Stanowisko Rady (UE) nr 3/2026 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Przyjęte przez Radę w dniu 5 marca 2026 r.
Stanowisko Rady (UE) nr 3/2026 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacjiPrzyjęte przez Radę w dniu 5 marca 2026 r.(Tekst mający znaczenie dla EOG)(C/2026/2279)
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego 1 ,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 2 ,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą 3 ,
(1) Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (zwanych dalej "instytucjami") zostały ustanowione w następstwie globalnego kryzysu finansowego w latach 2008-2009 i zgodnie z dokumentem "Kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych" opublikowanym przez Radę Stabilności Finansowej po raz pierwszy w październiku 2011 r. Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE 4 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 5 . Oba akty ustawodawcze mają zastosowanie do instytucji oraz do innych podmiotów objętych zakresem stosowania tej dyrektywy lub tego rozporządzenia (zwanych dalej łącznie "podmiotami"). Unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu uporządkowane postępowanie w przypadku upadłości podmiotów poprzez utrzymanie ich funkcji krytycznych oraz unikanie zagrożeń dla stabilności finansowej, a jednocześnie ochronę deponentów i środków publicznych. Ponadto unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu wspieranie rozwoju rynku wewnętrznego w sektorze bankowym poprzez stworzenie zharmonizowanego systemu reagowania na kryzysy transgraniczne w skoordynowany sposób oraz poprzez zapobieganie zakłóceniom konkurencji i ryzyku nierównego traktowania.
(2) Po upływie kilku lat od wdrożenia unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przynoszą zamierzonych rezultatów w odniesieniu do niektórych z tych celów. W szczególności, chociaż podmioty poczyniły znaczne postępy pod względem możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przeznaczyły na ten cel znaczne zasoby, w szczególności poprzez zwiększenie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zasilenie mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są rzadko wykorzystywane. W przypadkach upadłości niektórych mniejszych i średnich podmiotów zamiast tych ram stosuje się zwykle niezharmonizowane środki krajowe. Do ich sfinansowania nadal wykorzystywane są pieniądze podatników, a nie sieci bezpieczeństwa finansowane przez podmioty rynkowe, takie jak mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taki stan rzeczy wydaje się wynikać z nieodpowiednich zachęt. Te nieodpowiednie zachęty wynikają z wzajemnych powiązań między unijnymi ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a przepisami krajowymi, przez co szeroka swoboda decyzyjna organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podczas przeprowadzania oceny interesu publicznego nie zawsze jest wykorzystywana w sposób odzwierciedlający zamierzony sposób stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niewielki stopień korzystania z unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynika jednocześnie z ryzyka, że deponenci podmiotów finansowanych z depozytów musieliby ponieść straty, aby zapewnić tym podmiotom dostęp do finansowania zewnętrznego w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności w przypadku braku innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji. Ponadto fakt, że przepisy dotyczące dostępu do finansowania poza restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją są mniej rygorystyczne niż w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zniechęca do stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rzecz innych rozwiązań, które często wiążą się z wykorzystaniem pieniędzy podatników zamiast wykorzystania zasobów własnych podmiotów lub sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe. Sytuacja ta prowadzi z kolei do ryzyka fragmentacji, ryzyka nieoptymalnych efektów zarządzania upadłościami podmiotów, w szczególności w przypadku mniejszych i średnich podmiotów, oraz kosztów alternatywnych wynikających z niewykorzystanych zasobów finansowych. Konieczne jest zatem zapewnienie bardziej skutecznego i spójnego stosowania unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienie, by można je było stosować zawsze, gdy leży to w interesie publicznym, w tym w przypadku niektórych mniejszych i średnich podmiotów, które są finansowane głównie z depozytów i które nie posiadają wystarczających innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 806/2014 państwa członkowskie, które ustanowiły bliską współpracę między Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) a odpowiednimi właściwymi organami krajowymi, uznaje się za uczestniczące państwa członkowskie do celów tego rozporządzenia. Rozporządzenie to nie zawiera jednak żadnych szczegółowych informacji dotyczących procesu przygotowania do rozpoczęcia bliskiej współpracy w zakresie zadań związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Należy zatem określić te szczegółowe informacje.
(4) Intensywność i poziom szczegółowości prac związanych z planowaniem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezbędnych w odniesieniu do jednostek zależnych, które nie zostały uznane za podmioty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, różni się w zależności od wielkości danych podmiotów, ich profilu ryzyka, ich roli w świadczeniu funkcji krytycznych, ich głównych linii biznesowych, ich znaczenia dla operacyjnej ciągłości grupy po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz od strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej grupy, a także od znaczenia danej jednostki zależnej w państwie członkowskim, w którym ma ona siedzibę, w tym jej potencjalnego znaczenia systemowego i potencjalnego wpływu na dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów (SGD) w razie likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ("Jednolita Rada") powinna zatem mieć możliwość uwzględnienia tych czynników przy określaniu środków, jakie należy podjąć w odniesieniu do takich jednostek zależnych i w stosownych przypadkach przyjąć proporcjonalne podejście.
(5) Podmiot, który jest likwidowany zgodnie z prawem krajowym, po ustaleniu, że jest on na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością oraz po stwierdzeniu przez Jednolitą Radę, że jego restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja nie jest uzasadniona interesem publicznym, docelowo zmierza w kierunku opuszczenia rynku. W takich przypadkach nie ma już potrzeby sporządzania planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego podmiotu, niezależnie od tego, czy właściwy organ cofnął już zezwolenie udzielone temu podmiotowi. To samo dotyczy pozostałej części instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją po przeniesieniu aktywów, praw i zobowiązań w ramach strategii przeniesienia. Należy zatem sprecyzować, że w takich sytuacjach przyjęcie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest wymagane.
(6) Jednolita Rada może obecnie postanowić o zakazie wypłaty niektórych zysków, jeżeli podmiot, niezależnie od tego, czy jest on podmiotem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie spełnia wymogu połączonego bufora, gdy jest on brany pod uwagę jako uzupełnienie minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (MREL). W celu zapewnienia pewności prawa i zgodności z istniejącymi procedurami dotyczącymi wykonywania decyzji podjętych przez Jednolitą Radę konieczne jest jednak doprecyzowanie ról organów uczestniczących w procesie zakazywania wypłaty takich zysków. Należy zatem określić, że Jednolita Rada powinna polecić krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zakazał wypłaty takich zysków, a organ ten powinien wykonać polecenie Jednolitej Rady. Ponadto w pewnych sytuacjach podmiot może być jednak zobowiązany do przestrzegania MREL na innej podstawie niż ta, na której ten podmiot jest zobowiązany do przestrzegania wymogu połączonego bufora. Sytuacja ta stwarza niepewność co do warunków wykonywania uprawnień Jednolitej Rady w zakresie zakazu wypłaty zysków oraz do celów obliczania maksymalnej kwoty podlegającej wypłacie związanej z MREL. Należy zatem wprowadzić przepis, zgodnie z którym w takich przypadkach Jednolita Rada powinna polecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakazanie wypłaty niektórych zysków na podstawie oszacowanego wymogu połączonego bufora wynikającego z metody określonej w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 45c ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE. Aby zapewnić przejrzystość i pewność prawa, Jednolita Rada powinna przekazać informację o oszacowanym wymogu połączonego bufora danemu podmiotowi, który następnie powinien podać tę informację do wiadomości publicznej.
(7) W dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 6 określono uprawnienia wykonywane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z których części nie uwzględniono w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może to prowadzić do niepewności co do tego kto może wykonywać te uprawnienia i na jakich warunkach. Konieczne jest zatem określenie, w jaki sposób krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wykonywać niektóre uprawnienia określone wyłącznie w dyrektywie 2014/59/UE w odniesieniu do podmiotów i grup, za które bezpośrednio odpowiada Jednolita Rada. Jednolita Rada powinna zatem mieć możliwość, jeśli uzna to za konieczne, polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wykonywały te uprawnienia. Jednolita Rada powinna w szczególności mieć możliwość, jeśli uzna to za konieczne, polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zobowiązały dany podmiot do prowadzenia szczegółowego rejestru umów finansowych, których stroną jest ten podmiot, lub do wykonywania uprawnienia do zawieszenia niektórych zobowiązań zgodnie z art. 33a dyrektywy 2014/59/UE oraz do zapewnienia poufności informacji zgodnie z art. 84b tej dyrektywy. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że zezwolenia na obniżenie kwot instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych udzielane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które ma również zastosowanie do podmiotów oraz zobowiązań podlegających MREL, nie wymagają stosowania przepisów krajowych, Jednolita Rada powinna mieć możliwość udzielania tych zezwoleń bezpośrednio podmiotom, bez konieczności wydania polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wykonały to uprawnienie.
(8) Depozyty, które spełniają warunki, aby zostać zakwalifikowane jako zobowiązania kwalifikowalne, mogą być wykorzystywane w celu spełnienia MREL. Biorąc jednak pod uwagę szczególny charakter depozytów, a także rolę, jaką odgrywają one w gospodarce realnej i podtrzymywaniu zaufania do systemu bankowego, włączenie depozytów w zakres zobowiązań wykorzystywanych do spełnienia MREL powinno podlegać bardziej rygorystycznym wymogom, ponieważ zasoby kwalifikowalne na potrzeby MREL powinny być możliwe do wykorzystania w całości do pokrycia strat i wniesienia wkładu na rzecz dokapitalizowania instytucji kredytowej w przypadku jej upadłości. Po pierwsze, jak ma to miejsce w przypadku obecnych przepisów, nie powinna istnieć możliwość, by do celów MREL wykorzystywać depozyty będące w posiadaniu osób fizycznych lub mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Po drugie, należy wyjaśnić, że depozyty, które dają właścicielowi prawo do wcześniejszej wypłaty, nie mogą kwalifikować się do celów MREL, także w przypadkach gdy postanowienia umowne przewidują, że wcześniejsza wypłata jest uzależniona od zapłacenia kary. Po trzecie, aby zapewnić przejrzystość i zminimalizować ryzyko nieprawidłowego lokowania takich depozytów, odpowiednie postanowienia umowne powinny wyraźnie odnosić się do zamiaru wykorzystania tych depozytów przez instytucję kredytową do celów spełnienia MREL, a także do faktu, że nie kwalifikują się one jako kwalifikujące się depozyty, a tym samym żadna ich część nie zostanie wypłacona przez SGD w przypadku niedostępności. Po czwarte, wykorzystanie depozytów do celów MREL nie powinno co do zasady być dozwolone, chyba że Jednolita Rada uprzednio zezwoliła na ich włączenie do zasobów kwalifikowalnych na potrzeby MREL na podstawie oceny, że takie depozyty nie będą musiały być chronione przed pokrywaniem z nich strat w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i nie spowodują istotnej przeszkody w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada powinna mieć możliwość zezwalania na wykorzystywanie depozytów, aby spełnić MREL, ogólnie w odniesieniu do każdego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, bez przeprowadzania indywidualnej oceny poszczególnych depozytów; powinna też mieć możliwość ograniczenia włączania depozytów na potrzeby spełnienia MREL do określonych kwot. Depozyty strukturyzowane, choć są zobowiązaniami z wbudowanymi instrumentami pochodnymi, mogą również kwalifikować się jako zobowiązania kwalifikowalne instytucji kredytowej, jeżeli spełnione są wszystkie pozostałe warunki.
(9) Aby uniknąć zjawiska nagłych spadków, konieczne jest stosowanie zasady praw nabytych w odniesieniu do istniejących depozytów kwalifikujących się jako zobowiązania kwalifikowalne. W odniesieniu do depozytów przyjętych przed dniem ... [24 miesiące plus jeden dzień od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego] należy odstąpić od stosowania nowych kryteriów kwalifikowalności. Należy zaprzestać stosowania zasady praw nabytych w dniu. [36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].
(10) Rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/876 7 i (UE) 2019/877 8 oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 9 wdrożono w prawie Unii międzynarodowe "Istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat", opublikowane przez Radę Stabilności Finansowej w dniu 9 listopada 2015 r. ("standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat") w odniesieniu do globalnych banków o znaczeniu systemowym, zwanych w prawie Unii globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym. Rozporządzeniem (UE) 2019/877 i dyrektywą (UE) 2019/879 zmieniono również MREL określony w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Należy dostosować przepisy dotyczące MREL określone w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 do wdrożenia standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym w odniesieniu do niektórych zobowiązań, które mogłyby zostać wykorzystane do spełnienia części MREL, która powinna zostać pokryta przy użyciu funduszy własnych i innych zobowiązań podporządkowanych. W szczególności zobowiązania, które są traktowane równorzędnie z niektórymi wyłączonymi zobowiązaniami, powinny zostać włączone do funduszy własnych i podporządkowanych instrumentów kwalifikowalnych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli kwota tych wyłączonych zobowiązań w bilansie podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a z włączenia tego nie wynika ryzyko związane z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli.
(11) W odniesieniu do niektórych podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określona w planie restrukturyzacji i uporządkowanej lub w grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji opiera się przede wszystkim na przeniesieniu działalności instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do prywatnego nabywcy lub do instytucji pomostowej. W takich przypadkach można zwrócić się do SGD o wniesienie wkładu na rzecz działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, potencjalnie w celu zapewnienia ochrony niektórych depozytów, które nie są objęte SGD. Aby zminimalizować pokusę nadużycia, należy zatem doprecyzować, że - w przypadku gdy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje zastosowanie instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej oraz opuszczenie rynku przez podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, MREL dla tego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinien być ustalony na poziomie poniżej określonych progów. W przypadku gdy stosowanie przepisów dotyczących ustalenia poziomu MREL skutkuje kwotą wyższą niż te progi, pierwszeństwo powinna mieć ta wyższa kwota. Progi te nie powinny mieć zastosowania do MREL ustalonego dla podmiotów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku których preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polega na zastosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu do celów ich dokapitalizowania w stopniu wystarczającym do przywrócenia ich zdolności do dalszego prowadzenia działalności, na którą uzyskały zezwolenie, nawet jeżeli preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w połączeniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy czym te inne instrumenty są stosowane w sposób pomocniczy.
(12) Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 nie zawiera przepisów szczególnych dotyczących rozwiązań przejściowych ani pośrednich poziomów docelowych na potrzeby spełnienia MREL po 2024 r. Istnieją jednak sytuacje, w których podmioty nie powinny być natychmiast objęte obowiązkiem spełniania MREL na wyższym poziomie określonym przez Jednolitą Radę, w tym przypadki, gdy zwiększenie MREL wynika z istotnych zmian w podmiocie wynikających przykładowo z fuzji lub przejęć lub ze zmian w preferowanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W szczególności, jeżeli preferowana strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zmienia się z likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego na stosowanie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podmiot może nie być w stanie natychmiast całkowicie spełnić MREL określonego przez Jednolitą Radę. Jednolita Rada powinna zatem być uprawniona do określenia odpowiednich okresów przejściowych w celu spełnienia MREL. Ponadto Jednolita Rada powinna być uprawniona do określania wiążących pośrednich poziomów docelowych dla takich podmiotów w celu zapewnienia, aby gromadziły one swoje zasoby kwalifikowalne na potrzeby MREL w odpowiedni sposób. W celu ochrony uzasadnionych oczekiwań nowe przepisy nie powinny mieć wpływu na okresy przejściowe określone wcześniej przez Jednolitą Radę na podstawie przepisów mających zastosowanie w odpowiednim dniu.
(13) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 10 EBC jest uprawniony do wykonywania zadań nadzorczych w zakresie wczesnej interwencji. Konieczne jest ograniczenie ryzyka wynikającego z rozbieżnych transpozycji do prawa krajowego środków wczesnej interwencji określonych w dyrektywie 2014/59/UE oraz ułatwienie skutecznego i spójnego stosowania przez EBC jego uprawnień do podejmowania środków wczesnej interwencji. Te środki wczesnej interwencji wprowadzono w celu umożliwienia właściwym organom zaradzenia pogarszaniu się sytuacji finansowej i gospodarczej podmiotu oraz ograniczenia, w możliwym zakresie, ryzyka związanego z ewentualną restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz jej skutków. Jednak ze względu na brak pewności w odniesieniu do mechanizmów inicjujących stosowanie tych środków wczesnej interwencji oraz częściowe pokrywanie się tych środków ze środkami nadzorczymi, środki wczesnej interwencji są rzadko stosowane. Przepisy dyrektywy 2014/59/UE dotyczące środków wczesnej interwencji powinny zatem zostać odzwierciedlone w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, dzięki czemu zapewnione zostanie jednolite i mające bezpośrednie zastosowanie narzędzie prawne dla EBC, a warunki stosowania tych środków wczesnej interwencji powinny zostać uproszczone i doprecyzowane. Aby rozwiać wątpliwości dotyczące warunków i terminów odwołania organu zarządzającego podmiotu i powołania tymczasowych administratorów, należy wyraźnie określić te środki jako środki wczesnej interwencji, a ich stosowanie powinno podlegać tym samym mechanizmom inicjującym. W określonych warunkach stopniowe wygaszanie działalności może być opłacalnym rozwiązaniem ułatwiającym podmiotowi o słabym modelu biznesowym opuszczenie rynku, a tym samym uniknięcie przedłużającego pogarszania się sytuacji, które prowadzi do upadłości podmiotu. EBC powinien być uprawniony - w ramach wczesnej interwencji - do zwrócenia się o przedłożenie planu, który zostałby wdrożony w przypadku dobrowolnego wygaszania działalności podmiotu, przy czym decyzja o wdrożeniu takiego planu należałaby do danego podmiotu. Stosując uprawnienia do wczesnej interwencji, EBC powinien być zobowiązany do wyboru odpowiednich środków w celu rozwiązania konkretnej sytuacji zgodnie z zasadą proporcjonalności. Aby umożliwić EBC uwzględnienie ryzyka utraty reputacji lub ryzyka związanego z praniem pieniędzy lub technologiami informacyjno-komunikacyjnymi, EBC powinien oceniać warunki stosowania środków wczesnej interwencji nie tylko na podstawie wskaźników ilościowych, takich jak wymogi kapitałowe lub wymogi dotyczące płynności, poziom dźwigni, kredyty zagrożone lub koncentracja ekspozycji, ale także na podstawie mechanizmów inicjujących o charakterze jakościowym. Proces decyzyjny dotyczący środków wczesnej interwencji powinien umożliwiać ich szybkie rozpatrzenie i, w stosownych przypadkach, stosowanie, aby uniknąć dalszego pogarszania się sytuacji podmiotu.
(14) Konieczne jest zapewnienie, aby Jednolita Rada mogła przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny zatem odpowiednio wcześnie poinformować Jednolitą Radę o pogarszaniu się sytuacji podmiotu, a Jednolita Rada powinna posiadać uprawnienia niezbędne do wdrożenia środków przygotowawczych. Co istotne, aby umożliwić Jednolitej Radzie jak najszybszą reakcję na pogorszenie sytuacji podmiotu, uprzednie stosowanie środków wczesnej interwencji nie powinno być warunkiem poczynienia przez Jednolitą Radę przygotowań do oferowania na sprzedaż podmiotu lub zwrócenia się o informacje potrzebne do aktualizacji planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowania wyceny. W przypadku oferowania na sprzedaż podmiotu będącego członkiem instytucjonalnego systemu ochrony (IPS), Jednolita Rada powinna uwzględnić środki, które IPS mógł podjąć przed restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, aby zapobiec istotnemu ryzyku, że podmiot znajdzie się na progu upadłości lub stanie się zagrożony upadłością. Aby zapewnić spójną, skoordynowaną, skuteczną i podjętą we właściwym czasie reakcję na pogorszenie sytuacji podmiotu oraz aby odpowiednio przygotować się do ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest wzmocnienie współdziałania i koordynacji między EBC, właściwymi organami krajowymi i Jednolitą Radą. Gdy tylko podmiot spełni warunki stosowania środków wczesnej interwencji, EBC, właściwe organy krajowe i Jednolita Rada powinny zintensyfikować wymianę informacji, w tym informacji wstępnych, oraz wspólnie monitorować sytuację tego podmiotu.
(15) Konieczne jest zapewnienie działań podejmowanych we właściwym czasie oraz wczesnej koordynacji między Jednolitą Radą i EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym w przypadku mniej istotnych grup transgranicznych, w okresie gdy podmiot kontynuuje działalność, ale istnieje istotne ryzyko, że może dojść do upadłości. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny zatem jak najszybciej powiadomić Jednolitą Radę o takim ryzyku. Powiadomienie to powinno zawierać uzasadnienie oceny EBC lub odpowiedniego właściwego organu krajowego oraz niewyczerpujący przegląd alternatywnych środków sektora prywatnego, działań nadzorczych lub środków wczesnej interwencji, które są dostępne w celu zapobieżenia w rozsądnym terminie upadłości podmiotu. Takie wczesne powiadomienie nie ma wpływu na alternatywne środki sektora prywatnego, w tym środki podjęte przez IPS, które w rozsądnym terminie zapobiegłyby znalezieniu się podmiotu na progu upadłości lub jego zagrożeniu upadłością, ani nie stoi na przeszkodzie procedurom służącym ustaleniu, czy warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały spełnione. Uprzednie powiadomienie Jednolitej Rady przez EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy o istotnym ryzyku, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, lub upływ określonego terminu na wdrożenie środków mających wyeliminować takie istotne ryzyko nie powinny być warunkiem koniecznym do późniejszego stwierdzenia, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, ani nie powinny koniecznie na to wskazywać. Jeżeli ponadto na późniejszym etapie podmiot zostanie uznany za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością i nie będą istniały żadne alternatywne rozwiązania zapobiegające w rozsądnym terminie takiej upadłości, Jednolita Rada musi zdecydować o tym, czy podjąć działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takim przypadku podjęcie we właściwym czasie decyzji o zastosowaniu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotu może mieć zasadnicze znaczenie dla pomyślnego wdrożenia strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności dlatego, że wcześniejsza interwencja w tym podmiocie może przyczynić się do zapewnienia wystarczających poziomów zdolności do pokrycia strat i płynności w celu realizacji tej strategii. Należy zatem umożliwić Jednolitej Radzie ustalenie - w bliskiej współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym - co stanowi rozsądny termin na wdrożenie alternatywnych środków w celu zapobieżenia upadłości podmiotu. Aby zapewnić uzyskanie efektów we właściwym czasie i umożliwić Jednolitej Radzie odpowiednie przygotowanie się do potencjalnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu, Jednolita Rada i EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny odbywać regularne spotkania, a Jednolita Rada powinna decydować o częstotliwości tych spotkań, biorąc pod uwagę okoliczności danej sprawy.
(16) Aby uwzględnić istotne naruszenia wymogów ostrożnościowych, konieczne jest doprecyzowanie warunków umożliwiających stwierdzenie, że jednostki dominujące, w tym spółki holdingowe, są na progu upadłości lub zagrożone upadłością. Naruszenie tych wymogów przez jednostkę dominującą powinno być istotne, jeżeli rodzaj i zakres takiego naruszenia jest porównywalny z naruszeniem, które - gdyby zostało popełnione przez instytucję kredytową - uzasadniałoby cofnięcie zezwolenia przez właściwy organ zgodnie z art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE 11 .
(17) Ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają być potencjalnie stosowane względem jakichkolwiek podmiotów, niezależnie od ich wielkości i modelu biznesowego, jeśli instrumenty dostępne w prawie krajowym nie są odpowiednie do zarządzania ich upadłością. Należy jednak doprecyzować niektóre cele tych ram, aby zwiększyć harmonizację i promować konwergencję. Cel restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polegający na zapewnieniu ciągłości funkcji krytycznych ma chronić stabilność finansową i gospodarkę realną. Należy zatem zapewnić, aby nie zaprzestano świadczenia funkcji krytycznych. W szczególności należy doprecyzować, że - w zależności od konkretnych okoliczności - Jednolita Rada ma możliwość stwierdzenia, że niektóre funkcje podmiotu uznaje się za krytyczne, nawet jeśli zaprzestanie ich świadczenia miałoby wpływ na stabilność finansową lub usługi niezbędne dla gospodarki realnej wyłącznie na poziomie regionalnym. W odniesieniu do przyjmowania depozytów Jednolita Rada ma zwracać należytą uwagę na ryzyko utraty zaufania deponentów posiadających depozyty nieobjęte dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE 12 . Środki publiczne powinny być chronione przez ograniczenie do minimum korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, w szczególności gdy jest ono udzielane z budżetu państwa członkowskiego. Ochronie mają również podlegać deponenci objęci dyrektywą 2014/49/UE, inwestorzy objęci dyrektywą 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 13 oraz środki finansowe i aktywa należące do klientów.
(18) Na etapie planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy decydowaniu, czy dany podmiot powinien zostać objęty restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, Jednolita Rada powinna zasadniczo uznawać fakt, że podmiot podlega uproszczonym obowiązkom, jako wskazówkę, że jego restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w przypadku upadłości nie leżałaby w interesie publicznym. Z drugiej strony fakt, że podmiot nie podlega uproszczonym obowiązkom, może wskazywać, że jego restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w przypadku upadłości leżałaby w interesie publicznym.
(19) Likwidacja podmiotu w ramach standardowego postępowania upadłościowego może w niektórych przypadkach zagrozić stabilności finansowej i przerwać świadczenie funkcji krytycznych. Może tak być na przykład w przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że upadłość spowoduje utratę znacznej części depozytów lub znaczne trudności w ciągłości dostępu do depozytów oraz gdy Jednolita Rada uzna, że ta utrata depozytów lub trudności w dostępie do nich mogłyby mieć znaczący wpływ na świadczenie funkcji krytycznych, na stabilność finansową w wyniku efektu domina lub na gospodarkę realną. W takich przypadkach jest wysoce prawdopodobne, że w interesie publicznym leżałoby objęcie podmiotu restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zamiast jego likwidowania w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Ocena, czy restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja podmiotu leży w interesie publicznym, powinna również odzwierciedlać, na ile to możliwe, różnicę między - z jednej strony - finansowaniem zapewnianym za pośrednictwem sieci bezpieczeństwa finansowanych przez podmioty rynkowe (mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub SGD) a z drugiej strony - finansowaniem zapewnianym przez państwa członkowskie z pieniędzy podatników. Takie finansowanie zapewniane przez państwa członkowskie wiąże się z wyższym ryzykiem pokusy nadużycia i stanowi mniejszą zachętę dla zachowania dyscypliny rynkowej. W związku z tym, oceniając cel polegający na ograniczeniu do minimum korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, Jednolita Rada powinna preferować finansowanie za pośrednictwem jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanego dalej "funduszem") lub SGD względem finansowania w takiej samej wysokości pochodzącego z budżetu państw członkowskich.
(20) Przeprowadzając ocenę interesu publicznego, Jednolita Rada powinna ocenić, czy którykolwiek z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji byłby zagrożony, gdyby podmiot będący na progu upadłości został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie należy uznawać za działanie konieczne w interesie publicznym, jeżeli żaden z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie byłby zagrożony, gdyby podmiot został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Jeżeli Jednolita Rada oceni, że co najmniej jeden cel restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zagrożony w przypadku likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego, wynik oceny interesu publicznego powinien być negatywny tylko w przypadku gdyby likwidacja podmiotu będącego na progu upadłości w ramach standardowego postępowania upadłościowego prowadziła do realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko w takim samym zakresie jak restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja, ale również w sposób bardziej skuteczny.
(21) W kontekście doświadczeń zdobytych podczas wdrażania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 oraz dyrektyw 2014/49/UE i 2014/59/UE konieczne jest doprecyzowanie warunków, na jakich można w drodze wyjątku przyznać środki o charakterze ostrożnościowym kwalifikujące się jako nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe. Należy zapewnić, by środki ostrożnościowe były podejmowane odpowiednio wcześnie. Ponadto środki wsparcia udzielane w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości, w tym podmioty zarządzające aktywami lub systemy gwarancji aktywów, mogą okazać się skuteczne i efektywne w usuwaniu przyczyn ewentualnej trudnej sytuacji finansowej podmiotów oraz zapobieganiu ich upadłości, a tym samym mogą stanowić odpowiednie środki ostrożnościowe. Należy zatem określić, że środki ostrożnościowe mogą mieć formę środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości.
(22) Aby zachować dyscyplinę rynkową, chronić środki publiczne i uniknąć zakłóceń konkurencji, środki ostrożnościowe powinny być stosowane tylko na zasadzie wyjątku i tylko w sytuacjach poważnych zakłóceń na rynku oraz w celu zachowania stabilności finansowej, w szczególności w razie kryzysu systemowego. Ponadto środki ostrożnościowe nie powinny być stosowane w celu pokrycia strat, które zostały poniesione lub które prawdopodobnie zostaną poniesione. Najbardziej wiarygodnym instrumentem ilościowego określania strat, które zostały poniesione lub które prawdopodobnie zostaną poniesione, jest ocena jakości aktywów przeprowadzana przez EBC, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 14 , lub właściwe organy krajowe. EBC i właściwe organy powinny wykorzystać taką ocenę lub, w stosownych przypadkach, kontrole na miejscu do ilościowego określenia strat, które zostały poniesione lub które prawdopodobnie zostaną poniesione, jeżeli taka ocena lub kontrole mogą zostać przeprowadzone w rozsądnym terminie. Jeśli nie jest to możliwe, EBC i właściwe organy powinny określić ilościowo straty, które zostały poniesione lub które prawdopodobnie zostaną poniesione, w najbardziej wiarygodny sposób, jaki jest możliwy w danych okolicznościach, w stosownych przypadkach na podstawie bilansu podmiotu, pod warunkiem, że bilans jest zgodny z mającymi zastosowanie regułami i standardami rachunkowości, którą to zgodność potwierdził niezależny audytor zewnętrzny. Uznanie, że podmiot jest wypłacalny do celów środków wsparcia w formie dokapitalizowania ostrożnościowego i gwarancji rządowych dotyczących nowo wyemitowanych zobowiązań, powinno być oparte na prospektywnej ocenie, której przedmiotem jest ustalenie, czy podmiot może spełnić wymogi w zakresie funduszy własnych określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 lub w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2033 15 oraz dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych określony w dyrektywie 2013/36/UE lub dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 16 .
(23) Dokapitalizowanie ostrożnościowe ma na celu wsparcie rentownych podmiotów, w odniesieniu do których ustalono, że w najbliższej przyszłości mogą napotkać przejściowe trudności, oraz zapobieganie dalszemu pogarszaniu się ich sytuacji. Aby uniknąć sytuacji, w której dotacje publiczne są przyznawane przedsiębiorstwom, które przestały być rentowne, środki ostrożnościowe w postaci nabycia instrumentów funduszy własnych lub innych instrumentów kapitałowych lub za pośrednictwem środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości nie powinny być przyznawane w kwocie, która przekracza kwotę niezbędną do pokrycia niedoborów kapitału zidentyfikowanych w niekorzystnym scenariuszu w ramach testu warunków skrajnych lub równoważnego działania. Aby zapewnić ostateczne wstrzymanie finansowania ze środków publicznych, te środki ostrożnościowe powinny być również ograniczone w czasie i obejmować jednoznaczny horyzont czasowy, w jakim ich przyznawanie zostanie zakończone ("strategia odejścia od środka wsparcia"). Instrumenty wieczyste, w tym kapitał podstawowy Tier I, należy stosować tylko w wyjątkowych okolicznościach i powinny one podlegać określonym ograniczeniom ilościowym, ponieważ ze względu na swój charakter nie są dobrze przystosowane do spełnienia warunku, aby były one tymczasowe. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny zwrócić się o jednorazowy plan naprawczy do podmiotów, które nie przestrzegają warunków strategii odejścia od środka wsparcia. Aby zapewnić opuszczenie rynku przez podmioty, które okażą się nierentowne, odpowiedni organ powinien określić, czy podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, w sytuacji gdy EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy nie są przekonane co do planu działań naprawczych lub co do tego, czy podmiot stosuje się do tego planu.
(24) Środki ostrożnościowe należy ograniczyć do kwoty, której podmiot potrzebowałby do utrzymania wypłacalności w przypadku wystąpienia niekorzystnego scenariusza w ramach testu warunków skrajnych lub równoważnego działania. W przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości podmiot otrzymujący takie środki powinien mieć możliwość wykorzystania przyznanej kwoty na pokrycie strat z tytułu przeniesionych aktywów lub w połączeniu z nabyciem instrumentów kapitałowych, pod warunkiem że nie zostanie przekroczona ogólna kwota stwierdzonego niedoboru. Należy również zapewnić, aby środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości były zgodne z obowiązującymi zasadami pomocy państwa i najlepszymi praktykami, aby przywracały długoterminową rentowność podmiotu, aby pomoc państwa była ograniczona do niezbędnego minimum i aby uniknąć zakłóceń konkurencji. Z tych powodów zainteresowane organy powinny, w przypadku środków ostrożnościowych w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości, uwzględnić szczegółowe wytyczne, w tym plan Komisji dotyczący możliwości tworzenia krajowych spółek zarządzania aktywami oraz komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2020 r. pt. "Rozwiązanie problemu kredytów zagrożonych zaistniałego w następstwie pandemii COVID-19". Środki ostrożnościowe w postaci środków dotyczących aktywów o obniżonej jakości powinny zawsze podlegać nadrzędnemu warunkowi tymczasowości. Oczekuje się, że gwarancje publiczne udzielone na określony czas w odniesieniu do aktywów o obniżonej jakości danego podmiotu zapewnią lepszą zgodność z tym warunkiem niż przeniesienie takich aktywów do podmiotu korzystającego ze wsparcia publicznego.
(25) Ważne jest, aby Jednolita Rada podjęła szybko i we właściwym czasie działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli takie działanie wiąże się z przyznaniem pomocy państwa lub pomocy z funduszu. Konieczne jest zatem umożliwienie Jednolitej Radzie przyjęcia danego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zanim Komisja dokona oceny, czy taka pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. Aby jednak zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego w takim scenariuszu, pomoc w ramach programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujących przyznanie pomocy państwa lub pomocy z funduszu powinna ostatecznie podlegać zatwierdzeniu przez Komisję. Aby umożliwić Komisji jak najwcześniejszą ocenę tego, czy pomoc z funduszu jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, oraz aby zapewnić sprawny przepływ informacji, Jednolita Rada i Komisja powinny niezwłocznie wymieniać się wszelkimi niezbędnymi informacjami dotyczącymi możliwego wykorzystania pomocy z funduszu. Należy ustanowić przepisy szczegółowe dotyczących tego, kiedy i jakie informacje Jednolita Rada powinna przekazywać Komisji, w celu ich uwzględnienia w ocenie Komisji dotyczącej zgodności pomocy z funduszu z rynkiem wewnętrznym.
(26) Procedura regulująca przystąpienie do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz procedura regulująca decyzję o zastosowaniu uprawnień do umorzenia i konwersji są podobne. Należy zatem ujednolicić odpowiednie zadania Jednolitej Rady oraz EBC albo właściwego organu krajowego, stosownie do przypadku, gdy z jednej strony dokonują one oceny, czy istnieją warunki do zastosowania uprawnień do umorzenia i konwersji, a z drugiej strony, gdy dokonują one oceny warunków przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(27) Możliwa jest sytuacja, w której działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma być podjęte w stosunku do podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który jest częścią grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a uprawnienia do umorzenia i konwersji mają być podjęte w stosunku do innego podmiotu z tej samej grupy. Współzależności między takimi podmiotami, w tym istnienie skonsolidowanych wymogów kapitałowych, które mają zostać przywrócone, oraz potrzeba uruchomienia mechanizmów absorpcji strat na wyższym szczeblu i dokapitalizowania na niższym szczeblu mogą utrudniać dokonanie oceny potrzeb - oddzielnie w odniesieniu do każdego podmiotu - w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania, a tym samym określenie niezbędnych kwot, które mają zostać umorzone lub poddane konwersji w odniesieniu do poszczególnych podmiotów. Należy zatem określić procedurę, w ramach której Jednolita Rada powinna w takich sytuacjach uwzględniać takie współzależności przy wykonywaniu uprawnienia do umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych. W tym celu, w przypadku gdy jeden podmiot spełnia warunki dotyczące wykonywania uprawnień do umorzenia i konwersji, a inny podmiot w ramach tej samej grupy spełnia jednocześnie warunki przystąpienia do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna przyjąć jeden program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujący oba te podmioty.
(28) Aby zwiększyć pewność prawa oraz z uwagi na potencjalne znaczenie zobowiązań, które mogą powstać w wyniku niepewnych przyszłych zdarzeń, w tym w wyniku sporów sądowych toczących się w czasie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, konieczne jest określenie podejścia do tych zobowiązań do celów stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Jednolita Rada powinna dokonać rozróżnienia między zobowiązaniami, których podstawą są aktualne obowiązki wynikające ze zdarzeń przeszłych, które to zobowiązania doprowadzą do straty i których wysokość lub moment powstania są niepewne, a zobowiązaniami, które mogą powstać w przyszłości, ale nie doprowadzą do straty, lub które mogą powstać w przyszłości tylko wtedy, gdy będzie miało miejsce niepewne przyszłe zdarzenie.
(29) Należy również określić, że zobowiązania, których wysokość lub moment powstania są niepewne, w przypadku gdy ich podstawą są aktualne obowiązki wynikające ze zdarzeń przeszłych i które doprowadzą do straty - mają być traktowane w taki sam sposób jak inne zobowiązania. W odniesieniu do takich zobowiązań powinna zachodzić możliwość umorzenia lub konwersji, chyba że spełniają one jedno ze szczególnych kryteriów wyłączenia z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Biorąc pod uwagę potencjalne znaczenie tych zobowiązań dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w celu zapewnienia pewności w stosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji długu, należy określić, że zobowiązania te są częścią zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji oraz że w związku z tym mógłby być do nich stosowany instrument umorzenia lub konwersji długu. Aby zapewnić skuteczne stosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do zobowiązań, których wysokość lub moment powstania są niepewne, Jednolita Rada powinna być uprawniona do obniżenia, w tym obniżenia do zera, kwoty głównej należnej z tytułu takich zobowiązań oraz do konwersji takich zobowiązań na akcje lub inne instrumenty właścicielskie. Obniżenie lub konwersja mogą jednak stać się skuteczne dopiero wtedy, gdy zobowiązanie, którego wysokość lub moment powstania nie są pewne, zostanie ostatecznie skonkretyzowane pod względem wysokości i momentu powstania.
(30) Należy zapewnić, aby zobowiązanie, które mogłoby powstać w przyszłości w wyniku niepewnego zdarzenia, lub zobowiązanie, którego wysokość lub moment powstania są niepewne, i które opiera się na obecnym obowiązku, nie wpływało negatywnie w momencie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na skuteczność strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności instrumentu umorzenia lub konwersji długu. Aby osiągnąć ten cel, rzeczoznawca powinien, w ramach wyceny do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenić takie zobowiązania zgodnie ze swoimi najlepszymi możliwościami oraz ilościowo określić ich potencjalną wartość. Aby zapewnić, by po zakończeniu procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiot mógł przez odpowiedni czas utrzymać wystarczające zaufanie rynku, rzeczoznawca powinien uwzględnić tę potencjalną wartość przy ustalaniu kwoty, o którą zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji muszą zostać umorzone lub poddane konwersji w celu przywrócenia współczynników kapitałowych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W szczególności Jednolita Rada powinna stosować swoje uprawnienia do konwersji w odniesieniu do zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji w zakresie koniecznym do zapewnienia, aby dokapitalizowanie instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją było wystarczające do pokrycia potencjalnych strat, które mogą być spowodowane zobowiązaniem mogącym powstać w przyszłości w wyniku niepewnego zdarzenia lub zobowiązaniem, które opiera się na obecnym obowiązku, ale którego wysokość lub moment powstania są niepewne. Szacując kwotę, która ma podlegać umorzeniu lub konwersji, Jednolita Rada powinna starannie rozważyć wpływ potencjalnej straty na instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na podstawie szeregu czynników, w tym prawdopodobieństwa urzeczywistnienia się zdarzenia, horyzontu czasowego jego urzeczywistnienia oraz kwoty zobowiązania.
(31) W określonych okolicznościach, po zapewnieniu wkładu z funduszu w wysokości maksymalnie 5 % całkowitych zobowiązań podmiotu, w tym funduszy własnych, Jednolita Rada może wykorzystać dodatkowe źródła finansowania w celu dalszego prowadzenia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy dobitniej doprecyzować, w jakich okolicznościach można zapewnić dalsze wsparcie z funduszu, jeżeli wszystkie zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji niebędące kwalifikującymi się depozytami, o stopniu uprzywilejowania niższym niż depozyty niegwarantowane osób fizycznych oraz mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw, i które nie są uznaniowo wyłączone z umorzenia lub konwersji długu, zostały w całości poddane umorzeniu lub konwersji.
(32) Powodzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zależy od udzielonego Jednolitej Radzie we właściwym czasie dostępu do istotnych informacji pochodzących od podmiotów, za które odpowiada Jednolita Rada, oraz od instytucji i organów publicznych. W tym kontekście Jednolita Rada powinna, oprócz informacji udostępnianych EBC w ramach sprawowania przez niego funkcji nadzorczej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1024/2013, mieć dostęp do informacji statystycznych zebranych przez EBC w ramach pełnienia funkcji banku centralnego. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2533/98 17 Jednolita Rada powinna zapewnić fizyczną i logiczną ochronę poufnych informacji statystycznych i powinna wystąpić do EBC o zezwolenie na ich dalsze przekazywanie, które może być konieczne do realizacji zadań Jednolitej Rady. Ponieważ przekazanie informacji dotyczących zagregowanej liczby klientów, dla których podmiot jest jedynym lub głównym partnerem bankowym, które to informacje są przechowywane w scentralizowanych automatycznych mechanizmach ustanowionych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 18 , może być niezbędne i proporcjonalne, aby przeprowadzić ocenę interesu publicznego, Jednolita Rada powinna mieć możliwość otrzymywania tych informacji w poszczególnych przypadkach. Należy również określić dokładny moment uzyskania pośredniego dostępu do informacji przez Jednolitą Radę. Ponadto, w przypadku gdy informacje potrzebne Jednolitej Radzie do wykonywania jej zadań są dostępne dla instytucji lub organu publicznego, które są zobowiązane do współpracy z nią, taka instytucja lub taki organ powinny przekazać te informacje Jednolitej Radzie na jej wniosek. Jeżeli jednak w tym czasie informacje nie są dostępne, niezależnie od przyczyny, Jednolita Rada powinna mieć możliwość uzyskania tych informacji od osoby fizycznej lub prawnej, która otrzymała je za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub bezpośrednio, po powiadomieniu o tym tych krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada powinna mieć również możliwość określenia procedury, w ramach której powinna otrzymywać informacje od podmiotów, oraz formy, w jakiej powinna je otrzymywać, w celu zapewnienia, aby takie informacje były informacjami jak najlepiej dostosowanymi do jej potrzeb, w tym w odniesieniu do wirtualnych pokojów danych. Aby zapewnić jak najszerszy zakres współpracy ze wszystkimi instytucjami i organami publicznymi, które mogą posiadać dane istotne dla Jednolitej Rady i niezbędne do wykonywania powierzonych jej zadań, oraz aby uniknąć powielania wniosków, instytucje i organy, z którymi Jednolita Rada powinna mieć możliwość współpracy, weryfikacji dostępności informacji i wymiany informacji, powinny ponadto obejmować członków Europejskiego Systemu Banków Centralnych, odpowiednie SGD, Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, Europejskie Urzędy Nadzoru i Europejski Mechanizm Stabilności. Co więcej, aby zapewnić w razie potrzeby uruchomienie we właściwym czasie umów finansowych zawartych na rzecz funduszu, Jednolita Rada powinna informować Komisję i EBC, gdy tylko uzna, że konieczne może być uruchomienie takich umów finansowych, oraz przekazać Komisji i EBC wszelkie informacje niezbędne do wykonywania przez nie zadań dotyczących takich umów finansowych.
(33) Art. 86 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE stanowi, że standardowe postępowanie upadłościowe w odniesieniu do podmiotów objętych zakresem stosowania tej dyrektywy nie może zostać wszczęte, poza przypadkiem wszczęcia takiego postępowania z inicjatywy organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a nakaz, na mocy którego podmiot zostaje objęty standardowym postępowaniem upadłościowym nie może zostać wydany, o ile organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie wyda na to zgody. W rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 brakuje odpowiadającego przepisu. Zgodnie z podziałem zadań określonym w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny konsultować się z Jednolitą Radą przed podjęciem działań zgodnie z art. 86 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do podmiotów, za które bezpośrednio odpowiada Jednolita Rada.
(34) Kryteria wyboru na stanowisko wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady są takie same jak w przypadku wyboru przewodniczącego oraz innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym właściwe jest zapewnienie wiceprzewodniczącemu Jednolitej Rady takich samych praw głosu, jakie przysługują przewodniczącemu i członkom Jednolitej Rady zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy.
(35) Aby umożliwić Jednolitej Radzie na sesji plenarnej dokonanie wstępnej oceny wstępnego projektu budżetu, zanim przewodniczący przedstawi jego ostateczny projekt, należy przedłużyć okres, w którym przewodniczący ma przedstawić wstępny wniosek dotyczący rocznego budżetu Jednolitej Rady.
(36) Aby bardziej zacieśnić współpracę w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji między Jednolitą Radą a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada na sesji wykonawczej powinna konsultować się z Jednolitą Radą na sesji plenarnej w sprawie wytycznych, ogólnych zaleceń i wszelkich innych instrumentów o zasięgu ogólnym w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które określają, w jaki sposób Jednolita Rada zamierza wdrożyć rozporządzenie (UE) nr 806/2014.
(37) Procedurę prowadzenia konsultacji dotyczących wytycznych, ogólnych zaleceń i wszelkich innych instrumentów o zasięgu ogólnym w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy rozumieć z uwzględnieniem istniejących procedur prowadzenia konsultacji zgodnie z ramami, o których mowa w art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. W przypadku gdy ramy te przewidują już szczególne ustalenia dotyczące wytycznych i ogólnych zaleceń, te istniejące procedury powinny mieć zastosowanie, w odpowiednich przypadkach, jako uzupełnienie nowej procedury konsultacji.
(38) Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków w ramach funduszu, przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, dostępne środki finansowe funduszu mogą ulegać nieznacznym obniżeniom poniżej poziomu docelowego, w szczególności w wyniku zwiększenia depozytów gwarantowanych. Kwota składek ex ante, których wniesienie może być wymagane w takich okolicznościach, będzie zatem prawdopodobnie niewielka. Możliwe jest zatem, że w niektórych latach kwota takich składek ex ante nie będzie współmierna do kosztów ich poboru. Jednolita Rada powinna zatem mieć możliwość odroczenia poboru składek ex ante na okres nieprzekraczający trzech lat, do czasu, gdy kwota, która ma zostać pobrana, osiągnie wysokość proporcjonalną do kosztów związanych z procesem poboru, pod warunkiem że takie odroczenie nie będzie miało istotnego wpływu na zdolność Jednolitej Rady do korzystania z funduszu.
(39) Nieodwołalne zobowiązania płatnicze stanowią jeden z elementów dostępnych środków finansowych w ramach funduszu. Należy zatem określić okoliczności, w których można wezwać do zapłaty tych zobowiązań. W przypadku gdy podmiot przestaje podlegać obowiązkowi wpłacania składek do funduszu w następstwie decyzji o zrzeczeniu się zezwolenia, należy anulować nieodwołalne zobowiązanie płatnicze. W celu zapewnienia, aby anulowanie nieodwołalnego zobowiązania płatniczego nie doprowadziło do sytuacji, w której dostępne środki finansowe będące w dyspozycji funduszu spadną poniżej poziomu, który Jednolita Rada uznaje za odpowiedni, Jednolita Rada powinna być uprawniona do określenia składki, do której wniesienia powinien zostać zobowiązany dany podmiot. W swojej decyzji Jednolita Rada powinna należycie uwzględnić potrzebę utrzymania równych warunków działania dla wszystkich uczestniczących podmiotów, w tym podmiotu, który przestał być objęty zakresem stosowania art. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. Jednolita Rada ma przedstawić szczegółowe uzasadnienie swojej decyzji i ujawnić tę decyzję, wraz z uzasadnieniem, w swoim sprawozdaniu rocznym. Ponadto, aby zapewnić większą przejrzystość i pewność w odniesieniu do udziału nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w łącznej kwocie składek ex ante, które mają zostać zebrane, Jednolita Rada powinna określić taki udział w ujęciu rocznym z zastrzeżeniem mających zastosowanie limitów. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy powinny dążyć do zapewnienia złagodzenia wszelkich procyklicznych skutków nieodwołalnych zobowiązań płatniczych w zależności od zastosowanego do nich podejścia księgowego.
(40) Maksymalna roczna kwota nadzwyczajnych składek ex post do funduszu, których wniesienia można wymagać, jest obecnie ograniczona do trzykrotnej wysokości kwoty składek ex ante. Po upływie początkowego okresu gromadzenia środków, przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, wysokość takich składek ex ante będzie zależeć - w okolicznościach innych niż korzystanie z funduszu -wyłącznie od zmian poziomu depozytów gwarantowanych, a zatem składki te prawdopodobnie zmaleją. Ustalanie maksymalnej kwoty nadzwyczajnych składek ex post na podstawie kwoty składek ex ante mogłoby zatem skutkować drastycznym ograniczeniem możliwości pobierania przez fundusz składek ex post, co zmniejszyłoby jego zdolność do działania. Aby uniknąć takiego rezultatu, należy przewidzieć inny limit, a maksymalna kwota nadzwyczajnych składek ex post, których wniesienia można wymagać, powinna zostać ustalona na poziomie trzykrotnej wysokości jednej ósmej poziomu docelowego ustalonego dla funduszu.
(41) Należy również utrzymać odpowiedni związek między wynagrodzeniem a wynikami w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności gdy istnieje prawdopodobieństwo przeniesienia strat na fundusz. W takich przypadkach należy anulować wszelkie zmienne składniki wynagrodzenia członków organu zarządzającego i kadry kierowniczej wyższego szczebla instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, które nie zostały wypłacone lub nie przysługują. O ile członek organu zarządzającego lub kadry kierowniczej wyższego szczebla nie udowodni, że nie uczestniczył w działaniach, które doprowadziły lub przyczyniły się do upadłości instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ani że nie był za takie działania odpowiedzialny, zmienne składniki wynagrodzenia, które przysługiwały lub zostały wypłacone w ciągu 24 miesięcy poprzedzających decyzję o podjęciu działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy zwrócić lub spłacić.
(42) Fundusz może być wykorzystywany w celu wspierania stosowania instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, w ramach których zbiór aktywów, praw i zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją jest przenoszony na odbiorcę. W takim przypadku po stronie Jednolitej Rady może powstać roszczenie wobec pozostałej części podmiotu w przypadku jego późniejszej likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Może to mieć miejsce, gdy fundusz jest wykorzystywany w związku ze stratami, jakie w przeciwnym razie ponieśliby wierzyciele, w tym w formie gwarancji aktywów i zobowiązań lub pokrycia różnicy między przeniesionymi aktywami i zobowiązaniami. Aby zapewnić skuteczne pokrycie strat instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przez akcjonariuszy i wierzycieli pozostawionych w pozostałej części podmiotu oraz aby zwiększyć możliwość dokonywania spłat na rzecz Jednolitej Rady w przypadku upadłości, roszczenia Jednolitej Rady wobec pozostałej części instytucji lub podmiotu oraz roszczenia wynikające z uzasadnionych wydatków prawidłowo poniesionych przez Jednolitą Radę powinny mieć taki sam stopień uprzywilejowania w przypadku upadłości jak roszczenia krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w każdym uczestniczącym państwie członkowskim, przy czym stopień ten powinien być wyższy niż stopień uprzywilejowania depozytów i SGD. Ponieważ rekompensaty wypłacane akcjonariuszom i wierzycielom z funduszu z powodu naruszenia zasady niepogarszania sytuacji wierzycieli mają na celu zrekompensowanie im skutków działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rekompensata ta nie powinna stanowić podstawy roszczeń ze strony Jednolitej Rady.
(43) Aby zapewnić wystarczającą elastyczność i ułatwić SGD interwencję w celu wsparcia stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy prowadzą one do opuszczenia rynku przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, należy doprecyzować niektóre aspekty wykorzystywania SGD w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W szczególności konieczne jest doprecyzowanie, że środki SGD mogą być wykorzystywane do wspierania transakcji przeniesienia obejmujących depozyty, w tym kwalifikujące się depozyty powyżej poziomu gwarancji zapewnianego przez dany SGD, a także niekwalifikujące się depozyty objęte ogólnym uprzywilejowaniem deponentów, w niektórych przypadkach i na jasnych warunkach. Wkład wnoszony przez SGD powinien być przeznaczony na pokrycie niedoboru wartości aktywów przeniesionych do nabywcy lub do instytucji pomostowej w porównaniu z wartością przeniesionych depozytów. W przypadku gdy wymagane jest wniesienie wkładu przez nabywcę w ramach transakcji w celu zapewnienia neutralności w zakresie skutków kapitałowych i zachowania zgodności z wymogami kapitałowymi nabywcy, SGD powinny również wnosić wkład w tym celu. Wsparcie zapewniane przez SGD w odniesieniu do działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być udzielane w formie pieniężnej lub w innych formach, takich jak gwarancje lub umowy o podziale strat, które to formy mogą zminimalizować wpływ wsparcia na dostępne środki finansowe danego SGD, jednocześnie umożliwiając mu wnoszenie wkładu w ramach realizacji jego celów.
(44) Wkład wnoszony przez SGD w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację powinien podlegać określonym ograniczeniom. Po pierwsze, łączna kwota wkładu wnoszonego przez SGD w jakimkolwiek przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinna przekraczać kwoty depozytów gwarantowanych w danej instytucji kredytowej. Po drugie, należy zapewnić, aby wszelkie interwencje ze strony SGD w działaniu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które opiera się głównie na instrumencie umorzenia lub konwersji długu do celów dokapitalizowania instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz kontynuacji jej działalności, nie przekraczały straty, jaką ten SGD poniósłby w postępowaniu upadłościowym, gdyby dokonał wypłaty na rzecz właścicieli depozytów gwarantowanych i wstąpił w ich roszczenia dotyczące aktywów instytucji. Po trzecie, w przypadku gdy SGD jest wykorzystywany do wsparcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polegającego głównie na przeniesieniu działalności do nabywcy lub do instytucji pomostowej, kwota wkładu wnoszonego przez ten SGD nie powinna przekraczać 62,5 % jego poziomu docelowego, chyba że wyznaczony organ na mocy dyrektywy 2014/49/UE postanowi odstąpić od stosowania tego limitu, aby uniknąć negatywnych skutków dla stabilności finansowej lub zachować dostęp deponentów do ich depozytów. Po czwarte, kwota wkładu wnoszonego przez SGD nie powinna przekraczać różnicy między przeniesionymi aktywami a przeniesionymi depozytami i zobowiązaniami o takim samym lub wyższym stopniu uprzywilejowania w postępowaniu upadłościowym niż te depozyty. Pozwoliłoby to zapewnić, by wkład wnoszony przez SGD był wykorzystywany wyłącznie do celów zapobieżenia obciążeniu stratami deponentów, w stosownych przypadkach, a nie do ochrony wierzycieli, których roszczenia w postępowaniu upadłościowym mają niższy stopień uprzywilejowania niż depozyty. W stosownych przypadkach wkład może jednak również obejmować kwotę niezbędną do zapewnienia podmiotowi będącemu odbiorcą neutralności w zakresie skutków kapitałowych.
(45) Należy doprecyzować, że SGD powinien mieć możliwość wniesienia wkładu w przeniesienie zobowiązań innych niż depozyty gwarantowane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tylko wtedy, gdy Jednolita Rada stwierdzi, w poszczególnych przypadkach, że depozyty objęte ogólnym uprzywilejowaniem deponentów inne niż depozyty gwarantowane nie mogą podlegać umorzeniu lub konwersji, ani pozostać w pozostałej części instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, która zostanie zlikwidowana, oraz gdy warunki wykorzystania funduszu nie są spełnione poprzez wkłady wniesione przez akcjonariuszy i wierzycieli. W szczególności Jednolita Rada powinna mieć możliwość nieprzypisywania strat do tych depozytów, gdy takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i jest proporcjonalne do tego, aby zachować ciągłość funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych lub gdy jest to konieczne do tego, aby uniknąć rozległego efektu domina i niestabilności finansowej, które mogłyby spowodować poważne zakłócenie gospodarki Unii lub państwa członkowskiego. Te same przesłanki powinny mieć zastosowanie do włączenia do przeniesienia do nabywcy lub do instytucji pomostowej innych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji o stopniu uprzywilejowania niższym niż stopień uprzywilejowania depozytów gwarantowanych. W takim przypadku przeniesienie tych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji powinno następować bez wnoszenia wkładu przez SGD. Jeżeli na potrzeby przeniesienia tych zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji wymagane jest zewnętrzne wsparcie finansowe, należy go udzielić z funduszu.
(46) Z uwagi na możliwość wykorzystania SGD w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy doprecyzować warunki, na jakich wkład wnoszony przez SGD można zaliczyć na poczet spełnienia wymogów dotyczących dostępu do funduszu. Możliwość ta powinna być dostępna wyłącznie dla instytucji kredytowych, których całkowita wartość aktywów wynosi 80 mld EUR lub jest niższa od tej kwoty, oraz w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji opierającego się głównie na stosowaniu instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej. W celu zapewnienia, aby dalsze finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pochodziło przede wszystkim z zasobów wewnętrznych instytucji kredytowej, oraz aby zminimalizować zakłócenia konkurencji, wykorzystanie wkładu wnoszonego przez SGD w celu zapewnienia dostępu do funduszu powinno być możliwe tylko w przypadku instytucji kredytowych, w odniesieniu do których - w ciągu 24 miesięcy poprzedzających podjęcie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie przewiduje ich likwidacji w sposób uporządkowany w przypadku upadłości, przy założeniu, że MREL określony przez Jednolitą Radę dla tych instytucji kredytowych został ustalony na poziomie obejmującym zarówno kwotę na pokrycie strat, jak i kwotę dokapitalizowania. MREL określony przez Jednolitą Radę powinien być zgodny z minimalnymi poziomami MREL dla podmiotów, w przypadku których preferowane strategie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidują przede wszystkim korzystanie z instrumentów przeniesienia w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nawet jeżeli w odpowiednim planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano inne działania i w związku z tym MREL tych instytucji kredytowych nie podlegał tym minimalnym poziomom. Co więcej, przed skorzystaniem z wkładów wnoszonych przez SGD należy - w celu pokrycia strat i dokapitalizowania - w jak największym stopniu wykorzystać wkłady z funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Ponadto instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją nie mogła naruszyć swojego MREL, w tym wiążących celów pośrednich, w określonym okresie poprzedzającym działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, bez uszczerbku dla krótkoterminowych technicznych naruszeń MREL.
(47) Jeżeli wkład wniesiony przez akcjonariuszy i wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją poprzez obniżenie, umorzenie lub konwersję ich zobowiązań lub poprzez straty, jakie oczekuje się, że poniosą oni w ramach likwidacji pozostałej części podmiotu, dodany do wkładu wniesionego przez SGD wynosi co najmniej 8 % całkowitych zobowiązań tej instytucji, w tym funduszy własnych, Jednolita Rada powinna mieć możliwość wykorzystania funduszu do zapewnienia dalszego finansowania, gdy jest to konieczne do zapewnienia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takich przypadkach wkład wnoszony przez SGD powinien być ograniczony do kwoty niezbędnej do tego, aby umożliwić dostęp do funduszu. Dodatkowo, w przypadku instytucji kredytowej, której całkowita wartość aktywów na zasadzie indywidualnej wynosi między 30 mld EUR a 80 mld EUR, wkład wnoszony przez SGD nie powinien przekraczać 2,5 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, tej instytucji kredytowej na zasadzie indywidualnej.
(48) W nadzwyczajnych okolicznościach może się zdarzyć, że wkład wnoszony przez SGD w wysokości 5 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, nie jest wystarczający do pokrycia potrzeb finansowych danego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takich przypadkach i jeżeli wkład ten był możliwy dzięki interwencji SGD, ten SGD powinien - na określonych warunkach - wnieść dodatkowy wkład równy kwocie strat, jakie poniosłyby depozyty gwarantowane, gdyby nie były chronione. Koszt tego dodatkowego wkładu nie powinien przekraczać strat, które SGD poniósłby w hipotetycznym scenariuszu likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego i wypłaty depozytów gwarantowanych. Co więcej, suma początkowego i dodatkowego wkładu wnoszonego przez SGD nie powinna przekraczać kwoty depozytów gwarantowanych w danej instytucji kredytowej. Uwzględniając dodatkowy wkład wnoszony przez SGD, Jednolita Rada powinna mieć możliwość ubiegania o dalsze finansowanie z alternatywnych źródeł finansowania, jeżeli spełnione są warunki takiego finansowania.
(49) W świetle uwspólnionego charakteru funduszu należy ustanowić procedurę szczególną, którą należy stosować, gdy zakumulowane środki netto wykorzystane w jego ramach, z których można było skorzystać dzięki wcześniejszemu wkładowi wniesionemu przez SGD, osiągną określone progi. Taka procedura nie powinna prowadzić do niemożności wykorzystania środków funduszu w późniejszym działaniu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku gdy środki netto wykorzystane w ramach funduszu w ciągu trzech lat osiągną próg odpowiadający 10 % jego poziomu docelowego, na sesji plenarnej muszą zostać zapewnione wytyczne dotyczące przyszłego wykorzystania funduszu ułatwionego dzięki wkładowi wnoszonemu przez SGD, do czasu całkowitego uzupełnienia środków. Jeżeli środki netto wykorzystane w ramach funduszu w ciągu trzech lat osiągną próg odpowiadający 20 % jego poziomu docelowego, Jednolita Rada musi poinformować o tym Radę i Komisję. Na tym etapie Komisja powinna dokonać przeglądu przepisów dotyczących wkładów wnoszonych przez SGD w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację umożliwiających następnie wykorzystanie funduszu, a także ocenić, czy mające zastosowanie ustalenia dotyczące pobierania wkładów na uzupełnienie funduszu w takich przypadkach są odpowiednie. Dodatkowo termin ponownego osiągnięcia poziomu docelowego należy przedłużyć do 10 lat.
(50) W przypadku gdy środki z SGD są wykorzystywane przy stosowaniu instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, oddzielnie lub razem z wkładami z funduszu, pozostała cześć podmiotu pozostawiona po przeniesieniu aktywów, praw i zobowiązań powinna zostać zlikwidowana w sposób uporządkowany zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, na podstawie art. 22 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. Dodatkowo, w przypadku gdy środki z SGD są wykorzystywane do wsparcia instrumentu instytucji pomostowej, działalność instytucji pomostowej powinna zostać zakończona zgodnie z art. 41 ust. 3, 5 i 6 dyrektywy 2014/59/UE.
(51) Przejrzystość ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia integralności rynku, dyscypliny rynkowej i ochrony inwestorów. Aby umożliwić Jednolitej Radzie wspieranie działań na rzecz zwiększenia przejrzystości i uczestnictwo w takich działaniach, powinna ona mieć możliwość ujawniania informacji, które wynikają z jej własnych analiz, ocen i ustaleń, w tym ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli takie ujawnienie nie naruszyłoby ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej oraz jeżeli za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny.
(52) Aby zapewnić spójność, zmiany wprowadzone do rozporządzenia (UE) nr 806/2014 niniejszym rozporządzeniem, które są podobne do zmian wprowadzonych do dyrektywy 2014/59/UE dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (Ue) 2026/... 19 * , powinny byś stosowane od tego samego dnia co termin transpozycji dyrektywy (UE) 2026/. ** , czyli od dnia. [24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego]. Nie ma jednak powodu, aby opóźniać stosowanie zmian wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem do rozporządzenia (UE) nr 806/2014, które odnoszą się wyłącznie do funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zmiany te powinny zatem być stosowane od dnia. [jeden miesiąc od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego].
(53) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie poprawa skuteczności i efektywności ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na ryzyko, z jakim może wiązać się stosowanie zróżnicowanych podejść krajowych dla integralności rynku wewnętrznego, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii w drodze zmiany przepisów już ustanowionych na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(54) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 806/2014,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2279 |
| Rodzaj: | stanowisko |
| Tytuł: | Stanowisko Rady (UE) nr 3/2026 w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do środków wczesnej interwencji, warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz finansowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Przyjęte przez Radę w dniu 5 marca 2026 r. |
| Data aktu: | 2026-04-17 |
| Data ogłoszenia: | 2026-04-17 |