérium (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych); oraz

10. Központi Szolgáltatási Főigazgatóság (Dyrekcja ds. Służb Centralnych).

MALTA

1. L-Uffiććju tal-Prim Ministru (Kancelaria Premiera);

2. Il-Ministeru ghall-Familja u s-Solidarjeta Soćjali (Ministerstwo Rodziny i Solidarności Społecznej);

3. Il-Ministeru ghall-Edukazzjoni, iż-Żghażagh u l-Impjiegi (Ministerstwo Edukacji, Młodzieży i Zatrudnienia);

4. Il-Ministeru tal-Finanzi (Ministerstwo Finansów);

5. Il-Ministeru ghar-Riżorsi u l-Infrastruttura (Ministerstwo Zasobów i Infrastruktury);

6. Il-Ministeru ghat-Turiżmu u l-Kultura (Ministerstwo Turystyki i Kultury);

7. Il-Ministeru ghall-Gustizzja u l-Intern (Ministerstwo Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych);

8. Il-Ministeru ghall-Affarijiet Rurali u l-Ambjent (Ministerstwo Spraw Wiejskich i Środowiska);

9. Il-Ministeru ghal Ghawdex (Ministerstwo ds. Gozo);

10. Il-Ministeru tas-Sahha, l-Anzjani u l-Kura fil-Komunita (Ministerstwo Zdrowia, Osób Starszych i Opieki Społecznej);

11. Il-Ministeru tal-Affarijiet Barranin (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

12. Il-Ministeru ghall-Investimenti, l-Industrija u t-Teknologija tal-Informazzjoni (Ministerstwo Inwestycji, Przemysłu i Technologii Informacyjnych);

13. Il-Ministeru ghall-Kompetittivita u l-Komunikazzjoni (Ministerstwo ds. Konkurencji i Komunikacji);

14. Il-Ministeru ghall-Iżvilupp Urban u t-Toroq (Ministerstwo Rozwoju Obszarów Miejskich i Dróg);

15. L-Uffiććju tal-President (Kancelaria Prezydenta); oraz

16. L-Uffiććju tal-Iskrivan tal-Kamra tad-Deputati (Urząd Kancelarii Izby Przedstawicieli).

NIDERLANDY

1. Ministerie van Algemene Zaken (Ministerstwo Spraw Ogólnych):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Bureau van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (Rada Doradcza ds. Polityki Rządu) oraz

c) Rijksvoorlichtingsdienst (Służby Informacyjne Rządu Niderlandów);

2. Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Centrale Archiefselectiedienst - CAS (Centralna Służba Selekcji Archiwów),

c) Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst - AIVD (Służba Ogólna ds. Wywiadu i Bezpieczeństwa),

d) Agentschap Basisadministratie Persoonsgegevens en Reisdocumenten - BPR (Agencja ds. Danych Osobowych i Dokumentów Podróży) oraz

e) Agentschap Korps Landelijke Politiediensten (Krajowa Agencja Służb Policji);

3. Ministerie van Buitenlandse Zaken (Ministerstwo Spraw Zagranicznych):

a) Directoraat-generaal Regiobeleid en Consulaire Zaken - DGRC (Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej i Spraw Konsularnych),

b) Directoraat-generaal Politieke Zaken - DGPZ (Dyrekcja Generalna do spraw Politycznych),

c) Directoraat-generaal Internationale Samenwerking - DGIS (Dyrekcja generalna ds. Współpracy Międzynarodowej),

d) Directoraat-generaal Europese Samenwerking - DGES (Dyrekcja generalna ds. Współpracy Europejskiej),

e) Centrum tot Bevordering van de Import uit Ontwikkelingslanden - CBI (Centrum Promocji Importu z Państw Rozwijających się),

f) Centrale diensten ressorterend onder S/PlvS (służby wsparcia podlegające sekretarzowi generalnemu i zastępcy sekretarza generalnego) oraz

g) Buitenlandse Posten - ieder afzonderlijk (różne misje dyplomatyczne);

4. Ministerie van Defensie (Ministerstwo Obrony):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Commando Diensten Centra - CDC (Wojskowe Służby Pomocnicze),

c) Defensie Telematica Organisatie - DTO (Organizacja ds. Telematyki w Służbach Obrony),

d) Centrale directie van de Defensie Vastgoed Dienst (Dyrekcja Centralna Służb ds. Nieruchomości Sił Obrony),

e) De afzonderlijke regionale directies van de Defensie Vastgoed Dienst (Dyrekcje Regionalne Służb ds. Nieruchomości Sił Obrony),

f) Defensie Materieel Organisatie - DMO (Organizacja ds. Materiałów służących do obrony),

g) Landelijk Bevoorradingsbedrijf van de Defensie Materieel Organisatie (Krajowa Agencja Zaopatrzeniowa Organizacji ds. Materiałów służących do obrony),

h) Logistiek Centrum van de Defensie Materieel Organisatie (Centrum Logistyczne Organizacji ds. Materiałów służących do obrony),

i) Marinebedrijf van de Defensie Materieel Organisatie (Placówki Utrzymania Sprzętu Organizacji ds. Materiałów służących do obrony) oraz

j) Defensie Pijpleiding Organisatie - DPO (Organizacja na rzecz Bezpieczeństwa Rurociągów);

5. Ministerie van Economische Zaken (Ministerstwo Spraw Gospodarczych):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Centraal Planbureau - CPB (Biuro Analiz Polityki Gospodarczej);

c) Bureau voor de Industriele Eigendom - BIE (Urząd Własności Przemysłowej);

d) SenterNovem (SenterNovem - agencja ds. zrównoważonych innowacji);

e) Staatstoezicht op de Mijnen - SodM (Państwowy Nadzór nad Kopalniami),

f) Nederlandse Mededingingsautoriteit - NMa (Niderlandzki Urząd ds. Konkurencji),

g) Economische Voorlichtingsdienst - EVD (Niderlandzka Agencja Handlu Zagranicznego),

h) Agentschap Telecom (Agencja ds. radiokomunikacji),

i) Kenniscentrum Professioneel & Innovatief Aanbesteden, Netwerk voor Overheidsopdrachtgevers - PIANOo (Profesjonalne i innowacyjne zamówienia, sieć instytucji zamawiających) oraz

j) Octrooicentrum Nederland (Niderlandzki Urząd Patentowy);

6. Ministerie van Financien (Ministerstwo Finansów):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Belastingdienst Automatiseringscentrum (Centrum Informatyczne Administracji Podatkowej i Celnej),

c) Belastingdienst (Administracja Podatkowa i Celna),

d) De afzonderlijke Directies der Rijksbelastingen (różne oddziały Administracji Podatkowej i Celnej na terenie Niderlandów),

e) Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (incl. Economische Controle dienst - ECD (Służba Informacji Podatkowej i Dochodzeń Podatkowych, w tym Służba Kontroli Gospodarczej),

f) Belastingdienst Opleidingen (Centrum Szkoleniowe Służb Podatkowych i Celnych) oraz

g) Dienst der Domeinen (Służba ds. Własności Państwowej);

7. Ministerie van Justitie (Ministerstwo Sprawiedliwości):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Dienst Justitiele Inrichtingen (Agencja ds. Zakładów Poprawczych),

c) Raad voor de Kinderbescherming (Agencja ds. opieki nad dziećmi i ochrony dzieci),

d) Centraal Justitie Incasso Bureau (Centralna Agencja ds. Poboru Kar),

e) Openbaar Ministerie (Urząd Prokuratora Generalnego),

f) Immigratie en Naturalisatiedienst (Służby ds. Imigracji i Naturalizacji) oraz

g) Nederlands Forensisch Instituut (Niderlandzki Instytut Medycyny Sądowej);

8. Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Ministerstwo Rolnictwa, Środowiska i Jakości Żywności):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Dienst Regelingen - DR (Krajowa Służba Wdrażania Regulacji Prawnych (agencja)),

c) Agentschap Plantenziektenkundige Dienst - PD (Służba Ochrony Roślin (agencja)),

d) Algemene Inspectiedienst - AID (Ogólna Służba Kontroli),

e) Dienst Landelijk Gebied - DLG (Służba Rządowa ds. Zrównoważonego Rozwoju Wsi) oraz

f) Voedsel en Waren Autoriteit - VWA (Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumenckich);

9. Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (Ministerstwo Edukacji, Kultury i Nauki):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Inspectie van het Onderwijs (Inspektorat ds. Edukacji),

c) Erfgoedinspectie (Inspektorat ds. Dziedzictwa),

d) Centrale Financien Instellingen (Agencja ds. Centralnego Finansowania Instytucji),

e) Nationaal Archief (Archiwa Państwowe),

f) Adviesraad voor Wetenschaps- en Technologiebeleid (Komitet Doradczy ds. Polityki Naukowej i Technologicznej),

g) Onderwijsraad (Rada ds. Edukacji) oraz

h) Raad voor Cultuur (Rada ds. Kultury);

10. Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (Ministerstwo Spraw Społecznych i Zatrudnienia):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Inspectie Werk en Inkomen (Inspekcja Pracy i Dochodów) oraz

c) Agentschap SZW (Agencja SZW);

11. Ministerie van Verkeer en Waterstaat (Ministerstwo Transportu, Robót Publicznych i Gospodarki Wodnej):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Directoraat-generaal Transport en Luchtvaart (Dyrekcja Generalna ds. Transportu i Lotnictwa Cywilnego),

c) Directoraat-generaal Personenvervoer (Dyrekcja Generalna ds. Transportu Pasażerskiego),

d) Directoraat-generaal Water (Dyrekcja Generalna ds. Wodnych),

e) Centrale diensten (służby centralne),

f) Shared services Organisatie Verkeer en Waterstaat (Wspólne służby Organizacji Transportu Wodnego i Gospodarki Wodnej),

g) Koninklijke Nederlandse Meteorologisch Instituut KNMI (Królewski Niderlandzki Instytut Meteorologiczny),

h) Rijkswaterstaat, Bestuur (Roboty Publiczne i Gospodarka Wodna, Zarząd),

i) De afzonderlijke regionale Diensten van Rijkswaterstaat (Każda oddzielna służba regionalna Dyrekcji Generalnej ds. Robót Publicznych i Gospodarki Wodnej),

j) De afzonderlijke specialistische diensten van Rijkswaterstaat (Każda oddzielna wyspecjalizowana służba Dyrekcji Generalnej ds. Robót Publicznych i Gospodarki Wodnej),

k) Adviesdienst Geo-Informatie en ICT (Komitet Doradczy ds. Geoinformacji i technologii informacyjno-komunikacyjnych),

l) Adviesdienst Verkeer en Vervoer - AVV (Komitet Doradczy ds. Ruchu Drogowego i Transportu),

m) Bouwdienst (Służba Budownictwa),

n) Rijksinstituut voor Kust en Zee - RIKZ (Krajowy Instytut Zarządzania Strefami Morskimi i Przybrzeżnymi),

o) Rijksinstituut voor Integraal Zoetwaterbeheer en Afvalwaterbehandeling - RIZA (Krajowy Instytut Zarządzania Zasobami Wody Pitnej i Oczyszczania Wody),

p) Toezichthouder Beheer Eenheid Lucht (Jednostka zarządzająca "Powietrze"),

q) Toezichthouder Beheer Eenheid Water (Jednostka zarządzająca "Woda") oraz

r) Toezichthouder Beheer Eenheid Land (Jednostka zarządzająca "Ziemia");

12. Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (Ministerstwo Budownictwa, Planowania Przestrzennego i Środowiska):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Directoraat-generaal Wonen, Wijken en Integratie (Dyrekcja Generalna ds. Budownictwa, Wspólnot i Integracji),

c) Directoraat-generaal Ruimte (Dyrekcja Generalna ds. Polityki Przestrzennej),

d) Directoraat-general Milieubeheer (Dyrekcja Generalna ds. Ochrony Środowiska),

e) Rijksgebouwendienst (Agencja ds. Budynków Rządowych) oraz

f) VROM Inspectie (Inspektorat VROM);

13. Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (Ministerstwo Zdrowia, Opieki Społecznej i Sportu):

a) Bestuursdepartement (departamenty ds. polityki i personelu),

b) Inspectie Gezondheidsbescherming, Waren en Veterinaire Zaken (Inspekcja Ochrony Zdrowia i Zdrowia Zwierząt),

c) Inspectie Gezondheidszorg (Inspekcja ds. Opieki Zdrowotnej),

d) Inspectie Jeugdhulpverlening en Jeugdbescherming (Służby ds. Młodzieży i Inspekcja Ochrony Młodzieży),

e) Rijksinstituut voor de Volksgezondheid en Milieu - RIVM (Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego i Środowiska),

f) Sociaal en Cultureel Planbureau (Urząd Planowania Społecznego i Kulturalnego) oraz

g) Agentschap t.b.v. het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (Agencja na rzecz Komisji Oceny Leków);

14. Tweede Kamer der Staten-Generaal (Druga Izba Stanów Generalnych);

15. Eerste Kamer der Staten-Generaal (Pierwsza Izba Stanów Generalnych);

16. Raad van State (Rada Państwa);

17. Algemene Rekenkamer (Trybunał Obrachunkowy);

18. Nationale Ombudsman (Krajowy Rzecznik Praw Obywatelskich);

19. Kanselarij der Nederlandse Orden (Kapituła Orderów Niderlandzkich);

20. Kabinet der Koningin (Gabinet Królowej); oraz

21. Raad voor de Rechtspraak en de Rechtbanken (Organy Kierownicze Wymiaru Sprawiedliwości i Komitet Doradczy i Sądy Powszechne).

AUSTRIA

1. Aktualny wykaz podmiotów:

a) Bundeskanzleramt (Urząd Kanclerza Federalnego);

b) Bundesministerium für europäische und internationale Angelegenheiten (Federalne Ministerstwo Spraw Europejskich i Międzynarodowych);

c) Bundesministerium für Finanzen (Federalne Ministerstwo Finansów);

d) Bundesministerium für Gesundheit (Federalne Ministerstwo Zdrowia);

e) Bundesministerium für Inneres (Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

f) Bundesministerium für Justiz (Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości);

g) Bundesministerium für Landesverteidigung und Sport (Federalne Ministerstwo Obrony i Sportu);

h) Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (Federalne Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa, Środowiska i Zarządzania Wodami);

i) Bundesministerium für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz (Federalne Ministerstwo Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Ochrony Konsumentów);

j) Bundesministerium für Unterricht, Kunst und Kultur (Federalne Ministerstwo Edukacji, Sztuki i Kultury);

k) Bundesministerium für Verkehr, Innovation und Technologie (Federalne Ministerstwo Transportu, Innowacji i Technologii);

l) Bundesministerium für Wirtschaft, Familie und Jugend (Federalne Ministerstwo Spraw Gospodarczych, Rodziny i Młodzieży);

m) Bundesministerium für Wissenschaft und Forschung (Federalne Ministerstwo Nauki i Badań);

n) Bundesamt für Eich- und Vermessungswesen (Federalny Urząd Kalibracji i Miar);

o) Österreichisches Forschungs- und Prüfzentrum Arsenal Gesellschaft m.b.H (Austriackie Centrum Badań i testów Arsenal - spółka G.m.b.H);

p) Bundesanstalt für Verkehr (Federalny Instytut Ruchu Drogowego);

q) Bundesbeschaffung GmbH (Zamówienia Federalne - spółka G.m.b.H); oraz

r) Bundesrechenzentrum GmbH (Federalne Centrum Przetwarzania Danych - spółka G.m.b.H); oraz

2. Wszystkie inne centralne organy publiczne, w tym ich regionalne i lokalne pododdziały, pod warunkiem że nie mają one charakteru przemysłowego lub handlowego.

POLSKA

1. Kancelaria Prezydenta RP;

2. Kancelaria Sejmu RP;

3. Kancelaria Senatu RP;

4. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów;

5. Sąd Najwyższy;

6. Naczelny Sąd Administracyjny;

7. Trybunał Konstytucyjny;

8. Najwyższa Izba Kontroli;

9. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich;

10. Biuro Rzecznika Praw Dziecka;

11. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej;

12. Ministerstwo Finansów;

13. Ministerstwo Gospodarki;

14. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego;

15. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego;

16. Ministerstwo Edukacji Narodowej;

17. Ministerstwo Obrony Narodowej;

18. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi;

19. Ministerstwo Skarbu Państwa;

20. Ministerstwo Sprawiedliwości;

21. Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej;

22. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego;

23. Ministerstwo Środowiska;

24. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych;

25. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji;

26. Ministerstwo Spraw Zagranicznych;

27. Ministerstwo Zdrowia;

28. Ministerstwo Sportu i Turystyki;

29. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej;

30. Urząd Regulacji Energetyki;

31. Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych;

32. Urząd Transportu Kolejowego;

33. Urząd do Spraw Cudzoziemców;

34. Urząd Zamówień Publicznych;

35. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

36. Urząd Lotnictwa Cywilnego;

37. Urząd Komunikacji Elektronicznej;

38. Wyższy Urząd Górniczy;

39. Główny Urząd Miar;

40. Główny Urząd Geodezji i Kartografii;

41. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego;

42. Główny Urząd Statystyczny;

43. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji;

44. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych;

45. Państwowa Komisja Wyborcza;

46. Państwowa Inspekcja Pracy;

47. Rządowe Centrum Legislacji;

48. Narodowy Fundusz Zdrowia;

49. Polska Akademia Nauk;

50. Polskie Centrum Akredytacji;

51. Polskie Centrum Badań i Certyfikacji;

52. Polski Komitet Normalizacyjny;

53. Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

54. Komisja Nadzoru Finansowego;

55. Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych;

56. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego;

57. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad;

58. Główny Inspektorat Ochrony Roślin i Nasiennictwa;

59. Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej;

60. Komenda Główna Policji;

61. Komenda Główna Straży Granicznej;

62. Główny Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych;

63. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska;

64. Główny Inspektorat Transportu Drogowego;

65. Główny Inspektorat Farmaceutyczny;

66. Główny Inspektorat Sanitarny;

67. Główny Inspektorat Weterynarii;

68. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

69. Agencja Wywiadu;

70. Agencja Mienia Wojskowego;

71. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;

72. Agencja Rynku Rolnego;

73. Agencja Nieruchomości Rolnych;

74. Państwowa Agencja Atomistyki;

75. Narodowy Bank Polski;

76. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;

77. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych; oraz

78. Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu.

PORTUGALIA

1. Presidencia do Conselho de Ministros (Prezydencja Rady Ministrów);

2. Ministério das Finanças (Ministerstwo Finansów);

3. Ministério da Defesa Nacional (Ministerstwo Obrony);

4. Ministério dos Negócios Estrangeiros e das Comunidades Portuguesas (Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Społeczności Portugalskich);

5. Ministério da Administração Interna (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

6. Ministério da Justiça (Ministerstwo Sprawiedliwości);

7. Ministério da Economia (Ministerstwo Gospodarki);

8. Ministério da Agricultura, Desenvolvimento Rural e Pescas (Ministerstwo Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Rybołówstwa);

9. Ministério da Educação (Ministerstwo Edukacji);

10. Ministério da Ciencia e do Ensino Superior (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego);

11. Ministério da Cultura (Ministerstwo Kultury);

12. Ministério da Saúde (Ministerstwo Zdrowia);

13. Ministério do Trabalho e da Solidariedade Social (Ministerstwo Pracy i Solidarności Społecznej);

14. Ministério das Obras Públicas, Transportes e Habitação (Ministerstwo Robót Publicznych, Transportu i Mieszkalnictwa);

15. Ministério das Cidades, Ordenamento do Território e Ambiente (Ministerstwo ds. Miast, Zarządzania Gruntami i Środowiska);

16. Ministério para a Qualificação e o Emprego (Ministerstwo Kwalifikacji i Zatrudnienia);

17. Presidença da Republica (Prezydencja Republiki);

18. Tribunal Constitucional (Trybunał Konstytucyjny);

19. Tribunal de Contas (Trybunał Obrachunkowy); oraz

20. Provedoria de Justiça (Rzecznik Praw Obywatelskich).

RUMUNIA

1. Administratia Prezidentialä (Administracja Prezydencka);

2. Senatul României (Rumuński Senat);

3. Camera Deputatilor Deputatilor (Izba Deputowanych);

4. Inalta Curte de Casatie si Justitie (Najwyższy Sąd Kasacyjny);

5. Curtea Constitutionalä (Trybunał Konstytucyjny);

6. Consiliul Legislativ (Rada Legislacyjna);

7. Curtea de Conturi (Trybunał Obrachunkowy);

8. Consiliul Superior al Magistraturii (Najwyższa Rada Sędziów);

9. Parchetul de pe lângã Inalta Curte de Casatie si Justitie (Biuro Prokuratora Generalnego przy Najwyższym Sądzie Kasacyjnym);

10. Secretariatul General al Guvernului (Sekretariat Generalny Rządu);

11. Cancelaria primului ministru (Kancelaria Premiera);

12. Ministerul Afacerilor Externe (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

13. Ministerul Economiei si Finantelor (Ministerstwo Gospodarki i Finansów);

14. Ministerul Justitiei (Ministerstwo Sprawiedliwości);

15. Ministerul Apärärii (Ministerstwo Obrony);

16. Ministerul Internelor si Reformei Administrative (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Reformy Administracyjnej);

17. Ministerul Muncii, Familiei si Egalitätii de Sanse (Ministerstwo Pracy i Równości Szans);

18. Ministerul pentru Intreprinderi Mici si Mijlocii, Comert, Turism si Profesii Liberale (Ministerstwo ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Handlu, Turystyki i Wolnych Zawodów);

19. Ministerul Agriculturii si Dezvoltärii Rurale (Ministerstwo Rozwoju Rolnictwa i Wsi);

20. Ministerul Transporturilor (Ministerstwo Transportu);

21. Ministerul Dezvoltärii, Lucrärilor Publice si Locuintei (Ministerstwo Rozwoju, Robót Publicznych i Mieszkalnictwa);

22. Ministerul Educatiei, Cercetärii si Tineretului (Ministerstwo Edukacji, Badań i Młodzieży);

23. Ministerul Sänätätii Publice (Ministerstwo Zdrowia Publicznego);

24. Ministerul Culturii si Cultelor (Ministerstwo Kultury i Wyznań);

25. Ministerul Comunicatiilor si Tehnologiei Informatiei (Ministerstwo Łączności i Technologii Informatycznych);

26. Ministerul Mediului si Dezvoltärii Durabile (Ministerstwo Środowiska i Zrównoważonego Rozwoju);

27. Serviciul Roman de Informatii (Rumuńska Służba Bezpieczeństwa Wewnętrznego);

28. Serviciul Roman de Informatii Externe (Rumuńska Służba Wywiadu Zagranicznego);

29. Serviciul de Protectie si Pazä (Służba Ochrony);

30. Serviciul de Telecomunicatii Speciale (Specjalna Służba Telekomunikacyjna);

31. Consiliul National al Audiovizualului (Krajowa Rada ds. Audiowizualnych Środków Przekazu);

32. Directia Nationalä Anticoruptie (Krajowa Dyrekcja ds. Przeciwdziałania Korupcji);

33. Inspectoratul General de Politie (Główny Inspektorat Policji);

34. Autoritatea Nationalä pentru Reglementarea si Monitorizarea Achizitiilor Publice (Krajowy Organ ds. Regulacji i Monitorowania Zamówień Publicznych);

35. Autoritatea Nationalä de Reglementare pentru Serviciile Comunitare de Utilitäti Publice - ANRSC (Krajowy Urząd ds. Regulacji Usług Użyteczności Publicznej);

36. Autoritatea Nationalä Sanitarä Veterinarä si pentru Siguranta Alimentelor (Krajowy Urząd ds. Bezpieczeństwa Sanitarnego i Weterynaryjnego oraz Bezpieczeństwa Żywności);

37. Autoritatea Nationalä pentru Protectia Consumatorilor (Krajowy Urząd Ochrony Konsumentów);

38. Autoritatea Navalä Romanä (Rumuński Urząd Morski);

39. Autoritatea Feroviarä Romanä (Rumuński Urząd Kolejnictwa);

40. Autoritatea Rutierä Romanä (Rumuński Urząd Drogownictwa);

41. Autoritatea Nationala pentru Protectia Drepturilor Copilului si Adoptie (Krajowy Urząd ds. Ochrony Praw Dziecka i Adopcji);

42. Autoritatea Nationala pentru Persoanele cu Handicap (Krajowy Urząd ds. Osób Niepełnosprawnych);

43. Autoritatea Nationala pentru Tineret (Krajowy Urząd ds. Młodzieży);

44. Autoritatea Nationala pentru Cercetare Stiintifica (Krajowy Urząd ds. Badań Naukowych);

45. Autoritatea Nationala pentru Comunicatii (Krajowy Urząd ds. Komunikacji);

46. Autoritatea Nationala pentru Serviciile Societatii Informationale (Krajowy Urząd ds. Usług dla Społeczeństwa Informacyjnego);

47. Autoritatea Electorala Permanenta (Rada Stała ds. Wyborów);

48. Agentia pentru Strategii Guvernamentale (Agencja ds. Strategii Rządowych);

49. Agentia Nationala a Medicamentului (Krajowa Agencja Leków);

50. Agentia Nationala pentru Sport (Krajowa Agencja Sportu);

51. Agentia Nationala pentru Ocuparea Fortei de Munca (Krajowa Agencja Zatrudnienia);

52. Agentia Nationala de Reglementare ín Domeniul Energiei (Krajowa Agencja Regulacji Energetyki);

53. Agentia Romana pentru Conservarea Energiei (Rumuńska Agencja Poszanowania Energii);

54. Agentia Nationala pentru Resurse Minerale (Krajowa Agencja Bogactw Naturalnych);

55. Agentia Romana pentru Investitii Straine (Rumuńska Agencja Inwestycji Zagranicznych);

56. Agentia Nationala a Functionarilor Publici (Krajowa Agencja Służby Cywilnej); oraz

57. Agentia Nationala de Administrare Fiscala (Krajowa Agencja Administracji Fiskalnej).

SŁOWENIA

1. Predsednik Republike Slovenije (Prezydent Republiki Słowenii);

2. Državni zbor (Zgromadzenie Narodowe);

3. Državni svet (Rada Narodowa);

4. Varuh človekovih pravic (Rzecznik Praw Obywatelskich);

5. Ustavno sodišče (Trybunał Konstytucyjny);

6. Računsko sodišče (Trybunał Obrachunkowy);

7. Državna revizijska komisja (Krajowa Komisja Rewizyjna);

8. Slovenska akademija znanosti in umetnosti (Słoweńska Akademia Nauki i Sztuki);

9. Vladne službe (Służby Rządowe);

10. Ministrstvo za finance (Ministerstwo Finansów);

11. Ministrstvo za notranje zadeve (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych);

12. Ministrstvo za zunanje zadeve (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

13. Ministrstvo za obrambo (Ministerstwo Obrony);

14. Ministrstvo za pravosodje (Ministerstwo Sprawiedliwości);

15. Ministrstvo za gospodarstvo (Ministerstwo Gospodarki);

16. Ministrstvo za kmetijstvo, gozdarstvo in prehrano (Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Żywności);

17. Ministrstvo za promet (Ministerstwo Transportu);

18. Ministrstvo za okolje, prostor in energijo (Ministerstwo Środowiska, Planowania Przestrzennego oraz Energii);

19. Ministrstvo za delo, družino in socialne zadeve (Ministerstwo Pracy, Rodziny i Spraw Społecznych);

20. Ministrstvo za zdravje (Ministerstwo Zdrowia);

21. Ministrstvo za visoko šolstvo, znanost in tehnogijo (Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, Nauki i Technologii);

22. Ministrstvo za kulturo (Ministerstwo Kultury);

23. Ministerstvo za javno upravo (Ministerstwo Administracji Publicznej);

24. Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Sąd Najwyższy Republiki Słowenii);

25. Višja sodišča (Sądy wyższe);

26. Okrožna sodišča (Sądy okręgowe);

27. Okrajna sodišča (Sądy powiatowe);

28. Vrhovno tožilstvo Republike Slovenije (Naczelny Prokurator Republiki Słowenii);

29. Okrožna državna tožilstva (Okręgowi Prokuratorzy Krajowi);

30. Družbeni pravobranilec Republike Slovenije (Pełnomocnik ds. społecznych Republiki Słowenii);

31. Državno pravobranilstvo Republike Slovenije (Pełnomocnik ds. krajowych Republiki Słowenii);

32. Upravno sodišče Republike Slovenije (Sąd Administracyjny Republiki Słowenii);

33. Senat za prekrške Republike Slovenije (Senat Wykroczeń Republiki Słowenii);

34. Višje delovno in socialno sodišče v Ljubljani (Wyższy Sąd Pracy i Społeczny);

35. Delovna in sodišča (Sądy pracy); oraz

36. Upravne note (Lokalne jednostki administracyjne).

SŁOWACJA

Ministerstwa i inne organy władzy centralnej, o których mowa w ustawie nr 575/2001 Sb. (słowacki dziennik urzędowy) w sprawie struktury i działań organów rządowych i centralnych organów administracji państwowej:

1. Ministerstvo hospodárstva Slovenskej republiky (Ministerstwo Gospodarki Republiki Słowackiej);

2. Ministerstvo financií Slovenskej republiky (Ministerstwo Finansów Republiki Słowackiej);

3. Ministerstvo dopravy, výstavby a regionálneho rozvoja Slovenskej republiky (Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Rozwoju

Regionalnego Republiki Słowackiej);

4. Ministerstvo pôdohospodárstva a rozvoja vidieka Slovenskej republiky (Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi Republiki Słowackiej);

5. Ministerstvo vnútra Slovenskej republiky (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Słowackiej);

6. Ministerstvo obrany Slovenskej republiky (Ministerstwo Obrony Republiki Słowackiej);

7. Ministerstvo spravodlivosti Slovenskej republiky (Ministerstwo Sprawiedliwości Republiki Słowackiej);

8. Ministerstvo zahraničných vecí Slovenskej republiky (Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Słowackiej);

9. Ministerstvo práce, sociálnych vecí a rodiny Slovenskej republiky (Ministerstwo Pracy, Spraw Społecznych i Rodziny Republiki Słowackiej);

10. Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky (Ministerstwo Środowiska Republiki Słowackiej);

11. Ministerstvo školstva, vedy, výskumu a športu Slovenskej republiky (Ministerstwo Edukacji, Nauki, Badań i Sportu Republiki Słowackiej);

12. Ministerstvo kultúry Slovenskej republiky (Ministerstwo Kultury Republiki Słowackiej);

13. Ministerstvo zdravotníctva Slovenskej republiky (Ministerstwo Służby Zdrowia Republiki Słowackiej);

14. Úrad vlády Slovenskej republiky (Biuro rządu Republiki Słowackiej);

15. Protimonopolný úrad Slovenskej republiky (Urząd Antymonopolowy Republiki Słowackiej);

16. Štatistický úrad Slovenskej republiky (Urząd Statystyczny Republiki Słowackiej);

17. Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky (Urząd Pomiaru Gruntów, Kartografii i Katastru Republiki Słowackiej);

18. Úrad pre normalizáciu, metrológiu a skúšobníctvo Slovenskej republiky (Słowacki Urząd Norm, Metrologii i Badań);

19. Úrad pre verejné obstarávanie (Urząd Zamówień Publicznych);

20. Úrad priemyselného vlastníctva Slovenskej republiky (Urząd Własności Przemysłowej Republiki Słowackiej);

21. Národný bezpečnostný úrad (Urząd Bezpieczeństwa Narodowego);

22. Kancelária Prezidenta Slovenskej republiky (Kancelaria Prezydenta Republiki Słowackiej);

23. Národná rada Slovenskej republiky (Rada Narodowa Republiki Słowackiej);

24. Ústavný súd Slovenskej republiky (Trybunał Konstytucyjny Republiki Słowackiej);

25. Najvyšší súd Slovenskej republiky (Sąd Najwyższy Republiki Słowackiej);

26. Generálna prokuratúra Slovenskej republiky (Urząd Prokuratora Generalnego Republiki Słowackiej);

27. Najvyšší kontrolný úrad Slovenskej republiky (Najwyższy Urząd Kontroli Republiki Słowackiej);

28. Telekomunikačný úrad Slovenskej republiky (Urząd Telekomunikacji Republiki Słowackiej);

29. Poštový úrad (Urząd Regulacji Poczty);

30. Úrad na ochranu osobných údajov (Urząd Ochrony Danych Osobowych);

31. Kancelária verejného ochrancu práv (Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich); oraz

32. Úrad pre finančný trh (Urząd Rynku Finansowego).

FINLANDIA

1. Oikeuskanslerinvirasto - Justitiekanslersämbetet (Urząd Kanclerza Sprawiedliwości);

2. Liikenne- ja Viestintäministeriö - Kommunikationsministeriet (Ministerstwo Transportu i Komunikacji):

a) Viestintävirasto - Kommunikationsverket (Fiński Urząd Regulacji Komunikacji);

3. Maa- ja Metsätalousministeriö - Jord- Och Skogsbruksministeriet (Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa):

a) Elintarviketurvallisuusvirasto - Livsmedelssäkerhetsverket (Fiński Urząd Bezpieczeństwa Żywności) oraz

b) Maanmittauslaitos - Lantmäteriverket (Państwowy urząd Pomiarów Gruntów Finlandii);

4. Oikeusministeriö - Justitieministeriet (Ministerstwo Sprawiedliwości):

a) Tietosuojavaltuutetun toimisto - Dataombudsmannens byrå (Urząd Rzecznika Ochrony Danych),

b) Tuomioistuimet - Domstolar (sądy powszechne),

c) Korkein oikeus - Högsta domstolen (Sąd Najwyższy),

d) Korkein hallinto-oikeus - Högsta förvaltningsdomstolen (Najwyższy Sąd Administracyjny),

e) Hovioikeudet - hovrätter (sądy apelacyjne),

f) Käräjäoikeudet - tingsrätter (sądy rejonowe),

g) Hallinto-oikeudet - förvaltningsdomstolar (sądy administracyjne),

h) Markkinaoikeus - Marknadsdomstolen (Sąd ds. Rynku),

i) Työtuomioistuin - Arbetsdomstolen (Sąd Pracy),

j) Vakuutusoikeus - Försäkringsdomstolen (Sąd ds. Ubezpieczeń),

k) Kuluttajariitalautakunta - Konsumenttvistenämnden (Komisja ds. Skarg Konsumentów) oraz

l) Vankeinhoitolaitos - Fångvårdsväsendet (Służba Więziennictwa);

5. Opetusministeriö - Undervisningsministeriet (Ministerstwo Edukacji):

a) Opetushallitus - Utbildningsstyrelsen (Krajowa Rada ds. Edukacji) oraz

b) Valtion elokuvatarkastamo - Statens filmgranskningsbyrå (Fińska Rada Klasyfikacji Filmów);

6. Puolustusministeriö - Försvarsministeriet (Ministerstwo Obrony):

a) Puolustusvoimat - Försvarsmakten (Fińskie Siły Obrony);

7. Sisäasiainministeriö - Inrikesministeriet (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych):

a) Keskusrikospoliisi - Centralkriminalpolisen (Centralna Policja Kryminalna),

b) Liikkuva poliisi - Rörliga polisen (Krajowa Policja Drogowa),

c) Rajavartiolaitos - Gränsbevakningsväsendet (Straż Graniczna) oraz

d) Valtion turvapaikanhakijoiden vastaanottokeskukset - Statliga förläggningar för asylsökande (Centra przyjęć dla osób starających się o azyl);

8. Sosiaali- Ja Terveysministeriö - Social- Och Hälsovårdsministeriet (Ministerstwo Spraw Społecznych i Zdrowia):

a) Työttömyysturvalautakunta - Besvärsnämnden för utkomstskyddsärenden (Rada Apelacyjna ds. Osób Bezrobotnych),

b) Sosiaaliturvan muutoksenhakulautakunta - Besvärsnämnden för socialtrygghet (Trybunał Apelacyjny),

c) Lääkelaitos - Läkemedelsverket (Krajowa Agencja Leków),

d) Terveydenhuollon oikeusturvakeskus - Rättsskyddscentralen för hälsovården (Krajowy Urząd ds. Prawa Medycznego), oraz

e) Säteilyturvakeskus - Strålsäkerhetscentralen (Fińskie Centrum ds. Radiacji i Bezpieczeństwa Atomowego);

9. Työ- Ja Elinkeinoministeriö - Arbets- Och Näringsministeriet (Ministerstwo Zatrudnienia i Gospodarki):

a) Kuluttajavirasto - Konsumentverket (Fińska Agencja ds. Konsumentów),

b) Kilpailuvirasto - Konkurrensverket (Fiński Urząd ds. Konkurencji),

c) Patentti- ja rekisterihallitus - Patent- och registerstyrelsen (Krajowa Rada ds. Patentów i Rejestracji),

d) Valtakunnansovittelijain toimisto - Riksförlikningsmännens byrå (Krajowe Biuro Arbitrów) oraz

e) Työneuvosto - Arbetsrådet (Rada ds. Pracy);

10. Ulkoasiainministeriö - utrikesministeriett (Ministerstwo Spraw Zagranicznych);

11. Valtioneuvoston kanslia - statsrådets kansli (Kancelaria Premiera);

12. Valtiovarainministeriö - finansministeriet (Ministerstwo Finansów):

a) Valtiokonttori - Statskontoret (Skarb Państwa),

b) Verohallinto - Skatteförvaltningen (Administracja Podatkowa),

c) Tullilaitos - Tullverket (Cła) oraz

d) Väestörekisterikeskus - Befolkningsregistercentralen (Centralny Rejestr Ludności);

13. Ympäristöministeriö - Miljöministeriet (Ministerstwo Środowiska):

a) Suomen ympäristökeskus - Finlands miljöcentral (Fiński Instytut Środowiska); oraz

14. Valtiontalouden Tarkastusvirasto - Statens Revisionsverk (Państwowa Izba Kontroli).

SZWECJA

1. Akademien för de fria konsterna (Królewska Akademia Sztuk Pięknych);

2. Allmänna reklamationsnämnden (Państwowa Rada ds. Skarg Konsumenckich);

3. Arbetsdomstolen (Sąd Pracy);

4. Arbetsförmedlingen (Służby Zatrudnienia);

5. Arbetsgivarverk, statens (Państwowa Agencja ds. Pracowników Sektora Publicznego);

6. Arbetslivsinstitutet (Państwowy Instytut ds. Życia Zawodowego);

7. Arbetsmiljöverket (Urząd ds. Środowiska Pracy);

8. Arkitekturmuseet (Muzeum Architektury);

9. Ljud och bildarkiv, statens (Państwowe Archiwum Nagrań Dźwiękowych i Ruchomych Obrazów);

10. Barnombudsmannen (Biuro Rzecznika Praw Dziecka);

11. Beredning för utvärdering av medicinsk metodik, statens (Państwowa Rada ds. Oceny Technologii Medycznych);

12. Kungliga Biblioteket (Biblioteka Królewska);

13. Biografbyrå, statens (Państwowa Rada Cenzorów Filmowych);

14. Biografiskt lexikon, svenskt (Leksykon Biografii Szwedzkich);

15. Bokföringsnämnden (Rada ds. Standardów Rachunkowości);

16. Bolagsverket (Urząd Rejestracji Spółek);

17. Bostadskreditnämnd, statens (BKN) (Krajowa Rada ds. Gwarancji Kredytowych dla Mieszkalnictwa);

18. Boverket (Państwowa Rada ds. Mieszkalnictwa);

19. Brottsförebyggande rådet (Państwowa Rada ds. Zapobiegania Przestępczości);

20. Brottsoffermyndigheten (Urząd ds. Odszkodowań dla Ofiar Przestępstw i Wsparcia dla Nich);

21. Centrala studiestödsnämnden (Państwowa Rada ds. Pomocy Studentom);

22. Datainspektionen (Rada ds. Inspekcji Danych);

23. Departementen (Ministerstwa (departamenty rządowe));

24. Domstolsverket (Krajowa Administracja Sądowa);

25. Elsäkerhetsverket (Krajowa Rada ds. Bezpieczeństwa Energii Elektrycznej);

26. Exportkreditnämnden (Rada ds. Gwarancji Kredytów Eksportowych);

27. Finansinspektionen (Organ Nadzoru Finansowego);

28. Fiskeriverket (Krajowa Izba Rybołówstwa);

29. Folkhälsoinstitut, statens (Państwowy Instytut Zdrowia Publicznego);

30. Forskningsrådet för miljö, areella näringar och samhällsbyggande, Formas (Rada ds. Badań Naukowych na rzecz Środowiska);

31. Fortifikationsverket (Państwowa Administracja ds. Fortyfikacji)

32. Medlingsinstitutet (Państwowy Instytut Mediacji);

33. Försvarets materielverk (Administracja ds. Materiałów Obronnych);

34. Försvarets radioanstalt (Instytut Radiowy Krajowych Sił Obrony);

35. Försvarshistoriska museer, statens (szwedzkie muzea historii wojskowej);

36. Försvarshögskolan (Państwowa Akademia Obrony);

37. Försvarsmakten (Siły Zbrojne);

38. Försäkringskassan (Zakład Ubezpieczeń Społecznych);

39. Geologiska undersökning, Sveriges (Służba Geodezyjna Szwecji);

40. Geotekniska institut, statens (Instytut Geotechniczny);

41. Glesbygdsverket (Urząd ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich);

42. Grafiska institutet och institutet för högre kommunikations- och reklamutbildning (Instytut Grafiki i Wyższa Szkoła Komunikacji);

43. Granskningsnämnden för Radio och TV (Komisja Radiofonii i Telewizji);

44. Handelsflottans kultur- och fritidsråd (Rada ds. Marynarki Handlowej);

45. Handikappombudsmannen (Rzecznik Osób z Niepełnosprawnościami);

46. Haverikommission, statens (Państwowa Komisja ds. Badań nad Wypadkami);

47. Hovrätterna (sądy apelacyjne) (6);

48. Hyres- och arrendenämnder (regionalne trybunały ds. czynszów i najmu) (12);

49. Hälso- och sjukvårdens ansvarsnämnd (Komisja Odpowiedzialności Lekarskiej);

50. Högskoleverket (Urząd Szkolnictwa Wyższego);

51. Högsta domstolen (Sąd Najwyższy);

52. Institutet för psykosocial miljömedicin, statens (Państwowy Instytut Czynników Psychospołecznych i Zdrowia);

53. Institutet för tillväxtpolitiska studier (Państwowy Instytut Badań Regionalnych);

54. Institutet för rymdfysik (Instytut Fizyki Kosmicznej);

55. Migrationsverket (Urząd ds. Migracji);

56. Jordbruksverk, statens (Państwowa Rada ds. Rolnictwa);

57. Justitiekanslern (Urząd Kanclerza Sprawiedliwości);

58. Jämställdhetsombudsmannen (Urząd Rzecznika Równości Szans);

59. Kammarkollegiet (Państwowa Rada Sądowa ds. Gruntów i Funduszy Publicznych);

60. Kammarrätterna (administracyjne sądy apelacyjne) (4);

61. Kemikalieinspektionen (Państwowy Inspektorat ds. Chemikaliów);

62. Kommerskollegium (Krajowa Izba Handlu);

63. Verket för innovationssystem - VINNOVA (Urząd ds. Systemów Innowacji - VINNOVA);

64. Konjunkturinstitutet (Narodowy Instytut Badań nad Gospodarką);

65. Konkurrensverket (Szwedzki Urząd ds. Konkurencji);

66. Konstfack (Wyższa Szkoła Sztuk Pięknych, Rzemiosła i Projektowania);

67. Konsthögskolan (Akademia Sztuk Pięknych);

68. Nationalmuseum (Państwowe Muzeum Sztuk Pięknych);

69. Konstnärsnämnden (Komisja ds. Dotacji dla Sztuki);

70. Konstråd, statens (Państwowa Rada Sztuki);

71. Konsumentverket (Urząd ds. Polityki Konsumenckiej);

72. Kriminaltekniska laboratorium, statens (Państwowe Laboratorium Kryminalistyki);

73. Kriminalvården (Służba Więzienna i Probacyjna);

74. Kriminalvårdsnämnden (Komisja ds. Zwolnień Warunkowych);

75. Kronofogdemyndigheten (Służba Komornicza);

76. Kulturråd, statens (Państwowa Rada Kultury);

77. Kustbevakningen (Straż Przybrzeżna);

78. Lantmäteriverket (Urząd Pomiarów Gruntu);

79. Livrustkammaren/Skoklosters slott/ Hallwylska museet (Arsenał Królewski);

80. Livsmedelsverk, statens (Państwowy Urząd ds. Żywności);

81. Lotteriinspektionen (Rada ds. Gier Losowych);

82. Läkemedelsverket (Urząd ds. Produktów Medycznych);

83. Länsrätterna (okręgowe sądy administracyjne) (24);

84. Länsstyrelserna (rządowe urzędy administracji regionalnej) (24);

85. Pensionsverk, statens (Państwowy Urząd ds. Wynagrodzeń i Emerytur Pracowników Rządowych);

86. Marknadsdomstolen (Sąd ds. Rynku);

87. Meteorologiska och hydrologiska institut, Sveriges (Szwedzki Instytut Meteorologiczno-Hydrologiczny);

88. Moderna museet (Muzeum Sztuki Nowoczesnej);

89. Musiksamlingar, statens (Państwowe Zbiory Muzyczne);

90. Naturhistoriska riksmuseet (Muzeum Historii Naturalnej);

91. Naturvårdsverket (Urząd Ochrony Środowiska);

92. Nordiska Afrikainstitutet (Nordycki Instytut Studiów Afrykańskich);

93. Nordiska högskolan för folkhälsovetenskap (Nordycka Szkoła Zdrowia Publicznego);

94. Notarienämnden (Rada ds. Notariatu);

95. Myndigheten för internationella adoptionsfrågor (Krajowy Urząd ds. Przysposobień Wewnątrzkrajowych);

96. Verket för näringslivsutveckling - NUTEK (Urząd ds. Wzrostu Gospodarczego i Regionalnego);

97. Ombudsmannen mot etnisk diskriminering (Urząd Rzecznika ds. Dyskryminacji Etnicznej);

98. Patentbesvärsrätten (Sąd Apelacyjny Patentowy);

99. Patent- och registreringsverket (Urząd Patentowy i Rejestracyjny);

100. Personadressregisternämnd statens, SPAR-nämnden (Rada ds. Rejestru Ludności);

101. Polarforskningssekretariatet (Sekretariat ds. Badań Polarnych);

102. Presstödsnämnden (Komisja ds. Subsydiów dla Prasy);

103. Radio- och TV-verket (Rada Radiofonii i Telewizji);

104. Regeringskansliet (biura rządowe);

105. Regeringsrätten (Naczelny Sąd Administracyjny);

106. Riksantikvarieämbetet (Centralna Rada Ochrony Zabytków);

107. Riksarkivet (Archiwum Narodowe);

108. Riksbanken (Bank Szwecji);

109. Riksdagsförvaltningen (Parlamentarne Biuro Administracyjne);

110. Riksdagens ombudsmän, JO (rzecznicy parlamentarni);

111. Riksdagens revisorer (audytorzy parlamentarni);

112. Riksgäldskontoret (Biuro Długu Publicznego);

113. Rikspolisstyrelsen (Krajowa Rada Policji);

114. Riksrevisionen (Najwyższa Izba Kontroli);

115. Riksutställningar, Stiftelsen (Krajowa Fundacja ds. Wystaw);

116. Rymdstyrelsen (Państwowa Agencja Kosmiczna);

117. Forskningsrådet för arbetsliv och socialvetenskap (Rada ds. Badań nad Życiem Zawodowym i Badań Społecznych);

118. Räddningsverk, statens (Państwowy Urząd ds. Służb Ratowniczych);

119. Rättshjälpsmyndigheten (Służba ds. Pomocy Prawnej);

120. Rättsmedicinalverket (Państwowy Urząd ds. Medycyny Sądowej);

121. Sameskolstyrelsen och sameskolan (Rada ds. Szkół dla Samów i szkoły dla Samów);

122. Sjöfartsverket (Państwowa Administracja Morska);

123. Maritima museer, statens (Państwowe Muzea Morskie);

124. Skatteverket (Krajowy Urząd Podatkowy);

125. Skogsstyrelsen (Krajowa Izba Leśnictwa);

126. Skolverk, statens (Państwowa Agencja ds. Szkolnictwa);

127. Smittskyddsinstitutet (Instytut Kontroli Chorób Zakaźnych);

128. Socialstyrelsen (Rada ds. Zdrowia i Opieki Społecznej);

129. Sprängämnesinspektionen (Państwowy Inspektorat Materiałów Wybuchowych i Łatwopalnych);

130. Statistiska centralbyrån (Centralny Urząd Statystyczny);

131. Statskontoret (Agencja Rozwoju Administracyjnego);

132. Strålsäkerhetsmyndigheten (Służba Bezpieczeństwa Radiacyjnego);

133. Styrelsen för internationellt utvecklingssamarbete - SIDA (Urząd ds. Międzynarodowej Współpracy na rzecz Rozwoju);

134. Styrelsen för psykologiskt försvar (Rada ds. Obrony Psychologicznej);

135. Styrelsen för ackreditering och teknisk kontroll (Komisja Akredytacji i Kontroli Technicznej);

136. Svenska Institutet, stiftelsen (Instytut Szwedzki);

137. Talboks- och punktskriftsbiblioteket (Biblioteka Audiobooków i Publikacji w Języku Braille'a);

138. Tingsrätterna (sądy rejonowe i miejskie) (97);

139. Tjänsteförslagsnämnden för domstolsväsendet (Komisja ds. Wniosków w sprawie Nominacji Sędziów);

140. Totalförsvarets pliktverk (Komisja Rekrutacyjna Sił Zbrojnych);

141. Totalförsvarets forskningsinstitut (Szwedzka Agencja ds. Badań w dziedzinie Obronności);

142. Tullverket (Rada Urzędów Celnych);

143. Turistdelegationen (Urząd ds. Turystyki);

144. Ungdomsstyrelsen (Rada ds. Młodzieży);

145. Universitet och högskolor (uniwersytety i szkoły wyższe);

146. Utlänningsnämnden (Komisja ds. Odwołań Obcokrajowców);

147. Utsädeskontroll, statens (Państwowy Instytut Badania i Klasyfikacji Nasion);

148. Vatten- och avloppsnämnd, statens (Krajowy Trybunał ds. Zaopatrzenia w Wodę i Ścieków);

149. Verket för högskoleservice (VHS) (Urząd ds. Szkolnictwa Wyższego);

150. Verket för näringslivsutveckling (NUTEK) (Urząd ds. Wzrostu Gospodarczego i Regionalnego);

151. Vetenskapsrådet (Rada ds. Badań Naukowych);

152. Veterinärmedicinska anstalt, statens (Państwowy Instytut Weterynaryjny);

153. Väg- och transportforskningsinstitut, statens (Państwowy Instytut Badań Transportu Drogowego);

154. Växtsortnämnd, statens (Państwowa Rada Odmian Roślin);

155. Åklagarmyndigheten (Prokuratura); oraz

156. Krisberedskapsmyndigheten (Służba Zarządzania Kryzysowego).

Uwagi do dodatku 20-A-1

1. Instytucje zamawiające państw członkowskich Unii Europejskiej obejmują każdy podmiot podporządkowany tych instytucji zamawiających, pod warunkiem że nie posiada on odrębnej osobowości prawnej.

2. Zamówienia udzielane przez podmioty w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa są objęte jedynie w odniesieniu do materiałów niewrażliwych i niewojennych wymienionych w dodatku 20-A-4.

3. Art. 20. 25 nie stosuje się do dostawców i usługodawców z Argentyny, o których mowa w uwadze 1 w dodatku 20-B-7, w odniesieniu do udzielania zamówień w Unii Europejskiej dostawcom lub usługodawcom z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR innych niż Argentyna, którzy są małymi lub średnimi przedsiębiorstwami ¹⁰⁷  na podstawie prawa Unii Europejskiej, dopóki Unia Europejska nie uzna, że Argentyna nie stosuje już korzystniejszych środków wobec krajowych małych i średnich przedsiębiorstw.

Dodatek  20-A-2

PODMIOTY WŁADZY PONIŻEJ POZIOMU CENTRALNEGO

Rozdział 20 nie obejmuje żadnych podmiotów władzy poniżej poziomu centralnego. Unia Europejska jest jednak gotowa objąć jego zakresem podmioty władzy poniżej poziomu centralnego pod następującymi warunkami:

Uwagi mające zastosowanie do Argentyny, Brazylii i Urugwaju:

1. Jeżeli dodatek 20-C-2 i wyjątki zawarte w uwagach ogólnych do dodatku 20-C-7 zostaną zmienione w sposób zapewniający zadowalający dostęp do zamówień udzielanych przez brazylijskie podmioty na poziomie centralnym i poniżej poziomu centralnego, dodatek 20-A-2 zostanie zmieniony w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu zakresu stosowania przez Unię Europejską.

2. Jeżeli Argentyna lub Urugwaj zapewnią zadowalający zakres stosowania na poziomie poniżej poziomu centralnego zgodnie z, odpowiednio, dodatkiem 20-B-2 lub 20-E-2, niniejszy dodatek zostanie zmieniony w celu zapewnienia odpowiedniego zakresu stosowania przez Unię Europejską.

3. Jeżeli konsultacje z Argentyną lub Urugwajem w sprawie zakresu stosowania na poziomie poniżej poziomu centralnego zgodnie z, odpowiednio, dodatkiem 20-B-2 lub 20-E-2 nie doprowadzą do zadowalającego wyniku w terminach w nich określonych, Unia Europejska i Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR, którego zakres stosowania nie jest uznawany za zadowalający, rozpoczną konsultacje w celu oceny konsekwencji dla rozdziału 20.

Dodatek  20-A-3

WSZYSTKIE POZOSTAŁE PODMIOTY

Rozdział 20 nie obejmuje innych podmiotów.

Dodatek  20-A-4

TOWARY

1. O ile w niniejszym załączniku nie przewidziano inaczej i z zastrzeżeniem uwag ogólnych w dodatku 20-A-7, rozdział 20 obejmuje zamówienia na wszystkie towary złożone przez podmioty zamawiające wymienione w dodatkach od 20-A-1 do 20-A-3.

2. W przypadku towarów zamawianych przez ministerstwa obrony i agencje ds. obronności lub bezpieczeństwa w Belgii, Bułgarii, Czechach, Danii, Niemczech, Estonii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Chorwacji, Włoszech, Cyprze, Łotwie, Litwie, Luksemburgu, Węgrzech, Malcie, Niderlandach, Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowenii, Słowacji, Finlandii i Szwecji, rozdział 20 obejmuje wyłącznie towary opisane w poniższych działach Nomenklatury scalonej:

Dział 25: Sól; siarka; ziemie i kamienie; materiały gipsowe; wapno i cement.

Dział 26: Rudy metali, żużel i popiół.

Dział 27: Paliwa mineralne, oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne;

z wyłączeniem:

ex 27.10: benzyny specjalnej.

Dział 28: Chemikalia nieorganiczne; organiczne lub nieorganiczne związki metali szlachetnych, metali ziem rzadkich, pierwiastków promieniotwórczych lub izotopów;

z wyłączeniem:

ex 2808: materiałów wybuchowych;

ex 2813: materiałów wybuchowych;

ex 2814: gazu łzawiącego;

ex 2825: materiałów wybuchowych;

ex 2829: materiałów wybuchowych;

ex 2834: materiałów wybuchowych;

ex 2844: produktów toksycznych;

ex 2845: produktów toksycznych;

ex 2847: materiałów wybuchowych;

ex 2852: produktów toksycznych; lub

ex 2853: produktów toksycznych.

Dział 29: Chemikalia organiczne;

z wyłączeniem:

ex 2904: materiałów wybuchowych;

ex 2905: materiałów wybuchowych;

ex 2908: materiałów wybuchowych;

ex 2909: materiałów wybuchowych;

ex 2912: materiałów wybuchowych;

ex 2913: materiałów wybuchowych;

ex 2914: produktów toksycznych;

ex 2915: produktów toksycznych;

ex 2916: produktów toksycznych;

ex 2920: produktów toksycznych;

ex 2921: produktów toksycznych;

ex 2922: produktów toksycznych;

ex 2933: materiałów wybuchowych;

ex 2926: produktów toksycznych; lub

ex 2928: materiałów wybuchowych.

Dział 30: Produkty farmaceutyczne.

Dział 31: Nawozy.

Dział 32: Ekstrakty garbników lub środków barwiących; garbniki i ich pochodne; barwniki, pigmenty i pozostałe środki barwiące; farby i lakiery; kit i pozostałe masy uszczelniające; atramenty.

Dział 33: Olejki eteryczne i rezinoidy; preparaty perfumeryjne, kosmetyczne lub toaletowe.

Dział 34: Mydło, organiczne środki powierzchniowo czynne, preparaty piorące, preparaty smarowe, woski syntetyczne, woski preparowane, preparaty do czyszczenia i szorowania, świece i artykuły podobne, pasty modelarskie, "woski dentystyczne" oraz preparaty dentystyczne produkowane na bazie gipsu.

Dział 35: Substancje białkowe; skrobie modyfikowane; kleje; enzymy.

Dział 37: Materiały fotograficzne lub kinematograficzne.

Dział 38: Produkty chemiczne różne;

z wyłączeniem:

ex 3824: produktów toksycznych.

Dział 39: Tworzywa sztuczne i artykuły z nich;

z wyłączeniem:

ex 3912: materiałów wybuchowych.

Dział 40: Kauczuk i artykuły z kauczuku;

z wyłączeniem:

ex 4011: opon kuloodpornych.

Dział 41: Skóry i skórki surowe (inne niż skóry futerkowe) oraz skóry wyprawione.

Dział 42: Artykuły ze skóry wyprawionej; wyroby siodlarskie i rymarskie; artykuły podróżne, torebki i podobne pojemniki; artykuły z jelit zwierzęcych (innych niż jelita jedwabników).

Dział 43: Skóry futerkowe i futra sztuczne; wyroby z nich.

Dział 44: Drewno i artykuły z drewna; węgiel drzewny.

Dział 45: Korek i artykuły z korka.

Dział 46: Wyroby ze słomy, z esparto lub pozostałych materiałów do wyplatania; wyroby koszykarskie oraz wyroby z wikliny.

Dział 47: Masa włóknista z drewna lub z pozostałego włóknistego materiału celulozowego; papier lub tektura z odzysku (makulatura i odpady).

Dział 48: Papier i tektura; artykuły z masy papierniczej, papieru lub tektury.

Dział 49: Książki, gazety, obrazki i pozostałe wyroby przemysłu poligraficznego, drukowane; manuskrypty, maszynopisy i plany.

Dział 65: Nakrycia głowy i ich części.

Dział 66: Parasole, parasole przeciwsłoneczne, laski, stołki myśliwskie, bicze, szpicruty i ich części.

Dział 67: Pióra i puch, preparowane oraz artykuły wykonane z piór lub puchu; kwiaty sztuczne; artykuły z włosów ludzkich.

Dział 68: Artykuły z kamienia, gipsu, cementu, azbestu, miki lub podobnych materiałów.

Dział 69: Wyroby ceramiczne.

Dział 70: Szkło i wyroby ze szkła.

Dział 71: Perły naturalne lub hodowlane, kamienie szlachetne lub półszlachetne, metale szlachetne, metale platerowane metalem szlachetnym i artykuły z nich; sztuczna biżuteria; monety.

Dział 73: Artykuły z żeliwa lub stali.

Dział 74: Miedź i artykuły z miedzi.

Dział 75: Nikiel i artykuły z niklu.

Dział 76: Aluminium i artykuły z aluminium.

Dział 78: Ołów i artykuły z ołowiu.

Dział 79: Cynk i artykuły z cynku.

Dział 80: Cyna i artykuły z cyny.

Dział 81: Pozostałe metale nieszlachetne; cermetale; artykuły z tych materiałów.

Dział 82: Narzędzia, przybory, noże, łyżki i widelce i pozostałe sztućce z metali nieszlachetnych; ich części z metali nieszlachetnych;

z wyłączeniem:

ex 8207: narzędzi z metali nieszlachetnych; lub

ex 8209: narzędzi i ich części z metali nieszlachetnych.

Dział 83: Artykuły różne z metali nieszlachetnych.

Dział 84: Reaktory jądrowe, kotły, maszyny i urządzenia mechaniczne; ich części;

z wyłączeniem:

8407: silników;

8408: silników;

ex 8411: pozostałych silników;

ex 8412: pozostałych silników;

ex 8458: maszyn;

ex 8486: maszyn;

ex 8471: maszyn do automatycznego przetwarzania danych;

ex 8473: części do maszyn wymienionych w pozycji nr 8471; lub

ex 8401: reaktorów jądrowych.

Dział 85: Maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich części; rejestratory i odtwarzacze dźwięku, rejestratory i odtwarzacze obrazu i dźwięku oraz części i akcesoria do tych artykułów;

z wyłączeniem:

ex 8517: urządzeń telekomunikacyjnych;

ex 8525: aparatury nadawczej; lub

ex 8527: aparatury nadawczej.

Dział 86: Lokomotywy pojazdów szynowych, tabor szynowy i jego części; osprzęt i elementy torów kolejowych lub tramwajowych, i ich części; komunikacyjne urządzenia sygnalizacyjne wszelkich typów, mechaniczne (włączając elektromechaniczne);

z wyłączeniem:

ex 8601: lokomotyw opancerzonych zasilanych energią elektryczną;

ex 8603: pozostałych lokomotyw opancerzonych;

ex 8605: wagonów; lub

ex 8604: wagonów warsztatowych.

Dział 87: Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria;

z wyłączeniem:

8710: czołgów i innych pojazdów opancerzonych;

8701: traktorów;

ex 8702: pojazdów wojskowych;

ex 8705: pojazdów pogotowia technicznego;

ex 8711: motocykli; lub

ex 8716: przyczep.

Dział 89: Statki, łodzie oraz konstrukcje pływające;

z wyłączeniem:

ex 8906: okrętów wojennych.

Dział 90: Przyrządy i aparatura, optyczne, fotograficzne, kinematograficzne, pomiarowe, kontrolne, precyzyjne, medyczne lub chirurgiczne; ich części i akcesoria;

z wyłączeniem:

ex 9005: lornetek;

ex 9013: różnorodnych przyrządów, laserów;

ex 9014: dalmierzy;

ex 9028: instrumentów pomiarowych elektrycznych i elektronicznych

ex 9030: instrumentów pomiarowych elektrycznych i elektronicznych

ex 9031: instrumentów pomiarowych elektrycznych i elektronicznych

ex 9012: mikroskopów;

ex 9018: przyrządów medycznych;

ex 9019: urządzeń do mechanoterapii;

ex 9021: przyrządów ortopedycznych; lub

ex 9022: aparatury wykorzystującej promieniowanie rentgenowskie.

Dział 91: Zegary i zegarki oraz ich części.

Dział 92: Instrumenty muzyczne; części i akcesoria do takich artykułów.

Dział 94: Meble; pościel, materace, stelaże pod materace, poduszki i podobne wypychane artykuły wyposażeniowe; oprawy i sprzęt oświetleniowy, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; podświetlane znaki, podświetlane tablice i tabliczki, i tym podobne; budynki prefabrykowane;

z wyłączeniem:

ex 9401: foteli lotniczych.

Dział 96: Artykuły przemysłowe różne.

3. W odniesieniu do Argentyny niniejszy rozdział nie obejmuje zamówień na następujące towary:

a) suplementy diety objęte CN 2106.90 (przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone) oraz CPV 33616 (witaminy) lub 33617 (dodatki mineralne);

b) koncentrat czynnika VIII objęty CN 3002 (Krew ludzka; krew zwierzęca preparowana do celów terapeutycznych, profilaktycznych lub diagnostycznych; antysurowice, pozostałe frakcje krwi i produkty immunologiczne, nawet modyfikowane lub otrzymywane w procesach biotechnologicznych: szczepionki, toksyny, hodowle mikroorganizmów (z wyłączeniem drożdży) oraz podobne produkty; kultury komórkowe, nawet modyfikowane: Antysurowice, pozostałe frakcje krwi i produkty immunologiczne, nawet modyfikowane lub otrzymywane w procesach biotechnologicznych) oraz CPV 336515 (Surowice odpornościowe oraz immunoglobuliny);

c) interferon beta, peginterferon alfa-2-a, bazyliksymab (INN), bewacyzumab (INN), daklizumab (INN), etanercept (INN), gemtuzumab ozogamycyny (INN), oprelwekina (INN), rytuksymab (INN) oraz trastuzumab (INN); objęte CN 3002.15 (Produkty immunologiczne, pakowane w odmierzone dawki lub do postaci lub w opakowania do sprzedaży detalicznej) oraz CPV 336515 (Surowice odpornościowe oraz immunoglobuliny) lub 33652 (Środki przeciwnowotworowe i immunomodulacyjne);

d) szczepionki stosowane w medycynie objęte CN 3002.41 i CPV 336516;

e) leki złożone z dwóch lub więcej składników, które zostały zmieszane razem do użytku terapeutycznego lub profilaktycznego, niepakowane do sprzedaży detalicznej w odmierzone dawki lub w postacie, lub w opakowania do sprzedaży detalicznej, objęte CN 3003 i CPV 336 (Produkty lecznicze);

f) leki złożone z produktów zmieszanych lub niezmieszanych do celów terapeutycznych lub profilaktycznych, pakowane w odmierzone dawki (włącznie z lekami podawanymi przez skórę) lub do postaci, lub w opakowania do sprzedaży detalicznej; objęte CN 3004 i CPV 336 (Produkty lecznicze);

g) wata, gaza, bandaże i podobne artykuły (na przykład opatrunki, plastry przylepne, kataplazmy) impregnowane lub pokryte substancjami farmaceutycznymi lub pakowane do postaci, lub w opakowania do sprzedaży detalicznej, do celów medycznych, chirurgicznych, dentystycznych lub weterynaryjnych, objęte CN 3005 i CPV 331411 (Opatrunki, zaciski, szwy, podwiązki);

h) produkty farmaceutyczne wymienione w uwadze 4 do DZIAŁU 30 nomenklatury CN (w tym również odczynniki do oznaczania grupy krwi) objęte CN 3006 i CPV 331411 (Opatrunki, zaciski, szwy, podwiązki); 33696 (Odczynniki i środki kontrastowe), 3369711 (Cementy do rekonstrukcji kości), 331418 (Wyroby stomatologiczne), 33141623 (Zestawy pierwszej pomocy), 3364142 (Chemiczne środki antykoncepcyjne) lub 33695 (Pozostałe produkty inne niż terapeutyczne);

i) sterylizatory medyczne, chirurgiczne lub laboratoryjne objęte CN 8419.20 i CPV 33191 (Urządzenia sterylizujące, dezynfekcyjne i higieniczne);

j) przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, włączając aparaturę scyntygraficzną, inną aparaturę elektromedyczną oraz przyrządy do badania wzroku, objęte CN 9018 i CPV 331 (Urządzenia medyczne);

z wyłączeniem tych objętych:

CN 9018.19 (Pozostałe przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, włączając aparaturę scyntygraficzną, inną aparaturę elektromedyczną oraz przyrządy do badania wzroku);

CN 9018.20 (Aparatura na promieniowanie ultrafioletowe lub podczerwone);

CN 9018.41.00 (Wiertarki dentystyczne, nawet mające wspólną podstawę z innym sprzętem stomatologicznym);

CN 9018.50.90 (Pozostałe przyrządy i urządzenia okulistyczne: optyczne);

CN 9018.90.84 (tylko sztuczne inkubatory dla niemowląt i aparatura do pomiaru ciśnienia tętniczego);

CPV 331583 (Urządzenia medyczne emitujące promieniowanie ultrafioletowe);

CPV 3313151 (Wiertła stomatologiczne);

CPV 33122 (Sprzęt oftalmologiczny - tylko optyczny); lub

CPV 33152 (Inkubatory);

k) urządzenia do mechanoterapii; aparatura do masażu; aparatura do testów psychotechnicznych; aparatura do ozonoterapii, tlenoterapii, aerozoloterapii, sztucznego oddychania lub pozostałe respiratory terapeutyczne objęte CN 9019 i CPV 33154 (Urządzenia do mechanoterapii), 33155 (Przyrządy do fizykoterapii), 33157 (Przyrządy do testów psychologicznych) lub 33156 (Urządzenia do terapii gazowej i oddechowej);

l) przyrządy ortopedyczne, włącznie z kulami, pasami chirurgicznymi i przepuklinowymi; szyny i pozostałe przyrządy stosowane przy złamaniach; protezy; aparaty słuchowe i inne przyrządy zakładane, noszone lub wszczepiane, mające na celu skorygowanie wady lub kalectwa, objęte CN 9021 i CPV 331417 (Wyroby ortopedyczne);

z wyłączeniem tych objętych:

CN 9021.21 (Sztuczne zęby);

CN 9021.31.00 (Sztuczne stawy);

CN 9021.40.00 (Aparaty słuchowe, z wyłączeniem części i akcesoriów);

CN 9021.90 (Pozostałe przyrządy mające na celu skorygowanie wady lub kalectwa);

CPV 3314182 (Korony);

CPV 3314175 (Sztuczne stawy); lub

CPV 33185 (Aparaty słuchowe);

m) aparatura wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie lub promieniowanie alfa, beta gamma lub inne promieniowanie jonizujące, nawet do zastosowań medycznych, chirurgicznych, stomatologicznych lub weterynaryjnych, włącznie z aparaturą do radiografii lub radioterapii, lampami rentgenowskimi oraz pozostałymi generatorami promieni rentgena, generatorami wysokiego napięcia, pulpitami i panelami sterowniczymi, ekranami, stołami, fotelami i temu podobnymi, do badań lub leczenia; objęte CN 9022 i CPV 33151 (Urządzenia i wyroby do radioterapii); oraz

n) hydrometry oraz podobne przyrządy pływające; termometry, pirometry, barometry, higrometry, psychrometry, zapisujące lub nie, oraz dowolna kombinacja tych przyrządów, objęte CN 9025 i CPV 38411 (Aerometry), 38412 (Termometry), 38413 (Pirometry), 38414 (Higrometry) lub 38415 (Psychrometry).

4. W odniesieniu do Brazylii wyklucza się wszystkie towary sektora zdrowia, w zakresie, w jakim są one objęte niniejszym dodatkiem.

Dodatek  20

-A-5

USŁUGI, INNE USŁUGI BUDOWLANE

Z zastrzeżeniem uwag do niniejszego dodatku i uwag ogólnych w dodatku 20-A-7 rozdział 20 obejmuje w odniesieniu do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające określone w dodatkach od 20-A-1 do 20-A-3 następujące usługi, inne niż usługi budowlane, określone zgodnie z tymczasową Centralną Klasyfikacją Produktów Organizacji Narodów Zjednoczonych (CPC), zawartą w dokumencie MTN.GNS/W/120 ¹⁰⁸ .

Usługi	Nr referencyjny CPC
Usługi konserwacji i naprawy	6112, 6122, 633, 886
Usługi transportu lądowego, w tym usługi samochodów opancerzonych oraz usługi kurierskie, z wyjątkiem transportu poczty	712 (z wyjątkiem 71235), 7512, 87304
Usługi transportu lotniczego pasażerów i towarów, z wyjątkiem transportu poczty	73 (z wyjątkiem 7321)
Transport poczty drogą lądową (z wyjątkiem transportu koleją) i lotniczą	71235, 7321
Usługi telekomunikacyjne	752
Usługi finansowe	ex 81
a) Usługi ubezpieczeniowe	812, 814
b) Usługi bankowe i inwestycyjne***
Usługi komputerowe i usługi z nimi związane	84
Usługi w zakresie księgowości, audytu oraz prowadzenia ksiąg rachunkowych	862
Usługi badania rynku i opinii publicznej	864
Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania i usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania	865, 866****
Usługi architektoniczne; usługi inżynieryjne i zintegrowane usługi inżynieryjne, usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu; powiązane usługi konsultingu naukowego i technicznego; usługi badań i analiz technicznych;	867
Usługi reklamowe	871
Usługi sprzątania budynków i usługi zarządzania mieniem	874, 82201 do 82206
Usługi w zakresie publikowania i drukowania wykonywane na podstawie wynagrodzenia lub umowy	88442
Usługi w zakresie odprowadzania ścieków i wywozu nieczystości, usługi sanitarne i podobne	94

Uwagi do dodatku 20-A-5

1. Udzielanie zamówień przez podmioty zamawiające wymienione w dodatkach 20-A-1, 20-A-2 i 20-A-3 na którąkolwiek z usług objętych niniejszym dodatkiem jest zamówieniem objętym niniejszą Umową w odniesieniu do usługodawcy z MERCOSUR jedynie w zakresie, w jakim MERCOSUR uwzględnił tę usługę zgodnie z odpowiednio dodatkiem 20-B-5, 20-C-5, 20-D-5 lub 20-E-5.

2. Rozdziału 20 nie stosuje się do usług, na które podmioty muszą udzielać zamówień u innych podmiotów na podstawie prawa wyłącznego ustanowionego opublikowanymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.

3. W odniesieniu do usług bankowych i inwestycyjnych rozdziału 20 nie stosuje się do zamówienia lub nabycia usług agencji fiskalnych lub instytucji depozytowych, usług likwidacji i zarządzania na potrzeby regulowanych instytucji finansowych lub usług w zakresie sprzedaży, umorzenia i dystrybucji długu publicznego, łącznie z pożyczkami i obligacjami państwowymi, wekslami i innymi papierami wartościowymi.

W Szwecji płatności na rzecz oraz pochodzące od agencji rządowych są obsługiwane przez szwedzki system żyra pocztowego (Postgiro).

4. W odniesieniu do usług objętych CPC 866 rozdziału 20 nie stosuje się do usług arbitrażu i koncyliacji.

5. W odniesieniu do Brazylii wyklucza się wszystkie usługi sektora zdrowia, w zakresie, w jakim są one objęte niniejszym dodatkiem.

Dodatek  20-A-6

USŁUGI BUDOWLANE ORAZ KONCESJE NA ROBOTY BUDOWLANE

A. Usługi budowlane:

1. Z zastrzeżeniem uwag ogólnych w dodatku 20-A-7 rozdział 20 obejmuje wszystkie usługi budowlane wymienione w dziale 51 tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów zamawiane przez podmioty zamawiające określone w dodatkach od 20-A-1 do 20-A-3.

2. "Zamówienie na usługi budowlane" oznacza zamówienie, którego celem jest realizacja, przy użyciu dowolnych środków, prac cywilnych lub budowlanych, w rozumieniu działu 51 Centralnej Klasyfikacji Produktów (CPC).

3. Udzielanie przez podmioty zamawiające wymienione w dodatkach od 20-A-1 do 20-A-3 zamówień na którekolwiek z usług budowlanych objętych dodatkiem 20-A-6 jest zamówieniem objętym niniejszą Umową w odniesieniu do dostawcy usług budowlanych z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR jedynie w zakresie, w jakim dane Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR uwzględniło tę usługę budowlaną odpowiednio w dodatku 20-B-6, 20-C-6, 20-D-6 lub 20-E-6.

B. Koncesje na roboty budowlane:

1. Umowy koncesji na roboty budowlane udzielane przez podmioty zamawiające określone w dodatku 20-A-1 są ograniczone, z zastrzeżeniem art. 20.6 i 20.11, do dostawców usług budowlanych z Argentyny i Brazylii, pod warunkiem że ich wartość jest równa 5 000 000 (pięć milionów) SDR lub je przekracza.

2. Do celów niniejszego dodatku "umowa koncesji na roboty budowlane" oznacza umowę o charakterze odpłatnym zawieraną na piśmie, poprzez którą podmioty zamawiające powierzają wykonanie robót budowlanych co najmniej jednemu wykonawcy, w zamian za wynagrodzenie stanowiące wyłącznie prawo do eksploatacji obiektu budowlanego będącego przedmiotem umowy albo takie prawo wraz z płatnością. Udzielenie koncesji na roboty budowlane wiąże się z przeniesieniem na wykonawców ryzyka operacyjnego wynikającego z eksploatacji tego obiektu budowlanego i obejmującego ryzyko związane z popytem lub podażą, lub oba te rodzaje ryzyka. Odzyskanie zainwestowanych środków lub zwrot kosztów poniesionych w związku z eksploatacją obiektu nie powinny być gwarantowane.

Dodatek  20-A-7

UWAGI OGÓLNE

1. Zastosowanie mają następujące uwagi:

a) rozdziału 20 nie stosuje się do zamówień na produkty rolne, mających na celu realizację rolniczych programów wsparcia i programów żywienia ludności (takich jak pomoc żywnościowa, w tym pomoc doraźna);

b) rozdziału 20 nie stosuje się do zamówień udzielanych przez nadawców na potrzeby nabycia, opracowania, produkcji lub koprodukcji materiałów programowych oraz zamówień dotyczących czasu antenowego;

c) zamówienia udzielane przez podmioty zamawiające wymienione w dodatkach 20-A-1 i 20-A-2 w związku z prowadzeniem działalności w sektorach wody pitnej, energetyki, transportu i usług pocztowych nie są objęte rozdziałem 20, chyba że są objęte dodatkiem 20-A-3; oraz

d) w odniesieniu do Wysp Alandzkich (Ahvenanmaa) zastosowanie mają warunki szczególne protokołu nr 2 dotyczącego Wysp Alandzkich do traktatu o przystąpieniu Finlandii do Unii Europejskiej, sporządzonego w Brukseli dnia 26 lipca 1994 r.

2. Załącznik 20-A stosuje się do towarów, usług, dostawców i usługodawców z Paragwaju od pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego od dnia rozpoczęcia stosowania załącznika 20-D. Jeżeli Paragwaj nie dokona pisemnego powiadomienia, o którym mowa w załączniku 20-D, załącznika 20-A nie stosuje się do towarów, usług, dostawców i usługodawców z Paragwaju.

ZAŁĄCZNIK  20

-B

ARGENTYNA

Dodatek  20-B-1

PODMIOTY WŁADZY CENTRALNEJ

Z zastrzeżeniem uwag ogólnych w dodatku 20-B-7 rozdział 20 stosuje się do zamówień udzielanych przez podmioty argentyńskie wymienione w niniejszym dodatku, jeżeli wartość zamówienia oszacowana zgodnie z art. 20.4 jest równa następującym progom lub je przekracza:

a) w odniesieniu do towarów i usług

(i) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 5. (piątego) roku od dnia jej wejścia w życie: 800 000 (osiemset tysięcy) SDR;

(ii) od 6. (szóstego) roku do końca 10. (dziesiątego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 500 000 (pięćset tysięcy) SDR;

(iii) od 11. (jedenastego) roku do końca 15. (piętnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 300 000 (trzysta tysięcy) SDR;

(iv) od 16. (szesnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 130 000 (sto trzydzieści tysięcy) SDR;

b) w odniesieniu do usług budowlanych

(i) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 5. (piątego) roku od dnia jej wejścia w życie: 8 000 000 (osiem milionów) SDR;

(ii) od 6. (szóstego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 5 000 000 (pięć milionów) SDR.

Rozdział 20 stosuje się do wymienionych poniżej podmiotów publicznych Argentyny:

1. Administracja centralna ¹⁰⁹

Rozdział 20 stosuje się do wszystkich podmiotów administracji centralnej wymienionych poniżej, w tym podległych jej podmiotów scentralizowanych (secretarías, subsecretarías, direcciones nacionales, direcciones simples y organismos desconcentrados) ¹¹⁰ , których wyraźnie nie wykluczono:

– Presidencia de la Nación (z wyjątkiem Agencia Federal de Inteligencia);

– Jefatura de Gabinete de Ministros;

– Ministerio del Interior, Obras Públicas y Vivienda;

– Ministerio de Relaciones Exteriores y Culto;

– Ministerio de Justicia y Derechos Humanos;

– Ministerio de Seguridad;

– Ministerio de Defensa;

– Ministerio de Hacienda;

– Ministerio de Producción y Trabajo;

– Ministerio de Transporte;

– Ministerio de Educación, Cultura, Ciencia y Tecnología;

– Ministerio de Salud y Desarrollo Social; oraz

– Ministerio de Agricultura, Ganadería y Pesca.

2. Podmioty zdecentralizowane

– Sindicatura General de la Nación;

– Instituto Nacional del Agua;

– Dirección Nacional del Registro Nacional de las Personas;

– Dirección Nacional de Migraciones;

– Tribunal de Tasaciones de la Nación;

– Instituto Nacional de Asuntos Indígenas;

– Instituto Nacional contra la Discriminación, la Xenofobia y el Racismo;

– Centro Internacional para la Promoción de los Derechos Humanos;

– Comisión Nacional de Valores;

– Superintendencia de Seguros de la Nación;

– Superintendencia de Servicios de Salud;

– Tribunal Fiscal de la Nación;

– Unidad de Información Financiera;

– Instituto Nacional de Tecnología Industrial;

– Instituto Nacional de la Propiedad Industrial;

– Instituto Nacional de Tecnología Agropecuaria;

– Instituto Nacional de Investigación y Desarrollo Pesquero;

– Instituto Nacional de Vitivinicultura;

– Instituto Nacional de Semillas;

– Servicio Nacional de Sanidad y Calidad Agroalimentaria;

– Instituto Nacional de Promoción Turística;

– Dirección Nacional de Vialidad;

– Comisión Nacional de Regulación del Transporte;

– Organismo Regulador del Sistema Nacional de Aeropuertos;

– Administración Nacional de Aviación Civil;

– Junta de Investigación de Accidentes de Aviación Civil;

– Servicio Geológico Minero Argentino;

– Ente Nacional Regulador del Gas;

– Ente Nacional Regulador de la Electricidad;

– Ente Nacional de Comunicaciones;

– Comisión Nacional de Evaluación y Acreditación Universitaria (CONEAU);

– Consejo Nacional de Investigaciones Científicas y Técnicas (CONICET);

– Biblioteca Nacional "Dr. Mariano Moreno";

– Instituto Nacional del Teatro;

– Fondo Nacional de las Artes;

– Superintendencia de Riesgos del Trabajo;

– Instituto Nacional Central Único Coordinador de Ablación e Implante;

– Administración Nacional de Laboratorios e Institutos de Salud Dr. Carlos Malbrán;

– Instituto Nacional de Rehabilitación Psicofísica del Sur Dr. Juan Otimio Tesone;

– Administración de Parques Nacionales;

– Instituto Nacional de Asociativismo y Economía Social; oraz

– Teatro Nacional Cervantes.

3. Instytucje zabezpieczenia społecznego

– Caja de Retiros, Jubilaciones y Pensiones de la Policía Federal Argentina;

– Instituto de Ayuda Financiera para pago de Retiros y Pensiones Militares; oraz

– Administración Nacional de la Seguridad Social.

Dodatek  20-B-2

PODMIOTY WŁADZY PONIŻEJ POZIOMU CENTRALNEGO

Argentyna zobowiązuje się wszcząć wewnętrzne procedury konsultacji z władzami swoich prowincji i rządem Miasta Autonomicznego Buenos Aires w celu zapewnienia zadowalającego poziomu zakresu stosowania na poziomie poniżej poziomu centralnego. Konsultacje te będą prowadzone w celu zaangażowania wszystkich podmiotów podlegających takim podmiotom władzy poniżej poziomu centralnego. Zakres stosowania uznaje się za zadowalający, jeżeli objęte nim są podmioty władzy poniżej poziomu centralnego, które generują co najmniej 65 % (sześćdziesiąt pięć procent) krajowego PKB ⁽¹⁾.

Argentyna zakończy te konsultacje nie później niż 2 (dwa) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy i natychmiast powiadomi Unię Europejską o wynikach tych konsultacji.

Pod warunkiem osiągnięcia zadowalającego zakresu stosowania określonego w akapicie pierwszym niniejszego dodatku Wspólna Rada przyjmuje decyzję o odpowiedniej zmianie niniejszego dodatku.

Jeżeli konsultacje poniżej poziomu centralnego nie doprowadzą do zadowalającego wyniku w wyznaczonym terminie, Unia Europejska i Argentyna przeprowadzają konsultacje w celu oceny konsekwencji dla rozdziału 20.

⁽¹⁾ Do celów obliczenia zadowalającego zakresu zastosowania jako punkt odniesienia stosuje się krajowy PKB z roku wejścia w życie niniejszej

Umowy, obliczony przez Krajowy Instytut Statystyki i Spisów (INDEC) Argentyny.

Dodatek  20-B-3

POZOSTAŁE PODMIOTY

Rozdział 20 nie obejmuje innych podmiotów.

Dodatek  20-B-4

TOWARY

Z zastrzeżeniem uwag do niniejszego dodatku oraz uwag ogólnych w dodatku 20-B-7 rozdział 20 obejmuje wszystkie zamówienia rządowe na towary udzielane przez podmioty argentyńskie wymienione w dodatku 20-B-1, z wyłączeniem towarów odpowiadających wymienionym poniżej kodom systemu zharmonizowanego (HS):

– 8528: Monitory i projektory, niezawierające aparatury odbiorczej do telewizji; aparatura odbiorcza do telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu;

– 9403: Pozostałe meble i ich części;

– 8415: Klimatyzatory, zawierające wentylator napędzany silnikiem oraz elementy służące do zmiany temperatury i wilgotności, włączając klimatyzatory nieposiadające możliwości oddzielnej regulacji wilgotności;

– 940130: Siedzenia obrotowe z regulacją wysokości;

– 4802: Papier i tektura niepowleczone, w rodzaju stosowanych do pisania, druku lub innych celów graficznych oraz nieperforowany papier na karty i taśmy dziurkowane, w zwojach lub arkuszach prostokątnych (włączając kwadratowe), dowolnego rozmiaru, inny niż papier objęty pozycją 48.01 lub 48.03; papier i tektura czerpane;

– 3215: Farba drukarska, atrament do pisania, tusz kreślarski i pozostałe atramenty, nawet stężone lub stałe;

– 4901: Książki, broszury, ulotki i podobne materiały, drukowane, nawet w pojedynczych arkuszach.

Uwagi do dodatku 20-B-4:

Zamówienia przez następujące ministerstwa na następujące towary wyrażone według systemu zharmonizowanego (HS) są wyłączone z rozdziału 20:

Ministerio de Defensa oraz Ministerio de Seguridad:

– 61: Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, dziane;

– 62: Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, niedziane;

– 4203: Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej;

– 64: Obuwie, getry i tym podobne; części tych artykułów;

– 6506.10: Tylko hełmy kuloodporne;

– 6307.90.90: Tylko kamizelki kuloodporne;

– Wyposażenie wojskowe;

– 8904: Holowniki i pchacze;

– 8906: Pozostałe jednostki pływające, włączając okręty wojenne i łodzie ratunkowe, inne niż łodzie wiosłowe.

Ministerio de Seguridad:

– 8702: Pojazdy silnikowe do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą;

– 8703: Samochody i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi;

– 8704: Pojazdy silnikowe do transportu towarów;

– 8705: Pojazdy silnikowe specjalnego przeznaczenia, inne niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie, betoniarki samochodowe, zamiatarki, polewaczki, przewoźne warsztaty, ruchome stacje radiologiczne);

– 8903: Tylko łodzie.

Ministerio de salud y desarrollo social:

– 2005: Pozostałe warzywa przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym, niezamrożone, inne niż produkty objęte pozycją 20.06;

– 0402: Mleko i śmietana, zagęszczone lub zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego;

– 1006: Ryż;

– 1902: Makarony, nawet poddane obróbce cieplnej lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami), lub przygotowane inaczej, takie jak spaghetti, rurki, nitki, lasagne, gnocchi, ravioli, cannelloni; kuskus, nawet przygotowany;

– 2106.90.30: suplementy diety;

– 3002.12.23: koncentrat czynnika VIII;

– 3002.15.10: interferon beta; peginterferon alfa-2-a;

– 3002.15.20: bazyliksymab (INN); bewacyzumab (INN); daklizumab (INN); etanercept (INN); gemtuzumab ozogamycyny (INN); oprelwekina (INN); rytuksymab (INN); trastuzumab (INN);

– 3002.20: szczepionki stosowane w medycynie;

– 3003: leki (z wyłączeniem produktów objętych pozycją 30.02, 30.05 lub 30.06) złożone z dwóch lub więcej składników, które zostały zmieszane razem do użytku terapeutycznego lub profilaktycznego, niepakowane do sprzedaży detalicznej w odmierzone dawki lub w postacie, lub w opakowania:

– 3004: leki (z wyłączeniem produktów objętych pozycją 30.02, 30.05 lub 30.06) złożone z produktów zmieszanych lub niezmieszanych do celów terapeutycznych lub profilaktycznych, pakowane w odmierzone dawki (włącznie z lekami podawanymi przez skórę) lub do postaci, lub w opakowania do sprzedaży detalicznej:

– 3005: wata, gaza, bandaże i podobne artykuły (na przykład opatrunki, plastry przylepne, kataplazmy) impregnowane lub pokryte substancjami farmaceutycznymi lub pakowane do postaci, lub w opakowania do sprzedaży detalicznej, do celów medycznych, chirurgicznych, dentystycznych lub weterynaryjnych:

– 3006: produkty farmaceutyczne wymienione w uwadze 4 do odpowiedniego działu HS:

– 8419.20: sterylizatory medyczne, chirurgiczne lub laboratoryjne;

– 9018: przyrządy i urządzenia stosowane w medycynie, chirurgii, stomatologii lub weterynarii, włączając aparaturę scyntygraficzną, inną aparaturę elektromedyczną oraz przyrządy do badania wzroku;

– 9019: urządzenia do mechanoterapii; aparatura do masażu; aparatura do testów psychotechnicznych; aparatura do ozonoterapii, tlenoterapii, aerozoloterapii, sztucznego oddychania lub pozostałe respiratory terapeutyczne;

– 9021: przyrządy ortopedyczne, włącznie z kulami, pasami chirurgicznymi i przepuklinowymi; szyny i pozostałe przyrządy stosowane przy złamaniach; protezy; aparaty słuchowe i inne przyrządy zakładane, noszone lub wszczepiane, mające na celu skorygowanie wady lub kalectwa;

– 9022: aparatura wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie lub promieniowanie alfa, beta lub gamma, nawet do zastosowań medycznych, chirurgicznych, stomatologicznych lub weterynaryjnych, włącznie z aparaturą do radiografii lub radioterapii, lampami rentgenowskimi oraz pozostałymi generatorami promieni rentgena, generatorami wysokiego napięcia, pulpitami i panelami sterowniczymi, ekranami, stołami, fotelami i temu podobnymi, do badań lub leczenia:

– 9025: hydrometry oraz podobne przyrządy pływające; termometry, pirometry, barometry, higrometry, psychrometry, zapisujące lub nie, oraz dowolna kombinacja tych przyrządów.

Dodatek  20-B-5

USŁUGI

Z zastrzeżeniem uwag ogólnych w dodatku 20-B-7 rozdział 20 obejmuje wszystkie zamówienia rządowe na wymienione poniżej usługi udzielane przez podmioty argentyńskie wymienione w dodatku 20-B-1. Wymienione poniżej usługi są określone zgodnie z tymczasową Centralną Klasyfikacją Produktów Organizacji Narodów Zjednoczonych (CPC), zawartą w dokumencie MTN.GNS/W/120.

WYKAZ SEKTOROWEJ KLASYFIKACJI USŁUG ¹¹¹

SEKTORY I PODSEKTORY ZBIEŻNY KOD CPC

1. USŁUGI BIZNESOWE Sekcja B

A. Usługi świadczone w ramach zawodów regulowanych

a) Usługi w zakresie księgowości, audytu oraz prowadzenia ksiąg rachunkowych 862

B. Usługi komputerowe i usługi z nimi związane

a) Usługi doradztwa w zakresie instalacji sprzętu komputerowego 841

b) Usługi wdrażania oprogramowania 842

c) Usługi przetwarzania danych 843

d) Usługi w zakresie baz danych 844

e) Pozostałe 845+849

F. Pozostałe usługi biznesowe

a) Usługi reklamowe 871

b) Usługi badania rynku i opinii publicznej 864

c) Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania 865

d) Usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania 866

e) Usługi badań i analiz technicznych; 8676

h) Usługi dodatkowe w stosunku do górnictwa 883+5115

m) Powiązane usługi konsultingu naukowego i technicznego 8675

n) Konserwacja i naprawa sprzętu (z wyłączeniem statków morskich i powietrznych lub innych 663+8861-8866 środków transportu)

o) Usługi sprzątania budynków 874

p) Usługi fotograficzne (z wyłączeniem usług fotografii specjalistycznej i przetwarzania filmów) (CPC 87504 i 87506) 875

q) Usługi pakowania 876

r) Usługi w zakresie publikowania i drukowania 88442

s) Usługi konferencyjne 87909*

2. USŁUGI KOMUNIKACYJNE

B. Usługi kurierskie 7512

C. Usługi telekomunikacyjne: Nie obejmują dostarczania urządzeń satelitarnych do geostacjonarnych sztucznych satelitów w ramach służb stałych satelitarnych.

a) Usługi telefonii głosowej 7521

b) Usługi przekazywania danych metodą komutacji pakietów 7523**

c) Usługi przekazywania danych metodą komutacji łączy 7523**

d) Usługi teleksowe 7523**

e) Usługi telegraficzne 7522

f) Usługi w zakresie przekazywania danych za pomocą faksu 7521**+7529**

g) Usługi dotyczące prywatnych łączy dzierżawionych 7522**+7523**

h) Poczta elektroniczna 7523**

i. Poczta głosowa 7523**

j) Uzyskiwanie informacji i przeszukiwanie baz danych online 7523**

k) Elektroniczna wymiana danych (EDI) 7523**

l) Zaawansowane/związane z wartością dodaną usługi świadczone za pośrednictwem faksu, łącznie z przechowywaniem i przesyłaniem, przechowywaniem i wyszukiwaniem 7523**

m) Konwersja kodu i protokołu brak

n) Przetwarzanie informacji lub danych online (łącznie z przetwarzaniem transakcji) 843**

o) Pozostałe

6. USŁUGI W ZAKRESIE OCHRONY ŚRODOWISKA

A. Usługi związane ze ściekami 9401

B. Usługi usuwania odpadów 9402

C. Usługi sanitarne i podobne 9403

9. USŁUGI ZWIĄZANE Z TURYSTYKĄ I PODRÓŻAMI

A. Hotele i restauracje (w tym usługi cateringowe) 641-643

B. Usługi biur podróży i organizatorów turystyki 7471

C. Usługi przewodników turystycznych 7472

Dodatek  20-B-6

USŁUGI BUDOWLANE ORAZ KONCESJE NA ROBOTY BUDOWLANE

1. USŁUGI BUDOWLANE

Z zastrzeżeniem uwag do niniejszego dodatku i uwag ogólnych w dodatku 20-B-7 rozdział 20 obejmuje wszystkie zamówienia rządowe na usługi budowlane wymienione w dziale 51 tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów udzielane przez podmioty argentyńskie wymienione w dodatku 20-B-1.

2. KONCESJE NA ROBOTY BUDOWLANE

W przypadku udzielenia zamówienia przez podmioty wymienione w dodatku 20-B-1 i z zastrzeżeniem progów mających zastosowanie do zamówień na usługi budowlane określonych w dodatku 20-B-1 jedynymi artykułami rozdziału 20 stosowanymi do umów koncesji na roboty budowlane są art. 20.6 i art. 20.11.

Do celów niniejszego dodatku umowy koncesji na roboty budowlane oznaczają każde porozumienie umowne, którego głównym celem jest podjęcie się budowy lub remontu infrastruktury technicznej, zakładów, budynków lub obiektów, lub innych robót publicznych i na mocy którego podmiot zamawiający przyznaje dostawcy, w drodze umowy i na czas określony, tymczasową własność lub prawo do kontroli, obsługi i żądania płatności za korzystanie z tych robót w okresie obowiązywania umowy.

Uwaga do dodatku 20-B-6:

W przypadku zamówień publicznych na towary w związku z umową o świadczenie usług budowlanych, w tym umów koncesji na roboty budowlane, Argentyna zastrzega sobie prawo do stosowania preferencji cenowych zgodnie ze swoim prawem w odniesieniu do następujących towarów, wyrażonych według systemu zharmonizowanego (HS), w następujących okresach przejściowych:

– HS 8410 ¹¹²  i HS 8504 ¹¹³ : od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 9. (dziewiątego) roku od dnia jej wejścia w życie; od 10. (dziesiątego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy nie stosuje się żadnych preferencji cenowych; oraz

– HS 8414 ¹¹⁴  i HS 8428 ¹¹⁵ : od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 4. (czwartego) roku od dnia jej wejścia w życie; od 5. (piątego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy nie stosuje się żadnych preferencji cenowych.

Dodatek  20-B-7

UWAGI OGÓLNE

Do rozdziału 20 zastosowanie mają następujące uwagi ogólne:

1. Rozdziału 20 nie stosuje się do żadnej formy przywilejów lub korzyści dla MŚP⁽¹⁾. Przywileje lub korzyści mogą obejmować wszelkie preferencje cenowe, prawo do poprawy pierwotnej oferty lub wyłączne prawo do dostarczania towarów lub świadczenia usług. Wymienione wyżej przywileje lub korzyści będą w równym stopniu dostępne dla przedsiębiorstw z Unii Europejskiej zarejestrowanych jako mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa w Argentynie. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że przedsiębiorstwa z Unii Europejskiej mogą zarejestrować się jako mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa w Argentynie zgodnie z wymogami określonymi w odpowiednich mających zastosowanie przepisach.

2. Rozdziału 20 nie stosuje się do przedkomercyjnych zamówień rządowych mających na celu promowanie rozwoju innowacyjnych rozwiązań zaspokajających potrzeby sektora publicznego. Przedkomercyjne zamówienia rządowe obejmują koncepcję produktu, projektowanie rozwiązań, tworzenie prototypów, oryginalne opracowanie i walidację lub testowanie ograniczonego zestawu pierwszych produktów.

Co 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Argentyna informuje Unię Europejską o przedkomercyjnych zamówieniach rządowych udzielonych w tym okresie.

3. Rozdziału 20 nie stosuje się do koncesji na usługi.

4. Rozdziału 20 nie stosuje się do zamówień publicznych na towary i usługi z zakładów produkcyjnych rolników prowadzących

gospodarstwa rodzinne lub spółdzielni rolników prowadzących gospodarstwa rodzinne zarejestrowanych w krajowym rejestrze rolników rodzinnych, udzielanych przez władze krajowe w celu zaopatrywania w żywność szpitali, szkół, stołówek społecznych, instytucji krajowego systemu penitencjarnego, sił zbrojnych i innych instytucji publicznych podlegających władzom krajowym.

5. Niezależnie od art. 20.14 ust. 5 Argentyna może wykluczyć dostawcę, jeżeli:

a) potwierdzono, że wniesiono akt oskarżenia przeciwko dostawcy dotyczący przestępstwa przeciwko mieniu, przeciwko administracji publicznej lub przeciwko zaufaniu publicznemu i dobrej wierze, prania pieniędzy lub innych przestępstw finansowych lub przestępstw określonych w Międzyamerykańskiej konwencji przeciwko korupcji, przyjętej na trzeciej sesji plenarnej dnia 29 marca 1996 r.; lub

b) dostawca jest:

(i) przedstawiciel lub urzędnik argentyńskiego sektora publicznego; lub

(ii) przedsiębiorstwo, w którym taki przedstawiciel lub urzędnik ma wystarczający udział, aby kontrolować proces decyzyjny tego przedsiębiorstwa.

Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku zamówień w ramach systemu partnerstwa publiczno-prywatnego odniesienie do upadłości w art. 20.14 ust. 5 lit. a) obejmuje toczące się postępowanie upadłościowe.

6. Argentyna zastrzega sobie prawo do udzielania zamówień w procedurze innej niż przetarg otwarty lub selektywny w następujących przypadkach:

a) zamówienia udzielane w celu naprawy maszyn, pojazdów, sprzętu lub silników, których demontaż, przeniesienie lub uprzednie badanie ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia niezbędnego zakresu napraw, a przyjęcie innej procedury zawierania umów okaże się droższe; wyjątek ten nie może być stosowany do zwykłych napraw konserwacyjnych takich przedmiotów;

⁽¹⁾ Dla większej pewności należy wyjaśnić, że MŚP obejmują mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa i przedsiębiorców.

Argentyna może określić cechy przedsiębiorstw, które będą uznawane za MŚP, biorąc pod uwagę specyfikę różnych rozmiarów, sektorów i regionów tego kraju oraz na podstawie jednego z, niektórych lub wszystkich następujących atrybutów lub ich odpowiedników: między innymi zatrudniony lub zaangażowany personel, roczna wartość sprzedaży i wartość aktywów stosowanych w procesie produkcji, zgodnie z ustawodawstwem krajowym. Cechy te określa się w ogólnych przepisach ustawowych i wykonawczych Argentyny, a nie w jakichkolwiek przepisach ustawowych lub wykonawczych, które stosuje się wyłącznie do zamówień rządowych.

b) zamówienia rządowe udzielane między jurysdykcjami i podmiotami władz krajowych lub między takimi jurysdykcjami i podmiotami a podmiotami na poziomie prowincji lub gminy lub podmiotami rządu Miasta Autonomicznego Buenos Aires, a także przedsiębiorstwom, w których Argentyna posiada większościowy udział, pod warunkiem że celem zamówienia jest świadczenie usług w zakresie bezpieczeństwa, logistyki lub opieki zdrowotnej;

c) zamówienia rządowe udzielane między jurysdykcjami i podmiotami władz krajowych a krajowymi uniwersytetami; oraz

d) w przypadku robót uzupełniających, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji trwających robót publicznych (usługi budowlane), których nie można było przewidzieć w pierwotnym projekcie i których nie można było uwzględnić w odpowiedniej umowie; wartość zamówień udzielonych na takie roboty uzupełniające nie może przekraczać limitów określonych w prawie Argentyny, które w żadnym wypadku nie mogą przekraczać 50 % (pięćdziesięciu procent) wartości głównego zamówienia.

7. Rozdziału 20 nie stosuje się do zamówień rządowych na towary lub usługi poza terytorium Argentyny w celu ich konsumpcji poza tym terytorium.

8. Niezależnie od przepisów art. 20.11 (Zobowiązanie offsetowe), w przypadku gdy podmioty wymienione w dodatku 20-B-1 udzielają zamówień rządowych objętych rozdziałem 20, Argentyna może dążyć do jakiegokolwiek rodzaju zobowiązania offsetowego lub narzucać takie zobowiązanie, w wysokości do 50 % (pięćdziesięciu procent) wartości zamówienia, zgodnie ze swoim prawem, w tym wymóg, zgodnie z którym dostawca, któremu udzielono zamówienia, musi nabywać lokalne towary i usługi związane z przedmiotem zamówienia.

Od 11. (jedenastego) roku do końca 15. (piętnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Argentyna może dążyć do zobowiązań offsetowych lub narzucać takie zobowiązania tylko do wysokości 35 % (trzydziestu pięciu procent) wartości zamówienia.

Ograniczeń określonych w akapicie pierwszym i drugim niniejszego ustępu nie stosuje się do zamówień udzielanych przez Ministerio de Seguridad lub Ministerio de Defensa.

Od 16. (szesnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy zobowiązania offsetowe nie mogą przekraczać 20 % (dwudziestu procent) wartości zamówienia.

Zobowiązanie offsetowe wskazuje się w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia, określa się w dokumentacji przetargowej i stosuje się w ten sam sposób w odniesieniu do wszystkich uczestniczących dostawców.

Co 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Argentyna informuje Unię Europejską o zobowiązaniach offsetowych wykorzystanych tym okresie.

9. Niezależnie od postanowień art. 20.13 ust. 1 w odniesieniu do podmiotów zamawiających objętych dodatkiem 20-B-1 Argentyna może stosować okres przejściowy trwający do 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. W takim okresie przejściowym podmioty te przekazują swoje ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia za pośrednictwem linków na bezpłatnie dostępnym portalu internetowym.

ZAŁĄCZNIK  20-C

WYKAZ PODMIOTÓW BRAZYLII DO CELÓW ZAMÓWIEŃ RZĄDOWYCH

Dodatek  20-C-1

PODMIOTY WŁADZY CENTRALNEJ

Wykaz Brazylii

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 stosuje się do podmiotów wymienionych poniżej, w tym do ich odpowiednich powiązanych agencji ⁽¹⁾, w przypadku gdy wartość zamówienia jest równa lub wyższa niż:

W odniesieniu do towarów i usług

– od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 7. (siódmego) roku od dnia jej wejścia w życie: 216 000 SDR;

– od 8. (ósmego) roku po wejściu w życie niniejszej Umowy: 130 000 SDR.

W odniesieniu do usług budowlanych

– od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 7. (siódmego) roku od dnia jej wejścia w życie: 8 000 000 SDR;

– od 8. (ósmego) roku po wejściu w życie niniejszej Umowy: 5 000 000 SDR.

1. Władza wykonawcza:

– Advocacia-Geral da União

– Casa Civil da Presidencia da República

– Controladoria-Geral da União

– Gabinete de Segurança Institucional da Presidencia da República

– Presidencia da República

– Secretaria de Comunicação Social da Presidencia da República

– Secretaria de Relações Institucionais da Presidencia da República

– Secretaria-Geral da Presidencia da República

– Vice-Presidencia da República

– Ministério da Agricultura e Pecuária

– Ministério da Ciencia, Tecnologia e Inovação

– Ministério da Cultura

– Ministério da Defesa

– Ministério da Educação

– Ministério da Fazenda

– Ministério da Gestão e da Inovação em Serviços Públicos

⁽¹⁾ Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów wymienionych w niniejszym załączniku.

– Ministério da Igualdade Racial

– Ministério da Integração e do Desenvolvimento Regional

– Ministério da Justiça e Segurança Pública

– Ministério da Pesca e Aquicultura

– Ministério da Previdencia Social

– Ministério da Saúde

– Ministério das Cidades

– Ministério das Comunicações

– Ministério das Mulheres

– Ministério das Relações Exteriores

– Ministério de Minas e Energia

– Ministério de Portos e Aeroportos

– Ministério do Desenvolvimento Agrário e Agricultura Familiar

– Ministério do Desenvolvimento e Assistencia Social, Família e Combate à Fome

– Ministério do Desenvolvimento, Indústria, Comércio e Serviços

– Ministério do Empreendedorismo, da Microempresa e da Empresa de Pequeno Porte

– Ministério do Esporte

– Ministério do Meio Ambiente e Mudança do Clima

– Ministério do Planejameno e Orçamento

– Ministério do Trabalho e Emprego

– Ministério do Turismo

– Ministério dos Direitos Humanos e da Cidadania

– Ministério dos Povos Indígenas

– Ministério dos Transportes

2. Władza sądownicza:

– Conselho Nacional de Justiça

– Defensoria Pública da União

– Justiça do Distrito Federal e dos Territórios

– Justiça do Trabalho (Tribunais Regionais do Trabalho)

– Justiça Eleitoral (Tribunais Regionais Eleitorais)

– Justiça Federal (Tribunais Regionais Federais)

– Ministério Público da União

– Superior Tribunal de Justiça - STJ

– Superior Tribunal de Justiça Militar - STM

– Supremo Tribunal Federal - STF

– Tribunal Superior do Trabalho

– Tribunal Superior Eleitoral - TSE

3. Władza ustawodawcza:

– Câmara dos Deputados

– Senado Federal

– Tribunal de Contas da União

Uwagi do dodatku 20-C-1

a) W niniejszym dodatku nie uwzględniono następujących podmiotów: INCRA (Instituto Nacional de Colonização e Reforma Agrária); AEB (Agencia Espacial Brasileira); CNEN (Comissão Nacional de Energia Nuclear); oraz INPI (Instituto Nacional da Propriedade Industrial).

b) W przypadku zamówień udzielanych przez Presidencia da República, Ministério da Gestão e da Inovação em Serviços Públicos, Ministério das Relações Exteriores oraz Ministério da Justiça e Segurança Pública rozdziału 20 nie stosuje się do usług związanych z technologiami informacyjnymi takich jak opracowywanie i konserwacja oprogramowania wykorzystywanego do szyfrowania komunikacji, prowadzenie i utrzymywanie baz danych zawierających dane osobowe obywateli Brazylii pochodzące z wniosków o dokumenty i paszporty; opracowywanie i utrzymywanie programów komputerowych obsługujących proces przygotowywania dokumentów wydawanych przez służbę dyplomatyczną obywatelom Brazylii; produkcja paszportów (CPC 32610); oraz usługi związane z działalnością w zakresie wytyczania granic.

c) W przypadku zamówień udzielanych przez Ministério da Defesa, Ministério da Justiça oraz Ministério da Educação rozdziału 20 nie stosuje się do następujących kodów Nomenclatura Comum do Mercosul (NCM): 61051000 ("dziane koszule męskie z bawełny"), 61061000 ("koszule, bluzy, bluzki koszulowe, dziane, dla kobiet, z bawełny"), 61091000 ("koszule, włączając dziane podkoszulki, z bawełny"), 61099000 ("koszule, włączając dziane podkoszulki, z innych materiałów włókienniczych"), 61102000 ("swetry, pulowery, swetry rozpinane, kamizelki i podobne artykuły, dziane, z bawełny"), 62034200 ("garnitury, komplety, marynarki, spodnie, spodnie typu ogrodniczki, spodenki cargo i szorty (z wyłączeniem spodenek kąpielowych), męskie, z bawełny"), 62052000 ("koszule męskie z bawełny").

d) W przypadku zamówień udzielanych przez Ministério da Educação, Ministério da Justiça, Ministério da Saúde i ich odpowiednie powiązane agencje Brazylia zastrzega sobie prawo do stosowania przetargu bezpośredniego w odniesieniu do zamówień na towary dostarczane przez organ lub podmiot stanowiący część administracji publicznej, jak określono w dekrecie z mocą ustawy 200 z dnia 25 lutego 1967 r., który został utworzony w tym konkretnym celu, przed wejściem w życie nowej ustawy o zamówieniach publicznych 14.133/21, pod warunkiem że zakontraktowana cena jest zgodna z ceną rynkową.

Dodatek  20-C-2

PODMIOTY WŁADZY PONIŻEJ POZIOMU CENTRALNEGO

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 obejmuje zamówienia udzielane przez podmioty wymienione w niniejszym dodatku, z zastrzeżeniem następujących progów:

Progi:

Towary 216 000 SDR

Usługi 216 000 SDR

Usługi budowlane 8 000 000 SDR

Wykaz podmiotów:

1. ACRE

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

2. AMAPÁ

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

3. AMAZONAS

A. Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie podległe im agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "podległe im agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

B. W przypadku podmiotów stanu Amazonas wymienionych w niniejszym dodatku niniejsza Umowa nie obejmuje zamówień na:

a) towary lub usługi artystyczne lub kulturalne;

b) towary i usługi związane z gospodarką ekologiczną lasów deszczowych Amazonii.

4. CEARÁ

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

5. DISTRITO FEDERAL

A) Władza wykonawcza:

1. Administracja regionalna regionu Arniqueira (Administração Regional da Arniqueira);

2. Administracja regionalna regionu Candangolândia (Administração Regional da Candangolândia);

3. Administracja regionalna regionu Águas Claras (Administração Regional de Águas Claras);

4. Administracja regionalna regionu Brazlândia (Administração Regional de Brazlândia);

5. Administracja regionalna regionu Ceilândia (Administração Regional de Ceilândia);

6. Administracja regionalna regionu Planaltina (Administração Regional de Planaltina);

7. Administracja regionalna regionu Samambaia (Administração Regional de Samambaia);

8. Administracja regionalna regionu Santa Maria (Administração Regional de Santa Maria);

9. Administracja regionalna regionu São Sebastião (Administração Regional de São Sebastião);

10. Administracja regionalna regionu Sobradinho (Administração Regional de Sobradinho);

11. Administracja regionalna regionu Sobradinho 2 (Administração Regional de Sobradinho 2);

12. Administracja regionalna regionu Taguatinga (Administração Regional de Taguatinga);

13. Administracja regionalna regionu Vicente Pires (Administração Regional de Vicente Pires);

14. Administracja regionalna regionu Cruzeiro (Administração Regional do Cruzeiro);

15. Administracja regionalna regionu Fercal (Administração Regional do Fercal);

16. Administracja regionalna regionu Gama (Administração Regional do Gama);

17. Administracja regionalna regionu Guará (Administração Regional do Guará);

18. Administracja regionalna regionu Itapoã (Administração Regional do Itapoã);

19. Administracja regionalna regionu Jardim Botânico (Administração Regional do Jardim Botânico);

20. Administracja regionalna regionu Lago Norte (Administração Regional do Lago Norte);

21. Administracja regionalna regionu Lago Sul (Administração Regional do Lago Sul);

22. Administracja regionalna regionu N. Bandeirante (Administração Regional do N. Bandeirante);

23. Administracja regionalna regionu Paranoá (Administração Regional do Paranoá);

24. Administracja regionalna regionu Park Way (Administração Regional do Park Way);

25. Administracja regionalna regionu Plano Piloto (Administração Regional do Plano Piloto);

26. Administracja regionalna regionu Recanto das Emas (Administração Regional do Recanto das Emas);

27. Administracja regionalna regionu Riacho Fundo 1 (Administração Regional do Riacho Fundo 1);

28. Administracja regionalna regionu Riacho Fundo 2 (Administração Regional do Riacho Fundo 2);

29. Administracja regionalna regionu Setor Complementar de Indústria e Abastecimento (SCIA) oraz Estrutural (Administração Regional do SCIA e Estrutural);

30. Administracja regionalna regionu Setor de Indústria e Abastecimento (SIA) (Administração Regional do SIA);

31. Administracja regionalna regionu Sol Nascente i Pôr do Sol (Administração Regional do Sol Nascente e Pôr do Sol);

32. Administracja regionalna regionu Sudoeste/Octogonal (Administração Regional do Sudoeste/Octogonal);

33. Administracja regionalna regionu Varjão (Administração Regional do Varjão);

34. Dom wojskowy (Casa Militar);

35. Wojskowa Straż Pożarna Dystryktu Federalnego (Corpo de Bombeiros Militar do Distrito Federal);

36. Fundacja Ogrodu Botanicznego w Brasílii (Fundação Jardim Botânico de Brasília);

37. Uniwersytet Dystryktu Federalnego (Universidade do Distrito Federal - UnDF);

38. Policja Cywilna Dystryktu Federalnego (Polícia Civil do Distrito Federal);

39. Żandarmeria Wojskowa Dystryktu Federalnego (Polícia Militar do Distrito Federal);

40. Prokuratura Generalna Dystryktu Federalnego (Procuradoria-Geral do Distrito Federal) (uwaga 5.3.b.);

41. Sekretariat Komunikacji Dystryktu Federalnego (Secretaria de Comunicação do Distrito Federal);

42. Sekretariat Stanu ds. Administracji Penitencjarnej (Secretaria de Estado da Administração Penitenciária);

43. Sekretariat Stanu ds. Rolnictwa, Zaopatrzenia w Żywność i Rozwoju Obszarów Wiejskich (Secretaria de Estado da Agricultura, Abastecimento e Desenvolvimento Rural);

44. Sekretariat Stanu do Spraw Cywilnych (Secretaria de Estado da Casa Civil);

45. Sekretariat Stanu ds. Młodzieży (Secretaria de Estado da Juventude);

46. Sekretariat Stanu ds. Kobiet (Secretaria de Estado da Mulher);

47. Sekretariat Stanu ds. Bezpieczeństwa Publicznego (Secretaria de Estado da Segurança Pública);

48. Sekretariat Stanu ds. Miast (Secretaria de Estado das Cidades);

49. Sekretariat Stanu ds. Usług Socjalnych (Secretaria de Estado de Atendimento à Comunidade);

50. Sekretariat Stanu ds. Nauki, Technologi i Innowacji (Secretaria de Estado de Ciencia, Tecnologia e Inovação);

51. Sekretariat Stanu ds. Kultury i Gospodarki Kreatywnej (Secretaria de Estado de Cultura e Economia Criativa) (uwaga 5.3.a.);

52. Sekretariat Stanu ds. Rozwoju Obszaru Metropolitalnego (Secretaria de Estado de Desenvolvimento da Região Metropolitana);

53. Sekretariat Stanu ds. Rozwoju Gospodarczego (Secretaria de Estado de Desenvolvimento Econômico);

54. Sekretariat Stanu ds. Rozwoju Społecznego (Secretaria de Estado de Desenvolvimento Social);

55. Sekretariat Stanu ds. Rozwoju Miast i Mieszkalnictwa (Secretaria de Estado de Desenvolvimento Urbano e Habitação);

56. Sekretariat Stanu ds. Gospodarki (Secretaria de Estado de Economia);

57. Sekretariat Stanu ds. Edukacji (Secretaria de Estado de Educação);

58. Sekretariat Stanu ds. Sportu i Rekreacji (Secretaria de Estado de Esporte e Lazer);

59. Sekretariat Stanu ds. Rządu (Secretaria de Estado de Governo);

60. Sekretariat Stanu ds. Sprawiedliwości i Obywatelstwa (Secretaria de Estado de Justiça e Cidadania);

61. Sekretariat Stanu ds. Robót i Infrastruktury (Secretaria de Estado de Obras e Infraestrutura);

62. Sekretariat Stanu ds. Ochrony Porządku Miejskiego (Secretaria de Estado de Proteção da Ordem Urbanística);

63. Sekretariat Stanu ds. Stosunków Instytucjonalnych (Secretaria de Estado de Relações Institucionais);

64. Sekretariat Stanu ds. Stosunków Parlamentarnych (Secretaria de Estado de Relações Parlamentares);

65. Sekretariat Stanu ds. Pracy (Secretaria de Estado de Trabalho);

66. Sekretariat Stanu ds. Transportu i Mobilności (Secretaria de Estado de Transporte e Mobilidade);

67. Sekretariat Stanu ds. Turystyki (Secretaria de Estado de Turismo);

68. Sekretariat Stanu ds. Środowiska (Secretaria de Estado do Meio Ambiente);

69. Sekretariat Nadzwyczajny ds. Rodziny (Secretaria de Extraordinária da Família);

70. Sekretariat ds. Projektów Specjalnych (Secretaria de Projetos Especiais);

71. Sekretariat Nadzwyczajny ds. Osób Niepełnosprawnych (Secretaria Extraordinária da Pessoa com Deficiencia).

B) Władza ustawodawcza:

Trybunał Obrachunkowy Dystryktu Federalnego (Tribunal de Contas do Distrito Federal).

C) W przypadku wymienionych podmiotów Dystryktu Federalnego niniejsza Umowa nie obejmuje:

a) zamówień udzielanych przez Sekretariat Stanu ds. Kultury i Gospodarki Kreatywnej (Secretaria de Estado de Cultura e Economia Criativa) na usługi kulturalne lub artystyczne;

b) zamówień udzielanych przez Prokuraturę Generalną Dystryktu Federalnego (Procuradoria-Geral do Distrito Federal) na następujące usługi: technologie informacyjne, komunikacja, konsulting w zakresie zarządzania oraz badania i rozwój.

6. GOIÁS

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

7. MARANHÃO

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

8. MATO GROSSO

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

9. MINAS GERAIS

A) Władza wykonawcza:

1. Agencja Rozwoju Obszaru Metropolitalnego Belo Horizonte (Agencia de Desenvolvimento da Região Metropolitana de Belo Horizonte);

2. Agencja Rozwoju Obszaru Metropolitalnego Vale do Aço (Agencia de Desenvolvimento da Região Metropolitana do Vale do Aço);

3. Agencja Regulacyjna ds. Zaopatrzenia w Wodę i Usługi Kanalizacji Sanitarnej Stanu Minas Gerais (Agencia Reguladora de Serviços de Abastecimento de Água e de Esgotamento Sanitário do Estado de Minas Gerais);

4. Stanowa Rada Edukacji (Conselho Estadual de Educação);

5. Stanowy Urząd Kontroli (Controladoria Geral do Estado);

6. Wojskowa Straż Pożarna Stanu Minas Gerais (Corpo de Bombeiros Militar de Minas Gerais);

7. Przedsiębiorstwo Pomocy Technicznej i Rozszerzania Obszarów Wiejskich Stanu Minas Gerais (Empresa de Assistencia Técnica e Extensão Rural do Estado de Minas Gerais);

8. Fundacja Clóvis Salgado (Fundação Clóvis Salgado);

9. Fundacja na rzecz Wspierania Badań Stanu Minas Gerais (Fundação de Amparo à Pesquisa do Estado de Minas Gerais);

10. Fundacja na rzecz Sztuki regionu Ouro Preto (Fundação de Arte de Ouro Preto);

11. Fundacja na rzecz Edukacji dla Pracy Stanu Minas Gerais (Fundação de Educação para o Trabalho de Minas Gerais);

12. Fundacja na rzecz Edukacji im. Caio Martinsa (Fundação Educacional Caio Martins);

13. Fundacja Stanowa na rzecz Środowiska (Fundação Estadual do Meio Ambiente);

14. Fundacja im. Heleny Antipoff (Fundação Helena Antipoff);

15. Fundacja im. João Pinheiro (Fundação João Pinheiro);

16. Biuro Wojskowe Gubernatora (Gabinete Militar do Governador);

17. Instytut Ubezpieczeń Społecznych Urzędników Służby Cywilnej Stanu Minas Gerais (Instituto de Previdencia dos Servidores do Estado de Minas Gerais);

18. Instytut Ubezpieczeń Społecznych Pracowników Służby Wojskowej Stanu Minas Gerais (Instituto de Previdencia dos Servidores Militares do Estado de Minas Gerais);

19. Stanowy Instytut Lasów (Instituto Estadual de Florestas);

20. Instytut Gospodarki Wodnej Stanu Minas Gerais (Instituto Mineiro de Gestão das Águas);

21. Rejestr Handlowy Stanu Minas Gerais (Junta Comercial do Estado de Minas Gerais);

22. Stanowy Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich (Ouvidoria Geral do Estado);

23. Policja Cywilna Stanu Minas Gerais (Polícia Civil do Estado de Minas Gerais);

24. Żandarmeria Wojskowa Stanu Minas Gerais (Polícia Militar do Estado de Minas Gerais);

25. Sekretariat Kultury i Turystyki (Secretaria de Cultura e Turismo);

26. Sekretariat ds. Rozwoju Gospodarczego (Secretaria de Desenvolvimento Econômico);

27. Sekretariat ds. Rozwoju Społecznego (Secretaria de Desenvolvimento Social);

28. Sekretariat ds. Edukacji (Secretaria de Educação);

29. Sekretariat ds. Rządu (Secretaria de Governo);

30. Sekretariat ds. Infrastruktury i Mobilności (Secretaria de Infraestrutura e Mobilidade);

31. Sekretariat ds. Środowiska i Zrównoważonego Rozwoju (Secretaria de Meio Ambiente e Desenvolvimento Sustentável);

32. Sekretariat ds. Planowania i Zarządzania (Secretaria de Planejamento e Gestão);

33. Uniwersytet Stanu Minas Gerais (Universidade do Estado de Minas Gerais);

34. Uniwersytet Stanowy Montes Claros (Universidade Estadual de Montes Claros);

35. Sekretariat ds. Rolnictwa, Zwierząt Gospodarskich i Zaopatrzenia w Żywność (Secretaria de Agricultura, Pecuária e Abastecimento) (uwaga 9.4).

B) Władza ustawodawcza:

Trybunał Obrachunkowy Minas Gerais (Tribunal de Contas de Minas Gerais).

C) Pozostałe:

Biuro Obrońcy Publicznego Stanu Minas Gerais (Defensoria Pública do Estado de Minas Gerais).

D) W przypadku wymienionych podmiotów stanu Minas Gerais niniejsza Umowa nie obejmuje udzielania zamówień na usługi lub usługi budowlane przez Sekretariat ds. Rolnictwa, Zwierząt Gospodarskich i Zaopatrzenia w Żywność (Secretaria de Agricultura, Pecuária e Abastecimento).

10. PARÁ

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie podległe im agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "podległe im agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

11. PARAÍBA

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

12. PARANÁ

A) Władza wykonawcza:

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

B) Władza sądownicza:

Sąd Apelacyjny stanu Paraná (Tribunal de Justiça do Paraná).

C) Władza ustawodawcza:

– Zgromadzenie Ustawodawcze (Assembleia Legislativa);

– Trybunał Obrachunkowy stanu Paraná (Tribunal de Contas do Estado do Paraná).

D) Pozostałe:

– Prokuratura Stanowa (Ministério Público Estadual);

– Stanowe Biuro Obrońcy Publicznego (Defensoria Pública do Estado).

13. PERNAMBUCO

Władza wykonawcza:

– Sekretariat ds. Stanowej Administracji Publicznej i Centralny Urząd Zamówień Publicznych (Secretaria de Administração do Estado e Central de Licitações do Estado);

– Stanowy Urząd Kontroli (Secretaria da Controladoria Geral do Estado);

– Prokuratura Generalna (Procuradoria-Geral do Estado).

14. RIO DE JANEIRO

A) Władza wykonawcza:

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

B) Władza ustawodawcza:

Trybunał Obrachunkowy stanu Rio de Janeiro (Tribunal de Contas do Estado do Rio de Janeiro).

C) Pozostałe:

Prokuratura Stanowa (Ministério Público Estadual).

15. RIO GRANDE DO NORTE

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

16. RIO GRANDE DO SUL

A) Władza wykonawcza:

1. Ministerstwo Spraw Cywilnych (Casa Civil);

2. Państwowa Agencja Regulacji Delegowanych Usług Publicznych w Rio Grande do Sul (Agencia Estadual de Regulação dos Serviços Públicos Delegados do Rio Grande do Sul);

3. Brygada Wojskowa (Brigada Militar);

4. Dom Wojskowy i Obrona Cywilna (Casa Militar e Defesa Civil);

5. Wojskowa Straż Pożarna (Corpo de Bombeiros Militar);

6. Niezależny Departament Dróg (Departamento Autônomo de Estradas de Rodagem);

7. Stanowy Departament Ruchu Drogowego (Departamento Estadual de Trânsito);

8. Biuro Rozwoju Projektów (Escritório de Desenvolvimento de Projetos);

9. Fundacja Wspierania Badań Stanu Rio Grande do Sul (Fundação de Amparo à Pesquisa do Estado do Rio Grande do Sul);

10. Fundacja Pomocy Społecznej i Edukacyjnej (Fundação de Atendimento Sócio-Educativo);

11. Fundacja Ochrony Specjalnej Rio Grande do Sul (Fundação de Proteção Especial do Rio Grande do Sul);

12. Fundacja Szkoły Technicznej im. Liberato Salzano Vieira da Cunha (Fundação Escola Técnica Liberato Salzano Vieira da Cunha);

13. Fundacja Stanowa ds. Planowania Metropolitalnego i Regionalnego (Fundação Estadual de Planejamento Metropolitano e Regional);

14. Fundacja Stanowa ds. Ochrony Środowiska (Fundação Estadual de Proteção Ambiental);

15. Fundacja na rzecz Pracy i Działań Społecznych (Fundação Gaúcha do Trabalho e Ação Social);

16. Fundacja Orkiestry Symfonicznej Porto Alegre (Fundação Orquestra Sinfônica de Porto Alegre);

17. Fundacja Teatru São Pedro (Fundação Teatro São Pedro);

18. Fundacja Zoobotaniczna (Fundação Zoobotânica);

19. Biuro Gubernatora (Gabinete do Governador);

20. Biuro Wicegubernatora (Gabinete do Vice-Governador);

21. Instytut Ryżu Stanu Rio Grande do Sul (Instituto Rio Grandense do Arroz);

22. Generalny Instytut Ekspertyz (Instituto-Geral de Perícias);

23. Instytut Ubezpieczeń Społecznych Stanu Rio Grande do Sul (Instituto de Previdencia do Estado do Rio Grande do Sul);

24. Rejestr Usług, Przemysłowy i Handlowy Stanu Rio Grande do Sul (Junta Comercial, Industrial e Serviços do Rio Grande do Sul);

25. Policja Cywilna (Polícia Civil);

26. Prokuratura Generalna (Procuradoria-Geral do Estado);

27. Sekretariat Administracji Penitencjarnej (Secretaria da Administração Penitenciária);

28. Sekretariat ds. Rolnictwa, Zwierząt Gospodarskich i Rozwoju Obszarów Wiejskich (Secretaria da Agricultura, Pecuária e Desenvolvimento Rural);

29. Sekretariat ds. Kultury (Secretaria da Cultura);

30. Sekretariat ds. Edukacji (Secretaria da Educação);

31. Sekretariat Skarbu (Secretaria da Fazenda) (uwaga 16.2.c.);

32. Sekretariat Bezpieczeństwa Publicznego (Secretaria da Segurança Pública) (uwaga 16.2.b.);

33. Sekretariat ds. Koordynacji i Wsparcia Gmin (Secretaria de Articulação e Apoio Aos Municípios);

34. Sekretariat Komunikacji (Secretaria de Comunicação);

35. Sekretariat ds. Rozwoju Gospodarczego i Turystyki (Secretaria de Desenvolvimento Econômico e Turismo);

36. Sekretariat ds. Innowacji, Nauki i Technologii (Secretaria de Inovação, Ciencia e Tecnologia);

37. Sekretariat ds. Sprawiedliwości, Obywatelstwa i Praw Człowieka (Secretaria de Justiça, Cidadania e Direitos Humanos);

38. Sekretariat ds. Logistyki i Transportu (Secretaria de Logística e Transportes);

39. Sekretariat ds. Robót i Mieszkalnictwa (Secretaria de Obras e Habitação);

40. Sekretariat ds. Planowania, Rządzenia i Zarządzania (Secretaria de Planejamento, Governança e Gestão);

41. Sekretariat Nadzwyczajny ds. Partnerstw (Secretaria Extraordinária de Parcerias);

42. Sekretariat ds. Pracy i Pomocy Społecznej (Secretaria de Trabalho e Assistencia Social);

43. Sekretariat ds. Sportu i Rekreacji (Secretaria do Esporte e Lazer);

44. Sekretariat ds. Środowiska i Infrastruktury (Secretaria do Meio Ambiente e Infraestrutura);

45. Sekretariat Nadzwyczajny ds. Stosunków Federacyjnych i Międzynarodowych (Secretaria Extraordinária de Relações Federativas e Internacionais);

46. Podsekretariat ds. Stanowego Parku Wystaw gminy Assis Brasil (Subsecretaria do Parque Estadual de Exposições Assis Brasil);

47. Biuro Naczelnika Portu Rio Grande (Superintendencia do Porto do Rio Grande);

48. Biuro Naczelnika Służb Penitencjarnych (Superintendencia dos Serviços Penitenciários);

49. Uniwersytet Stanowy Rio Grande do Sul (Universidade Estadual do Rio Grande do Sul).

B) W przypadku wymienionych podmiotów stanu Rio Grande do Sul niniejsza Umowa nie obejmuje:

a) zamówień na żywność dla systemu więziennictwa;

b) zamówień udzielanych przez Sekretariat Bezpieczeństwa Publicznego (Secretaria da Segurança Pública) na pojazdy silnikowe;

c) zamówień udzielanych przez Sekretariat Skarbu (Secretaria da Fazenda) obejmujących dane i informacje wrażliwe lub dane i informacje chronione przepisami dotyczącymi tajemnicy lub bezpieczeństwa narodowego;

d) zamówień na usługi transportowe dla organów publicznych, w tym wynajem statków powietrznych i pojazdów naziemnych.

17. RONDÔNIA

Władza wykonawcza:

Sekretariat Stanu ds. Rozwoju Gospodarczego (Secretaria de Desenvolvimento Econômico).

18. RORAIMA

A) Władza wykonawcza:

1. Stała Komisja Przetargowa (Comissão Permanente de Licitação - CPL)

2. Sektorowa Komisja Przetargowa Sekretariatu Stanu ds. Infrastruktury (Comissão Setorial de Licitação da Secretaria de Estado da Infraestrutura - CSL/SEINF)

3. Sektorowa Komisja Przetargowa Sekretariatu Stanu ds. Edukacji i Sportu (Comissão Setorial de Licitação da Secretaria de Estado da Educação e Desporto - CSL/SEED)

4. Komisja Przetargowa Departamentu Ruchu Drogowego Stanu Roraima (Comissão de Licitação do Departamento Estadual de Trânsito de Roraima)

5. Komisja Przetargowa Instytutu Ubezpieczeń Społecznych Stanu Roraima (Comissão de Licitação do Instituto de Previdencia do Estado de Roraima)

6. Komisja Przetargowa Instytutu Miar i Wag Stanu Roraima (Comissão de Licitação do Instituto de Pesos e Medidas do Estado de Roraima)

7. Komisja Przetargowa Instytutu Wspierania Nauki, Technologii i Innowacji Stanu Roraima (Comissão de Licitação do Instituto de Amparo à Ciencia, Tecnologia e Inovação do Estado de Roraima)

8. Komisja Przetargowa Uniwersystetu Stanu Roraima (Comissão de Licitação da Universidade Estadual de Roraima)

9. Komisja Przetargowa Fundacji Stanowej na rzecz Środowiska i Zasobów Wodnych (Comissão de Licitação da Fundação Estadual do Meio Ambiente e Recursos Hídricos)

10. Komisja Przetargowa Agencji Obrony Rolnictwa Stanu Roraima (Comissão de Licitação da Agencia de Defesa Agropecuária de Roraima)

11. Komisja Przetargowa Rejestru Handlowego Stanu Roraima (Comissão de Licitação da Junta Comercial do Estado de Roraima)

12. Komisja Przetargowa Uniwersytetu Wirtualnego Stanu Roraima (Comissão de Licitação da Universidade Virtual de Roraima)

13. Komisja Przetargowa Instytutu Gruntów i Kolonizacji Stanu Roraima (Comissão de Licitação do Instituto de Terras e Colonização do Estado de Roraima)

B) Władza sądownicza:

Sąd Apelacyjny stanu Roraima (Tribunal de Justiça de Roraima) - TJ/RR

19. SANTA CATARINA

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

20. SÃO PAULO

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

21. TOCANTINS

Wszystkie podmioty władzy wykonawczej, w tym odpowiednie powiązane agencje. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "powiązane agencje" obejmują wszystkie podległe organy i agencje prawa publicznego posiadające odrębną osobowość prawną w ramach struktury podmiotów objętych niniejszym dodatkiem.

Dodatek  20-C-3

POZOSTAŁE PODMIOTY

Rozdział 20 nie obejmuje zamówień udzielanych przez inne podmioty z Brazylii.

Dodatek  20-C-4

TOWARY

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 obejmuje wszystkie zamówienia na towary udzielane przez podmioty wymienione w dodatkach 20-C-1 i 20-C-2, z wyłączeniem towarów wymienionych poniżej, w brazylijskiej klasyfikacji CATMAT (Catálogo de Materiais).

3695	06786	Specjalistyczny sprzęt do obróbki drewna
3710		Sprzęt do przygotowywania gleby
3720		Sprzęt do zbiorów
3740	11339	Sprzęt do opryskiwania
3805		Sprzęt do wykopów i robót ziemnych
3810		Dźwigi i koparki
3820		Sprzęt do górnictwa, wiercenia w kamieniu i do wierceń ziemnych oraz sprzęt powiązany
3825		Urządzenia do usuwania przeszkód i czyszczenia dróg
3830		Akcesoria do samochodów ciężarowych i ciągników
3895	06670	Urządzenia do zagęszczania asfaltu
4120	13768	Klimatyzatory
6670		Wagi
6810		Chemikalia
6820		Barwniki
6830		Gazy, sprężone i skroplone
6840		Pestycydy i środki dezynfekcyjne
6850		Produkty chemiczne różne
8820	47643	Zwierzęta żywe, niehodowane na żywność

Dodatek  20-C-5

USŁUGI

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 obejmuje zamówienia udzielane przez podmioty wymienione w dodatku 20-C-1 i dodatku 20-C-2 w odniesieniu do następujących usług. Wymienione poniżej usługi są określone zgodnie z dokumentem MTN.GNS/W/120 z dnia 10 lipca 1991 r., sporządzonym przez WTO, oraz z dokumentami statystycznymi Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącymi tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów, seria M, nr 77.

SEKTORY I PODSEKTORY	ZBIEŻNY KOD CPC
1. Usługi biznesowe	Sekcja B
A. Usługi świadczone w ramach zawodów regulowanych
d. Usługi architektoniczne	8671 - Usługi architektoniczne
e. Usługi inżynieryjne	8672 - Usługi inżynieryjne
f. Zintegrowane usługi inżynieryjne	8673 - Zintegrowane usługi inżynieryjne
g. Usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu	8674 - Usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu
F. Pozostałe usługi biznesowe
b. Usługi badania rynku i opinii publicznej	864 - Usługi badania rynku i opinii publicznej
c. Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania	865 - Usługi konsultingowe w zakresie zarządzania
d. Usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania	86601 - Usługi zarządzania projektem inne niż w zakresie robót budowlanych
e. Usługi badań i analiz technicznych	8676 - Usługi badań i analiz technicznych
f. Usługi dodatkowe w stosunku do rolnictwa, łowiectwa i leśnictwa	881 - Usługi dodatkowe w stosunku do rolnictwa, łowiectwa i leśnictwa
	8811 - Usługi dodatkowe w stosunku do rolnictwa
	8812 - Usługi dodatkowe w stosunku do hodowli zwierząt
	8813 - Usługi dodatkowe w stosunku do łowiectwa
	8814 - Usługi dodatkowe w stosunku do leśnictwa i pozyskiwania drewna
SEKTORY I PODSEKTORY	ZBIEŻNY KOD CPC
g. Usługi dodatkowe w stosunku do rybołówstwa	882 - Usługi dodatkowe w stosunku do rybołówstwa
o. Usługi sprzątania budynków	8740 - Usługi sprzątania budynków
q. Usługi pakowania	8760 - Usługi związane z pakowaniem
s. Usługi konferencyjne	87909 - Usługi konferencyjne
6. Usługi w zakresie ochrony środowiska
A. Usługi związane ze ściekami	9401 - Usługi związane ze ściekami

Uwagi do dodatku 20-C-5

Brazylia zastrzega sobie prawo do stosowania przetargu bezpośredniego w odniesieniu do zamówień na usługi świadczone przez organ lub podmiot obejmujący administrację publiczną, jak określono w dekrecie z mocą ustawy 200 z dnia 25 lutego 1967 r., który został utworzony w tym konkretnym celu, przed wejściem w życie nowej ustawy o zamówieniach publicznych 14.133/21, pod warunkiem że zakontraktowana cena jest zgodna z ceną rynkową.

Dodatek  20-C-6

USŁUGI BUDOWLANE ORAZ KONCESJE NA ROBOTY BUDOWLANE

1. USŁUGI BUDOWLANE

Wszystkie usługi wymienione w dziale 51 tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów (CPC).

2. KONCESJE NA ROBOTY BUDOWLANE

W przypadku udzielenia zamówienia przez podmioty wymienione w dodatku 20-C-1 i dodatku 20-C-2 i z zastrzeżeniem progów mających zastosowanie do zamówień na usługi budowlane określonych w dodatku 20-C-1 i dodatku 20-C-2 jedynym artykułem rozdziału 20 stosowanym do umów koncesji na roboty budowlane jest art. 20.6. Do celów niniejszego punktu umowy koncesji na roboty budowlane oznaczają każde porozumienie umowne, którego głównym celem jest podjęcie się budowy lub remontu infrastruktury technicznej, zakładów, budynków lub obiektów, lub innych robót będących własnością państwa i na mocy którego podmiot zamawiający przyznaje dostawcy, w drodze umowy i na czas określony, tymczasową własność lub prawo do kontroli, obsługi i żądania płatności za korzystanie z tych robót w okresie obowiązywania umowy.

Dodatek  20-C-7

UWAGI OGÓLNE

O ile nie określono inaczej, do rozdziału 20 zastosowanie mają następujące uwagi ogólne:

1. Rozdziału 20 nie stosuje się do:

a) zamówień udzielanych poza terytorium Brazylii, przeznaczonych do konsumpcji poza terytorium tej Strony;

b) udzielania zamówień dotyczących powierzenia wykonania usług, takich jak zezwolenia, pozwolenia i koncesje, z wyjątkiem koncesji na roboty budowlane, które są objęte działem 2 dodatku 20-C-6;

c) zamówień publicznych na towary i usługi nabywane w ramach programów bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego oraz programów żywienia w szkołach, które wspierają rolników prowadzących gospodarstwa rodzinne lub spółdzielnie rolników prowadzących gospodarstwa rodzinne posiadające specjalną rejestrację zgodnie z brazylijskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi;

d) zamówień związanych z jednolitym systemem opieki zdrowotnej (SUS).

2. Zakazu zobowiązań offsetowych określony w art. 20.11 nie stosuje się do Brazylii, jeżeli warunki i ich ocena są niedyskryminujące wobec potencjalnych oferentów, jasno określone w dokumentach zamówienia i wskazane w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia.

3. Brazylia zastrzega sobie prawo do stosowania marginesu preferencji w odniesieniu do towarów wytwarzanych i usług świadczonych w kraju, zgodnie z federalnym ustawodawstwem brazylijskim. Unia Europejska jest informowana w ciągu 30 (trzydziestu) dni od podjęcia przez rząd decyzji dotyczącej towarów i usług, które mogą być objęte tym punktem.

4. Brazylia zastrzega sobie prawo do stosowania marginesu preferencji w cenach, a także polityki rezerwowania do 25 % przedmiotu zamówienia na korzyść swoich mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw ⁽¹⁾.

5. Brazylia zastrzega sobie prawo do przeprowadzenia przetargu bezpośredniego przy zamawianiu towarów i usług od nienastawionych na zysk instytucji brazylijskich świadczących pomoc społeczną, usługi publiczne lub usługi społeczne w interesie publicznym.

6. Oprócz możliwości przeprowadzenia przetargu bezpośredniego na przedkomercyjne zamówienia rządowe mające na celu promowanie rozwoju innowacyjnych rozwiązań zaspokajających potrzeby sektora publicznego określone w art. 20.20 ust. 1 lit. e), Brazylia może, w każdym przypadku, gdy powołano się na to postanowienie, stosować procedurę przetargu bezpośredniego przy kolejnych zakupach tych samych towarów i usług, które zostały opracowane w ramach takiego uzgodnienia, od krajowego twórcy prototypu lub pierwszego towaru lub pierwszej usługi.

7. Brazylia stosuje art. 20.13 ust. 2 po upływie 3 (trzech) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

⁽¹⁾ Zgodnie z Lei Complementar nr 123 z dnia 14 grudnia 2006 r, które ustanawia Estatuto Nacional da Microempresa e da Empresa de Pequeno Porte,

mikroprzedsiębiorstwo definiuje się jako podmiot prawny lub jednoosobową działalność gospodarczą o rocznych przychodach brutto nieprzekraczających 244 000,00 BRL. Małe przedsiębiorstwo definiuje się jako podmiot prawny lub jednoosobową działalność gospodarczą o rocznych przychodach brutto wynoszących od 244 000,00 BRL do 1 200 000,00 BRL. Limity te oblicza się proporcjonalnie w pierwszym roku działalności. Powyższa ustawa zmienia również przepisy ustaw nr 8.212 i 8.213 z 1991 r., Consolidação das Leis do Trabalho (zatwierdzonych w drodze Decreto-Lei nr 5.452 z 1943 r.), ustawy nr 10.189 z 2001 r., Lei Complementar nr 63 z 1990 r. oraz uchyla, ustawy nr 9.317 z 1996 r. i 9.841 z 1999 r. Ponadto zmiany w klasyfikacji nie mają wpływu na wcześniej podpisane umowy. https://www.planalto.gov.br/ ccivil_03/leis/lcp/lcp123.htm?origin=instituicao.

ZAŁĄCZNIK  20-D

PARAGWAJ

UWAGA O STOSOWANIU ZAŁĄCZNIKA 20-D MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A PARAGWAJEM

Stosowanie załącznika 20-D dotyczącego Paragwaju jest uzależnione od otrzymania przez Unię Europejską w ciągu 3 (trzech) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy powiadomienia na piśmie od Paragwaju, w którym Paragwaj wyraża zgodę na stosowanie tego załącznika nie później niż 3 (trzy) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

Dodatek  20-D-1

PODMIOTY WŁADZY CENTRALNEJ

Rozdział 20 stosuje się do zamówień udzielanych przez podmioty paragwajskie wymienione w niniejszym dodatku, jeżeli wartość zamówienia oszacowana zgodnie z art. 20.4 Umowy jest równa następującym progom lub je przekracza:

a) w odniesieniu do towarów i usług

(i) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 10. (dziesiątego) roku od dnia jej wejścia w życie: 1 067 568 (milion sześćdziesiąt siedem tysięcy pięćset sześćdziesiąt osiem) SDR;

(ii) od 11. (jedenastego) roku do końca 15. (piętnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 850 000 (osiemset pięćdziesiąt tysięcy) SDR;

(iii) od 16. (szesnastego) roku do końca 18. (osiemnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 650 000 (sześćset pięćdziesiąt tysięcy) SDR;

(iv) od 19. (dziewiętnastego) roku od dnia wejściu w życie niniejszej Umowy: 580 000 (pięćset osiemdziesiąt tysięcy) SDR;

b) w odniesieniu do usług budowlanych

Niniejszy dodatek nie obejmuje usług budowlanych.

Wykaz Paragwaju

Rozdział 20 stosuje się do wymienionych poniżej podmiotów centralnych Paragwaju:

A) ADMINISTRACJA CENTRALNA

1. Ministerio de Relaciones Exteriores (MRE);

2. Ministerio de Justicia (MJ);

3. Ministerio de Trabajo, Empleo y Seguridad Social (MTESS);

4. Ministerio de Industria y Comercio (MIC);

5. Ministerio de la Mujer (Min. Mujer);

6. Ministerio de Economía y Finanzas (MEF);

7. Vicepresidencia de la República (VPR);

8. Ministerio de Desarrollo Social (MDS);

9. Ministerio del Ambiente y Desarrollo Sostenible (MADES);

10. Secretaría Nacional por los Derechos Humanos de las Personas con Discapacidad (SENADIS);

11. Secretaría Nacional de la Juventud (SNJ);

12. Auditoría General del Poder Ejecutivo;

13. Consejo Nacional de Ciencia y Tecnología (CONACYT);

14. Instituto Nacional de Estadística (INE);

15. Escribanía Mayor de Gobierno;

16. Procuraduría General de la República (PGR);

17. Secretaría de Políticas Lingüísticas (SPL);

18. Secretaría de Prevención de Lavado de Dinero (SEPRELAD);

19. Secretaría Nacional Anticorrupción (SENAC);

20. Secretaría Nacional Antidrogas (SENAD);

21. Secretaría Nacional de Turismo (SENATUR);

22. Ministerio de Tecnologías de la Información y Comunicación (MITIC);

23. Ministerio de la Ninez y la Adolescencia (MNA);

24. Secretaría de Desarrollo para Repatriados y Refugiados Connacionales (SEDERREC).

B) WŁADZA USTAWODAWCZA

1. Congreso Nacional.

C) WŁADZA SĄDOWNICZA

1. Ministerio Público (MP);

2. Consejo de la Magistratura (CM);

3. Jurado de Enjuiciamiento de Magistrados (JEM);

4. Ministerio de la Defensa Pública (MDP).

D) PODMIOTY AUTONOMICZNE I AUTARCHICZNE

1. Instituto Nacional de Tecnología, Normalización y Metrología (INTN);

2. Instituto Nacional de Desarrollo Rural y de la Tierra (INDERT);

3. Instituto Paraguayo del Indígena (INDI);

4. Dirección de Beneficencia y Ayuda Social (DIBEN);

5. Dirección Nacional de Correos del Paraguay (DINACOPA);

6. Dirección Nacional de Ingresos Tributarios (DNIT);

7. Dirección Nacional de Propiedad Intelectual (DINAPI);

8. Instituto Paraguayo de Tecnología Agraria (IPTA);

9. Servicio Nacional de Calidad y Sanidad Vegetal y de Semillas (SENAVE);

10. Fondo Nacional de la Cultura y las Artes (FONDEC);

11. Instituto Forestal Nacional (INFONA);

12. Instituto Paraguayo de Artesanía (IPA);

13. Agencia Nacional de Evaluación y Acreditación de la Educación Superior (ANEAES);

14. Agencia Nacional de Tránsito y Seguridad Vial (ANTSV);

15. Autoridad Reguladora Radiológica y Nuclear (ARRN);

16. Comisión Nacional de Competencia (CONACOM);

17. Consejo Nacional de Educación Superior (CONES);

18. Dirección Nacional de Transporte (DINATRAN);

19. Secretaría de Defensa del Consumidor y el Usuario (SEDECO);

20. Secretaría Nacional de Cultura (SNC);

21. Defensoría del Pueblo;

22. Mecanismo Nacional de Prevención contra la Tortura y Otros Tratos o Penas Crueles, Inhumanos o Degradantes (MNP).

E) PODMIOTY FINANSOWE

1. Banco Nacional de Fomento (BNF);

2. Crédito Agrícola de Habilitación (CAH);

3. Agencia Financiera de Desarrollo (AFD);

4. Caja de Préstamos del Ministerio de Defensa Nacional;

5. Instituto Nacional de Cooperativismo (INCOOP).

F) CONTRALORÍA GENERAL DE LA REPÚBLICA

G) PODMIOTY PUBLICZNE ZAJMUJĄCE SIĘ ZABEZPIECZENIEM SPOŁECZNYM

1. Caja de Jubilaciones y Pensiones del Personal de la ANDE;

2. Caja de Jubilaciones y Pensiones del Personal Municipal;

3. Caja de Seguridad Social de Empleados y Obreros Ferroviarios.

H) UNIWERSYTETY

1. Universidad Nacional de Canindeyú;

2. Universidad Nacional de Concepción;

3. Universidad Nacional de Itapúa;

4. Universidad Nacional de Pilar.

Dodatek  20-D-2

Rozdział 20 stosuje się do zamówień udzielanych przez podmioty paragwajskie wymienione w niniejszym dodatku, jeżeli wartość zamówienia oszacowana zgodnie z art. 20.4 Umowy jest równa następującym progom lub je przekracza:

a) w odniesieniu do towarów i usług

(i) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 10. (dziesiątego) roku od dnia jej wejścia w życie: 1 067 568 (milion sześćdziesiąt siedem tysięcy pięćset sześćdziesiąt osiem) SDR;

(ii) od 11. (jedenastego) roku do końca 15. (piętnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 850 000 (osiemset pięćdziesiąt tysięcy) SDR;

(iii) od 16. (szesnastego) roku do końca 18. (osiemnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 650 000 (sześćset pięćdziesiąt tysięcy) SDR;

(iv) od 19. (dziewiętnastego) roku od dnia wejściu w życie niniejszej Umowy: 580 000 (pięćset osiemdziesiąt tysięcy) SDR;

b) w odniesieniu do usług budowlanych

Niniejszy dodatek nie obejmuje usług budowlanych.

Wykaz Paragwaju

PODMIOTY WŁADZY PONIŻEJ POZIOMU CENTRALNEGO

Władze departamentalne

1. Gobernación del Departamento de Concepción;

2. Gobernación del Departamento de San Pedro;

3. Gobernación del Departamento de Cordillera;

4. Gobernación del Departamento de Guairá;

5. Gobernación del Departamento de Caaguazú;

6. Gobernación del Departamento de Caazapá;

7. Gobernación del Departamento de Itapúa;

8. Gobernación del Departamento de Misiones;

9. Gobernación del Departamento de Paraguarí;

10. Gobernación del Departamento de Alto Paraná;

11. Gobernación del Departamento de Central;

12. Gobernación del Departamento de Neembucú;

13. Gobernación del Departamento de Amambay;

14. Gobernación del Departamento de Canindeyú;

15. Gobernación del Departamento de Boquerón;

16. Gobernación del Departamento de Presidente Hayes;

17. Gobernación del Departamento de Alto Paraguay.

Dodatek  20-D-3

POZOSTAŁE PODMIOTY

Rozdział 20 nie obejmuje innych podmiotów.

Dodatek  20-D-4

TOWARY

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 obejmuje wszystkie zamówienia na towary udzielane przez podmioty wymienione w dodatkach 20-D-1 i 20-D-2, z wyłączeniem towarów odpowiadających wymienionym poniżej kodom HS:

Nomenklatura HS 2017	Opis
02.02	Mięso z bydła, zamrożone
02.03	Mięso ze świń, świeże, schłodzone lub zamrożone
04	Produkty mleczarskie; jaja ptasie; miód naturalny; jadalne produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone
15.15	Pozostałe ciekłe tłuszcze i oleje roślinne (włącznie z olejem jojoba) i ich frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie
15.16	Tłuszcze i oleje, zwierzęce lub roślinne i ich frakcje, częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane wewnętrznie, reestryfikowane lub elaidynizowane, nawet rafinowane, ale dalej nieprzetworzone
1517.10.00	Margaryna, z wyłączeniem margaryny płynnej
1601.00.00	Kiełbasy i podobne wyroby z mięsa, podrobów lub krwi; przetwory spożywcze na bazie tych wyrobów
17.01	Cukier trzcinowy lub buraczany i chemicznie czysta sacharoza, w postaci stałej
19.02	Makarony, nawet poddane obróbce cieplnej lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami), lub przygotowane inaczej, takie jak spaghetti, rurki, nitki, lasagne, gnocchi, ravioli, cannelloni; kuskus, nawet przygotowany
19.04	Przetwory spożywcze otrzymane przez spęcznianie lub prażenie zbóż, lub produktów zbożowych (na przykład płatki kukurydziane); zboża (inne niż kukurydza) w postaci ziarna lub w postaci płatków, lub inaczej przetworzonego ziarna (z wyjątkiem mąki, kasz i mączki), wstępnie obgotowane lub inaczej przygotowane, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone
19.05	Chleb, bułki, pieczywo cukiernicze, ciasta i ciastka, herbatniki i pozostałe wyroby piekarnicze, nawet zawierające kakao; opłatki sakralne, puste kapsułki stosowane do celów farmaceutycznych, wafle wytłaczane, papier ryżowy i podobne wyroby
2008.11.00	Orzeszki ziemne
20.09	Soki owocowe (włączając moszcz gronowy) i soki warzywne, niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu, nawet z dodatkiem cukru lub innej substancji słodzącej

Dodatek  20-D-5

USŁUGI

Rozdział 20 obejmuje zamówienia rządowe udzielane przez podmioty wymienione w dodatkach 20-D-1 i 20-D-2 na wymienione poniżej usługi, określone zgodnie z dokumentem MTN.GNS/W/120 z dnia 10 lipca 1991 r., sporządzonym przez WTO, oraz z dokumentami statystycznymi Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącymi tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów, seria M, nr 77.

Dodatek  20-D-6

USŁUGI BUDOWLANE

Niniejszy dodatek nie obejmuje usług budowlanych.

Dodatek  20-D-7

UWAGI OGÓLNE

Do rozdziału 20 zastosowanie mają następujące uwagi ogólne:

1. W krajowych przetargach publicznych ogłaszanych przez podmioty objęte dodatkami 20-D-1 i 20-D-2 Paragwaj zastrzega sobie prawo do stosowania programów wsparcia produkcji i zatrudnienia na podstawie umów zawartych przez państwo paragwajskie. W odniesieniu do programów wsparcia produkcji i krajowego zatrudnienia Paragwaj może:

a) przez 18 (osiemnaście) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy stosować margines preferencji cenowych w wysokości 20 % (dwadzieścia procent) w odniesieniu do produktów i usług pochodzenia krajowego:

(i) w przypadku produktów, gdy siła robocza, surowce i nakłady z Paragwaju stanowią odsetek równy lub większy niż 40 % (czterdzieści procent); oraz

(ii) w przypadku robót drogowych, robót budowlanych, usług konserwacyjnych, transportu, ubezpieczeń, konsultingu i innych usług ogółem, gdy ponad 70 % (siedemdziesiąt procent) personelu usługodawcy jest obywatelami Paragwaju;

b) przez 10 (dziesięć) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy stosować programy wsparcia w celu stymulowania innowacji oraz badań naukowych i technicznych, w tym zobowiązania offsetowe, pod warunkiem że ich warunki i ocena są niedyskryminujące i są wskazane w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia oraz jasno określone w dokumentach zamówienia.

2. Rozdziału 20 nie stosuje się, gdy przedmiot przetargu odnosi się do polityki krajowej nakierowanej na: edukację, usługi w zakresie zdrowia publicznego objęte programami zatwierdzonymi przez Ministerstwo Zdrowia, programy bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego oraz programy żywienia w szkołach, a także programy dotyczące rodzinnych gospodarstw rolnych, zgodnie z prawem Paragwaju.

3. Rozdziału 20 nie stosuje się do:

a) zakupów instytucji państwowych i innych instytucji publicznych niewymienionych w dodatkach 20-D-1 i 20-D-2 dotyczących Paragwaju;

b) umów dotyczących powierzenia wykonania usług, takich jak zezwolenia, pozwolenia i koncesje, w tym koncesje na roboty publiczne;

c) porozumień pozaumownych lub jakichkolwiek form pomocy udzielanej przez Stronę lub przedsiębiorstwo państwowe, w tym zawierania umów w ramach programów finansowanych z pożyczek od międzynarodowych organizacji finansowych, darowizn, podwyższeń kapitału, zachęt podatkowych, dotacji, gwarancji, porozumień, współpracy oraz publicznego dostarczania towarów i świadczenia usług na rzecz ludności lub organów władzy na poziomie regionalnym, prowincjonalnym lub lokalnym;

d) umów podpisanych wyłącznie w celu udzielenia pomocy zagranicznej;

e) zamówień publicznych udzielanych poza terytorium Strony, przeznaczonych do konsumpcji poza terytorium Strony;

f) nabywania usług pośrednictwa lub usług składów podatkowych, usług likwidacji i administrowania na rzecz regulowanych instytucji finansowych ani do usług sprzedaży i dystrybucji długu publicznego; lub

g) zamówień publicznych udzielanych przez podmioty publiczne, niezależnie od tego, czy są one ujęte w dodatku 20-D-1, o ile przedmiot zamówienia nie jest zlecany podwykonawcy będącemu osobą trzecią, który nie jest podmiotem publicznym, oraz pod warunkiem że przedmiot zamówienia odnosi się do towarów i usług logistycznych, społecznych i edukacyjnych.

ZAŁĄCZNIK  20-E

-E

URUGWAJ

Dodatek  20-E-1

PODMIOTY WŁADZY CENTRALNEJ

a) Progi dla towarów i usług:

(i) od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy do końca 10. (dziesiątego) roku od dnia jej wejścia w życie: 211 951 (dwieście jedenaście tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt jeden) SDR;

(ii) od 11. (jedenastego) roku do końca 15. (piętnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 200 000 (dwieście tysięcy) SDR; oraz

(iii) od 16. (szesnastego) roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy: 130 000 (sto trzydzieści tysięcy) SDR;

b) Progi dla usług budowlanych:

5 652 032 (pięć milionów sześćset pięćdziesiąt dwa tysiące trzydzieści dwa) SDR na usługi budowlane lub usługi w zakresie robót publicznych określone w dodatku 20-E-6.

Wykaz Urugwaju

O ile nie określono inaczej, rozdział 20 stosuje się do wymienionych poniżej podmiotów:

Władza wykonawcza:

a) Presidencia de la República

b) Ministerio de Defensa Nacional (Ministerstwo Obrony Narodowej)

c) Ministerio del Interior

d) Ministerio de Economía y Finanzas

e) Ministerio de Relaciones Exteriores

f) Ministerio de Ganadería, Agricultura y Pesca

g) Ministerio de Industria, Energía y Minería

h) Ministerio de Turismo

i) Ministerio de Transporte y Obras Públicas

j) Ministerio de Educación y Cultura

k) Ministerio de Salud Pública

l) Ministerio de Trabajo y Seguridad Social

m) Ministerio de Vivienda y Ordenamiento Territorial

n) Ministerio de Desarrollo Social

o) Ministerio de Ambiente

Władza ustawodawcza:

a) Cámara de Senadores;

b) Cámara de Representantes;

c) Asamblea General;

d) Comisión Permanente;

e) Comisión Administrativa.

Władza sądownicza:

a) Suprema Corte de Justicia;

b) Tribunales de Apelaciones;

c) Juzgados Letrados de Primera Instancia;

d) Juzgados de Paz Departamentales de la Capital;

e) Juzgados de Faltas;

f) Juzgados de Paz Departamentales del Interior;

g) Juzgados de Paz de las Ciudades, Villas o Pueblos del Interior;

h) Juzgados de Paz Rurales.

Pozostałe:

a) Corte Electoral (Sąd Wyborczy)

b) Tribunal de Contas (Trybunał Obrachunkowy)

c) Tribunal de lo Contencioso Administrativo (Sąd Administracyjny)

Uwagi dotyczące wykazu podmiotów zamieszczonego powyżej w dodatku 20-E-1:

1. zamówienia na towary i usługi udzielane przez prezydencję Urugwaju nie obejmują zamówień udzielanych przez Unidad Operativa Central del Plan Nacional de Integración Socio-Habitacional Juntos, określonych w Ley no 18.829 de 24 de octubre de 2011;

2. zakupy dokonywane przez Ministerio de Defensa Nacional oraz przez Ministerio del Interior nie obejmują następujących towarów:

a) jądrowe materiały wojenne;

b) sprzęt do kierowania wystrzałem;

c) amunicja i materiały wybuchowe;

d) pociski rakietowe;

e) statki powietrzne i podzespoły do statków powietrznych;

f) wyposażenie do startu, lądowania i obsługi naziemnej statków powietrznych;

g) łodzie i sprzęt morski; oraz

h) uzbrojenie.

Zamówienia na towary dokonywane przez Ministerio de Defensa Nacional oraz przez Ministerio del Interior nie są objęte sekcją 2 (produkty żywnościowe, napoje i tytoń, materiały włókiennicze i odzież oraz wyroby ze skóry) Centralnej Klasyfikacji Produktów (CPC) wersja 1.0.) Narodów Zjednoczonych.

Dodatek  20-E-2

PODMIOTY WŁADZY PONIŻEJ POZIOMU CENTRALNEGO

1. Urugwaj zobowiązuje się wszcząć wewnętrzne procedury konsultacji ze swoimi departamentalnymi podmiotami władzy w celu zapewnienia zadowalającego poziomu zakresu stosowania na poziomie poniżej poziomu centralnego. Konsultacje te będą prowadzone w celu zaangażowania wszystkich podmiotów podlegających takim departamentalnym podmiotom władzy. Zakres stosowania uznaje się za zadowalający, jeżeli objęte nim są departamentalne podmioty władzy, które generują co najmniej 65 % (sześćdziesiąt pięć procent) krajowego PKB.

2. Urugwaj zakończy te konsultacje nie później niż 2 (dwa) lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy i natychmiast powiadomi Unię Europejską o wynikach tych konsultacji.

3. Pod warunkiem osiągnięcia zadowalającego zakresu stosowania określonego w akapicie pierwszym Rada ds. Handlu przyjmuje decyzję o odpowiedniej zmianie niniejszego dodatku.

Dodatek  20-E-3

POZOSTAŁE PODMIOTY

Podmioty autonomiczne:

1. Administración Nacional de Educación Pública (ANEP)

2. Banco Central del Uruguay (BCU)

3. Banco de la República Oriental del Uruguay (BROU)

4. Banco de Seguros del Estado (BSE)

5. Consejo Directivo Central (CODICEN)

6. Instituto Nacional de Colonización (INC)

7. Universidad de la República (UDELAR)

8. Universidad Tecnológica (UTEC)

Służby zdecentralizowane:

1. Administración Nacional de Correos (ANC)

2. Instituto Uruguayo de Meteorología (INUMET)

Uwagi dotyczące wykazu podmiotów zamieszczonego powyżej (dodatek 20-E-3)

1. Zakupy dokonywane przez Administración Nacional de Educación Pública nie obejmują zakupów dokonywanych w celu nabycia, wykonania lub naprawy towarów lub zlecenia usług w celu konserwacji i poprawy infrastruktury lokali dydaktycznych podległych temu podmiotowi.

2. Zakupy dokonywane przez Universidad de la República nie obejmują zakupów dokonywanych w celu nabycia, wykonania lub naprawy towarów lub zlecenia usług do celów badań naukowych.

Dodatek  20-E-4

TOWARY

Rozdział 20 stosuje się do wszystkich zamówień publicznych na towary nabywane przez podmioty wymienione w załączniku 20-E, o ile w dodatkach od 20-E-1 do 20-E-7 nie określono inaczej.

Dodatek  20-E-5

USŁUGI

Rozdział 20 stosuje się do wszystkich zamówień publicznych na usługi zlecane przez podmioty wymienione w wykazie Urugwaju w załączniku 20-E, o ile w dodatkach od 20-E-1 do 20-E-7 nie określono inaczej.

Dodatek  20-E-6

USŁUGI BUDOWLANE

Rozdział 20 stosuje się do wszystkich zamówień publicznych na usługi zlecane przez podmioty wymienione w wykazie Urugwaju w załączniku 20-E, o ile w dodatkach od 20-E-1 do 20-E-7 nie określono inaczej.

Dodatek  20-E-7

UWAGI OGÓLNE

Do rozdziału 20 zastosowanie mają następujące uwagi ogólne:

1. Rozdziału 20 nie stosuje się do:

a) zakupu ropy naftowej i jej pochodnych, olejów bazowych, dodatków do smarów i związanych z nimi opłat frachtowych;

b) zakupu energii elektrycznej;

c) zakupu zwierząt gospodarskich w drodze selekcji, w przypadku okazów o szczególnych cechach;

d) udzielania zamówień na usługi finansowe;

e) umów dotyczących powierzenia wykonania usług, takich jak zezwolenia, pozwolenia i koncesje, w tym koncesje na roboty publiczne;

f) umów zawieranych w ramach Programu Zamówień Publicznych na rzecz Rozwoju oraz ustawy o rolnictwie rodzinnym i rybołówstwie łodziowym;

g) nabywania usług pośrednictwa lub usług składów podatkowych, usług likwidacji i administrowania na rzecz regulowanych instytucji finansowych ani usług sprzedaży i dystrybucji długu publicznego;

h) zamówień publicznych udzielanych przez podmiot innemu podmiotowi lub przedsiębiorstwu państwa urugwajskiego, niezależnie od tego, czy są one wymienione w dodatkach 20-E-1, 20-E-2 i 20-E-3;

i) zatrudniania instytucji niekomercyjnych zajmujących się pomocą społeczną, nauczaniem, badaniami i rozwojem instytucjonalnym; lub

j) zamówień publicznych udzielanych poza terytorium Urugwaju, przeznaczonych do konsumpcji poza terytorium tej Strony.

2. Niezależnie od postanowień niniejszej Umowy, w zamówieniach na usługi budowlane lub na roboty publiczne Urugwaj może przyznać margines preferencji w cenie ofert, który może być uzależniony od zatrudniania jego obywateli, zgodnie z wymogami kwalifikacyjnymi ustanowionymi w prawie Urugwaju.

Warunek ten należy wskazać w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia i jasno określić w dokumentacji przetargowej.

Wyjątki od procedury przetargowej

Podmioty mogą udzielać zamówień w inny sposób niż w drodze przetargu otwartego w następujących przypadkach:

a) w przypadku usług budowlanych lub robót publicznych, gdy ze względu na potrzebę zareagowania na nieprzewidziane okoliczności wymagane są dodatkowe usługi budowlane oprócz usług pierwotnie zakontraktowanych i te dodatkowe usługi są niezbędne do osiągnięcia celów zamówienia, na którym się opierają; całkowita wartość zamówień udzielonych na takie dodatkowe usługi budowlane lub roboty publiczne nie może przekraczać 50 % (pięćdziesięciu procent) kwoty głównego zamówienia; oraz

b) gdy podmiot potrzebuje usług konsultingowych związanych z kwestiami o charakterze poufnym, co do których można zasadnie się spodziewać, że ich ujawnienie zaszkodziłoby informacjom poufnym sektora publicznego, spowodowało poważne zakłócenia gospodarcze lub w inny sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym.

ZAŁĄCZNIK  20-F

PUBLIKACJA INFORMACJI I OGŁOSZEŃ PRZEZ UNIĘ

Dodatek  20-F-1

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA INFORMACJI O ZAMÓWIENIACH

W niniejszym dodatku wymieniono media elektroniczne lub papierowe wykorzystywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie do celów publikacji przepisów ustawowych i wykonawczych, orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych o zastosowaniu ogólnym, standardowych klauzul umownych i procedur, o których mowa w art. 20.12, dotyczących zamówień publicznych objętych rozdziałem 20.

1. POZIOM UNII EUROPEJSKIEJ

Informacje na temat systemu udzielania zamówień publicznych Unii Europejskiej:

a) http://simap.ted.europa.eu/web/simap/home

b) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

2. PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE UNII EUROPEJSKIEJ

BELGIA

a) Ustawy, rozporządzenia królewskie, rozporządzenia ministerialne, okólniki ministerialne:

Belgisch Staatsblad / Moniteur Belge / Belgisches Staatsblatt.

b) Orzeczenia sądowe:

Arresten van het Hof van Cassatie / Pasicrisie / Urteile des Kassationsgerichts.

BUŁGARIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Държавен вестник (Monitor Państwowy).

b) Orzeczenia sądowe:

http://www.sac.government.bg.

c) Decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym oraz wszelkie procedury:

http://www.aop.bg; oraz

http://www.cpc.bg.

CZECHY

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Zbiór Ustaw Republiki Czeskiej.

b) Orzeczenia Urzędu Ochrony Konkurencji:

Zbiór Orzeczeń Urzędu Ochrony Konkurencji.

DANIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Lovtidende.

b) Orzeczenia sądowe:

Ugeskrift for Retsvæsen.

c) Decyzje i postępowania administracyjne:

Ministerialtidende.

d) Decyzje Duńskiej Rady Odwoławczej ds. Zamówień Publicznych:

Kendelser fra Klagenævnet for Udbud.

NIEMCY

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Bundesgesetzblatt; oraz

Bundesanzeiger.

b) Orzeczenia sądowe:

Entscheidungssammlungen des Bundesverfassungsgerichts, des Bundesgerichtshofs,

des Bundesverwaltungsgerichts, des Bundesfinanzhofs sowie der Oberlandesgerichte.

ESTONIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze, decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym i orzeczenia sądowe:

Riigi Teataja - http://www.riigiteataja.ee.

b) Procedury dotyczące zamówień rządowych i decyzje Komitetu Kontroli Zamówień Publicznych:

https://riigihanked.riik.ee.

IRLANDIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Iris Oifigiúil (Official Gazette of the Irish Government, Dziennik Urzędowy Rządu Irlandii).

GRECJA

EçnpipiSa Tnç Kußгpvń0ewç (Monitor Rządowy Grecji).

HISZPANIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Boletín Oficial de Estado.

b) Orzeczenia sądowe:

Brak publikacji urzędowych.

FRANCJA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Journal Officiel de la République française.

b) Orzeczenia sądowe:

Recueil des arrets du Conseil d'État; oraz

Revue des marchés publics.

CHORWACJA

Narodne novine - http://www.nn.hr.

WŁOCHY

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Gazzetta Ufficiale.

b) Orzeczenia sądowe:

Brak publikacji urzędowych.

CYPR

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Enionpn Eç>np£pi8a Tnç AnyoKpaTiaç (Dziennik Urzędowy Republiki).

b) Orzeczenia sądowe:

Anoçàoeiç AvwiáTou AiKaoinpíou 1999 - TunoYpaçào Tnç AnyoKpaTiaç (Decyzje Sądu Najwyższego - Biuro Publikacji).

ŁOTWA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Latvijas vēstnesis (Gazeta urzędowa).

LITWA

a) Przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne:

Teisés aktņ registras (Rejestr Aktów Prawnych).

b) Orzeczenia sądowe:

Biuletyn Sądu Najwyższego Litwy "Teismņ praktika"; oraz

Biuletyn Najwyższego Sądu Administracyjnego Litwy "Administraciniņ teismņ praktika".

LUKSEMBURG

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Memorial.

b) Orzeczenia sądowe:

Pasicrisie.

WĘGRY

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Magyar Közlöny (Dziennik Urzędowy Republiki Węgierskiej).

b) Orzeczenia sądowe:

Közbeszerzési Értesítő - a Közbeszerzések Tanácsa Hivatalos Lapja (Biuletyn Zamówień Publicznych - Dziennik Urzędowy Rady Zamówień Publicznych).

MALTA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Monitor Rządowy.

NIDERLANDY

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Nederlandse Staatscourant lub Staatsblad.

b) Orzeczenia sądowe:

Brak publikacji urzędowych.

AUSTRIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Österreichisches Bundesgesetzblatt; oraz

Amtsblatt zur Wiener Zeitung.

b) Orzeczenia sądowe:

Entscheidungen des Verfassungsgerichtshofs, des Verwaltungsgerichtshofs, des Obersten Gerichtshofs, der Oberlandesgerichte, des Bundesverwaltungsgerichts sowie der Landesverwaltungsgerichte.

POLSKA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

b) Orzeczenia sądowe:

"Zamówienia publiczne w orzecznictwie. Wybrane orzeczenia zespołu arbitrów i Sądu Okręgowego w Warszawie".

PORTUGALIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Diário da República Portuguesa 1.^a Série A e 2.^a série.

b) Publikacje sądowe:

Boletim do Ministério da Justiça;

Coletânea de Acórdãos do Supremo Tribunal Administrativo; oraz

Coletânea de Jurisprudencia das Relações.

RUMUNIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Monitorul Oficial al României (Dziennik Urzędowy Rumunii).

b) Orzeczenia sądowe, decyzje administracyjne o zastosowaniu ogólnym i wszelkie procedury: http://www.anrmap.ro.

SŁOWENIA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Monitor Urzędowy Republiki Słowenii.

b) Orzeczenia sądowe:

Brak publikacji urzędowych.

SŁOWACJA

a) Przepisy ustawowe i wykonawcze:

Zbierka zákonov (Zbiór Ustaw).

b) Orzeczenia sądowe:

Brak publikacji urzędowych.

FINLANDIA

Suomen Säädöskokoelma - Finlands Författningssamling (Zbiór Ustaw Finlandii).

SZWECJA

Svensk Författningssamling (Szwedzki Kodeks Ustaw).

Dodatek  20-F-2

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA OGŁOSZEŃ

W niniejszym dodatku wymieniono media elektroniczne lub papierowe wykorzystywane przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie do celów publikacji ogłoszeń, o których mowa w art. 20.12, dotyczących zamówień publicznych objętych rozdziałem 20.

1. POZIOM UNII EUROPEJSKIEJ

Suplement do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz jego wersja elektroniczna:

a) TED (oferty przetargowe dostępne codziennie drogą elektroniczną) http://ted.europa.eu

b) (dostępne również na portalu http://simap.ted.europa.eu/index_en.html)

2. PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE UNII EUROPEJSKIEJ

BELGIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej;

b) Le Bulletin des Adjudications; oraz

c) Inne publikacje w prasie specjalistycznej.

BUŁGARIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej;

b) Държавен вестник (Monitor Państwowy) - http://dv.parliament.bg; oraz

c) Rejestr Zamówień Publicznych - http://www.aop.bg.

CZECHY

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

DANIA

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

NIEMCY

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

ESTONIA

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

Riigihangete register (Public Procurement Register) - https://riigihanked.riik.ee

IRLANDIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) eTenders (www.eTenders.gov.ie).

GRECJA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Publikacja w prasie codziennej, finansowej, regionalnej i specjalistycznej.

HISZPANIA

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.

FRANCJA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Bulletin officiel des annonces des marchés publics.

CHORWACJA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Elektronički oglasnik javne nabave Republike Hrvatske (Elektroniczny system zamówień publicznych Republiki Chorwacji).

WŁOCHY

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.

CYPR

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej;

b) Dziennik Urzędowy Republiki; oraz

c) Lokalna prasa codzienna.

ŁOTWA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Latvijas vēstnesis (Gazeta urzędowa).

LITWA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej;

b) Centriné viešņjņ pirkimņ informaciné sistema (Centralny portal zamówień publicznych); oraz

c) Dodatek informacyjny "Informaciniai pranešimai" do Dziennika Urzędowego ("Valstybés žinios") Republiki Litewskiej.

LUKSEMBURG

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Prasa codzienna.

WĘGRY

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Közbeszerzési Értesítő - a Közbeszerzések Tanácsa Hivatalos Lapja (Biuletyn Zamówień Publicznych - Dziennik Urzędowy Rady Zamówień Publicznych).

MALTA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Monitor Rządowy.

NIDERLANDY

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.

AUSTRIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Amtsblatt zur Wiener Zeitung.

POLSKA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Biuletyn Zamówień Publicznych.

PORTUGALIA

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.

RUMUNIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej;

b) Monitorul Oficial al Romaniei (Dziennik Urzędowy Rumunii). oraz

c) Elektroniczny system zamówień publicznych - http://www.e-licitatie.ro.

SŁOWENIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Portal javnih narocil - http://www.enarocanje.si/?podrocje=portal.

SŁOWACJA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Vestník verejného obstarávania (Biuletyn Zamówień Publicznych).

FINLANDIA

a) Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej; oraz

b) Julkiset hankinnat Suomessa ja ETA-alueella, Virallisen lehden liite (Zamówienia publiczne w Finlandii i na obszarze EOG, Dodatek do Monitora Urzędowego Finlandii).

SZWECJA

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.

ZAŁĄCZNIK  20-G

PUBLIKACJA INFORMACJI I OGŁOSZEŃ PRZEZ ARGENTYNĘ

Dodatek  20-G-1

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA INFORMACJI O ZAMÓWIENIACH

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. c), publikuje się na następujących stronach internetowych:

– Boletín Oficial de la República Argentina

– Oficina Nacional de Contrataciones

Dodatek  20-G-2

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA OGŁOSZEŃ (1)

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. d), publikuje się na następujących stronach internetowych:

– Boletín Oficial de la República Argentina

– Participación Público-Privada

– Portal de Compras Públicas de la República Argentina (COMPR.AR)

– Portal Electrónico de Contratación de Obra Pública (CONTRAT.AR)

⁽¹⁾ Niezależnie od art. 20.13 ust. 1 w odniesieniu do podmiotów zamawiających objętych dodatkiem 20-B-1 Argentyna może stosować okres

przejściowy trwający do 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy. W takim okresie przejściowym podmioty te przekazują swoje ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia za pośrednictwem linków na bezpłatnie dostępnym portalu internetowym.

ZAŁĄCZNIK  20-H

PUBLIKACJA INFORMACJI I OGŁOSZEŃ PRZEZ BRAZYLIĘ

Dodatek  20-H-1

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA INFORMACJI O ZAMÓWIENIACH

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. c), publikuje się na następujących stronach internetowych:

https://www.gov.br/pncp/pt-br

Ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia są publikowane w brazylijskim krajowym portalu zamówień publicznych (Portal Nacional de Compras Públicas - PNCP), zgodnie z przepisami brazylijskimi, w szczególności z brazylijskim kodeksem cywilnym (10.406, 10 stycznia 2002 r.) oraz brazylijską ustawą o zamówieniach publicznych (14.133, 1 kwietnia 2021 r.).

Dodatek  20-H-2

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA OGŁOSZEŃ

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. d), publikuje się na następujących stronach internetowych:

https://www.gov.br/compras/pt-br/

https://www.gov.br/pncp/pt-br

ZAŁĄCZNIK  20-I

PUBLIKACJA INFORMACJI I OGŁOSZEŃ PRZEZ PARAGWAJ

Dodatek  20-I-1

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA INFORMACJI O ZAMÓWIENIACH

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. c), publikuje się na następujących stronach internetowych:

Strona internetowa:

Dirección Nacional de Contrataciones Públicas

Dodatek  20-I-2

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA OGŁOSZEŃ

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. d), publikuje się na następujących stronach internetowych:

Strona internetowa:

Dirección Nacional de Contrataciones Públicas

ZAŁĄCZNIK  20-J

PUBLIKACJA INFORMACJI I OGŁOSZEŃ PRZEZ URUGWAJ

Dodatek  20-J-1

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA INFORMACJI O ZAMÓWIENIACH

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. c), publikuje się na następujących stronach internetowych: - Strona internetowa Agencia de Compras y Contrataciones del Estado (ACCE)

Dodatek  20-J-2

MEDIA WYKORZYSTYWANE DO PUBLIKOWANIA OGŁOSZEŃ

Informacje, o których mowa w art. 20.12 ust. 1 lit. d), publikuje się na następujących stronach internetowych: - Strona internetowa Agencia de Compras y Contrataciones del Estado (ACCE)

ZAŁĄCZNIK  20-K

SKRÓCONE OGŁOSZENIE

Każde skrócone ogłoszenie zawiera:

a) przedmiot zamówienia;

b) ostateczny termin składania ofert lub, w stosownych przypadkach, ostateczny termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub o wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania;

oraz

c) adres, pod który można zwrócić się o udostępnienie dokumentów dotyczących zamówienia.

ZAŁĄCZNIK  20-L

OGŁOSZENIE SKIEROWANE DO DOSTAWCÓW O MOŻLIWOŚCI SKŁADANIA WNIOSKÓW O WŁĄCZENIE DO WYKAZU PRZEZNACZONEGO DO WIELOKROTNEGO WYKORZYSTANIA

Każde ogłoszenie skierowane do dostawców o możliwości składania wniosków o włączenie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania musi zawierać:

a) opis towarów lub usług lub ich kategorii, w odniesieniu do których wykaz może być stosowany;

b) warunki udziału, które muszą spełniać dostawcy, by znaleźć się w wykazie, oraz metody, za pomocą których podmiot zamawiający sprawdzi, czy dostawca spełnia te warunki;

c) nazwę i adres podmiotu zamawiającego oraz inne informacje niezbędne do skontaktowania się z podmiotem i uzyskania wszelkich odpowiednich dokumentów związanych z wykazem;

d) okres ważności wykazu oraz sposoby jego przedłużenia lub zakończenia lub, w przypadku gdy okres ważności nie został podany, informacje na temat sposobu powiadamiania o zakończeniu stosowania wykazu; oraz

e) informację, że wykaz może być stosowany na potrzeby zamówienia objętego rozdziałem 20.

ZAŁĄCZNIK  20-M

TERMINY

Termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w przetargu selektywnym

1. Podmiot zamawiający, który korzysta z procedury przetargu selektywnego, ustala, że termin końcowy składania wniosków o dopuszczenie do udziału nie może być - co do zasady - krótszy niż 25 (dwadzieścia pięć) dni od dnia opublikowania ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia. Jeżeli odpowiednio uzasadniony przez podmiot zamawiający stan nagłej potrzeby powoduje, że termin ten jest niewykonalny, można skrócić ten termin, jednak nie może być on krótszy niż 10 (dziesięć) dni.

Terminy składania ofert

2. Z wyjątkiem sytuacji, o których mowa w pkt 3, 4, 6 i 7, podmiot zamawiający ustala, że termin końcowy składania ofert nie może być krótszy niż 40 (czterdzieści) dni od dnia, w którym:

a) w przypadku przetargu otwartego - opublikowano ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia; lub

b) w przypadku przetargu selektywnego - podmiot zamawiający zawiadomił dostawców, że zostaną zaproszeni do składania ofert, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do przetargu selektywnego zastosowany zostanie wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania.

Przypadki, w których termin składania ofert (w przetargu otwartym i selektywnym) może zostać skrócony

3. Podmiot zamawiający może skrócić czas trwania procedury przetargowej określony w ust. 2 do nie mniej niż 10 (dziesięciu) dni, w przypadku gdy:

a) podmiot zamawiający opublikował ogłoszenie o planowanych zamówieniach zgodnie z art. 20.13 ust. 3 co najmniej 40 (czterdzieści) dni i nie więcej niż 12 (dwanaście) miesięcy przed dniem publikacji ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia, a ogłoszenie o planowanych zamówieniach obejmuje:

(i) opis zamówienia;

(ii) przybliżone terminy składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału;

(iii) adres, pod którym można uzyskać dokumenty dotyczące zamówienia; oraz

(iv) wszelkie dostępne informacje wymagane na podstawie załącznika 20-O w odniesieniu do ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia;

b) w odniesieniu do zamówień o powtarzającym się charakterze podmiot zamawiający wskazał w pierwszym ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia, że w kolejnych ogłoszeniach określi termin składania ofert na podstawie niniejszego ustępu; lub

c) odpowiednio uzasadniony przez podmiot zamawiający stan nagłej potrzeby powoduje, że termin składania ofert określony zgodnie z ust. 2 staje się niewykonalny.

4. Podmiot zamawiający może skrócić termin składania ofert, który został określony w ustępie 2, o 5 (pięć) dni w każdej z następujących okoliczności:

a) ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia jest opublikowane za pomocą środków elektronicznych;

b) cała dokumentacja przetargowa jest dostępna za pomocą środków elektronicznych w dniu opublikowania ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia; oraz

c) oferty można przesyłać podmiotowi zamawiającemu za pomocą środków elektronicznych.

5. Stosowanie ust. 4 w związku z ust. 3 nie może w żadnym wypadku powodować skrócenia terminu składania ofert określonego w ust. 2 do mniej niż 10 (dziesięciu) dni, licząc od dnia, w którym opublikowano ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia.

6. Niezależnie od innych postanowień niniejszego załącznika, w przypadku gdy podmiot zamawiający nabywa towary lub usługi komercyjne lub dowolną ich kombinację, może skrócić termin składania ofert określony w ust. 2 do:

a) nie mniej niż 13 (trzynastu) dni, pod warunkiem że jednocześnie opublikuje za pomocą środków elektronicznych zarówno ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia, jak i dokumentację przetargową; oraz

b) nie mniej niż 10 (dziesięciu) dni, jeżeli podmiot przyjmuje również oferty towarów lub usług komercyjnych składane za pomocą środków elektronicznych.

7. Jeżeli podmiot zamawiający wymieniony w dodatkach 20-A-2, 20-A-3, 20-B-2, 20-B-3, 20-C-2, 20-C-3, 20-D-2, 20-D-3, 20-E-2 i 20-E-3 wybrał wszystkich kwalifikujących się dostawców lub ich ograniczoną liczbę, termin składania ofert można ustalić w drodze obustronnego porozumienia między podmiotem zamawiającym a wybranymi dostawcami. W przypadku braku porozumienia termin ten nie może być krótszy niż 10 (dziesięć) dni.

ZAŁĄCZNIK  20-N

WZÓR DOSTOSOWYWANIA PROGÓW

W odniesieniu do Unii Europejskiej:

a) próg dostosowuje się w odstępach 2-letnich (dwuletnich), przy czym każde dostosowanie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia;

b) obliczanie wartości progów oparte jest na średniej dziennych wartości kursu wymiany specjalnych praw ciągnienia (zwanych dalej

"SDR") na euro na przestrzeni 24 (dwudziestu czterech) miesięcy kończących się dnia 31 sierpnia poprzedzającego dokonanie dostosowania z mocą od dnia 1 stycznia. Wartość progów poddanych takiemu dostosowaniu zaokrągla się w miarę potrzeby w dół do najbliższego tysiąca euro. Źródłem danych dla kursu walutowego jest Międzynarodowy Fundusz Walutowy (zwany dalej "MFW"); oraz

c) wartość nowo obliczonych progów jest podawana do wiadomości publicznej przez Unię Europejską przed wejściem w życie odpowiednich progów.

W odniesieniu do Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR:

a) każde Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR oblicza i przelicza wartość progów na swoją walutę krajową, stosując kursy wymiany MFW. Stosowane kursy wymiany odpowiadają średniej wartości odpowiednich walut krajowych wyrażonej w SDR, publikowanych co miesiąc przez MFW w "International Financial Statistics", z okresu 2 (dwóch) lat poprzedzających dzień 1 października roku poprzedzającego wejście w życie progów. Przeliczone progi stosuje się od dnia 1 stycznia następnego roku i ustala się je na 1 (jeden) rok; oraz

b) wartość nowo obliczonych progów jest podawana do wiadomości publicznej przez każde z Państw Sygnatariuszy MERCOSUR, w jego walucie krajowej, przed wejściem w życie odpowiednich progów.

ZAŁĄCZNIK  20-O

OGŁOSZENIE O ZAMIARZE UDZIELENIA ZAMÓWIENIA

Każde ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia obejmuje:

a) nazwę oraz adres podmiotu zamawiającego oraz inne informacje niezbędne do skontaktowania się z podmiotem zamawiającym w celu uzyskania wszystkich odpowiednich dokumentów związanych z zamówieniem, a także ich koszt i warunki płatności, jeżeli takie istnieją;

b) opis zamówienia objętego niniejszą Umową, w tym charakter i ilość towarów lub usług, których dotyczy zamówienie, lub - w przypadku, gdy ilość nie jest znana - ilość szacowaną;

c) metodę udzielania zamówienia, która ma być zastosowana, oraz informację, czy obejmuje ona negocjacje lub aukcję elektroniczną;

d) adres oraz ostateczny termin składania ofert;

e) język lub języki, w których mogą być składane oferty lub wnioski o dopuszczenie do udziału, jeżeli mogą być składane w języku innym niż język urzędowy Strony podmiotu zamawiającego;

f) w przypadku powtarzających się umów - szacunkowy harmonogram kolejnych ogłoszeń o zamiarze udzielenia zamówienia, jeżeli jest to możliwe;

g) opis wszelkich opcji;

h) harmonogram dostawy towarów lub usług lub okres obowiązywania umowy;

i) w stosownych przypadkach, adres oraz wszelkie ostateczne terminy składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia;

j) wykaz i krótki opis wszelkich warunków udziału dostawców; oraz

k) jeżeli, zgodnie z art. 20.15, podmiot zamawiający zamierza wybrać ograniczoną liczbę kwalifikujących się dostawców, którzy zostaną zaproszeni do przetargu - kryteria, które mają być stosowane w celu dokonania tego wyboru oraz, w stosownych przypadkach, wszelkie ograniczenia liczby dostawców, którzy zostaną dopuszczeni do przetargu.

ZAŁĄCZNIK  21-A

PRZEPISY USTAWOWE I WYKONAWCZE STRON DOTYCZĄCE OZNACZEŃ GEOGRAFICZNYCH

SEKCJA  1

Przepisy ustawowe i wykonawcze Unii Europejskiej

– Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1143 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie oznaczeń geograficznych w odniesieniu do wina, napojów spirytusowych i produktów rolnych oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności i określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie w odniesieniu do produktów rolnych, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, (UE) 2019/787 i (UE) 2019/1753 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1151/2012, wraz z przepisami wykonawczymi.

– Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, wraz z przepisami wykonawczymi.

– Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji, wraz z przepisami wykonawczymi.

– Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008, wraz z przepisami wykonawczymi.

SEKCJA  2

Przepisy ustawowe i wykonawcze Argentyny

– Ley 25.163 - Vinos y bebidas espirituosas de origen v'nico

– Decreto Reglamentario N^o 57/2004

– Resolución C 11/04 (INV) - Procedimientos: Inscripciones, Registros, Certificados, Infracciones

– Resolución C 35/02 - Publicación edictos, conforme ley en vigencia (INV)

– Resolución C 8/03 - Registro, protección y derecho al uso de una DOC (INV)

– Resolución C 19/2012 - Condiciones para la elaboración de vinos con IG (INV)

– Resolución 57/2024 - Unificación listado de variedades

– Ley 25.380 - Indicación Geográfica y Denominación de Origen de productos agrícolas y alimentarios

– Ley 25.966 - Modificatoria de la Ley N^o 25.380

– Resolución 546/2011 - Aprobación de signos distintivos

– Decreto reglamentario 556/2009 - Reglamenta la Ley 25.380 y su modificatoria - Resolución 13/2021 - Registro de Indicaciones Geográficas y Denominaciones de Origen de productos agrícolas y alimentarios.

SEKCJA  3

Przepisy ustawowe i wykonawcze Brazylii

– Portaria INPI/PR n^o 04, de 12 de janeiro de 2022

– Decreto n^o 4.062, 21 de dezembro de 2001

– Portaria INPI/PR n^o 06/2022

– Lei da Propriedade Industrial N^o 9279/1996

SEKCJA  4

Przepisy ustawowe i wykonawcze Paragwaju

– Ley No 4.923 - De indicaciones geográficas y denominaciones de origen y su Decreto Reglamentario No 1286/2019

SEKCJA  5

Przepisy ustawowe i wykonawcze Urugwaju

– Ley N^o 17.011 - Ley de marcas

– Decreto Reglamentario N^o 34/999 - Reglamentación de la ley de marcas

ZAŁĄCZNIK  21-B

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 21.33

SEKCJA  1

Oznaczenia geograficzne Unii Europejskiej, o których mowa w art. 21.33

grafika

SEKCJA  3

"Klasa produktów" oznacza klasę produktów, o której mowa w art. 21.35, wymienioną w niniejszym załączniku(*):

1. "Mięso, ryby i przetwory z nich" oznaczają produkty objęte działami 2, 3 i 16 systemu zharmonizowanego.

2. "Masło i pozostałe produkty mleczne, z wyjątkiem serów" oznaczają produkty objęte pozycjami od 04.01 do 04.05.

3. "Sery" oznaczają produkty objęte pozycją 04.06.

4. "Miód i inne jadalne produkty pochodzenia zwierzęcego" oznaczają produkty objęte pozycjami od 04.09 do 04.10.

5. "Kwiaty i rośliny ozdobne" oznaczają produkty objęte działem 06.

6. "Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich" oznaczają produkty objęte działami 7, 8 i 20 oraz podpozycją 12.12.99.10.

7. "Kawa, maté (herbata paragwajska), przyprawy i przetwory z nich" oznaczają produkty objęte działem 9 oraz pozycją 21.01.

8. "Zboża" oznaczają produkty objęte działem 10.

9. "Mąki i skrobia" oznaczają produkty objęte działem 11.

10. "Nasiona i owoce oleiste" oznaczają produkty objęte działem 12.

11. "Oleje, oleje jadalne i tłuszcze zwierzęce" oznaczają produkty objęte działem 15.

12. "Wyroby cukiernicze, kakao i czekolady" oznaczają wyroby objęte działami 17 i 18.

13. "Makarony, pieczywa cukiernicze i inne przetwory ze zbóż" oznaczają produkty objęte działem 19.

14. "Sosy" oznaczają produkty objęte pozycją 21.03.

15. "Piwa" oznaczają produkty objęte pozycją 22.03.

16. "Wina" oznaczają produkty objęte pozycją 22.04.

17. "Napoje spirytusowe" oznaczają produkty objęte pozycją 22.08.

18. "Ocet" oznacza produkty objęte pozycją 22.09.

19. "Olejki eteryczne" oznaczają produkty objęte działem 33.

(*) Wykaz odnosi się wyłącznie do oznaczeń geograficznych produktów rolnych.

Dodatek  21-B-1

1. W odniesieniu do wykazu oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej zawartego w sekcji 1 załącznika 21-B nie wnioskuje się o udzielenie ochrony zgodnie z art. 21.35 w odniesieniu do następujących określeń indywidualnych, które stanowią część złożonej nazwy oznaczenia geograficznego:

"aceite", "aceto balsamico", "aceto balsamico tradizionale", "alla cacciatora" "almkäse", "alpkäse", "amarelo","aprutino", "aquavit", "akvavit", "apfel", "azafrán", "azalea", "azeite", "bärlikör", "beef", "bergkäse", "berry liqueur", "beurre", "bier", "bleu", "blue cheese", "bcuf", "brandy", "bratwürste", "bresaola", "breze", "brezn", "brez'n", "brezel", "brie", "cacciatora", "camembert", "canard à foie gras", "cantucci", "cantuccini", "cecina", "chmel", "chorizo", "chouriça de carne", "chouriço", "christstollen", "cítricos", "cítrics", "cream", "crémant", "culatello", "degtiné", "dehesa", "edam", "emmental", "emmentaler", "essence de lavande", "farmed salmón", "fleur", "fromage", "fruit liqueur", "fruktlikör", "geitenkaas", "génisse", "gouda", "graukäse", "hedelmälikööri", "herbal vodka", "hopfen", "huile essentielle de lavande", "huîtres", "jambon", "jamón", "katenschinken", "katenrauchschinken", "knochenschinken", "kirschwasser", "klobasa", "knöpfle", "kren", "kulen", "kürbiskernöl", "lamb", "lebkuchen", "linguiça", "llonganissa", "magiun de prune", "marjalikööri", "maultaschen", "med", "mel", "mela", "mortadella", "mozzarella", "mozzarella di bufala", "oli", "olje", "original", "ovos moles", "pacharán", "paleta", "panceta", "pancetta", "pasta", "pâté", "pecorino", "pera", "picante","pivo", "plate", "polvorones", "pomodoro", "prekmursko bučno olje", "presunto", "priego", "prosciutto", "provolone", "pršut", "pruneaux", "pruneaux mi-cuits", "punsch", "punch", "queijo", "queso", "rhum", "riz", "rostbratwürste", "salam", "salamini", "salchichón", "schinken", "sierra", "sobrasada", "spätzle", "speck", "stollen", "suppenmaultaschen", "szalámi", "téliszalámi", "telemea", "tuica zetea", "turrón", "vin de pays", "vin mousseux de qualité", "vinars", "vinho", "vin", "vino", "wein", "wine", "uisce beatha", "vinohradnícka oblasť", "vodka", "Weihnachtsstollen", "whiskey", "whisky", "white cheese", "wijn", "wódka", "wódka ziołowa", "zampone", "zašink", "woepßoXw" (konservolia), "K0piv9iaKń oтaфí8ď' (korinthiaki stafida), "XouKoúpi" (loukoumi), "растра" (masticha), "розово масло" (rozovo maslo).

2. W odniesieniu do wykazu oznaczeń geograficznych MERCOSUR zawartego w sekcji 2 załącznika 21-B nie wnioskuje się o udzielenie ochrony zgodnie z art. 21.35 w odniesieniu do następujących określeń indywidualnych, które stanowią część złożonej nazwy oznaczenia geograficznego:

"alcauciles", "alcachofas", "chivito", "criollo", "mamón", "veranda", "cordero", "dulce de membrillo", "melón", "salame", "salame típico", "mate", "yerba mate", "chorizo", "batiburrillo", "frutilla", "mango", "sandía", "poncho", "licor", "vino", "yerbamate", "stevia", "katuaba", "menta'i", "burrito", "cana", "miel negra de cana", "melón", "aceite de coco", "cecina", "naranja", "palmito".

3. Niezależnie od ochrony następujących oznaczeń MERCOSUR określenia te mogą być stosowane w Unii Europejskiej w odniesieniu do produktu, pod warunkiem że żadne inne elementy na etykiecie lub opakowaniu tego produktu nie wywołują potencjalnie u konsumentów mylnego wrażenia co do pochodzenia lub charakteru produktu ani nie naruszają oznaczenia geograficznego chronionego w inny sposób:

"flores", "iglesia", "la cruz", "la paz", "las violetas", "molinos", "salto", "sarmiento".

4. W odniesieniu do wykazu oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej zawartego w sekcji 1 załącznika 21-B i w kwestii nazw odmian roślin lub ras zwierząt występujących na terytorium MERCOSUR w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy Unia Europejska zwraca uwagę, że od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy MERCOSUR może nadal stosować następujące określenia dotyczące odmian roślin lub ras zwierząt, w tym na etykietach:

"КаХарата" (Kalamata), "Valencia Late", "Alicante Buschet", "Carinán", "Charoláis", "Semillón", "Barbera", "Dolcetto", "Fiano", "Greco", "Lambrusco", "Lambrusco Grasparossa", "Montepulciano", "Trebbiano Toscano".

5. Niezależnie od ochrony oznaczenia Unii Europejskiej "Cava" określenie to może być stosowane w MERCOSUR w odniesieniu do produktu, jeżeli bezsprzecznie odnosi się do synonimu wyrazów "bodega" lub "adega", czyli do piwnicy winiarskiej, oraz pod warunkiem że żadne inne elementy na etykiecie lub opakowaniu tego produktu nie wywołują potencjalnie u konsumentów mylnego wrażenia co do pochodzenia lub charakteru produktu ani nie naruszają oznaczenia geograficznego chronionego w inny sposób.

6. Niezależnie od ochrony oznaczenia Unii Europejskiej "Φέτα" (Feta) nie wnioskuje się o udzielenie ochrony zgodnie z art. 21.35 w odniesieniu do hiszpańskiego wyrażenia "corte en fetas" (krojone w plasterki), w przypadku gdy to wyrażenie może mieć zastosowanie do produktów serowych, z wyjątkiem serów białych w solance, pod warunkiem że żadne inne elementy na etykietach lub opakowaniach takich produktów nie wywołują potencjalnie u konsumentów mylnego wrażenia co do pochodzenia lub charakteru tych produktów ani nie naruszają oznaczenia geograficznego "Φέτα" (Feta) chronionego w inny sposób.

7. Niezależnie od ochrony oznaczenia Unii Europejskiej "Danablu" nie wnioskuje się o udzielenie ochrony zgodnie z art. 21.35 w odniesieniu do hiszpańskiego wyrażenia "queso azul".

8. Ochrona oznaczenia geograficznego "Bcuf de Charolles" nie stoi na przeszkodzie, aby użytkownicy określenia "Charoles" lub "Charolez" na terytorium Brazylii, wskazującego produkt pochodzący od rasy "Charolais", nadal posługiwali się tymi określeniami, pod warunkiem że produktów tych nie wprowadza się do obrotu z wykorzystaniem odniesień (grafik, nazw, obrazków, flag) do rzeczywistego pochodzenia oznaczenia geograficznego lub z wykorzystaniem renomy oznaczenia geograficznego, a także pod warunkiem, że wykorzystanie nazwy rasy zwierzęcia nie wprowadza w błąd konsumentów ani nie stanowi nieuczciwej konkurencji w odniesieniu do tego oznaczenia geograficznego.

ZAŁĄCZNIK  21-C

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 21.34

Państwo	Nazwa oznaczenia	Klasa produktów
Paragwaj	Miel Negra de cana paraguaya de Arroyos y Esteros	Melasa z trzciny cukrowej
Paragwaj	Chorizo Sanjuanino	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Licor de Yegros	Napoje spirytusowe
Paragwaj	Chipa de Coronel Bogado	Wyroby cukiernicze, kakao i czekolady
Paragwaj	Miel de abeja de los Humedales del Neembucu	Miód i inne jadalne produkty pochodzenia zwierzęcego
Paragwaj	Cordero misionero	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Batiburrillo de Misiones	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Frutilla de Areguá	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Mango de Areguá	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Sandía de Estanzuela	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Vino de Independencia	Wina
Paragwaj	Yerbamate Paraguaya	Kawa, maté (herbata paragwajska), przyprawy i przetwory z nich
Paragwaj	Stevia Paraguaya / Ka'a He'e del Paraguay	Pozostałe produkty roślinne
Paragwaj	Katuaba Paraguaya	Pozostałe rośliny i części roślin
Paragwaj	Menta'i Paraguaya	Pozostałe rośliny i części roślin
Paragwaj	Burrito Paraguayo	Pozostałe rośliny i części roślin
Paragwaj	Chipa Barrero	Wyroby cukiernicze i piekarnicze
Paragwaj	Cana Paraguaya	Napoje spirytusowe
Paragwaj	Carne del Paraguay	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Carne del Chaco	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Melón de Yaguaron	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Aceite de coco Paraguayo / Mbokaja	Oleje, oleje jadalne i tłuszcze zwierzęce
Paragwaj	Cecina so'o piru Paraguayo	Mięso, ryby i przetwory z nich
Paragwaj	Naranja de Itapua	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Palmito del Bosque del Atlántico del Alto Paraguay	Warzywa, owoce, orzechy i przetwory z nich
Paragwaj	Miel de abeja del pantanal del Chaco paraguayo	Miód i inne jadalne produkty pochodzenia zwierzęcego
Paragwaj	Azúcar Orgánica Paraguaya	Cukier trzcinowy

ZAŁĄCZNIK  21-D

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE MERCOSUR, O KTÓRYCH MOWA W ART. 21.33 UST. 5

Państwo	Nazwa oznaczenia	Klasa produktów*
Brazylia	Franca	Obuwie.
Brazylia	Região das Lagoas Mundaú-Manguaba	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Brazylia	Divina Pastora	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Brazylia	Cachoeiro do Itapemirim	Kamień; oraz Artykuły z kamienia.
Brazylia	Cariri Paraibano	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Brazylia	Paraíba	Bawełna.
Brazylia	São João del Rei	Cyna i artykuły z cyny.
Brazylia	Vale do Sinos	Skóry i skórki surowe oraz skóry wyprawione; oraz Artykuły ze skóry wyprawionej.
Brazylia	Pedro II	Kamienie szlachetne lub półszlachetne.
Brazylia	Goiabeiras	Wyroby ceramiczne.
Brazylia	Região do Jalapão do Estado do Tocantins	Liście ozdobne.
Brazylia	Região das Lagoas Mundaú-Manguaba	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Paragwaj	Aó Po'í de Yataity	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Paragwaj	Nanduti de Itaugua	Tkaniny specjalne, hafty, koronki.
Paragwaj	Poncho de Cordillera	Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, niedziane.
Paragwaj	Piedra de Cerro Koi	Kamień; oraz Artykuły z kamienia.
Paragwaj	Cerámica de Areguá	Wyroby ceramiczne.
Paragwaj	Hamaca Paraguaya	Wata, filc i włókniny; przędze specjalne; szpagat, powrozy, linki i liny oraz artykuły z nich.
Paragwaj	Carbón del Chaco Paraguayo	Drewno i artykuły z drewna; węgiel drzewny.
Paragwaj	Jabón de coco Paraguayo / Mbokaja	Mydło, organiczne środki powierzchniowo czynne, preparaty piorące, preparaty smarowe, woski syntetyczne, woski preparowane, preparaty do czyszczenia lub szorowania, świece i artykuły podobne, pasty modelarskie, "woski dentystyczne" oraz preparaty dentystyczne produkowane na bazie gipsu.

ZAŁĄCZNIK  21-E

WYKAZ UŻYTKOWNIKÓW WCZEŚNIEJSZYCH Z PAŃSTW-STRON MERCOSUR

1. Użytkownicy wcześniejsi, o których mowa w art. 21.35 ust. 8, to:

grafika

ZAŁĄCZNIK  25-A

WYKAZY STRON DOTYCZĄCE PRZEDSIĘBIORSTW PAŃSTWOWYCH I PRZEDSIĘBIORSTW, KTÓRYM PRZYZNANO WYŁĄCZNE LUB SZCZEGÓLNE PRZYWILEJE

Dodatek  25-A-1

ARGENTYNA

1. Rozdziału 25 nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych lub przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje na poziomie poniżej poziomu centralnego.

2. Art. 25. 4 nie stosuje się do wymienionych poniżej przedsiębiorstw państwowych lub przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje, ani do przedsiębiorstw, jednostek zależnych i podmiotów powiązanych, które są ich własnością lub które są przez nie kontrolowane, ani do przedsiębiorstw lub podmiotów nowych, zreorganizowanych lub będących następcami:

a) Integración Energética Argentina S.A.;

b) Nucleoeléctrica Argentina S.A.; oraz

c) Soluciones Satelitales S.A.

Dodatek  25-A-2

BRAZYLIA

Rozdziału 25 nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych lub przedsiębiorstw, którym przyznano wyłączne lub szczególne przywileje na poziomie poniżej poziomu centralnego.

ZAŁĄCZNIK  26-A

PREAMBUŁA

STRONY,

PODZIELAJĄC pogląd, że podpisanie niniejszej Umowy odbywa się w kontekście bezprecedensowego splotu kryzysów i wyzwań;

ODNOTOWUJĄC, że:

a) konieczne jest podjęcie pilnych działań w celu sprostania wyzwaniom i kryzysom środowiskowym, w tym wyzwaniom i kryzysom związanym ze zmianami klimatu, utratą różnorodności biologicznej i zanieczyszczeniem, na które wyraźnie wskazują najnowsze dowody naukowe, dodatkowo pogłębianym przez utrzymujący się poziom ubóstwa, w tym skrajnego ubóstwa, przez brak bezpieczeństwa żywnościowego i przez nierówności;

b) pandemia COVID-19 unaoczniła liczne podatności na zagrożenia w naszych społeczeństwach, w tym obawy dotyczące odporności łańcuchów dostaw, zwłaszcza w krajowych systemach opieki zdrowotnej;

c) napięcia geopolityczne sprawiły, że stosunki gospodarcze i odporność w coraz większym stopniu są ze sobą powiązane, co powoduje zakłócenia w międzynarodowych przepływach handlowych;

d) zapewnienie godnego poziomu życia staje się jeszcze trudniejszym wyzwaniem, ponieważ łańcuchy dostaw żywności są podatne na zakłócenia, a ekosystemy doświadczają negatywnych skutków zmian klimatu; oraz

e) kolejne lata nawarstwiających się wyzwań i kryzysów zniweczyły osiągnięcia w realizacji Agendy 2030 i zawartych w niej celów zrównoważonego rozwoju;

PODKREŚLAJĄC, że w tym kontekście kluczowe znaczenie ma zapewnienie funkcjonowania otwartego, przejrzystego i opartego na zasadach handlu międzynarodowego;

ZWRACAJĄC UWAGĘ na konieczność pilnego przyspieszenia naszych działań na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, przeciwdziałania zmianom klimatu i pozyskania środków, które to umożliwią;

WYRAŻAJĄC GŁĘBOKIE PRZEKONANIE, że niniejsza Umowa łączy dwa regiony, które wnoszą kluczowy wkład w sprostanie wyżej wymienionym wyzwaniom;

PODKREŚLAJĄC, że:

a) podzielają one wartości, które są potrzebne do sprostania wyzwaniom wynikającym z obecnej sytuacji na świecie, takie jak:

(i) uznanie znaczenia inkluzywności w zapewnianiu rozwiązań korzystnych dla wszystkich, zwłaszcza pracowników, społeczności lokalnych i tradycyjnych, drobnych producentów rolnych, oraz we wzmacnianiu pozycji kobiet;

(ii) przyjęcie multilateralizmu i odejście od zbędnych barier w handlu;

(iii) poszanowanie prawa międzynarodowego; oraz

(iv) ochrona i zachowanie środowiska;

b) odgrywają one kluczową rolę w strukturze globalnych łańcuchów dostaw w różnych sektorach i na różnych poziomach technologicznych, w tym w produkcji żywności;

c) są one orędownikami zrównoważonego rozwoju w wymiarze społecznym, gospodarczym i środowiskowym, które to wymiary są zintegrowane, niepodzielne, współzależne i wzajemnie się wzmacniają, uznającymi szeroką różnorodność systemów produkcji, ponieważ nie istnieje jeden uniwersalny model rozwoju;

d) uznają one, że wyeliminowanie ubóstwa we wszystkich jego postaciach i wymiarach, w tym skrajnego ubóstwa, jest największym globalnym wyzwaniem i niezbędnym wymogiem w kontekście zrównoważonego rozwoju;

e) uznają one znaczenie zwiększenia wysiłków na rzecz ochrony, zachowania i zrównoważonego wykorzystania wszystkich ekosystemów oraz zrównoważonego zarządzania nimi i ich odbudowy, zgodnie ze swoimi zdolnościami i uwarunkowaniami krajowymi, a także uznają znaczenie uruchomienia większych zasobów w celu wsparcia tych wysiłków;

f) uznają one również, że współpraca na poziomie wielostronnym odgrywa zasadniczą rolę w skutecznym stawianiu czoła wspólnym wyzwaniom w zakresie środowiska i zrównoważonego rozwoju, oraz zobowiązują się do zacieśnienia współpracy w zakresie handlu międzynarodowego i inwestycji międzynarodowych w celu uniknięcia niepotrzebnych zakłóceń i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, a także przypominają, że Agenda 2030 oraz cele zrównoważonego rozwoju i związane z nimi zadania, w tym środki wdrażania, są uniwersalne, niepodzielne i wzajemnie powiązane; oraz

g) w odniesieniu do zmian klimatu, w szczególności:

(i) potwierdzają one, mając na uwadze swoją wiodącą rolę, swoje zdecydowane zaangażowanie - w ramach dążeń do osiągnięcia celu UNFCCC - na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatu poprzez pełniejsze i skuteczniejsze wykonanie Porozumienia paryskiego oraz osiągnięcie jego założeń i długoterminowych celów, w tym celu dotyczącego temperatury, celu dotyczącego zwiększenia zdolności przystosowania się do niekorzystnych skutków zmian klimatu oraz celu dotyczącego zapewnienia spójności przepływów finansowych z poprzednimi dwoma celami, w sposób odzwierciedlający zasadę sprawiedliwości oraz zasadę wspólnej, lecz zróżnicowanej odpowiedzialności i odpowiednich zdolności w świetle różnych uwarunkowań krajowych; że obierają one za cel bardziej stanowczą globalną reakcję na zagrożenie wynikające ze zmian klimatu w kontekście zrównoważonego rozwoju i wysiłków na rzecz wyeliminowania ubóstwa; oraz że uznają one również, że skutki zmian klimatu odczuwane są na całym świecie, w szczególności przez osoby najuboższe i znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji; oraz

(ii) uznają one podstawowy priorytet zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i wyeliminowania głodu oraz szczególną podatność systemów produkcji żywności na negatywne skutki zmian klimatu;

ZGADZAJĄC SIĘ, że aby stawić czoła wyżej wymienionym kryzysom i wyzwaniom, niezbędny jest oparty na zasadach, niedyskryminujący, sprawiedliwy, otwarty, sprzyjający włączeniu społecznemu, równy i przejrzysty wielostronny system handlowy, którego centralnym elementem jest WTO i który jest zgodny z celem zrównoważonego rozwoju;

ODNAWIAJĄC swoje zaangażowanie na rzecz zapewnienia równych warunków działania i uczciwej konkurencji poprzez zniechęcanie do protekcjonizmu i praktyk zakłócających rynek, aby wspierać korzystne otoczenie handlowe i inwestycyjne dla wszystkich;

POTWIERDZAJĄC swoje zaangażowanie na rzecz pełnego przestrzegania zasad WTO oraz unikania nieuzasadnionej lub arbitralnej dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu międzynarodowym;

ZGADZAJĄC SIĘ, że wyżej wymienione wyzwania wprowadzają nowy kontekst kształtowania polityki publicznej służącej budowaniu lepszej przyszłości;

PRZYWOŁUJĄC art. 26.1 ust. 5 niniejszej Umowy i UZNAJĄC różnice w poziomach ich rozwoju, zgadzając się, że niniejszy załącznik jest wyrazem podejścia polegającego na współpracy, opartego na wspólnych wartościach i interesach;

ZDECYDOWANE współpracować, aby ich stosunki handlowe sprzyjały zrównoważonemu rozwojowi;

PRZYPOMINAJĄC o znaczeniu handlu dla podnoszenia poziomu życia i wspierania wzrostu zatrudnienia, przy jednoczesnym umożliwieniu optymalnego wykorzystania światowych zasobów zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju;

DĄŻĄC zarówno do ochrony i zachowania środowiska, jak i do zwiększenia środków służących temu celowi w sposób zgodny z ich odpowiednimi potrzebami i obawami na różnych poziomach rozwoju gospodarczego;

PODKREŚLAJĄC potrzebę uwzględnienia szczególnych wyzwań stojących przed krajami rozwijającymi się pozbawionymi dostępu do morza w celu zapewnienia dostępu do rynku i korzyści wynikających z niniejszej Umowy;

W ŚWIETLE wyżej wymienionych wyzwań,

UZGADNIAJĄ niniejszy załącznik.

CZĘŚĆ  A

HANDEL I ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ

A.1 Przepisy ogólne

1. Strony potwierdzają zobowiązania przyjęte na podstawie rozdziału 26. Strony są zdania, że mają wyjątkową możliwość dawać przykład w zakresie integracji handlu i zrównoważonego rozwoju oraz że należy do tego dążyć w sposób oparty na współpracy.

2. Uznając prawo każdej Strony do określania swoich polityk i priorytetów w zakresie zrównoważonego rozwoju, które powinny być spójne z zobowiązaniami każdej Strony wynikającymi z umów międzynarodowych, których są stronami, każda Strona dąży do ulepszenia swoich przepisów ustawowych i wykonawczych oraz polityk, tak aby zapewnić wysoki i skuteczny poziom ochrony środowiska i ochrony pracy, zgodnie z art. 26.2 ust. 2. Pozostaje to w zgodzie z ogólnym celem wyrażonym w art. 26.1, jakim jest wykonywanie niniejszej Umowy w sposób przyczyniający się do zrównoważonego rozwoju. Ponadto Strony przypominają swoje uzgodnienie zawarte w art. 26.2 ust. 3, zgodnie z którym Strona nie powinna osłabiać poziomów ochrony przewidzianych w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska lub pracy w celu wspierania handlu lub inwestycji. Strony przypominają, że zgodnie z art. 26.2 ust. 5 Strony zgadzają się, że Strona nie może w celu wspierania handlu lub inwestycji uchylać się - poprzez stałe lub powtarzające się działanie lub zaniechanie - od skutecznego egzekwowania swoich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska lub pracy. W tym względzie Strony uznają znaczenie zapewnienia odpowiednich dostępnych środków w celu wykonywania zadań związanych z takim egzekwowaniem. Ponadto zgodnie z art. 26.2 ust. 6 Strona nie może stosować swoich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących ochrony środowiska i pracy w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie handlu lub niedającą się uzasadnić lub arbitralną dyskryminację.

3. Strony przypominają, że zgodnie z zasadą 11 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju przyjętej podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" w 1992 r. (zwanej dalej "Deklaracją z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r.") standardy środowiskowe, cele i priorytety w zarządzaniu powinny odzwierciedlać środowiskowe i rozwojowe potrzeby, w celu zaspokojenia których mają być stosowane. Przywołując art. 26.1 ust. 1 i 5 niniejszej Umowy, Strony uznają również różnice w poziomach rozwoju i uwarunkowaniach krajowych, dążąc jednocześnie do uwzględnienia zrównoważonego rozwoju w stosunkach handlowych i inwestycyjnych Stron. Uznają one, że takie różnice obejmują wyzwania, przed którymi stoją kraje rozwijające się pozbawione dostępu do morza.

4. Strony uznają, że środki na rzecz zrównoważonego rozwoju mające wpływ na handel muszą być w pełni zgodne z ich obowiązkami wynikającymi z porozumień WTO. Strony przypominają, że zgodnie z Porozumieniem w sprawie TBT środki, które stanowią przepisy techniczne mające na celu ograniczenie handlu w ramach tego Porozumienia, między innymi, (i) powinny być oparte na informacjach naukowych i technicznych; (ii) nie powinny ograniczać handlu w większym stopniu, niż jest to konieczne do osiągnięcia uzasadnionego celu, uwzględniając zagrożenia wynikające z nieosiągnięcia takiego celu; oraz (iii) powinny opierać się na odpowiednich normach międzynarodowych. Strony przypominają również, że zgodnie z Porozumieniem w sprawie środków SPS środki sanitarne i fitosanitarne objęte tym Porozumieniem, między innymi, (i) powinny być stosowane wyłącznie w zakresie niezbędnym do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin; (ii) powinny opierać się na zasadach naukowych; (iii) powinny opierać się na odpowiednich międzynarodowych normach, wytycznych lub zaleceniach, chyba że Porozumienie w sprawie środków SPS stanowi inaczej; (iv) nie powinny być utrzymywane bez wystarczających dowodów naukowych, chyba że Porozumienie w sprawie środków SPS stanowi inaczej; oraz (v) nie powinny być stosowane w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu międzynarodowym.

5. Zgodnie z art. 2.7 Strony podkreślają kluczową rolę organizacji społeczeństwa obywatelskiego w skutecznym wykonywaniu niniejszej Umowy poprzez ustanowienie wewnętrznych grup doradczych zgodnie z krajowymi mechanizmami i przepisami każdej Strony, przy szerokim zaangażowaniu podmiotów społeczeństwa obywatelskiego.

6. Strony podzielają pogląd, że wspieranie międzynarodowej wymiany handlowej w taki sposób, aby przyczynić się do osiągnięcia celu, jakim jest zrównoważony rozwój, o którym mowa w art. 26.1 ust. 3, pociąga za sobą działania w ramach następujących pozycji:

a) systemy wielostronne;

b) stosunki handlowe i inwestycyjne między dwoma regionami;

c) krajowe i regionalne polityki i środki związane z handlem; oraz

d) wzmacnianie pozycji gospodarczej kobiet.

Ponadto Strony uzgadniają, że w celu zapewnienia skutecznego wykonywania swoich zobowiązań wynikających z rozdziału 26 niniejszej Umowy i niniejszego załącznika zaangażują się one, po wejściu w życie niniejszej Umowy, w dalsze dyskusje oraz wprowadzą szereg działań i inicjatyw w zakresie współpracy.

A.2 Systemy wielostronne: współpraca służąca wsparciu wielostronnych zasad dotyczących zrównoważonego rozwoju

7. Strony uważają, że niniejsza Umowa stanowi dobrze usytuowaną platformę konsultacji i współpracy w odniesieniu do handlowych aspektów wielostronnych norm i celów w zakresie pracy i środowiska, o których mowa w art. 26.1 ust. 4 lit. a) oraz w art. 26.4 ust. 8, art. 26.5 ust. 5 i art. 26.6 ust. 3, zgodnie z podejściem polegającym na współpracy, o którym mowa w art. 26.1 ust. 5, które należycie uwzględnia różne realia krajowe Stron, ich ograniczenia geograficzne, możliwości, potrzeby i poziom rozwoju oraz respektuje krajowe polityki i priorytety Stron, o których mowa w art. 26.1 ust. 4 lit. c).

8. Strony odnotowują potrzebę pełnego uwzględnienia założeń, celów i zasad zapisanych w Agendzie 21 w sprawie środowiska i rozwoju przyjętej podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój", zorganizowanej w Rio de Janeiro w dniach 3-14 czerwca 1992 r., oraz w Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r., o których mowa w art. 26.1 ust. 2 niniejszej Umowy. Ponadto Strony przypominają również o podstawowym priorytecie zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i wyeliminowania głodu oraz o szczególnej podatności systemów produkcji żywności na negatywne skutki zmian klimatu, jak podkreślono w Porozumieniu paryskim.

9. Strony przypominają, że zgodnie z zasadą 12 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r.

"[p]olityka handlowa uwzględniająca cele środowiskowe nie powinna stanowić środków samowolnej i bezprawnej dyskryminacji bądź ukrytych ograniczeń w międzynarodowym handlu. Należy unikać jednostronnych działań, zajmujących się wyzwaniami środowiskowymi, jeżeli są one poza zasięgiem działania systemu prawnego kraju importującego. Środowiskowe działania zajmujące się transgranicznymi i globalnymi problemami środowiska powinny, w takim stopniu, jak to możliwe, opierać się na międzynarodowym porozumieniu".

10. Strony przypominają ponadto, że zgodnie z zasadą 2 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r. państwa mają - na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych oraz zasad prawa międzynarodowego - suwerenne prawo do korzystania ze swoich zasobów naturalnych, stosownie do ich własnej polityki dotyczącej środowiska i rozwoju, oraz są odpowiedzialne za zapewnienie, że działalność prowadzona zgodnie z ich prawem lub pod ich kontrolą nie spowoduje zniszczeń środowiska naturalnego innych państw lub obszarów, znajdujących się poza zasięgiem wewnętrznych uregulowań prawnych państw prowadzących daną działalność.

11. W związku z powyższym Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do powierzenia Podkomitetowi ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, o którym mowa w art. 26.14 (zwanemu dalej "Podkomitetem ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju"), zadań polegających między innymi na ułatwianiu, omawianiu i monitorowaniu skutecznego wykonania rozdziału 26 oraz dążeniu do unikania przeszkód w handlu w obszarach objętych jego kompetencjami, bez uszczerbku dla innych mechanizmów ustanowionych na podstawie niniejszej Umowy. Konsultacje i współpraca w ramach Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju obejmują między innymi wymianę opinii na temat wdrażania wymienionych poniżej instrumentów i powiązanych procesów, o ile Strony są ich stronami:

a) Agenda 2030 i cele zrównoważonego rozwoju;

b) UNFCCC i Porozumienie paryskie, ustanowione na mocy tej Konwencji;

c) Konwencja o różnorodności biologicznej ("CBD"), protokoły do CBD oraz Globalne ramy różnorodności biologicznej z Kunmingu/Montrealu przyjęte na mocy CBD w Montrealu dnia 19 grudnia 2022 r. (zwane dalej "Globalnymi ramami różnorodności biologicznej");

d) Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową sporządzony w Montrealu dnia 16 września 1987 r. oraz Poprawka z Kigali sporządzona w Kigali dnia 15 października 2016 r.;

e) Konwencja ONZ w sprawie zwalczania pustynnienia sporządzona w Paryżu dnia 17 czerwca 1994 r.;

f) Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych sporządzona w Bazylei dnia 22 marca 1989 r., Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami sporządzona w Rotterdamie dnia 10 września 1998 r., Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych sporządzona w Sztokholmie dnia 22 maja 2001 r. oraz Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci sporządzona w Kumamoto dnia 10 października 2013 r.;

g) Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt sporządzona w Bonn dnia 23 czerwca 1979 r.;

h) Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES);

i) Konwencja o obszarach wodno-błotnych sporządzona w Ramsarze dnia 2 lutego 1971 r.;

j) Deklaracja Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach ludności rdzennej przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne dnia 13 września 2007 r.; oraz

k) konwencje i protokoły MOP.

12. W odniesieniu do CBD Strony uznają znaczenie następujących elementów, które przyczyniają się do jej skutecznego wykonania:

a) osiągnięcia trzech celów CBD - ochrony różnorodności biologicznej, zrównoważonego wykorzystania jej elementów oraz sprawiedliwego i równego podziału korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych - w zrównoważony sposób;

b) wdrożenia Globalnych ram różnorodności biologicznej;

c) wdrożenia, przeglądu lub aktualizacji krajowych strategii i planów działania na rzecz różnorodności biologicznej, w tym celów krajowych, zgodnie z art. 6 CBD; oraz

d) zapewnienia odpowiednich środków wdrażania, w tym środków finansowych, dostępu do technologii i transferu technologii, współpracy technicznej i naukowej, wymiany informacji i podziału korzyści płynących z biotechnologii, z uwzględnieniem szczególnych wyzwań, przed którymi stoją Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR, zgodnie z postanowieniami CBD.

13. Potwierdzając swoje pełne zaangażowanie na rzecz UNFCCC i skutecznego wykonania Porozumienia paryskiego, Strony postanawiają podjąć i zintensyfikować działania wspierające ich cele i założenia, w tym poprzez uwzględnienie globalnych przeglądów Porozumienia paryskiego, biorąc pod uwagę łagodzenie zmian klimatu, przystosowanie się do nich oraz środki wdrażania i wsparcia, a także w świetle sprawiedliwości i najlepszych dostępnych danych naukowych. Strony przypominają i powtarzają wszystkie swoje zobowiązania w ramach systemu wielostronnego dotyczącego klimatu, w tym między innymi:

a) w odniesieniu do ustalonych na poziomie krajowym wkładów i łagodzenia zmian klimatu: do przygotowywania, przekazywania i utrzymywania kolejnych ustalonych na poziomie krajowym wkładów oraz stosowania krajowych środków łagodzących na potrzeby osiągnięcia celów takich wkładów; że kolejne ustalone na poziomie krajowym wkłady będą obrazować postęp w czasie i odzwierciedlać najwyższy możliwy poziom ambicji, stanowiąc wyraz równości oraz zasady wspólnych, lecz zróżnicowanych obowiązków i odpowiednich zdolności w świetle różnych uwarunkowań krajowych;

b) w odniesieniu do przystosowania się do zmian klimatu: do zaangażowania się w procesy planowania przystosowania się do zmian klimatu i realizację działań, w tym opracowanie lub udoskonalenie odpowiednich planów, polityk lub wkładów; oraz

c) w odniesieniu do przepływów finansowych i środków wdrażania: do podjęcia działań mających na celu zapewnienie spójności przepływów finansowych ze ścieżką prowadzącą do niskich emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu; do udzielania krajom rozwijającym się, będącym stronami Porozumienia paryskiego, wsparcia na rzecz realizacji działań w dziedzinie klimatu, obejmującego zasoby finansowe, transfer technologii i budowanie zdolności, zgodnie z art. 9, 10 i 11 Porozumienia paryskiego, uznając, że zwiększone wsparcie dla krajów rozwijających się będących stronami Porozumienia paryskiego umożliwi tym krajom podejmowanie bardziej ambitnych działań.

14. Strony postanawiają aktywnie współpracować - zarówno w negocjacjach w ramach systemu, jak i przy jego wdrażaniu - na rzecz wspierania wspólnych działań w dziedzinie klimatu.

15. Każda Strona potwierdza swoje zobowiązania międzynarodowe i wdraża środki, zgodnie ze swoimi krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, w celu zapobiegania dalszemu wylesianiu i zwiększenia wysiłków na rzecz stabilizacji lub zwiększenia pokrywy leśnej od 2030 r. W tym kontekście Strony nie powinny zmniejszać poziomu ochrony przewidzianego w ich prawie ochrony środowiska.

16. Strony uznają ponadto, że ich polityka musi uwzględniać wyzwania społeczne i gospodarcze, z którymi mierzą się kraje rozwijające się, oraz wkład tych krajów w globalne bezpieczeństwo żywnościowe.

17. Strony podkreślają również potrzebę zwiększenia wsparcia i inwestycji, aby osiągnąć te cele, w tym za pomocą zasobów finansowych, transferu technologii, budowania zdolności i innych mechanizmów przewidzianych w niniejszej Umowie.

18. Strony zintensyfikują wysiłki na rzecz znacznego zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w globalnym koszyku energetycznym oraz zacieśnią współpracę w celu ułatwienia dostępu do badań naukowych i technologii w zakresie czystej energii, w tym energii odnawialnej, efektywności energetycznej oraz zaawansowanych i czystszych technologii pozyskiwania energii ze źródeł kopalnych, a także będą wspierać inwestycje w infrastrukturę energetyczną i czyste technologie energetyczne.

19. Strony postanawiają również wykorzystać Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju do współpracy i wymiany informacji dotyczących wykonania Porozumienia WTO w sprawie subsydiów dla rybołówstwa, przyjętego na 12. konferencji ministerialnej WTO dnia 17 czerwca 2022 r., po jego wejściu w życie.

20. Uznając, że Podkomitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju zapewnia dobrze usytuowaną przestrzeń do konsultacji i współpracy, Strony podkreślają, że niniejsza Umowa w żaden sposób nie zmienia charakteru ani zakresu zobowiązań przyjętych na mocy odpowiednich umów międzynarodowych, o których mowa w rozdziale 26 niniejszej Umowy, ani mechanizmów wykonania uzgodnionych w ramach tych umów. Struktura i funkcjonowanie tych umów, w szczególności charakter podjętych w nich zobowiązań, jak również mechanizmy kontroli wypełniania tych zobowiązań, o ile zostały ustanowione, odzwierciedlają wypracowaną w ramach tych umów równowagę, a zawarte w niniejszej Umowie odesłania do tych zobowiązań nie zmieniają tej równowagi, ani nie mają na nią wpływu.

A.3 Stosunki handlowe i inwestycyjne między dwoma regionami: wykorzystanie potencjału niniejszej Umowy w celu pobudzenia prawdziwie zrównoważonego rozwoju, który jest korzystny dla wszystkich

21. Strony rozumieją, że uwzględnienie zrównoważonego rozwoju w stosunkach handlowych i inwestycyjnych Stron, o którym mowa w art. 26.1 ust. 1, musi przynosić między innymi wymierne korzyści gospodarcze producentom towarów i dostawcom usług, którzy uwzględniają zrównoważony rozwój w swojej działalności, w szczególności osobom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji, w tym kobietom, drobnym producentom rolnym, ludności rdzennej i społecznościom lokalnym.

22. Korzyści, o których mowa w pkt 21 niniejszego załącznika, można osiągnąć między innymi dzięki inicjatywom zachęcającym do handlu produktami uzyskanymi lub wyprodukowanymi w sposób zrównoważony i zgodny z prawem Stron oraz projekty wspierające międzyregionalne łańcuchy dostaw w celu promowania pozytywnego wkładu handlu w dążenie do niskich emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu oraz zwiększenia zdolności przystosowania się do negatywnych skutków zmian klimatu w sposób, który nie zagraża produkcji żywności, o czym mowa w art. 26.6 ust. 2 lit. b).

23. Strony zobowiązują się do ochrony praw pracowniczych i uznają rolę MOP jako kluczowej organizacji wielostronnej w tym obszarze.

24. Przywołując art. 26.4 ust. 4 niniejszej Umowy, każda Strona podejmuje stałe i nieustające wysiłki na rzecz ratyfikacji podstawowych konwencji MOP, protokołów i innych odpowiednich konwencji MOP, których nie jest jeszcze stroną, a które zostały sklasyfikowane przez MOP jako aktualne, przy jednoczesnym poszanowaniu suwerennego prawa Strony do podejmowania dodatkowych zobowiązań międzynarodowych. Zgodnie z art. 26.4 ust. 3 niniejszej Umowy każda Strona przestrzega uznanych na poziomie międzynarodowym podstawowych norm pracy określonych w podstawowych konwencjach MOP oraz propaguje i skutecznie wdraża te normy.

25. Realizując te zobowiązania, Strony zamierzają położyć szczególny nacisk na wyeliminowanie pracy dzieci, a także na wolność zrzeszania się i skuteczne uznawanie prawa do rokowań zbiorowych. Strony rozumieją, że zobowiązanie do skutecznego wykonywania oznacza, że każda Strona przyjmuje odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze oraz sprawuje swoją jurysdykcję i kontrolę, ustanawiając system zapewniający zgodność z wymogami uznanych na poziomie międzynarodowym podstawowych norm pracy, określonych w podstawowych konwencjach MOP.

26. Ponadto zgodnie ze zobowiązaniem do promowania godnej pracy zawartym w art. 26.4 ust. 8 niniejszej Umowy oraz Deklaracją MOP dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji, Strony podkreślają zasadę dialogu społecznego, która jest zasadą przewodnią MOP, oraz rozumieją, że ratyfikacja podstawowych konwencji MOP i innych odpowiednich konwencji MOP powinna odbywać się w sposób zgodny z tą zasadą.

Zapewnianie skuteczności niniejszej Umowy dla producentów zrównoważonych towarów

27. Uznając zasadniczą rolę, jaką miliony mieszkańców regionów oddalonych od ośrodków miejskich, takich jak lasy, naturalne murawy, tereny podmokłe i inne ekosystemy naturalne, odgrywają w osiąganiu zrównoważonego rozwoju, Strony będą współpracować na rzecz zapewnienia większych możliwości dostępu do rynku dla produktów uzyskiwanych w sposób zrównoważony i zgodny z prawem każdej Strony, pochodzących od drobnych producentów rolnych, spółdzielni, ludności rdzennej i społeczności lokalnych, oraz w celu opracowania mechanizmów wspierania tych społeczności w uzyskiwaniu i utrzymywaniu zrównoważonych źródeł dochodów, przy jednoczesnym poszanowaniu zbiorowych praw ludności rdzennej i społeczności lokalnych do ziemi, zgodnie z prawem i zobowiązaniami międzynarodowymi każdej Strony.

28. Strony postanawiają omawiać konkretne środki i inicjatywy służące osiągnięciu tego celu w ramach Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju lub innego organu ustanowionego na mocy niniejszej Umowy, stosownie do przypadku. Takie środki i inicjatywy obejmują między innymi określenie możliwości dostępu do rynku wymaganych do pobudzenia wywozu produktów uzyskanych lub wyprodukowanych w sposób zrównoważony oraz środków i inicjatyw mających na celu przyspieszenie i ułatwienie handlu między Stronami.

Działanie na rzecz zrównoważonych międzyregionalnych łańcuchów wartości przyczyniających się do transformacji energetycznej

29. Zgodnie z art. 26.6 ust. 2 lit. b) Strony dążą do wykorzystania znacznego potencjału partnerstw międzyregionalnych do realizacji projektów dotyczących transformacji energetycznej, biorąc pod uwagę fakt, że w wielu kwestiach są one komplementarne w odniesieniu do wkładu, wiedzy fachowej i technologii wymaganych do opracowania rozwiązań w obszarach takich jak zrównoważona mobilność i w innych obszarach wskazanych przez Strony.

30. W tym kontekście Strony uznają, że budowanie międzyregionalnych łańcuchów wartości, które są odpowiedzialne, zrównoważone, przejrzyste, nieograniczone i odporne, jest jednym z kluczowych aspektów realizacji celów związanych z osiągnięciem sprawiedliwej i uczciwej transformacji energetycznej, która przyczynia się do rozwoju społecznego, gospodarczego i środowiskowego obu regionów. Dzięki skutecznemu i zrównoważonemu udziałowi w tych łańcuchach oba regiony będą w stanie lepiej zachować swoją konkurencyjność na rynku światowym, utrzymać wysoki poziom zatrudnienia dzięki tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy, zwiększyć swoje zdolności produkcyjne i innowacyjne, usprawnić istniejącą bazę przemysłową i wspierać swoją transformację.

31. W celu tworzenia miejsc pracy i wytwarzania efektu synergii między poziomami rozwoju technologicznego a zasobami naturalnymi istniejącymi w MERCOSUR i w Unii Europejskiej Strony będą współpracować przy opracowywaniu inicjatyw, które pobudzają zrównoważone i odporne międzyregionalne łańcuchy wartości. Takie łańcuchy wartości powinny sprzyjać inwestycjom i rozwojowi przemysłowemu w krajach wytwarzających surowce w celu zwiększenia wartości dodanej na poziomie lokalnym i wspierania tworzenia miejsc pracy. Strony będą między innymi priorytetowo traktować wspólny rozwój zrównoważonych rynków międzyregionalnych i łańcuchów wartości w sektorach strategicznych zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony; takie sektory mogą obejmować:

a) odpowiedzialne wydobycie, wzbogacanie i przetwarzanie metali oraz surowców mineralnych, które mają kluczowe znaczenie dla transformacji energetycznej;

b) źródła energii, które odgrywają kluczową rolę w transformacji energetycznej, w tym skroplony gaz ziemny i energię ze źródeł odnawialnych; jest to szczególnie istotne w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i niskoemisyjnych, a także do tych sektorów przemysłu, w których redukcja emisji gazów cieplarnianych stanowi wyzwanie;

c) zrównoważoną mobilność i powiązane łańcuchy wartości, w tym obejmujące baterie litowo-jonowe, recykling baterii, a także infrastrukturę ładowania, elektromobilność i produkcję przemysłową samochodów elektrycznych;

d) zrównoważone biopaliwa, w tym etanol i biodiesel, zrównoważone paliwa lotnicze (SAF) i paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego;

e) wodór i jego pochodne, aby znacząco przyczynić się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju.

32. Aby osiągnąć cele określone w pkt 31, Strony zgadzają się co do znaczenia wdrażania instrumentów polityki w celu przyspieszenia rozwoju zdolności, w szczególności w krajach rozwijających się, aby umożliwić im skuteczny udział w łańcuchach wartości skoncentrowanych na strategicznych gałęziach przemysłu wytwórczego na potrzeby transformacji energetycznej, które wymagają dużych inwestycji, najnowocześniejszych technologii i wyspecjalizowanej siły roboczej, a także konkretnych polityk mających na celu włączenie kobiet. W tym kontekście, biorąc pod uwagę asymetrię między obydwoma regionami i bez uszczerbku dla praw Unii Europejskiej, Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR mogą podejmować działania wspierające, które mają na celu rozwój i wzrost strategicznych gałęzi przemysłu wytwórczego na potrzeby zrównoważonej transformacji, zgodnie z Agendą 2030 i jej celami zrównoważonego rozwoju. Działania te muszą być zgodne z niniejszą Umową i porozumieniami WTO.

33. Ponadto Strony będą prowadzić współpracę dotyczącą wyżej wymienionych sektorów, w tym w następujących aspektach:

a) ułatwianie i wspieranie inwestycji, które sprzyjają lokalnemu zwiększaniu wartości w łańcuchach produkcji w krajach wytwarzających surowce;

b) zapewnienie wsparcia technicznego i innego wsparcia na rzecz projektów, które przyczyniają się do tworzenia międzyregionalnych łańcuchów wartości, rozwoju technologii i wiedzy, umożliwiając budowanie zdolności w Państwach-Syg- natariuszach MERCOSUR.

34. Ponadto Strony zobowiązują się do współpracy we wspieraniu międzyregionalnych łańcuchów wartości w obszarach, które wnoszą pośredni wkład w transformację energetyczną, takich jak produkcja towarów oraz usługi na potrzeby opieki zdrowotnej, rozwój gospodarki cyfrowej, w tym usług opartych na wiedzy, a także zrównoważona produkcja żywności.

A.4 Krajowe lub regionalne polityki i środki związane z handlem: uznanie, że zrównoważony rozwój można osiągnąć za pomocą różnych skutecznych podejść

35. Strony potwierdzają swoje zobowiązania przyjęte na mocy niniejszej Umowy oraz odpowiednich systemów międzynarodowych, o których mowa w rozdziale 26, które to zobowiązania dotyczą zachowania i ochrony lasów oraz innych ekosystemów lądowych, jak również zrównoważonego zarządzania nimi, a także zrównoważonego użytkowania gruntów zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Strony potwierdzają również swoje zobowiązanie do zachęcania do handlu produktami pochodzącymi z lasów, którymi gospodaruje się w zrównoważony sposób, pozyskiwanymi zgodnie z przepisami kraju pozyskania, aby zwalczać nielegalne pozyskiwanie drewna i związany z nim handel.

36. Strony uznają ponadto rolę wiedzy tradycyjnej i wiedzy ludności rdzennej, a także rolę podmiotów lokalnych jako głównych podmiotów przyczyniających się do zrównoważonego użytkowania gruntów oraz ochrony, zachowania i zrównoważonego wykorzystania lasów i różnorodności biologicznej. Strony przypominają o znaczeniu wspierania ludności rdzennej i społeczności lokalnych w zrównoważonym gospodarowaniu lasami i uznają, że polityka mająca na celu ograniczenie wylesiania musi uwzględniać wyzwania społeczne i gospodarcze oraz prawa społeczne i gospodarcze społeczności lokalnychzgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony oraz ich zobowiązaniami międzynarodowymi.

37. Strony są zdecydowane ponowić i zintensyfikować wysiłki na rzecz wyeliminowania nielegalnej działalności zagrażającej przyrodzie i środowisku, w tym nielegalnego pozyskiwania drewna i wzniecania pożarów oraz nielegalnego handlu dziką fauną i florą, nielegalnego wydobycia i innych szkodliwych działań, takich jak nielegalne, nieraportowane i nieuregulowane połowy (NNN) oraz nielegalne przemieszczanie odpadów zagrażających środowisku.

38. Strony dostrzegają znaczenie wzmocnienia ochrony, odbudowy i zrównoważonego wykorzystania wszystkich rodzajów ekosystemów oraz zarządzania nimi, a także zwiększenia społecznych, gospodarczych i środowiskowych korzyści dla ludzi płynących z różnorodności biologicznej, zwłaszcza dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji i osób najbardziej uzależnionych od różnorodności biologicznej, w tym poprzez zrównoważone działania, produkty i usługi oparte na różnorodności biologicznej, które tę różnorodność zwiększają. Strony będą współpracować w celu propagowania zrównoważonych modeli konsumpcji i produkcji, aby stopniowo ograniczać negatywny, a zwiększać pozytywny wpływ na różnorodność biologiczną. Strony wyrażają również wolę przyjęcia skutecznych środków w celu zapewnienia sprawiedliwego i równego podziału korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych i z informacji cyfrowych o sekwencjach DNA zasobów genetycznych, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami każdej Strony.

39. Aby wykorzystać potencjał handlu z korzyścią dla ekosystemów, Strony ustanowią w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Umowy wykaz produktów pochodzących z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, które przyczyniają się do ochrony, odbudowy i zrównoważonego wykorzystania lasów i wrażliwych ekosystemów oraz zarządzania nimi. Produktom wymienionym w tym wykazie, który będzie podlegał okresowemu przeglądowi co trzy lata, powinno się przyznać preferencyjny lub dodatkowy dostęp do rynku bądź objąć je innymi zachętami ze strony Unii Europejskiej, które służą wspieraniu handlu tymi produktami, np. udzielając pomocy technicznej lub wspierając budowanie zdolności.

40. Ponadto Strony powinny wprowadzić działania i środki mające na celu zwiększenie handlu towarami przyczyniającymi się do poprawy warunków społecznych i do stosowania praktyk przyjaznych dla środowiska, takimi jak towary i usługi, które przyczyniają się do powstania zasobooszczędnej i niskoemisyjnej gospodarki, lub towary podlegające systemom i mechanizmom zapewniającym zrównoważony rozwój. Takie działania, poddawane przez Strony okresowemu przeglądowi co trzy lata, mogą obejmować, stosownie do przypadku, środki mające na celu zwiększenie dostępu do rynku, pomoc techniczną, budowanie zdolności i ułatwienia w handlu.

41. Zobowiązanie Stron do ściślejszej współpracy i zrozumienie ich polityk i środków dotyczących pracy i środowiska związanych z handlem, o których mowa w art. 26.1 ust. 4 lit. c), oznacza między innymi uznanie, że polityki, środki i rozwiązania mające na celu sprostanie wyzwaniu, jakim jest zrównoważony rozwój, mogą się różnić w poszczególnych państwach i regionach.

A.5 Handel i wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet

42. Strony uznają, że polityki handlowe sprzyjające włączeniu społecznemu przyczyniają się do wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet. Strony dostrzegają ważny wkład, jaki kobiety wnoszą we wzrost gospodarczy poprzez udział w działalności gospodarczej, w tym w handlu międzynarodowym. W związku z tym Strony zamierzają wykonywać postanowienia niniejszej Umowy w sposób przyczyniający się do zapewnienia równych szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz uwzględniający tę perspektywę w polityce handlowej i inwestycyjnej.

43. Każda Strona dąży do zapewnienia, aby jej przepisy i polityki zapewniały oraz zwiększały równość kobiet i mężczyzn w zakresie praw, traktowania oraz szans. Każda Strona podejmuje starania na rzecz poprawy takich przepisów prawa i polityk, bez uszczerbku dla prawa każdej Strony do ustanowienia własnego zakresu i poziomów ochrony równych szans dla kobiet i mężczyzn. Takie przepisy i polityki muszą być zgodne ze zobowiązaniami każdej Strony dotyczącymi odpowiednich umów międzynarodowych, w tym Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 18 grudnia 1979 r., którą każda Strona musi wykonywać w skuteczny sposób.

44. Strony uznają, że zmiany w przepływach handlowych mogą mieć zróżnicowany wpływ na możliwości w zakresie zatrudnienia i aktywności mężczyzn i kobiet, ich dochody i dobrostan. Biorąc pod uwagę Deklarację na rzecz przyszłości pracy z okazji stulecia MOP, przyjętą w Genewie dnia 21 czerwca 2019 r., Strony uznają również znaczenie równego podziału obowiązków między członkami rodziny oraz inwestycji w sektorze usług opiekuńczych, aby kobiety - zwłaszcza kobiety znajdujące się w trudnej sytuacji - mogły korzystać ze związanych z handlem możliwości gospodarczych i związanej z handlem działalności gospodarczej.

45. Strony zamierzają wspólnie działać na rzecz zacieśnienia współpracy w związanych z handlem aspektach spraw objętych niniejszą sekcją. Celem działań w zakresie współpracy jest poprawa zdolności i warunków dotyczących pracownic, kobiet biznesu i przedsiębiorczyń, w tym możliwości kobiet w zakresie aktywności, przywództwa i edukacji w dziedzinach, w których są one niedostatecznie reprezentowane, a także poczynienie starań na rzecz wspierania polityk sektorowych umożliwiających włączenie kobiet do dynamicznych sektorów o wyższej wydajności, w tym poprzez wspieranie przepływów bezpośrednich inwestycji zagranicznych, które zwiększają możliwości zatrudnienia kobiet na rynku pracy, zwłaszcza w sektorach zdominowanych przez mężczyzn. Taka współpraca może obejmować między innymi wymianę informacji i najlepszych praktyk związanych z gromadzeniem danych, która umożliwia identyfikację, opracowywanie, wdrażanie i przegląd polityki handlowej mającej na celu usunięcie przeszkód napotykanych przez kobiety w handlu międzynarodowym.

CZĘŚĆ  B

WSPÓŁPRACA

B.1 Wkład w zmniejszanie nierówności w obrębie państw i między nimi

46. Strony zobowiązują się do współpracy w celu zagwarantowania, aby stopniowe utworzenie strefy wolnego handlu MERCOSUR-UE przyczyniło się nie tylko do zwiększenia ogólnych dochodów i dobrobytu, ale również do zmniejszenia nierówności, zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju nr 10. Jednocześnie, propagując przejście na gospodarkę niskoemisyjną i odporną na zmiany klimatu, Strony przypominają o swoich zobowiązaniach do działania na rzecz sprawiedliwej transformacji oraz do zapewnienia i uruchomienia niezbędnych środków finansowych w tym celu.

B.2 Wspieranie celów rozdziału 26 dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju

47. Aby osiągnąć cele rozdziału 26 niniejszej Umowy, Strony podkreślają znaczenie współpracy międzyregionalnej, w tym w następujących obszarach:

a) realizacja wielostronnych zobowiązań w obszarze zmian klimatu, różnorodności biologicznej i środowiska oraz norm pracy MOP;

b) wspieranie roli ludności rdzennej i społeczności lokalnych w zakresie zrównoważonego rozwoju;

c) poprawa identyfikowalności w łańcuchach wartości;

d) uwolnienie potencjału zrównoważonej biogospodarki sprzyjającej włączeniu społecznemu, w tym produktów i usług opartych na różnorodności biologicznej, które tę różnorodność biologiczną zwiększają;

e) stosowanie przejrzystych, porównywalnych, mierzalnych, sprzyjających włączeniu społecznemu, opartych na podstawach naukowych i dostosowanych do kontekstu kryteriów i metod oceny zrównoważonego charakteru biogospodarki w całym łańcuchu wartości;

f) zrównoważone biopaliwa, w tym etanol i biodiesel, zrównoważone paliwa lotnicze (SAF) i paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego; oraz

g) produkcja i ułatwianie handlu towarami i usługami produkowanymi w sposób zrównoważony, w tym towarami niskoemisyjnymi.

48. Strony wyrażają poparcie dla zwiększenia finansowania krajów rozwijających się pochodzącego z krajów rozwiniętych, a także z innych źródeł, w celu ochrony, zachowania, zrównoważonego wykorzystania i odbudowy wszystkich ekosystemów, zgodnie z krajowymi uwarunkowaniami i politykami. Strony uznają również znaczenie, jakie dla Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR ma pomoc Unii Europejskiej i przekazywane przez nią odpowiednie środki służące wspieraniu krajowych polityk i zobowiązań międzynarodowych w zakresie łagodzenia zmian klimatu i przystosowania się do nich oraz związanych ze zmianami klimatu dodatkowych korzyści, strat i szkód, a także w celu przeciwdziałania utracie różnorodności biologicznej, ochronie i odbudowie lasów, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz mającymi zastosowanie zobowiązaniami międzynarodowymi poszczególnych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR. Strony uznają również znaczenie zapewnienia i uruchomienia wsparcia technicznego i finansowego potrzebnego do zwiększenia zdolności przystosowawczych i odporności produkcji żywności oraz zmniejszenia podatności rolników i innych słabszych grup, zwłaszcza drobnych producentów rolnych, kobiet i młodzieży, na zmiany klimatu.

49. Przypominając cel rozdziału 26, jakim jest uwzględnienie w większym stopniu zrównoważonego rozwoju w stosunkach handlowych i inwestycyjnych Stron, Strony zobowiązują się do działania na rzecz przeglądu istniejących instrumentów finansowych, do zapewnienia odpowiedniego finansowania ochrony lasów, ponownego zalesiania, odbudowy i ograniczania wylesiania oraz przekształcania naturalnych muraw, a także do współpracy w celu zapewnienia odpowiedniego finansowania tych instrumentów ze źródeł krajowych i międzynarodowych, stosownie do przypadku, zgodnie z prawem każdej Strony. Ponadto Strony popierają zwiększenie skali uruchamiania zasobów, w tym w drodze płatności uzależnionych od wyników i innych podejść w zakresie polityki, takich jak płatności za usługi ekosystemowe.

50. Strony podkreślają, że taka współpraca powinna obejmować nie tylko sektor publiczny, ale także przedsiębiorstwa, środowisko akademickie i społeczeństwo obywatelskie, zgodnie z ich rolami w zakresie propagowania zrównoważonego rozwoju.

B.3 Środki na rzecz zrównoważonego rozwoju wpływające na handel

51. Przywołując swoje zobowiązania wynikające z porozumień WTO, Strony zgadzają się przyjąć podejście oparte na współpracy w celu sprostania wyzwaniom związanym ze spełnieniem wymogów powiązanych ze środkami Strony na rzecz zrównoważonego rozwoju mającymi wpływ na handel, z uwzględnieniem różnych poziomów rozwoju, zdolności, priorytetów oraz krajowych uwarunkowań i przepisów, a także szczególnych wyzwań, przed którymi stoją kraje rozwijające się pozbawione dostępu do morza. Wśród wyżej wymienionych wyzwań Strony dostrzegają potrzebę ułatwienia realizacji działań zwiększających zgodność ze środkami Strony na rzecz zrównoważonego rozwoju mającymi wpływ na handel, tak aby można było prowadzić wywóz z pełnym wykorzystaniem możliwości dostępu do rynku określonych w niniejszej Umowie. Strony wskazują również załączony do Umowy o partnerstwie Protokół w sprawie współpracy jako narzędzie służące osiągnięciu tego celu i zgadzają się, że wsparcie dla Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR powinno obejmować zapewnienie zasobów finansowych, programy budowania zdolności, pomoc techniczną i inne wspólne inicjatywy na rzecz zrównoważonych łańcuchów dostaw.

52. Strony przypominają postanowienia rozdziału 13, w szczególności art. 13.5. Strony dążą do określenia i przyjęcia środków oraz wdrożenia inicjatyw, stosownie do przypadku, mających na celu przyspieszenie i ułatwienie wymiany handlowej dotyczącej odpowiednich produktów takich jak umowy o wzajemnym uznawaniu lub o równoważności oraz pogłębianie wzajemnej wiedzy i zrozumienia istniejących praktyk i systemów.

53. Strona, wdrażając zgodnie ze swoim prawem środki na rzecz zrównoważonego rozwoju, które mają wpływ na handel" w pełni uwzględnia informacje naukowe lub techniczne przedłożone przez drugą Stronę i powinna wziąć pod uwagę działania podjęte przez tę Stronę w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszego załącznika.

54. W przypadku gdy prawo Strony przewiduje weryfikację zgodności produktu przywożonego z odpowiednimi przepisami drugiej Strony, obie Strony uznają, że organy Strony są najlepiej przygotowane do oceny zgodności z prawem tej Strony. W związku z tym, gdy Strona ocenia zgodność z prawem drugiej Strony, Strona ta wykorzystuje informacje przekazane przez tę drugą Stronę.

55. W odniesieniu do wdrażania środków na rzecz zrównoważonego rozwoju mających wpływ na handel i wprowadzanie do obrotu, które to środki są związane z ochroną ekosystemów zalesionych, oraz w przypadkach, w których prawo Unii Europejskiej na to zezwala:

a) Unia Europejska uznaje, że niniejsza Umowa oraz działania podjęte w celu wykonania wynikających z niej zobowiązań, uważa się, obok innych kryteriów, za przemawiające na korzyść przy dokonywaniu klasyfikacji ryzyka krajów;

b) właściwe organy w Unii Europejskiej wykorzystują dokumentację, licencje, informacje i dane z systemów certyfikacji oraz systemów identyfikowalności i monitorowania, które Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR oficjalnie uznały, zarejestrowały lub wskazały, jako źródło do celów weryfikacji zgodności produktów objętych takimi środkami z wymogami w zakresie identyfikowalności nałożonymi rynek Unii Europejskiej;

c) w przypadku rozbieżności między dokumentacją, licencjami, informacjami i danymi z systemów certyfikacji oraz systemów identyfikowalności i monitorowania oficjalnie uznanymi, zarejestrowanymi lub wskazanymi przez Państwa-Sygnatariuszy MERCOSUR a informacjami wykorzystywanymi przez właściwe organy w Unii Europejskiej, organy w Unii Europejskiej - na wniosek - bezzwłocznie rozpatrują informacje i wyjaśnienia przekazane przez Państwa-Sygnatariuszy MERCOSUR; oraz

d) uznając, że w kontekście swoich obowiązków w zakresie należytej staranności podmioty gospodarcze i przedsiębiorstwa handlowe z Unii Europejskiej mogą korzystać z identyfikowalności, certyfikacji lub innych systemów zweryfikowanych przez osoby trzecie, Unia Europejska, na wniosek odpowiednich organów Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, zapewnia wsparcie na potrzeby przejrzystych i niezależnych ocen systemów identyfikowalności, certyfikacji lub weryfikacji zewnętrznej oraz ich dostosowania do wymogów i dobrych praktyk.

56. Żadnego postanowienia niniejszej sekcji nie można odczytywać ani interpretować jako odstępstwo od definicji dotyczących ochrony ekosystemów zalesionych na podstawie prawa Strony, zmianę takich definicji lub włączenie nowych definicji w tym zakresie.

CZĘŚĆ  C

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

57. Niniejszy załącznik stanowi integralną część rozdziału 26.

58. Zgodnie z art. 9.5 ust. 1 Unia Europejska jest odpowiedzialna za wypełnienie zobowiązań określonych w niniejszym załączniku.

59. Zgodnie z art. 9.5 ust. 2, o ile niniejszy załącznik nie stanowi inaczej, każde z Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR jest odpowiedzialne za wypełnienie zobowiązań określonych w niniejszym załączniku.

60. Zgodnie z art. 26.15 ust. 4 strony sporu rozstrzyganego na podstawie rozdziału 26 w odniesieniu do spraw wynikających z niniejszego załącznika określono w art. 29.3.

61. Zgodnie z art. 26.15 ust. 5 żadna Strona nie może skorzystać z mechanizmu rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 29 w odniesieniu do spraw wynikających z niniejszego załącznika.

62. Przyjęcia i wykonywania postanowień niniejszego załącznika nie można interpretować jako uznanie, że wymogi rynkowe Strony są zgodne z regułami i zasadami WTO przy czym przyjęcie i wykonywanie tych postanowień pozostaje bez uszczerbku dla praw Strony wynikających z porozumień WTO.

ZAŁĄCZNIK  29-A

REGULAMIN POSTĘPOWANIA ARBITRAŻOWEGO

I. KOSZTY

1. Wynagrodzenie wypłacane arbitrom obejmuje wszelkie wynagrodzenie i wydatki należne ich asystentom. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu uzgadnia zasady dotyczące wynagrodzenia i wydatków arbitrów na pierwszym posiedzeniu. Jeżeli Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu nie ustanowił takich zasad, wynagrodzenie i wydatki arbitrów ustala się zgodnie z praktyką WTO.

II. POWIADOMIENIA

2. Strony postępowania arbitrażowego doręczają wnioski, zawiadomienia, oświadczenia na piśmie lub inne dokumenty pocztą elektroniczną lub za pomocą innych środków elektronicznych, które zapewniają potwierdzenie ich wysłania. Powiadomienie uznaje się za doręczone i otrzymane w dniu jego wysłania, chyba że zostanie udowodnione, że było inaczej. Pocztą lub za pomocą innych środków uzgodnionych przez strony przekazuje się również kopie dokumentów, w tym powiadomienie o dacie ich wysłania.

3. Wnioski, zawiadomienia, oświadczenia na piśmie lub inne dokumenty wysyła się w następujący sposób:

a) od organu arbitrażowego - równocześnie obu stronom;

b) od strony do organu arbitrażowego - z kopią do wiadomości drugiej strony;

c) od strony do drugiej strony - z kopią do wiadomości organu arbitrażowego, stosownie do przypadku; lub

d) od współprzewodniczącego Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu do arbitrów zgodnie z pkt 10 lit. c) - z kopią do wiadomości drugiego współprzewodniczącego i stron.

4. Wszystkie powiadomienia kieruje się odpowiednio do aktualnej prezydencji MERCOSUR, jeżeli MERCOSUR jest stroną, albo do odpowiedniego krajowego koordynatora, jeżeli stroną jest Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR, oraz do Dyrekcji Generalnej ds. Handlu Komisji Europejskiej w Unii Europejskiej. Jeśli zostali już wyznaczeni przedstawiciele stron, wszystkie powiadomienia kieruje się również do nich.

5. Niewielkie błędy pisarskie występujące we wniosku, zawiadomieniu, oświadczeniu na piśmie lub innym dokumencie związanym z postępowaniem organu arbitrażowego można poprawić, dostarczając nowy dokument, w którym wyraźnie zaznaczono te poprawki.

6. Dokumenty złożone przez stronę muszą być należycie podpisane, aby zostały uznane za oficjalnie złożone do organu arbitrażowego.

7. Jeśli ostatni dzień na doręczenie dokumentu przypada w dniu wolnym od pracy dla instytucji Unii lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, stosownie do przypadku, termin na dostarczenie dokumentu upływa pierwszego następnego dnia roboczego.

8. Przewodniczący organu arbitrażowego odpowiada za komunikację wewnętrzną i zewnętrzną organu arbitrażowego, w tym za powiadomienia między stronami a organem arbitrażowym.

9. Przewodniczący organu arbitrażowego odpowiada za prowadzenie akt postępowania. Po wydaniu orzeczenia arbitrażowego lub decyzji organu arbitrażowego przewodniczący przekazuje stronie, na jej wniosek, kopię akt postępowania. Przewodniczący przechowuje oryginał akt przez 5 (pięć) lat od dnia wydania orzeczenia arbitrażowego lub decyzji organu arbitrażowego. Po upływie tego okresu przewodniczący przekazuje oryginał akt stronie skarżącej. Na wniosek strony pozwanej strona skarżąca przekazuje jej kopię akt.

III. ROZPOCZĘCIE ARBITRAŻU

10. W odniesieniu do wyboru arbitra zastosowanie mają następujące zasady:

a) Jeśli, na podstawie art. 29.9 lub pkt 26 i pkt 28-31, członek organu arbitrażowego ma być wybrany w drodze losowania, zaprasza się przedstawicieli obu stron, z należytym wyprzedzeniem, do obecności podczas losowania. W każdym przypadku losowanie przeprowadza się w obecności strony lub stron. Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzący ze strony skarżącej bezzwłocznie informuje współprzewodniczącego pochodzącego ze strony pozwanej o dniu, godzinie i miejscu losowania.

b) Jeśli którakolwiek z części listy, o których mowa w art. 29.8 ust. 3, nie została jeszcze sporządzona, współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzący ze strony skarżącej wybiera arbitra w drodze losowania nie później niż 5 (pięć) dni od dnia doręczenia wniosku, o którym nowa w art. 29.8 ust. 5, spośród osób fizycznych, które zostały formalnie zaproponowane przez jedną ze stron lub obie strony na potrzeby utworzenia tej konkretnej części listy.

c) Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu pochodzący ze strony skarżącej powiadamia arbitrów o ich wyznaczeniu.

d) Arbiter wyznaczony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 29.9 potwierdza współprzewodniczącym Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu na piśmie swoją dostępność do pełnienia funkcji członka organu arbitrażowego nie później niż 5 (pięć) dni od dnia otrzymania powiadomienia o wyznaczeniu. W powiadomieniu o swojej dostępności arbiter musi również wyraźnie potwierdzić, że przestrzega i zobowiązuje się przestrzegać postanowień załącznika 29-B.

e) O ile strony nie uzgodnią inaczej, spotykają się one z organem arbitrażowym nie później niż 7 (siedem) dni od jego ustanowienia w celu ustalenia kwestii, które strony lub organ arbitrażowy uznają za stosowne. Członkowie organu arbitrażowego i przedstawiciele stron mogą brać udział w tym spotkaniu za pośrednictwem telefonu lub wideokonferencji. Przed tym spotkaniem strony powiadamiają organ arbitrażowy o wyznaczonych przez siebie przedstawicielach oraz o adresie, numerach telefonu i adresach poczty elektronicznej, na które należy przesyłać korespondencję w toku postępowania.

11. W odniesieniu do zakresu zadań organu arbitrażowego zastosowanie mają następujące zasady:

a) O ile strony nie uzgodnią inaczej nie później niż 5 (pięć) dni od dnia wyznaczeniu arbitrów, zakres zadań organu arbitrażowego obejmuje: "zbadanie, w świetle postanowień, na które powołują się strony, sprawy, o której mowa we wniosku o ustanowienie organu arbitrażowego, w celu dokonania ustaleń w sprawie zgodności spornego środka z postanowieniami niniejszej części niniejszej Umowy lub ustaleń co do tego, czy sporny środek niweczy lub istotnie narusza jakiekolwiek korzyści przypadające stronie skarżącej na podstawie postanowień niniejszej części niniejszej Umowy w sposób negatywnie wpływający na handel między stronami, oraz wydanie orzeczenia arbitrażowego zgodnie z art. 29.14".

b) Strony powiadamiają organ arbitrażowy o uzgodnionym zakresie zadań nie później niż 3 (trzy) dni od dokonania tych uzgodnień.

IV. WSTĘPNE OŚWIADCZENIA

12. Strona skarżąca składa na piśmie wstępne oświadczenie nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego. Strona pozwana składa na piśmie odpowiedź nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia otrzymania złożonego na piśmie wstępnego oświadczenia.

13. We wstępnym oświadczeniu podaje się jasno roszczenie strony, w tym określenie spornych środków, podstawę prawną skargi oraz podsumowanie istotnych faktów i okoliczności.

14. W odpowiedzi podaje się fakty i argumenty strony pozwanej, na których opiera się jej obrona.

V. DOWODY

15. Wstępne oświadczenie i odpowiedź muszą zawierać wszelkie dostępne dowody, w tym opinie biegłych i opinie techniczne. W przeciwnym przypadku każda strona przedkłada organowi arbitrażowemu jak najwcześniej wszelkie dowody faktyczne, nie później jednak niż 5 (pięć) dni przed datą pierwszego posiedzenia, z wyjątkiem dowodów niezbędnych do celów przedstawienia kontrargumentów, odpowiedzi na pytania lub komentarzy do odpowiedzi udzielonych przez drugą stronę. Organ arbitrażowy może przyznać należycie uzasadnione wyjątki od tego postanowienia. W takich przypadkach drugiej stronie przyznaje się możliwość ustosunkowania się do nowo przedłożonych dowodów.

16. We wszystkich przypadkach każdej stronie przyznaje się możliwość ustosunkowania się do dowodów przedłożonych przez drugą stronę.

17. Wszystkie dowody przedłożone przez stronę są przechowywane w aktach postępowania.

18. Organ arbitrażowy może przesłuchiwać świadków lub biegłych wyłącznie w obecności obu stron.

VI. DZIAŁANIE ORGANÓW ARBITRAŻOWYCH

19. Wszystkim posiedzeniom organu arbitrażowego przewodniczy jego przewodniczący. Organ arbitrażowy może przekazać przewodniczącemu uprawnienie do podejmowania decyzji administracyjnych i proceduralnych. O decyzjach tych powiadamia się arbitrów oraz, w stosownych przypadkach, strony.

20. Organ arbitrażowy może prowadzić prace w dowolny sposób, w tym za pośrednictwem telefonu, faksu, połączenia komputerowego lub wideokonferencji.

21. W obradach organu arbitrażowego mogą brać udział wyłącznie arbitrzy, ale organ arbitrażowy może zezwolić na obecność asystentów arbitrów podczas obrad.

22. Za sporządzanie wszelkich decyzji odpowiada wyłącznie organ arbitrażowy i nie może być ono delegowane.

23. W przypadku pojawienia się kwestii proceduralnych, których nie regulują postanowienia rozdziału 29 ani niniejszego załącznika, organ arbitrażowy, po konsultacji ze stronami, może przyjąć odpowiednią procedurę, która jest zgodna z tymi postanowieniami.

24. Jeśli organ arbitrażowy uzna, że konieczna jest zmiana terminu mającego zastosowanie w postępowaniu lub dokonanie innych dostosowań proceduralnych lub administracyjnych, informuje strony na piśmie o powodach tej zmiany lub tego dostosowania oraz o niezbędnym terminie lub dostosowaniu. Organ arbitrażowy może przyjąć taką zmianę lub dostosowanie po konsultacji ze stronami. Terminy określone w art. 29.14 ust. 4 nie mogą być zmienione.

VII. ZMIANY LISTY ARBITRÓW

25. Lista arbitrów może zostać zmieniona w dowolnym momencie z inicjatywy którejkolwiek Strony. Każda Strona może przedstawić nowe osoby fizyczne, powiadamiając drugą Stronę o proponowanych imionach i nazwiskach. Strony omawiają taką propozycję nie później niż 1 (jeden) miesiąc od otrzymania powiadomienia o proponowanych imionach i nazwiskach. Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu podejmuje decyzję o zmianie listy nie później niż 6 (sześć) miesięcy od takiego powiadomienia.

VIII. ZASTĘPOWANIE ARBITRÓW

26. Jeśli arbiter nie może uczestniczyć w postępowaniu, zrezygnuje z pełnienia funkcji arbitra lub musi zostać zastąpiony, następcę wybiera się zgodnie z art. 29.9 i pkt 10 niniejszego załącznika.

27. Jeśli strona uzna, że arbiter nie spełnia wymogów kodeksu postępowania zawartego w załączniku 29-B i w związku z tym powinien zostać zastąpiony, strona ta powinna powiadomić o tym drugą stronę nie później niż 15 (piętnaście) dni od dnia, w którym uzyskała dowody wskazujące na okoliczności dotyczące istotnego naruszenia przez arbitra postanowień kodeksu postępowania zawartego w załączniku 29-B.

28. Jeśli strona sporu uzna, że arbiter inny niż przewodniczący nie spełnia wymogów kodeksu postępowania zawartego w załączniku 29-B, strony konsultują się i, jeśli tak uzgodnią, zastępują arbitra, wybierając jego następcę zgodnie z procedurą określoną w art. 29.9 i pkt 10 niniejszego załącznika. Jeśli w ciągu 5 (pięciu) dni od dnia powiadomienia, o którym mowa w pkt 27, strony nie dojdą do porozumienia co do konieczności zastąpienia arbitra, każda strona może wystąpić o przekazanie takiej sprawy do przewodniczącego organu arbitrażowego, a decyzja przewodniczącego jest ostateczna.

29. W przypadku gdy arbiter inny niż przewodniczący musi zostać zastąpiony i jeśli dana strona nie wybierze jego następcy, przewodniczący wybiera nowego arbitra w drodze losowania z tej samej części listy co zastępowany arbiter zgodnie z procedurą określoną w art. 29.9 ust. 4. Wyboru nowego arbitra dokonuje się nie później niż 5 (pięć) dni od dnia złożenia wniosku do przewodniczącego.

30. Jeśli strona uzna, że przewodniczący nie spełnia wymogów kodeksu postępowania zawartego w załączniku 29-B i w związku z tym powinien zostać zastąpiony, strona ta powinna powiadomić o tym drugą stronę nie później niż 15 (piętnaście) dni od dnia, w którym uzyskała dowody wskazujące na okoliczności dotyczące istotnego naruszenia przez arbitra postanowień kodeksu postępowania zawartego w załączniku 29-B. Strony konsultują się i, jeśli tak uzgodnią, zastępują przewodniczącego, wybierając jego następcę zgodnie z procedurą określoną w art. 29.9 i pkt 10 niniejszego załącznika.

31. Jeśli w ciągu 5 (pięciu) dni od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w pkt 30, strony nie dojdą do porozumienia co do konieczności zastąpienia przewodniczącego, nowego przewodniczącego wybiera w drodze losowania współprzewodniczący Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu reprezentujący stronę występującą z wnioskiem lub osoba przez niego wyznaczona z części listy, o której mowa w art. 29.8 ust. 3 lit. c), o ile strony nie uzgodnią inaczej. Nowego przewodniczącego wybiera się nie później niż 5 (pięć) dni od dnia doręczenia stosownego wniosku współprzewodniczącemu Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu reprezentującemu stronę występującą z wnioskiem.

32. Postępowanie arbitrażowe zawiesza się na okres potrzebny do przeprowadzenia procedur określonych w pkt 27, 28, 29, 30 i 31.

IX. POSIEDZENIA

33. Strona pozwana odpowiada za organizację od strony logistycznej posiedzeń dotyczących rozstrzygania sporów, o ile nie uzgodniono inaczej. Przewodniczący organu arbitrażowego wyznacza dzień i godzinę posiedzenia w porozumieniu ze stronami i innymi członkami organu arbitrażowego oraz przekazuje stronom na piśmie potwierdzenie. Strona odpowiedzialna za zorganizowanie od strony logistycznej posiedzenia podaje te informacje do wiadomości publicznej, chyba że posiedzenie toczy się przy drzwiach zamkniętych. O ile jedna ze stron nie wyrazi sprzeciwu, organ arbitrażowy może podjąć decyzję o niezwoływaniu posiedzenia.

34. O ile strony nie uzgodnią inaczej, posiedzenie odbywa się:

a) jeśli stroną pozwaną jest Unia Europejska - w Brukseli (Belgia);

b) jeśli stroną pozwaną jest MERCOSUR - w Asunción (Paragwaj); oraz

c) jeśli stroną pozwaną jest co najmniej 1 (jedno) Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR - w miejscu wskazanym przez te państwa.

35. Organ arbitrażowy może zwoływać dodatkowe posiedzenia, jeżeli strony tak uzgodnią.

36. Wszyscy arbitrzy muszą być obecni przez cały czas trwania posiedzenia.

37. Na posiedzeniu mogą być obecne następujące osoby, niezależnie od tego, czy posiedzenie ma charakter jawny:

a) przedstawiciele stron;

b) doradcy stron;

c) pracownicy administracyjni, tłumacze ustni i pisemni; oraz

d) asystenci arbitrów.

Do organu arbitrażowego zwracać się mogą wyłącznie przedstawiciele i doradcy stron.

38. Nie później niż 5 (pięć) dni przed dniem posiedzenia każda strona przekazuje organowi arbitrażowemu listę imion i nazwisk osób, które przedstawią ustnie argumenty lub oświadczenia na posiedzeniu w jej imieniu, oraz tych przedstawicieli i doradców, którzy będą obecni na posiedzeniu. W należycie uzasadnionych przypadkach strona może zmienić swoją listę po upływie tego terminu.

39. Posiedzenia organu arbitrażowego są jawne, o ile strony nie uzgodnią inaczej. Posiedzenia organu arbitrażowego są prowadzone częściowo lub całkowicie przy drzwiach zamkniętych, jeśli oświadczenie lub argumenty strony zawierają informacje, które strona ta określiła jako poufne.

40. Organ arbitrażowy prowadzi posiedzenie w następujący sposób, zapewniając stronie skarżącej i stronie pozwanej taką samą ilość czasu:

a) argumenty:

(i) argument strony skarżącej;

(ii) argument strony pozwanej;

b) kontrargumenty:

(i) odpowiedź strony skarżącej;

(ii) replika strony pozwanej.

41. Organ arbitrażowy może kierować pytania do stron w dowolnym momencie posiedzenia.

42. Organ arbitrażowy zapewnia sporządzenie transkrypcji lub nagrania audio każdego posiedzenia i jego jak najszybsze doręczenie stronom. Strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące poprawności tej transkrypcji, a organ arbitrażowy może te uwagi rozważyć.

43. Nie później niż 10 (dziesięć) dni od dnia posiedzenia każda strona może złożyć do organu arbitrażowego, z kopią do wiadomości drugiej strony, dodatkowe oświadczenie na piśmie dotyczące wszelkich kwestii, które pojawiły się w trakcie posiedzenia.

X. PYTANIA NA PIŚMIE

44. Organ arbitrażowy może w dowolnym momencie postępowania skierować na piśmie pytania do jednej lub obu stron i wyznaczyć rozsądny termin na udzielenie odpowiedzi. Każda strona otrzymuje kopię wszelkich pytań zadanych przez organ arbitrażowy drugiej stronie.

45. Strona dostarcza również drugiej stronie kopię udzielonych na piśmie odpowiedzi na pytania organu arbitrażowego. Każdej stronie umożliwia się przedstawienie na piśmie uwag do odpowiedzi drugiej strony nie później niż 7 (siedem) dni od dnia otrzymania takich odpowiedzi.

XI. POUFNOŚĆ

46. Strony i ich doradcy muszą zachować poufność posiedzeń organu arbitrażowego, jeśli posiedzenia odbywają się przy drzwiach zamkniętych zgodnie z pkt 39. Każda strona i jej doradcy traktują jako poufne wszelkie informacje przedłożone organowi arbitrażowemu przez drugą stronę, które strona ta określiła jako poufne. Przedstawiając organowi arbitrażowemu poufną wersję swoich oświadczeń na piśmie, strona, na wniosek drugiej strony, przedstawia również niemające poufnego charakteru streszczenie informacji zawartych w tych oświadczeniach, które mogą być ujawnione publicznie jak najszybciej, ale nie później niż 30 (trzydzieści) dni od dnia złożenia wniosku lub oświadczenia, w zależności od tego, co nastąpi później. Żadne z postanowień niniejszego załącznika nie wyklucza możliwości publicznego ujawnienia przez stronę jej własnego stanowiska w zakresie, w jakim odnosząc się do informacji przedstawionych przez drugą stronę, strona ta nie ujawnia żadnych informacji, które druga strona określiła jako poufne.

XII. KONTAKTY EX PARTE

47. Organ arbitrażowy nie może spotykać się ani kontaktować się ze stroną pod nieobecność drugiej strony.

48. Żaden członek organu arbitrażowego nie może omawiać jakichkolwiek aspektów przedmiotu sporu ze stronami pod nieobecność pozostałych arbitrów.

XIII. INFORMACJE I PORADY TECHNICZNE

49. Organ arbitrażowy powiadamia strony o zamiarze zwrócenia się o opinię ekspertów lub o informacje z jakiegokolwiek odpowiedniego źródła. Dla większej pewności należy wyjaśnić, że opinia lub informacje uzyskane na podstawie niniejszego postanowienia nie zwalniają stron ze spoczywającego na nich ciężaru dowodu.

50. Organ arbitrażowy bierze pod uwagę koszty wszelkich wniosków o udzielenie informacji lub opinię ekspertów, aby nie zwiększać nadmiernie kosztów procedury rozstrzygania sporów.

51. Organ arbitrażowy przekazuje stronom kopię otrzymanych informacji lub opinii eksperta i wyznacza im rozsądny termin na przedstawienie uwag.

XIV. OŚWIADCZENIA AMICUS CURIAE

52. O ile strony nie uzgodnią inaczej, w terminie 5 (pięciu) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego organ arbitrażowy może przyjmować oświadczenia na piśmie, o które się nie zwracał, od zainteresowanych osób fizycznych Strony lub osób prawnych mających siedzibę na terytorium Strony, które są niezależne od władz publicznych którejkolwiek Strony, jeżeli organ arbitrażowy otrzyma je nie później niż 10 (dziesięć) dni od dnia ustanowienia organu arbitrażowego. Oświadczenia takie zwane są dalej "oświadczeniami amicus curiae".

53. Oświadczenia amicus curiae:

a) muszą być zwięzłe i w żadnym przypadku nie mogą przekraczać 22 500 (dwudziestu dwóch tysięcy pięciuset) znaków ze spacjami, przypisami, uwagami końcowymi i wszelkimi załącznikami;

b) muszą dotyczyć bezpośrednio sprawy rozpatrywanej przez organ arbitrażowy;

c) muszą zawierać opis osoby fizycznej lub prawnej składającej oświadczenie, w tym jej obywatelstwo lub siedzibę, rodzaj działalności oraz, w przypadku osoby prawnej, informacje dotyczące jej członków, statusu prawnego i ogólnych celów;

d) muszą zawierać informacje na temat wszelkich źródeł finansowania;

e) muszą określać charakter interesu, jaki ta osoba ma w danym postępowaniu arbitrażowym; oraz

f) muszą być sporządzone w języku wybranym przez strony lub w którymkolwiek z oficjalnych języków WTO zgodnie z pkt 56, 57 i 58.

54. Organ arbitrażowy wymienia w swoim orzeczeniu wszystkie otrzymane oświadczenia, które spełniają wymogi pkt 52 i 53. Organ arbitrażowy nie jest zobowiązany do odniesienia się w swoim orzeczeniu do argumentów przedstawionych w takich oświadczeniach. Organ arbitrażowy zapewnia stronom możliwość przedłożenia na piśmie uwag do oświadczeń amicus curiae przed dniem posiedzenia. Strona przedkłada uwagi nie później niż 10 (dziesięć) dni od otrzymania takiego oświadczenia, a organ arbitrażowy bierze pod uwagę takie uwagi.

XV. SPRAWY PILNE

55. W sprawach pilnych, o których mowa w rozdziale 29, organ arbitrażowy po konsultacji ze stronami, odpowiednio dostosowuje terminy, o których mowa w niniejszym załączniku, i powiadamia strony o tych dostosowaniach.

XVI. TŁUMACZENIA PISEMNE I USTNE

56. Podczas konsultacji, o których mowa w art. 29.5, i nie później niż w dniu spotkania, o którym mowa w pkt 10 lit. e), strony dokładają wszelkich starań, aby uzgodnić wspólny język roboczy postępowania przed organem arbitrażowym.

57. Jeśli strony nie są w stanie uzgodnić wspólnego języka roboczego, każda strona może wybrać którykolwiek ze swoich języków urzędowych jako swój język roboczy postępowania. Jeśli jednak strona wybierze język, który nie jest oficjalnym językiem WTO, dostarcza ona, w momencie składania, przetłumaczoną na język wybrany przez drugą stronę wersję wszystkich swoich oświadczeń złożonych na piśmie oraz zapewnia tłumaczenie ustne swoich oświadczeń ustnych na język wybrany przez drugą stronę i z tego języka, i ponosi koszty takiego tłumaczenia.

58. Orzeczenia arbitrażowe i decyzje organu arbitrażowego sporządzane są we wspólnym języku roboczym wybranym przez strony. Jeśli strony nie są w stanie uzgodnić wspólnego języka roboczego, orzeczenia arbitrażowe i decyzje organu arbitrażowego sporządzane są w którymkolwiek z języków urzędowych WTO wybranym przez organ arbitrażowy. Strony ponoszą w równym stopniu koszty sporządzania tłumaczeń orzeczenia arbitrażowego lub decyzji organu arbitrażowego.

59. Każda strona może przekazać uwagi dotyczące poprawności tłumaczenia dokumentu sporządzonego zgodnie z niniejszym załącznikiem nie później niż 5 (pięć) dni od otrzymania takiego tłumaczenia.

XVII. OBLICZANIE TERMINÓW

60. Z zastrzeżeniem pkt 2, jeśli strona udowodni, że otrzymała dokument w dniu innym niż dzień, w którym dokument ten otrzymała druga strona, termin obliczany na podstawie dnia otrzymania tego dokumentu liczy się od późniejszej z tych dwóch dat otrzymania takiego dokumentu.

XVIII. POZOSTAŁE PROCEDURY

61. Niniejszy załącznik stosuje się również do procedur ustanowionych w art. 29.18-29.21. Niezależnie od tego terminy określone w niniejszym załączniku dostosowuje się do terminów szczególnych przewidzianych na przyjęcie decyzji przez organ arbitrażowy w ramach tych procedur.

62. Jeśli organ arbitrażowy w pierwotnym składzie lub niektórzy z jego członków nie są w stanie zebrać się ponownie do celów procedur ustanowionych w art. 29.18, 29.19, 29.20 i 29.21, stosuje się procedury określone w art. 29.9.

XIX. ORZECZENIA ARBITRAŻOWE

63. Orzeczenie arbitrażowe zawiera, oprócz innych elementów, które organ arbitrażowy może uznać za stosowne, następujące informacje:

a) określenie stron;

b) imię i nazwisko każdego członka organu arbitrażowego oraz datę jego wyznaczenia;

c) zakres zadań organu arbitrażowego, w tym opis spornego środka;

d) argumenty każdej strony;

e) opis przebiegu procedury arbitrażowej, wraz z podsumowaniem podjętych działań;

f) opis okoliczności faktycznych sporu;

g) treść decyzji podjętej w związku ze sporem, ze wskazaniem podstaw faktycznych i prawnych;

h) datę wydania; oraz

i) podpisy wszystkich członków organu arbitrażowego.

ZAŁĄCZNIK  29-B

KODEKS POSTĘPOWANIA DLA CZŁONKÓW ORGANÓW ARBITRAŻOWYCH I MEDIATORÓW

I. OBOWIĄZKI W RAMACH POSTĘPOWANIA

1. Każdy kandydat i arbiter unika niewłaściwego zachowania lub stwarzania wrażenia niewłaściwego zachowania, jest niezależny i bezstronny, unika bezpośrednich i pośrednich konfliktów interesów i przestrzega wysokich standardów postępowania, tak aby zachować uczciwość i bezstronność mechanizmu rozstrzygania sporów. Byli arbitrzy muszą przestrzegać obowiązków ustanowionych w pkt 14, 15, 16 i 17 niniejszego załącznika.

II. OBOWIĄZKI W ZAKRESIE UJAWNIENIA INFORMACJI

2. Przed wyrażeniem zgody na wyznaczenie na arbitra na podstawie art. 29.9 kandydat musi ujawnić wszelkie interesy, związki lub kwestie, które mogą mieć wpływ na jego niezależność lub bezstronność lub które mogłyby wywoływać zasadne wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości w postępowaniu. W tym celu kandydat podejmuje w rozsądnym zakresie wszelkie starania, aby dowiedzieć się o takich interesach, związkach lub kwestiach.

3. Kandydat lub arbiter informuje Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu o kwestiach dotyczących faktycznego lub potencjalnego naruszenia niniejszego załącznika, do rozstrzygnięcia przez Strony.

4. Po wyborze arbiter nadal podejmuje w rozsądnym zakresie wszelkie starania, aby rozpoznać wszelkie interesy, związki lub kwestie, o których mowa w pkt 3, i ujawnia je. Obowiązek ujawnienia ma charakter ciągły, co oznacza, że arbiter jest zobowiązany ujawnić wszelkie takie interesy, związki lub kwestie, które mogą pojawić się na dowolnym etapie postępowania. Arbiter ujawnia takie interesy, związki lub kwestie, informując o nich na piśmie Wspólny Komitet w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu, do rozstrzygnięcia przez Strony.

III. OBOWIĄZKI ARBITRÓW

5. Po potwierdzeniu wyboru arbiter pozostaje do dyspozycji i wykonuje swoje obowiązki w sposób sumienny i sprawny w trakcie całego postępowania, w tym postępowania na podstawie art. 29.18-29.21, zachowując uczciwość i staranność.

6. Arbiter rozważa jedynie kwestie podnoszone w ramach postępowania i konieczne do wydania decyzji i nie może delegować tego obowiązku innej osobie.

7. Arbiter podejmuje wszelkie odpowiednie kroki, aby zapewnić, aby jego asystent i pracownicy znali odpowiednie postanowienia niniejszego załącznika oraz ich odpowiednio przestrzegali.

8. Arbiter nie bierze udziału w kontaktach ex parte dotyczących postępowania.

IV. NIEZALEŻNOŚĆ I BEZSTRONNOŚĆ ARBITRÓW

9. Arbiter jest niezależny i bezstronny i unika stwarzania wrażenia niewłaściwego zachowania lub stronniczości oraz nie działa pod wpływem własnych interesów, nacisków z zewnątrz, względów politycznych, opinii publicznej, lojalności w stosunku do jednej ze Stron lub obawy przed krytyką. Arbiter nie przyjmuje poleceń od jakiejkolwiek organizacji lub władz publicznych ani nie jest powiązany z władzami publicznymi Strony, w tym z organizacją rządową Strony.

10. Arbiter nie podejmuje, bezpośrednio ani pośrednio, jakichkolwiek zobowiązań ani nie przyjmuje jakichkolwiek korzyści, które mogłyby w jakikolwiek sposób zakłócić właściwe wykonywanie jego obowiązków lub stwarzać wrażenie zakłócenia ich właściwego wykonywania.

11. Arbiter nie wykorzystuje swojego stanowiska w organie arbitrażowym do realizacji jakichkolwiek osobistych lub prywatnych interesów i unika podejmowania działań które mogą stwarzać wrażenie, że inne osoby mają możliwość wywierania na niego wpływu ze względu na ich szczególną pozycję.

12. Arbiter nie pozwala na to, aby związki lub zobowiązania finansowe, handlowe, zawodowe, rodzinne lub społeczne miały wpływ na jego zachowanie lub osąd.

13. Arbiter unika nawiązywania jakichkolwiek kontaktów lub nabywania jakichkolwiek korzyści finansowych, które mogą mieć wpływ na jego bezstronność lub które mogłyby wywoływać zasadne wrażenie niewłaściwego zachowania lub stronniczości.

V. OBOWIĄZKI BYŁYCH CZŁONKÓW

14. Wszyscy byli arbitrzy unikają działań mogących stwarzać wrażenie, że wykonując swoje obowiązki, byli stronniczy lub uzyskali korzyści z decyzji organu arbitrażowego.

VI. POUFNOŚĆ

15. Arbiter ani były arbiter w żadnym momencie nie ujawnia ani nie wykorzystuje jakichkolwiek niedostępnych publicznie informacji dotyczących postępowania lub uzyskanych w trakcie postępowania, z wyjątkiem ich ujawnienia lub wykorzystania do celów tego postępowania, i w żadnym przypadku nie ujawnia ani nie wykorzystuje takich informacji do uzyskania osobistych korzyści lub korzyści dla innych, lub aby zaszkodzić interesom innych.

16. Arbiter nie ujawnia orzeczenia arbitrażowego ani jego części przed jego publikacją zgodnie z art. 29.14 ust. 12.

17. Arbiter ani były arbiter w żadnym momencie nie ujawnia treści obrad organu arbitrażowego ani poglądów któregokolwiek członka.

VII. KOSZTY

18. Każdy arbiter prowadzi ewidencję swoich wydatków oraz wydatków własnych asystentów i pracowników oraz sporządza końcowe rozliczenie tych wydatków.

VIII. MEDIATORZY

19. Zasady zawarte w niniejszym załączniku mające zastosowanie do arbitrów lub byłych arbitrów stosuje się odpowiednio do mediatorów oraz, w stosownych przypadkach, do byłych mediatorów.

IX. EKSPERCI

20. Do ekspertów, o których opinię zwraca się organ arbitrażowy, stosuje się następujące zasady:

a) ujawniają oni wszelkie interesy, związki lub kwestie, które mogłyby wpłynąć na ich niezależność lub bezstronność. Przy wydawaniu swojej opinii eksperci działają we własnym imieniu i nie przyjmują poleceń od jakiejkolwiek władzy publicznej lub organizacji ani nie zwracają się o takie polecenia;

b) nie nawiązują kontaktów ex parte w trakcie postępowania, w odniesieniu do którego zwrócono się do nich o opinię;

c) nie ujawniają ani nie wykorzystują jakichkolwiek niedostępnych publicznie informacji uzyskanych w trakcie postępowania, w odniesieniu do którego zwrócono się do nich o opinię, z wyjątkiem ich ujawnienia lub wykorzystania do celów tego postępowania, i w żadnym przypadku nie ujawniają ani nie wykorzystują takich informacji do uzyskania osobistych korzyści lub korzyści dla innych, lub aby zaszkodzić interesom innych;

d) o ile strony nie uzgodniły inaczej, eksperci nie ujawniają swojej opinii ani jej części przed publikacją orzeczenia arbitrażowego; oraz

e) prowadzą ewidencję swoich wydatków i sporządzają ich końcowe rozliczenie.

21. Opiniom ekspertów przedstawianym organowi arbitrażowemu musi towarzyszyć, lub musi takie opinie poprzedzać, stosownie do przypadku, oświadczenie eksperta potwierdzające jego zobowiązanie do wypełniania obowiązków opisanych w pkt 20.

ZAŁĄCZNIK  29-C

MEDIACJA

ARTYKUŁ  1

Cel

Celem niniejszego załącznika jest ułatwienie znalezienia wspólnie uzgodnionego rozwiązania w drodze kompleksowego i szybkiego postępowania przy wsparciu mediatora.

ARTYKUŁ  2

Przekazywanie informacji

1. Na wniosek Strony druga Strona bezzwłocznie przekazuje informacje oraz udziela odpowiedzi na pytania dotyczące istniejącego lub proponowanego środka, który istotnie wpływa na funkcjonowanie części III niniejszej Umowy.

2. Informacje przekazane na podstawie niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla zgodności tego środka z częścią III niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ  3

Wszczęcie postępowania

1. Strona może w dowolnym momencie zwrócić się do drugiej Strony z wnioskiem na piśmie o wszczęcie postępowania mediacyjnego w odniesieniu do środka Strony, który ma negatywny wpływ na handel między Stronami. Wniosek ten musi być wystarczająco szczegółowy, aby w jasny sposób przedstawić zastrzeżenia strony występującej z wnioskiem oraz musi:

a) wskazywać konkretny sporny środek;

b) zawierać zestawienie zarzucanych negatywnych skutków, które, według strony występującej z wnioskiem, taki środek powoduje lub będzie powodował w odniesieniu do handlu między stronami; oraz

c) zawierać wyjaśnienie, w jaki sposób według strony występującej z wnioskiem takie skutki są związane z danym środkiem.

2. Postępowanie mediacyjne można wszcząć wyłącznie za obopólnym porozumieniem stron. Jeśli złożono wniosek na podstawie ust. 1, strona, do której wniosek jest skierowany, rozpatruje go przychylnie i przekazuje stronie występującej z wnioskiem potwierdzenie na piśmie przyjęcia lub odrzucenia wniosku nie później niż 10 (dziesięć) dni od jego otrzymania. W przeciwnym razie wniosek uznaje się za odrzucony.

3. Konsultacje, w tym na podstawie rozdziału 29, nie są wymagane przed wszczęciem postępowania mediacyjnego. Przed wszczęciem postępowania mediacyjnego strona co do zasady powinna jednak skorzystać z innych stosownych postanowień części III niniejszej Umowy dotyczących współpracy lub konsultacji.

ARTYKUŁ  4

Wybór mediatora

1. Strony dokładają wszelkich starań, aby wyznaczyć mediatora nie później niż 15 (piętnaście) dni od doręczenia pisma, o którym mowa w art. 3 ust. 2 niniejszego załącznika.

2. Mediator nie może być obywatelem żadnej strony, o ile strony nie uzgodnią inaczej.

3. Jeśli strony nie są w stanie osiągnąć porozumienia w kwestii wyznaczenia mediatora w terminie określonym w ust. 1, dowolna strona może wystąpić z wnioskiem do współprzewodniczącego Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu reprezentującego stronę występującą z wnioskiem lub osobę wyznaczoną przez tego współprzewodniczącego o wybór mediatora w drodze losowania z części listy sporządzonej na podstawie art. 29.8 ust. 3 lit. c). Przedstawiciele obu stron są zapraszani z wystarczającym wyprzedzeniem do obecności podczas losowania. W każdym przypadku losowanie przeprowadza się w obecności strony lub stron.

4. Współprzewodniczący Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu reprezentujący stronę występującą z wnioskiem lub osoba wyznaczona przez tego współprzewodniczącego wybiera mediatora w terminie 5 (pięciu) dni od otrzymania wniosku na podstawie art. 3 ust. 2 niniejszego załącznika.

5. Jeśli część listy, o której mowa w art. 29.8 ust. 3 lit. c) niniejszej Umowy, nie została jeszcze sporządzona w momencie złożenia wniosku na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu, mediatora wybiera się w drodze losowania spośród osób, które zostały formalnie zaproponowane przez jedną stronę lub przez obie strony.

6. Mediator w bezstronny i przejrzysty sposób pomaga stronom w osiągnięciu jasności w odniesieniu do spornego środka i jego możliwych skutków dla handlu oraz w osiągnięciu wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

7. Załącznik 29-B stosuje się odpowiednio do mediatorów.

8. Pkt 2-9 i 56-59 Regulaminu postępowania arbitrażowego określonego w załączniku 29-A stosuje się odpowiednio.

ARTYKUŁ  5

Zasady dotyczące postępowania mediacyjnego

1. Nie później niż 10 (dziesięć) dni od dnia wyznaczenia mediatora strona, która wniosła o wszczęcie postępowania mediacyjnego, dostarcza na piśmie mediatorowi i drugiej stronie szczegółowy opis swoich zastrzeżeń, w szczególności opis funkcjonowania spornego środka i jego skutków dla handlu. Nie później niż 20 (dwadzieścia) dni od otrzymania tego opisu druga strona może przekazać uwagi na piśmie do takiego opisu. W opisie lub uwagach każda strona może zawrzeć wszelkie informacje, które uzna za istotne.

2. Mediator może podjąć decyzję w sprawie najwłaściwszego sposobu osiągnięcia jasności w odniesieniu do spornego środka i jego możliwych skutków dla handlu. Mediator może w szczególności organizować spotkania między stronami, konsultować się ze stronami wspólnie lub indywidualnie oraz zapewniać wszelkie dodatkowe wsparcie, o które wystąpią strony. Jeśli strony wyrażą na to zgodę, mediator zwraca się o pomoc do odpowiednich ekspertów i zainteresowanych podmiotów lub konsultuje się z nimi.

3. Mediator nie może doradzać ani wyrażać uwag w kwestii zgodności spornego środka z częścią III niniejszej Umowy. Mediator może zaoferować porady oraz zaproponować rozwiązanie do rozważenia przez strony. Strony mogą zaakceptować lub odrzucić proponowane rozwiązanie lub uzgodnić inne rozwiązanie.

4. Postępowanie mediacyjne odbywa się na terytorium strony, do której skierowany był wniosek, lub za obopólną zgodą stron - w jakimkolwiek innym miejscu lub w jakikolwiek inny sposób.

5. Strony dokładają wszelkich starań, aby osiągnąć wspólnie uzgodnione rozwiązanie nie później niż 60 (sześćdziesiąt) dni od wyznaczenia mediatora. Do czasu uzgodnienia ostatecznego rozwiązania strony mogą rozważyć ewentualne rozwiązania tymczasowe, w szczególności gdy środek dotyczy łatwo psujących się towarów albo innych towarów lub usług, które szybko tracą na jakości.

6. Rozwiązanie może zostać przyjęte w drodze decyzji Wspólnego Komitetu w składzie rozstrzygającym sprawy dotyczące handlu. Zakończenie prac nad rozwiązaniem wspólnie uzgodnionym przez strony może być zależne od zakończenia wszelkich niezbędnych procedur wewnętrznych. Wspólnie uzgodnione rozwiązania udostępnia się publicznie i nie mogą one zawierać informacji, które strona określiła jako poufne.

7. Na wniosek stron mediator przekazuje stronom projekt sprawozdania merytorycznego zawierający krótkie podsumowanie spornego środka, przeprowadzonego postępowania oraz wszelkich wspólnie uzgodnionych rozwiązań, w tym ewentualnych rozwiązań tymczasowych. Mediator wyznacza stronom 15 (piętnaście) dni na przedstawienie uwag do projektu sprawozdania. Po rozpatrzeniu uwag przedstawionych przez strony otrzymanych w tym terminie mediator przekazuje stronom w terminie 15 (piętnastu) dni ostateczne sprawozdanie merytoryczne. Sprawozdanie merytoryczne nie może zawierać interpretacji części III niniejszej Umowy.

8. Postępowanie kończy się:

a) przyjęciem przez strony wspólnie uzgodnionego rozwiązania - w dniu jego przyjęcia;

b) za porozumieniem stron na dowolnym etapie postępowania - w dniu dojścia do takiego porozumienia; c) wydaniem przez mediatora, po konsultacji ze stronami, oświadczenia na piśmie, w którym stwierdzono, że dalsze próby mediacji byłyby bezskuteczne - w dniu wydania takiego oświadczenia; lub

d) wydaniem przez stronę oświadczenia na piśmie po przeanalizowaniu wszelkich możliwości osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania w ramach postępowania mediacyjnego oraz po rozważeniu wszelkich porad i rozwiązań zaproponowanych przez mediatora - w dniu wydania takiego oświadczenia.

ARTYKUŁ  6

Wdrożenie wspólnie uzgodnionego rozwiązania

1. Jeśli strony uzgodniły rozwiązanie, każda strona podejmuje środki, które uznaje za niezbędne do wdrożenia takiego wspólnie uzgodnionego rozwiązania w uzgodnionym terminie.

2. Strona wdrażająca powiadamia drugą stronę na piśmie o wszelkich działaniach lub środkach zastosowanych w celu wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

ARTYKUŁ  7

Poufność

O ile strony nie uzgodnią inaczej oraz bez uszczerbku dla art. 5 ust. 6, wszystkie etapy postępowania, w tym wszelkie porady lub proponowane rozwiązania, są poufne. Strona może jednak podać do wiadomości publicznej informację o tym, że odbywa się mediacja.

ARTYKUŁ  8

Związek z procedurami rozstrzygania sporów

1. Postępowanie mediacyjne pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron wynikających z procedur rozstrzygania sporów przewidzianych w części III niniejszej Umowy lub w innej umowie.

2. Strona nie może powoływać się na następujące kwestie ani przedstawiać ich jako dowód w innych procedurach rozstrzygania sporów na podstawie części III niniejszej Umowy, i kwestie te nie mogą być brane pod uwagę przez organ arbitrażowy:

a) stanowiska zajęte przez drugą stronę w toku postępowania mediacyjnego lub informacje zgromadzone na podstawie art. 5;

b) fakt, że druga strona wykazała gotowość do akceptacji rozwiązania dotyczącego środka objętego mediacją; ani

c) porady udzielone lub propozycje przedstawione przez mediatora.

3. Mediator nie może być członkiem organu arbitrażowego w procedurze rozstrzygania sporów na podstawie części III niniejszej Umowy ani na podstawie porozumienia WTO lub innej umowy, której Strony są stronami, jeśli ta procedura dotyczy tej samej sprawy, w której był mediatorem.

PROTOKÓŁ W SPRAWIE WSPÓŁPRACY

ARTYKUŁ  1

Zasady ogólne

1. Strony przypominają, że na podstawie art. 9.1 Umowy o partnerstwie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Wspólnym Rynkiem Południa, Republiką Argentyńską, Federacyjną Republiką Brazylii, Republiką Paragwaju i Wschodnią Republiką Urugwaju, z drugiej strony (zwanej dalej "Umową o partnerstwie UE-MERCOSUR"), ustanowiona została strefa wolnego handlu, której cele określono w art. 9.2 Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR i która przyczyni się do zwiększenia ogólnych dochodów i dobrobytu w obu regionach oraz do zmniejszenia nierówności, zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Strony angażują się na rzecz partnerstwa na rzecz współpracy, które przyczyni się do pokoju i dobrobytu, w oparciu o szacunek, zaufanie oraz wspólne wartości i interesy, z założeniem wspólnego podejmowania wyzwań i wykorzystywania możliwości wynikających z Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR. W związku z tym partnerstwa na rzecz współpracy, o których mowa w niniejszym Protokole, inspirowane są wizją, zgodnie z którą obie Strony wspólnie określają ich priorytety, kształt i realizowane cele.

3. Strony uznają potrzebę ułatwienia procesu dostosowania się podmiotów gospodarczych w MERCOSUR, w szczególności mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw i przedsiębiorców (zwanych dalej "MŚP"), kobiet, małych gospodarstw rolnych, ludności rdzennej oraz społeczności lokalnych i tradycyjnych do nowych warunków gospodarczych i handlowych będących efektem ustanowienia strefy wolnego handlu, a które umożliwią im zyskanie konkurencyjności na rynkach MERCOSUR i UE oraz czerpanie korzyści z Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR.

4. W uzupełnieniu postanowień o współpracy, zawartych w art. 4.2 Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR, Strony przypominają o swoim zobowiązaniu do zaangażowania się na rzecz partnerstw na rzecz współpracy, których głównym celem jest ułatwienie wykonania Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR, a w szczególności jej części III, poprzez wzmacnianie zdolności Stron do pełnego wykorzystania szans wynikających z Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR oraz eliminowanie potencjalnych niepożądanych skutków dla słabszych sektorów gospodarki i przemysłu, zwracając uwagę na konieczność uwzględnienia szczególnych wyzwań, jakich doświadczają kraje rozwijające się pozbawione dostępu do morza.

5. Współpraca przewidziana w niniejszym Protokole może obejmować działania, w których uczestniczą wspólnie wszystkie Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR lub tylko jedno lub kilka Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, w określonych sektorach i segmentach, w tym ich MŚP. Strony w pełni wykorzystają możliwości, jakie oferuje, między innymi, program inwestycyjny EU-LAC w ramach strategii Global Gateway.

6. Strony zgadzają się, że MERCOSUR i Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR mogą skorzystać ze wszystkich rodzajów zasobów przewidzianych w niniejszym Protokole, uwzględniając, między innymi, szczególne wyzwania, jakich doświadczają kraje rozwijające się pozbawione dostępu do morza, w celu zapewnienia dostępu do rynku i równych szans w ramach Umowy o partnerstwie UE- MERCOSUR.

ARTYKUŁ  2

Mechanizmy finansowe

Wsparcie finansowe UE może mieć formę dotacji, pożyczek, gwarancji i współpracy technicznej oraz może być połączone z zasobami MERCOSUR i Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, a także z innymi zasobami finansowymi pochodzącymi od krajowych, regionalnych i międzynarodowych instytucji finansowych, co umożliwi dalszą realizację celów Umowy o partnerstwie UE_MERCOSUR. Unia Europejska będzie również dążyć do ustanowienia specjalnego programu dla MERCOSUR, aby pełnił on funkcję głównego kanału usprawniającego współpracę w ramach Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR, a ponadto może wykorzystać istniejące programy i instrumenty do przekazywania pomocy dla MERCOSUR i Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, wykorzystując do tego celu programy dwustronne i regionalne, pożyczki i gwarancje budżetowe dla instytucji finansowania rozwoju. Zgodnie z inicjatywą Drużyny Europy Komisji Europejskiej wsparcie Unii Europejskiej może mieć również postać wkładów państw członkowskich, a nie tylko wkładów z budżetu Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę nowe warunki gospodarcze i handlowe, które mogą być efektem Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR, wsparcie finansowe z Unii Europejskiej będzie pochodziło z nowych zasobów, nieudostępnianych dotąd w ramach innych programów, i będzie w sposób preferencyjny przekazywane za pośrednictwem specjalnego programu dla MERCOSUR, jak wspomniano powyżej.

ARTYKUŁ  3

Monitorowanie i realizacja

1. Strony przypominają, że na podstawie art. 2.4 ust. 6 Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR ustanowiony został Podkomitet ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju w celu promowania, koordynowania i nadzorowania realizacji działań w zakresie współpracy podejmowanych w obszarach, o których mowa w części II Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR, a także prowadzenia działań następczych, monitorowania i oceny takich inicjatyw w zakresie współpracy.

2. Oprócz zadań określonych w art. 2.4 Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR Podkomitet ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju wyznacza kierunek, wskazuje priorytety i określa kształt programów partnerstwa w ramach wspólnych działań w zakresie współpracy ustanowionej w niniejszym Protokole, a także regularnie monitoruje dostępność środków finansowych na działania, o których mowa w niniejszym Protokole. Podkomitet ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju może również przedkładać zalecenia Wspólnemu Komitetowi, o którym mowa w art. 2.3 Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR.

3. Do celów planowania skutecznej realizacji współpracy na podstawie Umowy o partnerstwie UE-MERCOSUR Strony postanawiają podjąć, na forum Podkomitetu ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju, dyskusję na temat realizowanych i planowanych działań w zakresie współpracy w ciągu jednego roku od wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania Umowy o partnerstwie UE- MERCOSUR. Również w tym okresie Strony, działając w ramach Podkomitetu ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju, uzgodnią proces zatwierdzania projektów, które będą objęte zakresem stosowania niniejszego Protokołu.

1 Dz.U. UE L 269 z 10.10.2013, s. 1.

2 Instrumenty międzynarodowe, o których tutaj mowa, nie obejmują zmian do nich ani umów je zastępujących, decyzji, interpretacji ani aktów przyjętych przez organy zarządzające takimi instrumentami, chyba że Strony uzgodnią inaczej.

3 Inne środki o skutku równoważnym obejmują między innymi cła przywozowe ad valorem, elementy rolne, dodatkowe cła na zawartość cukru, dodatkowe cła na zawartość mąki, cła specyficzne, cła mieszane, cła sezonowe i cła dodatkowe wynikające z systemów cen wejścia.

4 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "środek" obejmuje także zaniechania i prawodawstwo, które nie zostało w pełni wdrożone w momencie zakończenia negocjacji w sprawie niniejszej Umowy oraz jej aktów wykonawczych.

5 Dz.U. UE L 343 z 29.12.2015, s. 1.

6 Dz.U. UE L 343 z 29.12.2015, s. 558.

7 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że "tasa consular" Wschodniej Republiki Urugwaju i "tasa estadística" Republiki Argentyńskiej są objęte zakresem ust. 3.

8 Niezależnie od niniejszego ustępu w przypadku Republiki Paragwaju okres przejściowy będzie wynosić 10 (dziesięć) lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

9 Do celów niniejszego artykułu "nieautomatyczne procedury licencjonowania przywozu lub wywozu" definiuje się jako procedury licencjonowania, w przypadku których pozytywne rozpatrzenie wniosku nie następuje w odniesieniu do wszystkich osób prawnych i fizycznych, które spełniają wymagania danej Strony w zakresie prowadzenia przywozu lub wywozu towarów objętych procedurami licencjonowania.

10 Ta litera pozostaje bez uszczerbku dla suwerennych praw i obowiązków Stron wynikających z UNCLOS, w szczególności w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym.

11 Lit. k) i l) pozostają bez uszczerbku dla przepisów ustawowych i wykonawczych każdej ze Stron dotyczących przywozu towarów w nich wymienionych.

12 Produkty rybołówstwa lub inne produkty wydobyte z morza przez statki czarterowane pływające pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR uznaje się za pochodzące z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub z Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR, w którym statek jest czarterowany i w którym wydano licencję, pod warunkiem że spełniają one wszystkie kryteria określone w niniejszym ustępie.

13 Do celów niniejszego artykułu stosuje się definicję zawartą w art. 18.2 lit. m).

14 Do celów niniejszego artykułu stosuje się definicję zawartą w art. 18.2 lit. h).

15 Świadectwo pochodzenia będzie ważne zgodnie ze środkami przejściowymi zawartymi w załączniku 11-D przez okres w nim określony.

16 Niniejsze postanowienie stosuje się bez uszczerbku dla pozostałych postanowień niniejszego rozdziału.

17 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że odniesienie do przepisów ustawowych i wykonawczych obejmuje procedury w nich określone.

18 Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR wypełniają zobowiązania określone w niniejszym ustępie zgodnie z art. 16 (Notyfikacja ostatecznych terminów wdrożenia postanowień kategorii B i C) Porozumienia WTO o ułatwieniach w handlu.

19 Państwa-Sygnatariusze MERCOSUR wypełniają zobowiązania określone w niniejszym ustępie zgodnie z art. 16 (Notyfikacja

20 Na podstawie niniejszego ustępu przegląd może zostać dokonany przed wykonaniem działania na podstawie interpretacji lub po jego wykonaniu, przez urzędnika, urząd lub organ, który ją wydał, organ administracyjny wyższego szczebla lub niezależny, lub przez organ sądowy.

21 To postanowienie stosuje się wyłącznie do Unii Europejskiej i tych Państw-Sygnatariuszy MERCOSUR, które są umawiającymi się

22 "Odpowiedni odstęp czasowy" należy zwykle rozumieć jako okres co najmniej 6 (sześciu) miesięcy, z wyjątkiem przypadków, gdy taki okres byłby nieskuteczny w osiągnięciu uzasadnionych realizowanych celów.

23 W przypadku kolizji niniejszy rozdział ma pierwszeństwo przed innymi rozdziałami niniejszej części niniejszej Umowy, gdy stosuje się go do środków SPS, w tym gdy środki te stanowią element środka.

24 Dz.U. UE L 317 z 23.11.2016, s. 4.

25 Dokument WTO G/SPS/19/Rev.2 z dnia 13 lipca 2004 r.

26 Dokument WTO G/SPS/48 z dnia 16 maja 2008 r.

27 FAO, CAC/GL 26-1997.

28 Na dzień wejścia w życie niniejszej Umowy regionami najbardziej oddalonymi Unii Europejskiej są: Gwadelupa, Gujana Francuska, Martynika, Majotta, Réunion, Saint-Martin, Azory, Madera oraz Wyspy Kanaryjskie. Niniejszy artykuł stosuje się również do kraju lub terytorium zamorskiego, który zmieni swój status na region najbardziej oddalony na podstawie decyzji Rady Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w art. 355 ust. 6Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, po dniu wejścia w życie tej decyzji. W przypadku gdy region najbardziej oddalony Unii Europejskiej zmienia swój status zgodnie z tą samą procedurą, niniejszy artykuł przestaje mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie decyzji Rady Europejskiej. Unia Europejska powiadamia drugą Stronę na piśmie o wszelkich zmianach dotyczących terytoriów uznawanych za regiony najbardziej oddalone Unii Europejskiej.

29 Bez uszczerbku dla zakresu działalności, która może zostać uznana za kabotaż na podstawie odpowiedniego prawodawstwa krajowego, do celów niniejszego rozdziału krajowy kabotaż morski obejmuje przewozy pasażerskie lub przewozy towarów między portem lub punktem znajdującym się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej a innym portem lub punktem znajdującym się na terytorium tego samego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w tym na jego szelfie kontynentalnym, jak stanowi UNCLOS, oraz ruch rozpoczynający i kończący się w tym samym porcie lub punkcie znajdującym się na terytorium Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

30 Pojęcia "ustanowienie" i "nabycie" osoby prawnej są rozumiane jako obejmujące udział kapitałowy w osobie prawnej w celu ustanowienia lub zachowania trwałych powiązań gospodarczych.

31 W przypadku gdy działalność gospodarcza nie jest prowadzona bezpośrednio przez osobę prawną lecz w innej formie, takiej jak oddział lub przedstawicielstwo, inwestorowi (tj. osobie prawnej) przyznaje się niemniej jednak, w związku z założeniem takiego przedsiębiorstwa, takie samo traktowanie jak to udzielone inwestorom zgodnie z częścią III niniejszej Umowy. Traktowanie takie rozszerza się na przedsiębiorstwo, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność gospodarcza, i nie musi ono być rozszerzone na jakiekolwiek inne części inwestora znajdujące się poza terytorium, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza.

32 Lit. j) niniejszego artykułu nie można w żadnych okolicznościach interpretować w sposób, który umożliwiałby korzystanie z postanowień niniejszego rozdziału przedsiębiorstwu żeglugowemu ustanowionemu lub mającemu siedzibę na terytorium, co do którego toczy się spór dotyczący suwerenności, którego stroną jest Republika Argentyńska, lub zarejestrowanemu, założonemu lub w inny sposób zorganizowanemu na podstawie przepisów mających zastosowanie do takiego terytorium. Postanowienia tego nie interpretuje się jako wskazującego na legalność przepisów stosowanych do takich terytoriów.

33 Jeżeli Strona przyznaje swoim stałym rezydentom zasadniczo takie samo traktowanie jak osobom fizycznym posiadającym obywatelstwo tej Strony, to jej stali rezydenci są objęci zakresem definicji osób fizycznych w odniesieniu do środków wpływających na transgraniczny handel usługami, konsumpcję za granicą i zakładanie przedsiębiorstw.

34 Jeżeli usługi nie świadczy bezpośrednio osoba prawna, traktowanie przewidziane w niniejszym rozdziale rozszerza się na jej oddział lub przedstawicielstwo, za pośrednictwem których świadczona jest usługa, i nie musi ono być rozszerzone na części usługodawcy znajdujące się poza terytorium, na którym świadczona jest usługa.

35 Obowiązek określony w niniejszym ustępie stosuje się również do środków dotyczących składu zarządu przedsiębiorstwa, takich jak

36 Sam fakt wymagania wizy tylko od osób fizycznych pochodzących z niektórych państw nie jest uznawany za niweczący lub

37 Umowa o świadczenie usług, o której mowa w lit. b), musi być umową zawartą w dobrej wierze, zgodną z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony, na której terytorium ta umowa jest wykonywana.

38 Przedsiębiorstwo przyjmujące może być zobowiązane do przedstawienia, celem uprzedniego zatwierdzenia, programu stażu obejmującego okres pobytu i wskazującego, że celem pobytu jest szkolenie. Właściwe organy mogą wymagać, by szkolenie było związane z uzyskanym dyplomem ukończenia studiów wyższych.

39 Umowa o świadczenie usług, o której mowa w lit. d), musi być umową zawartą w dobrej wierze, zgodną z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony, na której terytorium ta umowa jest wykonywana.

40 Artykuł ten pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków wynikających z dwustronnych umów o zniesieniu wiz między poszczególnymi Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR a poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

41 Opłaty licencyjne nie obejmują płatności aukcyjnych, przetargowych lub innych niedyskryminujących sposobów przyznawania koncesji ani obowiązkowych składek za świadczenie usług powszechnych.

42 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że obejmuje to udzielenie koncesji, rejestrację, deklarację, zgłoszenie lub indywidualne licencje.

43 "Usługi pocztowe" obejmują kody CPC 7511 oraz CPC 7512.

44 Opłaty licencyjne nie obejmują płatności aukcyjnych, przetargowych lub innych niedyskryminujących sposobów przyznawania

45 "Nadawanie" oznacza radiokomunikację, w ramach której transmisje są przeznaczone do bezpośredniego odbioru przez ogół społeczeństwa i mogą obejmować transmisję dźwięku oraz transmisję telewizyjną. Dostawców usług nadawczych uznaje się za dostawców publicznych usług telekomunikacyjnych, a ich sieci za publiczne sieci przekazu telekomunikacyjnego, w przypadku gdy oraz w takim zakresie, w jakim takie sieci są również wykorzystywane do świadczenia publicznych usług przekazu telekomunikacyjnego.

46 W przypadku Republiki Paragwaju i Wschodniej Republiki Urugwaju "podstawowa infrastruktura telekomunikacyjna" oznacza infrastrukturę publicznej sieci przekazu telekomunikacyjnego i publicznej usługi przekazu telekomunikacyjnego zgodnie z definicją zawartą w ich prawie krajowym.

47 W przypadku Wschodniej Republiki Urugwaju zakres niniejszego artykułu ma zastosowanie do wszystkich dostawców usług telekomunikacyjnych.

48 W przypadku Wschodniej Republiki Urugwaju zakres niniejszego artykułu ma zastosowanie do wszystkich dostawców.

49 Do celów niniejszej podsekcji określenie "niedyskryminujące" oznacza zasady traktowania narodowego określone w art. 18.4, a także odzwierciedla specyficzne dla sektora stosowanie tego określenia, rozumianego jako wymogi i warunki nie mniej korzystne niż te przyznane innemu użytkownikowi podobnych publicznych sieci przekazu telekomunikacyjnego lub publicznych usług przekazu telekomunikacyjnego w podobnych okolicznościach.

50 W przypadku Wschodniej Republiki Urugwaju zakres niniejszego artykułu ma zastosowanie do wszystkich dostawców usług telekomunikacyjnych.

51 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku MERCOSUR określenie to odnosi się do organu regulacyjnego każdego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

52 Niniejszego artykułu nie stosuje się do umów, które ustanawiają lub przenoszą prawa do nieruchomości; umów, dla których prawo wymaga czynności sądów, władz publicznych lub zawodów związanych z wykonywaniem władzy publicznej; umów poręczenia, dodatkowych zabezpieczeń zawieranych przez osoby, których działania nie mieszczą się w ramach ich działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej; oraz umów podlegających prawu rodzinnemu lub prawu spadkowemu.

53 Zgodę definiuje się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi każdej Strony.

54 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że obejmuje to przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

55 Niezależnie od art. 20.3 ust. 1, w przypadku Unii Europejskiej i Argentyny ust. 2 lit. a) stosuje się do wszystkich zamówień w Argentynie w odniesieniu do dostawców z Unii Europejskiej, którzy są osobami prawnymi mającymi siedzibę w Argentynie, oraz w Unii Europejskiej w odniesieniu do dostawców z Argentyny, którzy są osobami prawnymi mającymi siedzibę w Unii Europejskiej. Podlega to nadal wyjątkom dotyczącym bezpieczeństwa i wyjątkom o charakterze ogólnym określonym w art. 20.5.

56 Niezależnie od art. 20.3 ust. 1, w przypadku Unii Europejskiej i Brazylii ust. 2 lit. a) stosuje się do wszystkich zamówień w Brazylii w odniesieniu do dostawców z Unii Europejskiej, którzy są osobami prawnymi mającymi siedzibę w Brazylii, oraz w Unii Europejskiej w odniesieniu do dostawców z Brazylii, którzy są osobami prawnymi mającymi siedzibę w Unii Europejskiej. Podlega to nadal wyjątkom dotyczącym bezpieczeństwa i wyjątkom o charakterze ogólnym określonym w art. 20.5.

57 Do celów niniejszego rozdziału "obywatel i krajowa osoba prawna" oznacza, w odniesieniu do odpowiedniego prawa własności intelektualnej, osobę Strony, która spełniałaby kryteria kwalifikowania się do ochrony przewidziane w Porozumieniu TRIPS lub porozumieniach wielostronnych zawartych i administrowanych pod auspicjami WIPO, stosownie do przypadku, których Strona jest umawiającą się stroną.

58 Do celów art. 21.5 "ochrona" obejmuje kwestie mające wpływ na dostępność, nabywanie, zakres, utrzymywanie oraz egzekwowanie praw własności intelektualnej, a także kwestie mające wpływ na korzystanie z praw własności intelektualnej szczegółowo uregulowane w niniejszym rozdziale.

59 W odniesieniu do artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych obowiązek ten stosuje się wyłącznie do praw przewidzianych w niniejszym rozdziale.

60 Do celów art. 21.6 "społeczności tubylcze i lokalne" mogą obejmować potomków niewolników pochodzenia afrykańskiego i drobnych producentów rolnych.

61 Strony mają swobodę stosowania w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych różnych nazw w odniesieniu do praw określonych w niniejszej podsekcji, pod warunkiem zapewnienia uzgodnionego poziomu ochrony.

62 Art. 21. 13 lit. c) i d) nie stosuje się do Strony w zakresie, w jakim Strona ta nie ustanowiła w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych praw w nim określonych. W takim przypadku pozostałe Strony mogą wyłączyć organizacje nadawcze tej Strony z ochrony przyznanej w art. 21.13 lit. c) i d), a obowiązku wynikającego z art. 21.5 nie stosuje się w odniesieniu do praw określonych w art. 21.13 lit. c) i d).

63 Każda Strona może przyznać szersze prawa w odniesieniu do publicznego udostępniania przez organizacje nadawcze.

64 Każda Strona może przyznać artystom wykonawcom i producentom fonogramów szersze prawa, zamiast prawa do wynagrodzenia lub w uzupełnieniu tego prawa, w odniesieniu do nadawania i publicznego udostępniania fonogramów opublikowanych w celach komercyjnych.

65 Każda Strona może postanowić, że publikacja lub zgodne z prawem publiczne udostępnianie utrwalenia wykonania lub fonogramu musi nastąpić w określonym czasie od dnia wykonania (w przypadku wykonawców) lub od dnia utrwalenia (w przypadku producentów fonogramów).

66 Obowiązek ten ma zastosowanie wyłącznie do znaków towarowych zarejestrowanych po dniu przyjęcia kryteriów klasyfikacji

67 Do celów niniejszego artykułu Strony mogą uznać, że wzór posiadający indywidualny charakter jest oryginalny.

68 Argentyna zapewnia ochronę niezależnie stworzonym wzorom, które są nowe lub oryginalne.

69 W dodatku 21-B-1 Strony określają nazwy odmian roślin i ras zwierząt, których wykorzystywanie nie może być uniemożliwiane.

70 Strony określają w dodatku 21-B-1 określenia, w przypadku których nie występuje się o ochronę ani się jej nie udziela.

71 Zgodnie z klasyfikacją nicejską i zmianami do niej.

72 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że szczególny poziom ochrony zapewniany przez każde Państwo-Sygnatariusza MERCOSUR określony w art. 21.35 ust. 8 ma zastosowanie wyłącznie do tych użytkowników wcześniejszych, którzy znajdują się w wykazie użytkowników wcześniejszych tego konkretnego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR.

73 W przypadku Unii Europejskiej postanowienie to może zostać wykonane przez przystąpienie jej państw członkowskich.

74 Do celów niniejszej sekcji "procedury" obejmują środki i środki ochrony prawnej.

75 Do celów niniejszego artykułu "informacje poufne" mogą obejmować dane osobowe.

76 Strona może rozszerzyć stosowanie niniejszego ustępu na inne prawa własności intelektualnej.

77 Decydując, co jest "rozsądnie zadowalające", sędzia może wziąć pod uwagę interes publiczny.

78 "Nieuczciwe zyski" oznaczają zyski osiągnięte w wyniku naruszenia, zgodnie z prawem Strony.

79 Dz.U. UE L 24 z 29.1.2004, s. 1.

80⁾ Dla większej pewności należy wyjaśnić, że prawo konkurencji w Unii Europejskiej ma zastosowanie do sektora rolnego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. UE L 347 z 20.12.2013, s. 671).

81 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że niniejszej litery nie należy rozumieć jako ograniczającej zakres analizy, którą należy przeprowadzić na mocy odpowiednich przepisów prawa konkurencji każdej Strony w przypadku porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych między przedsiębiorstwami.

82 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że wyklucza to działalność przedsiębiorstwa, które prowadzi działalność: a) o charakterze nienastawionym na zysk; lub b) po kosztach.

83 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że przyznanie licencji ograniczonej liczbie przedsiębiorstw w ramach przydziału ograniczonych zasobów zgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminującymi kryteriami nie stanowi samo w sobie wyłącznego lub szczególnego przywileju.

84 Do celów niniejszej definicji pojęcie "które stanowi własność Strony lub pozostaje pod jej kontrolą" odnosi się do sytuacji, w których Strona jest właścicielem ponad 50 % (pięćdziesięciu procent) kapitału zakładowego lub kontroluje wykonywanie ponad 50 % (pięćdziesięciu procent) praw głosu, lub w inny sposób sprawuje równoważną kontrolę nad przedsiębiorstwem zgodnie z zasadami zarządzania tym przedsiębiorstwem.

85 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że pojęcie "zadanie lub cel publiczny" obejmuje między innymi działalność banków krajowych w zakresie zakupu towarów i usług zgodnie z federalnymi przepisami dotyczącymi zamówień publicznych oraz politykę kredytową wspierającą przystępne cenowo mieszkania, wywóz lub przywóz, mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa i rolników, lub wszelkie zadania powierzone przez Stronę jej przedsiębiorstwom państwowym i przedsiębiorstwom, którym Strona przyznała wyłączne lub szczególne przywileje. Pojęcie "zadanie lub cel publiczny" obejmuje również działalność prowadzoną przez podmiot publiczny lub trust związaną z zabezpieczeniem społecznym lub powszechnymi programami emerytalnymi.

86 Do celów niniejszego rozdziału pojęcie "praca" oznacza cele strategiczne Międzynarodowej Organizacji Pracy objęte programem godnej pracy, który wyrażono w deklaracji MOP dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji.

87 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że w przypadku spraw objętych rozdziałem 23 takimi osobami są adresaci decyzji organu ochrony konkurencji Strony.

88 Na wyjątki dotyczące bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego można powoływać się jedynie w przypadku, gdy występuje rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych.

89 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że obejmuje to przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

90 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że Strony rozumieją, że takie środki obejmują środki niezgodne z art. 18.4, mające na celu zapewnienie sprawiedliwego lub skutecznego nakładania lub poboru podatków bezpośrednich, wprowadzone przez Stronę w ramach jej systemu podatkowego, które: (i) mają zastosowanie do inwestorów i usługodawców, którzy nie są rezydentami, z uwzględnieniem faktu, że obowiązek podatkowy nierezydentów określony jest na podstawie elementów podlegających opodatkowaniu pochodzących z terytorium Strony lub tam się znajdujących; (ii) mają zastosowanie do nierezydentów w celu zapewnienia nakładania lub poboru podatków na terytorium Strony; (iii) mają zastosowanie do nierezydentów lub rezydentów w celu zapobiegania unikaniu i uchylaniu się od opodatkowania, łącznie ze środkami zgodności; (iv) mają zastosowanie do konsumentów usług świadczonych na terytorium lub z terytorium drugiej Strony w celu zapewnienia opodatkowania takich konsumentów lub poboru od nich podatków pochodzących ze źródeł znajdujących się na terytorium Strony; (v) dokonują rozróżnienia między inwestorami i usługodawcami podlegającymi opodatkowaniu w odniesieniu do elementów opodatkowanych na całym świecie a innymi inwestorami i usługodawcami ze względu na różnice w charakterze ich podstawy opodatkowania; lub (vi) określają lub przyznają dochody, zyski, korzyści, straty, odliczenia lub ulgi osobom lub oddziałom będącym rezydentami, lub powiązanym osobom lub oddziałom należącym do tej samej osoby, w celu ochrony podstawy opodatkowania Strony. Terminologia podatkowa lub założenia systemu opisane w niniejszym przypisie są określane zgodnie z definicjami i założeniami systemowymi dotyczącymi podatków albo równorzędnymi lub podobnymi definicjami i założeniami systemowymi przyjętymi zgodnie z prawem krajowym Strony stosującej dany środek.

91 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że za środek Unii Europejskiej, o którym mowa w niniejszym artykule, uznaje się również środek jej państwa członkowskiego lub jej państw członkowskich.

92 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że art. 9 ust. 3 DSU nie stoi na przeszkodzie, aby Państwo-Sygnatariusz MERCOSUR wyznaczyło członka organu arbitrażowego z części listy, o której mowa w art. 29.8 ust. 3 lit. b) niniejszego rozdziału, innego niż członek, który pełnił lub pełni funkcję arbitra w organie powołanym w celu rozpatrzenia skargi innego Państwa-Sygnatariusza MERCOSUR w tej samej sprawie.

93 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że uzgadniając skład organu arbitrażowego zgodnie z niniejszym ustępem, strony mogą uzgodnić wybór na arbitrów osób, które nie znajdują się na liście arbitrów ustanowionej na podstawie art. 29.8 ust. 3.

94 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że do celów niniejszego artykułu dwóch lub większej liczby sporów, które odnoszą się do tych samych stron sporu i do tego samego środka, ale nie dotyczą zarzucanego naruszenia postanowień części III niniejszej Umowy, Porozumienia WTO lub innej umowy, której odpowiednie strony są stronami, nie uważa się za dotyczące tej samej sprawy.

95 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że takie koszty powinny być dzielone po równo między, z jednej strony, Unią Europejską i, z drugiej strony, Państwami-Sygnatariuszami MERCOSUR, które są stronami sporu, oraz MERCOSUR, jeżeli również jest stroną sporu.

96 CN 2013 określono w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

97 Określonej w RES GMC nr 05/2011 z dnia 17 czerwca 2011 r. wraz ze zmianami.

98 Dz.U. UE L 185 z 12.6.2020, s. 24.

99 UE może postanowić, że przywóz etanolu w ramach części kontyngentu zarezerwowanej do wykorzystania w przemyśle chemicznym podlega procedurze końcowego przeznaczenia w celu przeprowadzenia kontroli celnej dotyczącej wykorzystania takich towarów.

100 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że jeżeli wymóg zmiany w klasyfikacji taryfowej przewiduje odstępstwo dla danej zmiany w przypadku niektórych działów, pozycji lub podpozycji, żaden z materiałów niepochodzących z tych działów, pozycji lub podpozycji nie może być wykorzystany, osobno ani wspólnie.

101 Dz.U. WE L 374 z 31.12.1990, s. 14.

102 Dz.U. WE L 84 z 28.3.2002, s. 43.

103 Takie doświadczenie zawodowe należy zdobyć po osiągnięciu pełnoletności, określonej w obowiązujących przepisach ustawowych i wykonawczych.

104 Jeżeli dyplom lub kwalifikacje nie zostały uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którym świadczona jest usługa, dane państwo członkowskie Unii Europejskiej może ocenić, czy są one równoważne z wyższym wykształceniem wymaganym na jego terytorium.

105 Działalność pocztowa na podstawie ustawy z dnia 24 grudnia 1993 r.

106 Pełni funkcję centralnej jednostki zakupującej dla całej włoskiej administracji publicznej.

107 Unia Europejska może określić cechy przedsiębiorstw, które będą uznawane za MŚP, biorąc pod uwagę specyfikę poszczególnych państw członkowskich, sektorów i regionów oraz na podstawie jednego z, niektórych lub wszystkich następujących atrybutów lub ich odpowiedników: między innymi zatrudniony lub zaangażowany personel, roczna wartość sprzedaży i wartość aktywów stosowanych w procesie produkcji, zgodnie z prawodawstwem UE. Cechy te określa się w ogólnych przepisach ustawowych i wykonawczych UE, w tym na poziomie państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie w przepisach ustawowych lub wykonawczych, które stosuje się wyłącznie do zamówień rządowych.

108 Wykaz sektorowej klasyfikacji usług, nota Sekretariatu GATT z dnia 10 lipca 1991 r.

109 Dla większej pewności należy wyjaśnić, że administracja centralna nie obejmuje zdecentralizowanych podmiotów lub organów, przedsiębiorstw państwowych ani innych podmiotów lub organów krajowej administracji publicznej.

110 Dla większej pewności tłumaczenie na język polski: sekretariaty, podsekretariaty, dyrekcje krajowe, dyrekcje zwykłe i podmioty lub organy rozproszone.

111 W niniejszym dodatku symbol (*) oznacza, że określona usługa jest elementem bardziej zagregowanej pozycji CPC określonej w innym miejscu niniejszego wykazu. W niniejszym dodatku symbol (**) oznacza, że określona usługa stanowi jedynie część całkowitego zakresu działalności objętego zbieżnym kodem CPC (np. poczta głosowa stanowi jedynie element pozycji CPC 7523).

112 Turbiny hydrauliczne, koła wodne oraz ich regulatory.

113 Transformatory elektryczne, przekształtniki (na przykład prostowniki) oraz cewki indukcyjne.

114 Pompy powietrzne lub próżniowe, sprężarki i wentylatory powietrza lub innych gazów; okapy wentylacyjne lub recyrkulacyjne z wbudowanym wentylatorem, nawet z filtrami.

115 Pozostałe urządzenia do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub rozładunku (na przykład windy, schody ruchome, przenośniki, kolejki linowe).

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.2026.186
• Rodzaj: umowa międzynarodowa
• Tytuł: Mercosur-Unia Europejska. Umowa o partnerstwie. Asunción.2026.01.17.
• Data aktu: 2026-02-27
• Data ogłoszenia: 2026-02-27