Sprawa T-150/26: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2026 r. - Bank Rosji/Rada
Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2026 r. - Bank Rosji/Rada(Sprawa T-150/26)
Język postępowania: francuski
(Dz.U.UE C z dnia 13 kwietnia 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: Bank Centralny Federacji Rosyjskiej (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: C. Alter i N. Vanderstappen, adwokaci)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzenia Rady (UE) 2025/2600 z dnia 12 grudnia 2025 r 1 , opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 13 grudnia 2025 r.;
- obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.
1. Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady i naruszenia art. 122 TFUE.
- Strona skarżąca twierdzi, że rozporządzenie zostało przyjęte na nieprawidłowej podstawie, ponieważ art. 122 TFUE nie może stanowić ważnej podstawy dla przyjętych środków, gdyż wchodzą one w zakres środków ograniczających wobec podmiotu z państwa trzeciego i powinny były zostać oparte na art. 215 TFUE, który wymaga jednomyślności członków Rady. Odwołanie się do art. 122 TFUE stanowi zatem rażące obejście szczególnych ram instytucjonalnych przewidzianych w traktatach dla przyjmowania takich środków, z naruszeniem podziału kompetencji i równowagi instytucjonalnej.
2. Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy.
- Strona skarżąca podnosi, że Rada skorzystała z uprawnień przyznanych jej w art. 122 TFUE w celach innych niż przewidziane w traktatach, w szczególności w celu obejścia stosowania szczególnych ram instytucjonalnych zawartych w art. 29 TUE i 215 TFUE oraz dla realizacji celu wchodzącego zasadniczo w zakres polityki zagranicznej.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE.
- Strona skarżąca podnosi, że pomimo znaczenia, wrażliwości i złożoności rozpatrywanych kwestii prawnych, instytucjonalnych i gospodarczych uzasadnienie rozporządzenia pozostaje niejasne, ogólnikowe i niewystarczające, co nie pozwala ani na wyraźne określenie obiektywnych powodów uzasadniających zastosowanie art. 122 TFUE, ani na wykazanie istnienia poważnych i aktualnych trudności gospodarczych dotykających co najmniej jedno państwo członkowskie lub kilka państw członkowskich w rozumieniu tego postanowienia.
4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
- Strona skarżąca uważa, że zakres, charakter i potencjalnie nieokreślony czas obowiązywania środków immobilizacji odnośnych aktywów wyraźnie wykraczają poza to, co jest konieczne i właściwe do osiągnięcia celu wskazanego przez Radę w rozporządzeniu, wychodząc w każdym razie poza to, co jest wymagane do stabilizacji gospodarczej w rozumieniu art. 122 TFUE, jak też znacznie wykraczają poza ramy środków ograniczających tradycyjnie przyjmowanych przez Unię.
5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia traktatów, prawa zwyczajowego i prawa międzynarodowego publicznego.
- Strona skarżąca uważa, że Rada naruszyła zasadę immunitetu wynikającego z suwerenności państw i ich banków centralnych, zasadę włączoną do porządku prawnego Unii jako normę właściwą dla kontroli legalności, ponieważ rozporządzenie przewiduje przedłużoną i trwałą immobilizację suwerennych rezerw strony skarżącej, co jest niezgodne z immunitetem przyznanym aktywom banków centralnych oraz wprowadza mechanizm pozbawienia strony skarżącej wszelkich sądowych środków ochrony z naruszeniem najbardziej podstawowych praw Unii.
6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności.
- Strona skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła pierwszy protokół dodatkowy do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z ich wykładnią dokonaną w orzecznictwie Trybunału, ponieważ sporne środki stanowią istotne i trwałe pozbawienie aktywów i rezerw państwowych strony skarżącej.
7. Zarzut siódmy dotyczący braku kompetencji Unii Europejskiej do podjęcia przyjętych środków.
- Strona skarżąca twierdzi, że odnośne środki wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji państw członkowskich, ponieważ dotyczą dziedziny, która nie została powierzona instytucjom Unii na mocy traktatów. Sankcje te należy bowiem uznać za środek konfiskaty lub wywłaszczenia aktywów banku centralnego państwa trzeciego, co leży w wyłącznej kompetencji państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się te aktywa.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2053 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-150/26: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2026 r. - Bank Rosji/Rada |
| Data aktu: | 2026-04-13 |
| Data ogłoszenia: | 2026-04-13 |