Sprawy połączone C-72/14 i C-197/14: X v. Inspecteur van Rijksbelastingdienst oraz T.A. van Dijk v. Staatssecretaris van Financiën (orzeczenie wstępne).

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) - X/Inspecteur van Rijksbelastingdienst (C-72/14) oraz T.A. van Dijk/Staatssecretaris van Financiën (C-197/14)

(Sprawy połączone C-72/14 i C-197/14) ¹

(Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Przewoźnicy na Renie - Zaświadczenie E-101 - Wartość dowodowa - Wystąpienie do Trybunału - Obowiązek odesłania prejudycjalnego)

Język postępowania: niderlandzki

(2015/C 363/11)

(Dz.U.UE C z dnia 3 listopada 2015 r.)

Sądy odsyłające

Gerechtshof te 's-Hertogenbosch, Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniach głównych

Strony skarżące: X (C-72/14), T.A. van Dijk (C-197/14)

Strony pozwane: Inspecteur van Rijksbelastingdienst (C-72/14), Staatssecretaris van Financiën (C-197/14)

Sentencja

1) Artykuł 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, a także art. 10c-11a, 12a i 12b rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w wersjach zmienionych i uaktualnionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego w formie zaświadczenia E-101 w celu poświadczenia, że dany pracownik podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego w zakresie zabezpieczenia społecznego, podczas gdy pracownik ów jest objęty zakresem stosowania umowy dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, przyjętej przez konferencję międzyrządową zwołaną w celu przeprowadzenia rewizji umowy z dnia 13 lutego 1961 r. dotyczącej zabezpieczenia społecznego przewoźników na Renie, podpisanej w Genewie w dniu 30 listopada 1979 r., nie jest wiążące dla organów innych państw członkowskich. Fakt, że organ wydający nie miał zamiaru wydać rzeczywistego zaświadczenia E-101, lecz użył formularza tego zaświadczenia do celów administracyjnych, jest w tym względzie bez znaczenia.

2) Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa krajowego, taki jak sąd odsyłający, nie jest zobowiązany ani do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ani do odczekania na odpowiedź na to pytanie tylko dlatego, że - w sprawie podobnej do tej, która przed nim zawisła i dotyczącej dokładnie tej samej problematyki - sąd krajowy niższej instancji zadał Trybunałowi pytanie prejudycjalne.

1 Dz.U. C 142 z 12.5.2014. Dz.U. C 223 z 14.7.2014.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2015.363.9
• Rodzaj: wyrok
• Tytuł: Sprawy połączone C-72/14 i C-197/14: X v. Inspecteur van Rijksbelastingdienst oraz T.A. van Dijk v. Staatssecretaris van Financiën (orzeczenie wstępne).
• Data aktu: 2015-09-09
• Data ogłoszenia: 2015-11-03