Sprawa C-361/25 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 maja 2025 r. przez Iva Swentersa od wyroku Sądu z dnia 19 marca 2025 r. w sprawie T-142/23, Swenters/Komisja
Odwołanie wniesione w dniu 30 maja 2025 r. przez Iva Swentersa od wyroku Sądu z dnia 19 marca 2025 r. w sprawie T-142/23, Swenters/Komisja(Sprawa C-361/25 P)
Język postępowania: niderlandzki
(Dz.U.UE C z dnia 23 lutego 2026 r.)
Strony
Strona wnosząca odwołanie: Ivo Swenters (przedstawiciele: P. Kuypers, E.H. van der Kwast, advocaten)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania
Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:
- stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie AT.40683 1 i
- obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego,
- lub, tytułem żądania ewentualnego, w przypadku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd - odroczenie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego do czasu wydania ostatecznego wyroku.
Zarzuty i główne argumenty
Zarzut pierwszy: Niewystarczające uwzględnienie okoliczności sprawy
Zarzut pierwszy jest skierowany przeciwko dokonanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładni zakresu uznania, jakim dysponuje Komisja przy ocenie interesu Unii w ramach skargi złożonej do Komisji. Sąd stwierdził, że Komisja musi uwzględnić faktyczne i prawne okoliczności sprawy przy ocenie interesu Unii. Sąd pominął jednak fakt, że Komisja nie uwzględniła tych okoliczności przy ocenie interesu Unii lub przynajmniej nie uwzględniła ich wystarczająco.
Zarzut drugi: Istnienie interesu Unii
Zarzut drugi jest skierowany przeciwko ustaleniu, że interes Unii w ramach skargi do Komisji nie jest wystarczający, aby Komisja mogła zbadać skargę co do istoty.
Pojęcie "przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 101 i 102 TFUE zostało błędnie zinterpretowane poprzez oparcie się na siedzibie przedsiębiorstw, których dotyczy skarga do Komisji. Pominięto w ten sposób fakt, że te dziewięć przedsiębiorstw stanowi część czterech przedsiębiorstw wielonarodowych w rozumieniu prawa konkurencji.
Ponadto Sąd niesłusznie przypisał wagę stosowaniu przepisów krajowych. Po pierwsze, wynika to ze zbyt wąskiej oceny rynku. Naruszenie dotyczy bowiem również rynków niemieckiego, holenderskiego, francuskiego i luksemburskiego. Po drugie, taki podział wypacza pojęcie "interesu Unii", ponieważ prawie zawsze przepisy krajowe mają zastosowanie do danego produktu lub danej usługi.
Sąd błędnie doszedł również do wniosku, że właściwe do rozpatrzenia skargi są organy i podmioty krajowe. Biorąc pod uwagę wagę naruszeń, znaczenie piasku kwarcowego jako surowca o krytycznym znaczeniu oraz pozycję i wielkość odnośnych przedsiębiorstw, Sąd powinien był uznać, że do rozpatrzenia skargi właściwa jest Komisja. W związku z tym Sąd błędnie zinterpretował to kryterium.
Ponadto Sąd niesłusznie uznał, że nie istnieją przeszkody proceduralne na poziomie organów krajowych. Istnienie takich przeszkód wynika z akt sprawy. Nie uwzględniając tego, Sąd naruszył prawo Unii.
Tym samym odpadają wszystkie powody decyzji Komisji o odrzuceniu złożonej do skargi do niej. Sąd niesłusznie utrzymał tę decyzję w mocy, naruszając tym samym prawo Unii.
Zarzut trzeci: Brak skutecznej ochrony prawnej bez oceny merytorycznej
Zarzut trzeci jest skierowany przeciwko ustaleniu Sądu, zgodnie z którym organy i podmioty krajowe są w stanie chronić interesy skarżącego. W niniejszej sprawie organy krajowe nie poczekały na decyzję Komisji ani nie skierowały pytań prejudycjalnych. Odrzucenie skargi przez Komisję naraża skarżącego na to, że znajdzie się w niekorzystnej sytuacji prawnej. Nie uwzględniając tego, Sąd naruszył prawo Unii.
Zarzut czwarty: Naruszenie obowiązku uzasadnienia
Zarzut czwarty dotyczy tego, że utrzymując w mocy decyzję Komisji, Sąd dokonał zbyt wąskiej lub przynajmniej błędnej wykładni ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia. Komisja nie odniosła się do okoliczności sprawy i szczegółowego uzasadnienia skarżącego. Utrzymując w mocy to uzasadnienie, Sąd zinterpretował obowiązek uzasadnienia Komisji zbyt wąsko, a w każdym razie niezgodnie z prawem Unii.
Ponadto w zarzucie tym podniesiono, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia. Nie uzasadnił on w wystarczający sposób swojej oceny interesu Unii, oceny przedsiębiorstw, których dotyczy skarga do Komisji, istnienia przeszkód proceduralnych oraz możliwości ochrony praw skarżącego przez organy i podmioty krajowe. Tym samym Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.923 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-361/25 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 maja 2025 r. przez Iva Swentersa od wyroku Sądu z dnia 19 marca 2025 r. w sprawie T-142/23, Swenters/Komisja |
| Data aktu: | 2026-02-23 |
| Data ogłoszenia: | 2026-02-23 |