NOWOŚĆ LEX Cyberbezpieczeństwo Twoja tarcza w cyfrowym świecie!
Zmień język strony
Zmień język strony
Prawo.pl

Sprawa T-89/26: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2026 r. - Google Ireland/Komisja

Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2026 r. - Google Ireland/Komisja
(Sprawa T-89/26)
(C/2026/1778)

Język postępowania: angielski

(Dz.U.UE C z dnia 30 marca 2026 r.)

Strony

Strona skarżąca: Google Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: L. Feiler, B. Konig, B. Hoorelbeke i I. Ketels, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wraz z załącznikiem do niej; oraz

- na podstawie art. 277 TFUE stwierdzenie, że art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2023/1127 (zwanego dalej "rozporządzeniem delegowanym") 1  są nieważne i nie mają zastosowania; oraz

- obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

Zarzuty prawne i główne argumenty

Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 263 ust. 1 i 4 TFUE i zmierza ona do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej C(2025) 8121 final z dnia 26 listopada 2025 r. określającej opłatę nadzorczą mającą zastosowanie do Google Maps, Google Play, Google Search, Google Shopping i YouTube na podstawie art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2022/2065 2  (zwanej dalej "zaskarżoną decyzją").

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1. Zarzut pierwszy jest oparty na twierdzeniu, że metodologia zastosowana przez Komisję do obliczenia opłaty nadzorczej, określona w art. 5 ust. 2 i 4 rozporządzenia delegowanego, narusza art. 43 ust. 5 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2022/2065 (zwanego dalej "rozporządzeniem 2022/2065") i powinna zostać uznana za nieważną i niemającą zastosowania, zgodnie z art. 277 TFUE, ponieważ:

- Komisja obliczyła górny limit wysokości opłaty 3  dla strony skarżącej w oparciu o światowe zyski Alphabet Inc. (zwanej dalej "Alphabet"), zamiast w oparciu o światowy roczny dochód netto strony skarżącej, co stanowi naruszenie art. 43 ust. 5 lit. c) rozporządzenia 2022/2065; oraz

- mechanizm zastosowany przez Komisję w celu redystrybucji pozostałych kwot związanych z opłatami innych dostawców nie ma podstawy prawnej i spowodował, że roczna opłata nadzorcza strony skarżącej nie była proporcjonalna do średniej miesięcznej liczby aktywnych odbiorców usług tego dostawcy, co stanowi naruszenie art. 43 ust. 5 lit. b) rozporządzenia 2022/2065, a także podstawowych zasad równego traktowania i proporcjonalności.

2. Zarzut drugi jest oparty na twierdzeniu, że metodologia zastosowana przez Komisję do obliczenia górnego limitu wysokości opłaty została zastosowana z naruszeniem art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego, zważywszy że strona skarżąca nie posiada skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

3. W myśl zarzutu trzeciego obliczenie średniej miesięcznej liczby aktywnych odbiorców jest niezgodne z prawem, ponieważ:

- opiera się na metodologii ustanowionej w akcie wykonawczym z naruszeniem art. 290 i 291 TFUE oraz art. 43 ust. 4 rozporządzenia 2022/2065;

- opiera się na metodologii przyjętej z naruszeniem art. 266 TFUE, ponieważ Komisja nie przyjęła środków niezbędnych do wykonania wyroków Sądu z dnia 10 września 2025 r. 4 ;

- ewentualnie, w przypadku gdyby Trybunał uznał, że uzasadnienie nie stanowi metodologii, brak takiej metodologii narusza zasady pewności prawa i równego traktowania;

- w każdym razie opiera się ona na niedokładnych danych liczbowych.

4. Zarzut czwarty jest oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza prawo strony skarżącej do uzyskania uzasadnienia oraz jej prawo do bycia wysłuchaną, ponieważ:

- nie wyjaśnia ona w sposób jasny i dokładny metodologii zastosowanej do ustalenia średniej miesięcznej liczby aktywnych odbiorców usług strony skarżącej; oraz

- informacje przekazane przez Komisję w ramach dostępu do akt nie zawierają istotnych informacji dotyczących obliczenia opłaty nadzorczej.

5. W myśl zarzutu piątego zaskarżona decyzja narusza art. 43 ust. 2 rozporządzenia 2022/2065, ponieważ bezprawnie nakłada opłatę nadzorczą, która obejmuje również koszty niezwiązane z nadzorem.

1 Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/1127 z dnia 2 marca 2023 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 o szczegółową metodykę i procedury dotyczące opłat nadzorczych pobieranych przez Komisję od dostawców bardzo dużych platform internetowych i bardzo dużych wyszukiwarek internetowych (Dz.U. 2023, L 149, s. 16).
2 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (akt o usługach cyfrowych) (Dz.U. 2022, L 277, s. 1).
3 Zgodnie z art. 43 ust. 5 lit. c) rozporządzenia 2022/2065 dostawca bardzo dużej platformy internetowej lub bardzo dużej wyszukiwarki internetowej nie może w danym roku uiścić opłaty nadzorczej przekraczającej 0,05 % jego światowego rocznego dochodu netto w poprzednim roku obrotowym ("górny limit wysokości opłaty").
4 Wyrok z dnia 10 września 2025 r., Meta Platforms Ireland/Komisja, T-55/24, EU:T:2025:842, pkt 48, oraz wyrok z dnia 10 września 2025 r., Tiktok Technology/Komisja, T-58/24, EU:T:2025:843, pkt 50.
Metryka aktu
Identyfikator:

Dz.U.UE.C.2026.1778

Rodzaj:ogłoszenie
Tytuł:Sprawa T-89/26: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2026 r. - Google Ireland/Komisja
Data aktu:2026-03-30
Data ogłoszenia:2026-03-30