Sprawa T-407/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. - PB / Komisja.

Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. - PB / Komisja

(Sprawa T-407/21)

Język postępowania: francuski

(2021/C 338/50)

(Dz.U.UE C z dnia 23 sierpnia 2021 r.)

Strony

Strona skarżąca: PB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

i w związku z tym

- stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonej w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101-510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166-429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR;

- nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

- nakazanie zapłaty 10 000 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

- obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącego żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność.

2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący podnosi, że w zaskarżonej decyzji, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż nie zastosował się on do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżący je zakwestionował, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu przez HB w kontekście dwóch umów. Skarżący dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do podjęcia takiej decyzji. Wreszcie, skarżący uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.

3. Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji Komisji do wydawania decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny, braku podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnosi, że Komisja nie była uprawniona do wydania dwóch decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą - jak twierdzi Komisja - ma ona wobec podmiotu gospodarczego, którym zarządza skarżący i który uważa ona za odpowiedzialny solidarnie, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych. Otóż skarżący uważa, że jeżeli Komisja nie jest uprawniona do wydania dwóch decyzji dotyczących tego podmiotu gospodarczego, to nie może być również uprawniona do wydania decyzji w stosunku do niego, ponieważ podstawa jego powództwa ma charakter umowny.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2021.338.40
• Rodzaj: Ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa T-407/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. - PB / Komisja.
• Data aktu: 23/08/2021
• Data ogłoszenia: 23/08/2021