Świadczenia rentowe dla osób niesłusznie pozbawionych wolności.

ROZPORZĄDZENIE

RADY MINISTRÓW

z dnia 1 grudnia 1956 r.

w sprawie świadczeń rentowych dla osób niesłusznie pozbawionych wolności.

Na podstawie art. 100 dekretu z dnia 25 czerwca 1954 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. z 1956 r. Nr 43, poz. 200), zwanego dalej "dekretem", zarządza się, co następuje:

§ 1. Osobom, które po Wyzwoleniu zostały niesłusznie pozbawione wolności, przysługują w zakresie rent (zaopatrzeń) uprawnienia przywdziane w niniejszym rozporządzeniu.

§  2.

1. Osobom, które przed niesłusznym pozbawieniem ich wolności były pracownikami, uznaje się okresy niesłusznego pozbawienia wolności za okresy zatrudnienia (art. 7 ust. 1 dekretu).

2. Osobom, które przed niesłusznym pozbawieniem ich wolności nie były pracownikami i nie ukończyły 24 lat życia, uznaje się okresy niesłusznego pozbawienia wolności za okresy zatrudniania (art. 7 ust. 1 dekretu), jeżeli w ciągu roku po odzyskaniu wolności podjęły zatrudnienie, a zatrudnienie to trwało co najmniej przez okres 6 miesięcy.

3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, maja prawo do renty inwalidzkiej bez względu na okres zatrudnienia, jeżeli stały się inwalidami w czasie niesłusznego pozbawienia ich wolności lub w ciągu 6 miesięcy po odzyskaniu wolności, a inwalidztwo ich pozostaje w związku z niesłusznym pozbawieniem wolności.

§ 3. Za okrasy niesłusznego pozbawienia wolności w rozumieniu niniejszego rozporządzenia uważa się w szczególności okresy:

1) tymczasowego aresztowania, jeżeli nie nastąpiło skazanie, a oskarżony został uniewinniony lub postępowanie zostało umorzone z innej przyczyny aniżeli amnestia,

2) tymczasowego aresztowania, przekraczającego orzeczoną karę pozbawienia wolności

3) odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli na skutek wznowienia postępowania lub rewizji nadzwyczajnej zapadł wyrok uniewinniający lub postępowanie umorzono z powodu okoliczności wyłączającej ściganie, pominiętej w pierwotnym postępowaniu,

4) odbywania kary pozbawienia wolności, przekraczającej karę pozbawienia wolności orzeczoną w wyniku wznowienia postępowania lub rewizji nadzwyczajnej.

§ 4. Przy ocenie prawa do renty rodzinnej po osobach, o których mowa w § 2, zmarłych w czasie niesłusznego pozbawienia ich wolności, warunek zatrudnienia uważa się zawsze za spełniony.

§ 5. Podstawę wymiaru renty w przypadkach przewidzianych niniejszym rozporządzeniom ustala się w myśl ogólnie obowiązujących przepisów (art. 1 dekretu), z tym że na wniosek zainteresowanego może być również przyjęty zarobek osiągany w czasie niesłusznego pozbawienia wolności.

§  6.

1. Rencistom niesłusznie pozbawionym wolności wypłaca się renty (zaopatrzenia) za cały czas pozbawienia wolności. Jeżeli jednak w myśl przepisów obowiązujących dla danej renty (zaopatrzenia) prawo do renty (zaopatrzenia) ustało wcześniej, rentę (zaopatrzenie) wypłaca się do daty ustania prawa do renty (zaopatrzenia).

2. Jeżeli w czasie niesłusznego pozbawienia wolności renta (zaopatrzenie) była wypłacana w części, członkom rodziny wypłaca się w myśl ust. 1 pozostałą różnicę.

§ 7. W razie śmierci pracownika (rencisty) w czasie niesłusznego pozbawienia go wolności przyjmuje się, że pozostali członkowie rodziny byli na jego utrzymaniu, jeżeli w rozumieniu art. 45 dekretu byli na utrzymaniu pracownika przed niesłusznym pozbawieniem go wolności.

§  8.

1. Niesłuszne pozbawienie wolności należy udowodnić dokumentami wydanymi przez władze prokuratorskie lub sądowe.

2. W każdym przypadku pozbawienia wolności w kraju władze sądowe lub prokuratorskie na żądanie organu przyznającego rentę udzielą informacji, czy i przez jaki okres czasu trwało pozbawienie wolności, oraz wydadzą opinię, czy zachodzą przesłanki do uznania tego pozbawienia wolności za niesłuszne w rozumieniu § 3 niniejszego rozporządzenia.

3. Jeżeli niesłuszne pozbawienie wolności nie może być udowodnione w sposób podany w ust. 1 i 2, o uprawnieniach wynikających z niniejszego rozporządzenia decyduje Minister Pracy i Opieki Społecznej.

§ 9. Sprawy rozstrzygnięte dotychczas w sposób odmienny od przepisów niniejszego rozporządzenia podlegają ponownemu rozpatrzeniu na wniosek zainteresowanych osób.

§ 10. Jeżeli wniosek o przyznanie renty w myśl niniejszego rozporządzenia zostanie zgłoszony:

1) w ciągu 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego rozporządzenia - rentę przyznaje się od dnia powstania prawa do renty, nie wcześniej jednak niż od dnia 1 lipca 1956 r.,

2) po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego rozporządzenia - rentę przyznaje się od dnia powstania prawa do renty, lecz za okres nie dłuższy niż 3 miesiące wstecz od dnia zgłoszenia wniosku.

§ 11. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

• Identyfikator: Dz.U.1956.59.279
• Rodzaj: Rozporządzenie
• Tytuł: Świadczenia rentowe dla osób niesłusznie pozbawionych wolności.
• Data aktu: 01/12/1956
• Data ogłoszenia: 22/12/1956
• Data wejścia w życie: 22/12/1956