Sprawa C-869/25 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 października 2025 r. w sprawie T-742/20 RENV, UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/Komisja, wniesione w dniu 26 grudnia 2025 r. przez UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV
Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 października 2025 r. w sprawie T-742/20 RENV, UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/Komisja, wniesione w dniu 26 grudnia 2025 r. przez UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV(Sprawa C-869/25 P)
Język postępowania: angielski
(Dz.U.UE C z dnia 16 lutego 2026 r.)
Strony
Wnoszące odwołanie: UPL Europe Ltd, Indofil Industries (Netherlands) BV (przedstawiciele: C. Mereu, avocat, P. Parvati Martin Paredes, advocaat)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszących odwołanie
Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku;
- stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2087 1 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/201 albo, tytułem żądania ewentualnego;
- przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu ponownego zbadania szczególnych obaw drugiej i trzeciej oraz ważności proceduralnej ponownej oceny dokonanej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA);
- zasądzenie na rzecz wnoszących odwołanie zwrotu kosztów związanych z wniesieniem odwołania, a także kosztów postępowania w obu instancjach przeciwko Komisji Europejskiej.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie je podnoszą trzy zarzuty.
Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie wyroku Trybunału - Niespójność w uzasadnieniu - Oczywisty błąd w ocenie dotyczący oceny zaburzeń endokrynologicznych
1. Argument skarżącej dotyczący zaburzeń endokrynologicznych nie jest nowym zarzutem, lecz uzasadnionym rozszerzeniem zarzutu czwartego.
- Sąd naruszył prawo, oddalając jako nowy zarzut podniesiony przez skarżącą argument dotyczący nieuzasadnionego wpływu metabolitu etylen tiomocznik (zwanego dalej "ETU"), podczas gdy argument ten był rozszerzeniem zarzutu czwartego.
- Zarówno opinia Komitetu ds. Oceny Ryzyka (zwanego dalej "RAC") Europejskiej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej "ECHA"), jak i dokonana przez EFSA ocena zaburzania funkcjonowania układu hormonalnego opierały się w dużej mierze na danych dotyczących toksyczności ETU, a nie na samym mankozebie. Trybunał zidentyfikował już tę kwestię "nieuzasadnionego wpływu" i nakazał Sądowi jej zbadanie.
- Sąd stwierdził w sposób niespójny oczywisty błąd w odniesieniu do pierwszej szczególnej obawy (toksyczny wpływ na rozrodczość) ze względu na to, że oparł się na błędnej opinii RAC, uwzględniając jednocześnie drugą szczególną obawę (zaburzenie układu hormonalnego), mimo że EFSA zastosowała tę samą metodologię opartą na ETU. EFSA doszła do wniosku, że "można oczekiwać, iż działania niepożądane porównywalne z tymi obserwowanymi w odniesieniu do ETU wystąpią po narażeniu na mankozeb", bez dokonania odpowiedniej oceny, czy mankozeb i ETU rzeczywiście wywołują takie same skutki.
- Argument skarżącej stanowił w rzeczywistości rozszerzenie podniesionych już wcześniej argumentów, ściśle związanych z zarzutem czwartym.
- Uznając te argumenty za niedopuszczalne, Sąd uniemożliwił odpowiednią kontrolę sądową, co stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.
2. Argument skarżącej dotyczący zaburzeń endokrynologicznych został przedstawiony w pkt 141 skargi i w załączniku A28 do skargi w ramach zarzutu czwartego.
- W pkt 141 skargi głównej skarżące powołują się na dokonaną przez EFSA w jej wnioskach ocenę zaburzeń endokrynologicznych, które stanowią podstawę zaskarżonej decyzji. Argumentacja skarżącej jest zawarta w załączniku A28 do skargi głównej, który został wyraźnie wymieniony w pkt 141 ich skargi - a zatem włączony do niej poprzez odesłanie. Istotne znaczenie ma to, że załącznik ten odnosi się w sposób konkretny i szczegółowy do faktu, iż EFSA niesłusznie oparła się na ETU przy formułowaniu wniosków dotyczących zaburzeń endokrynologicznych, które - podobnie jak w opinii RAC - przyznają ETU nieuzasadniony wpływ.
- W załączniku A28 obszernie wyjaśniono, dlaczego zarówno w ocenie państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, jak i we wnioskach przedstawionych przez EFSA przypisano ETU nieproporcjonalną wagę, zamiast prawidłowo ocenić właściwości mankozebu jako substancji czynnej. Sekcja projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia ("RAR") poświęcona zaburzeniom endoktrynologicznym i opinia EFSA koncentrują się na hamowaniu i odwracaniu peroksydazy tarczycowej przez ETU, a przy tym przyznano w nich, że mankozeb nie oddziałuje bezpośredniego na receptory tarczycy ani na proces aktywacji hormonu tyreotropowego. Skarżące wyjaśniły również, że zawartość ETU w mankozebie wynosi 0,09 %, co stanowi wartość niższą od ogólnych stężeń granicznych wzbudzających obawy.
3. Sąd nie ocenił, czy druga szczególna obawa dotycząca zaburzeń endokrynologicznych jest podporządkowana hierarchicznie od opinii RAC.
- Na rozprawie, która odbyła się w dniu 1 lipca 2025 r., miała miejsce dyskusja na temat tego, czy druga szczególna obawa dotycząca zaburzeń endokrynologicznych była podporządkowana hierarchicznie opinii RAC, to znaczy, czy była ona drugorzędna względem opinii RAC, w związku z czym naruszenie prawa stwierdzone w ramach pierwszej szczególnej obawy prowadziłoby również do wyeliminowania drugiej szczególnej obawy. Wyrok Sądu nie odnosi się do tej kluczowej kwestii.
4. Naruszenie prawa - Podobieństwo do opinii RAC: w pkt 177-179 Trybunał orzekł, że błędne oparcie się w opinii RAC na ETU stanowi oczywisty błąd w ocenie. Sąd nie zastosował tego rozumowania do oceny zaburzeń endokrynologicznych.
- W pkt 177-179 Trybunał orzekł, że błędne oparcie się w opinii RAC na ETU stanowi oczywisty błąd w ocenie. Sąd powinien był zastosować to rozumowanie do oceny zaburzeń endokrynologicznych, która opierała się również na wynikach testów dotyczących ETU, a nie na danych dotyczących mankozebu.
- Sąd nie zbadał, czy ETU niesłusznie uznano za rozstrzygający, a nie jedynie za istotny na podstawie art. 3 pkt 32 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.
5. Próg stężenia: Zawartość ETU w mankozebie wynosi < 0,09 %, czyli jest niższa niż wynoszący 0,3 % próg klasyfikacji. Jednakże Sąd zaakceptował klasyfikację Komisji bez zbadania tego progu ilościowego.
- Zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2023/707 2 , w którym określono ogólne stężenia graniczne klasyfikacji substancji niebezpiecznych, ETU nie powinien był przyczyniać się do klasyfikacji mankozebu, ponieważ jego stężenie (< 0,09 %) jest znacznie niższe niż ogólne stężenie graniczne wynoszące 0,3 % mające zastosowanie do celów klasyfikacji.
- Sąd nie zbadał, czy Komisja miała prawo nie uwzględnić ustalonego progu ilościowego, czy też dla odstąpienia od tego progu konieczne było szczególne uzasadnienie.
- Akceptując podejście Komisji bez zbadania, czy progi te były przestrzegane, Sąd nie podążył za rozumowaniem Trybunału, które wymaga oceny co do istoty argumentów dotyczących ETU. Sąd dopuścił się zatem zarówno naruszenia prawa, nie stosując właściwych ram regulacyjnych, jak i popełnił oczywisty błąd w ocenie, akceptując bez odpowiedniego uzasadnienia odbiegającą od ustalonych zasad metodologię klasyfikacji.
Zarzut drugi: Nieprawidłowe zastosowanie wyroku Trybunału - Niespójność uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do oceny nieżywnościowej
- Sąd błędnie uznał, że skarga nie odnosi się w żaden sposób do trzeciej obawy. W pkt 141 wyraźnie nawiązano do załącznika A28, w którym bezpośrednio skrytykowano łączną ocenę ryzyka dokonaną przez EFSA w odniesieniu do mankozebu i ETU, jako niezgodną z wytycznymi Unii.
- Podejście EFSA polega na potraktowaniu ETU i mankozebu jako równoważnych przy obliczaniu ryzyka, a tym samym sztucznie zawyża szacunki narażenia, sumując substancję dominującą z metabolitem, którego stężenie wynosi jedynie 0,09 %, czyli jedną trzecią poniżej progu regulacyjnego. Wskazuje to na taki sam brak zastąpienia ETU jak ten, który był przedmiotem krytyki Trybunału. Sąd błędnie stwierdził również, że trzecia obawa została zbadana w pkt 103-106 pierwotnego wyroku, które dotyczyły jedynie kwestii proceduralnych, a nie merytorycznych argumentów związanych z ETU, co do których Trybunał wyraźnie stwierdził, że nie zostały one ocenione.
Zarzut trzeci: Nieprawidłowe zastosowanie wyroku Trybunału - Niespójność uzasadnienia dotyczącego oceny EFSA zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 844/2012 3 i zasadą doskonałości naukowej
- Sąd niesłusznie oddalił zarzuty dotyczące okoliczności, że EFSA oparła się na przestarzałych dowodach, kwalifikując ten fakt jako "nieprawidłowości proceduralne", zamiast uznać go za istotny dowód oczywistego błędu. Stoi to w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym decyzje muszą odzwierciedlać najnowszą wiedzę naukową.
- W projekcie sprawozdania z oceny dotyczącej odnowienia z września 2020 r. wskazano bezpieczne warunki stosowania wraz z dowodami nowszymi niż wnioski EFSA z czerwca 2019 r., tym samym bezpośrednio odnosząc się do obaw związanych z narażeniem nieżywnościowym. Komisja odmówiła upoważnienia EFSA do równoległego zbadania tej zaktualizowanej oceny. Pomijając tę kwestię jako proceduralną bez zbadania jej wpływu na istotę sprawy - polegającego na tym, że decyzja opierała się na przestarzałych dowodach z czerwca 2019 r., a jednocześnie pominięto w niej dowody przeciwne z września 2020 r. - Sąd naruszył wymóg posiadania najnowszej wiedzy i odmówił wnoszącym odwołanie prawa do skutecznego środka prawnego przewidzianego w art. 41 i 47 Karty.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.786 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-869/25 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 października 2025 r. w sprawie T-742/20 RENV, UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/Komisja, wniesione w dniu 26 grudnia 2025 r. przez UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV |
| Data aktu: | 2026-02-16 |
| Data ogłoszenia: | 2026-02-16 |