Ustawa karna dewizowa.

USTAWA KARNA DEWIZOWA

z dnia 28 marca 1952 r.

Art.  1.

§ 1. Kto bez zezwolenia albo wbrew jego warunkom dokonywa obrotu wartościami dewizowymi -

podlega karze więzienia od lat dwóch do lat dziesięciu i karze grzywny.

§ 2. Jeżeli sprawca czynu, określonego w § 1, dokonywa obrotu wartościami dewizowymi w szczególnie dużych rozmiarach albo z obrotu wartościami dewizowymi uczynił sobie stałe źródło dochodu -

podlega karze więzienia na czas nie krótszy od lat pięciu i karze grzywny albo karze więzienia dożywotniego i karze grzywny.

§ 3. W przypadkach małej wagi, w szczególności, gdy sprawca czynu, określonego w § 1, dokonywa obrotu wartościami dewizowymi w małej ilości -

podlega karze więzienia do lat dwóch lub aresztu do lat dwóch i karze grzywny.

§ 4. W przypadku skazania za przestępstwo, określone w § 1 lub 2, sąd może orzec przepadek mienia skazanego w całości lub w części.

Art.  2.

§ 1. Kto, przeprowadzając przez granicę Państwa Polskiego wartości dewizowe, uchyla się od kontroli dewizowej -

podlega karze więzienia do lat pięciu i karze grzywny.

§ 2. Tej samej karze podlega - kto uchyla się od kontroli dewizowej, przeprowadzając przez granicę Państwa Polskiego wyroby użytkowe ze złota lub platyny albo inne metale szlachetne, kamienie szlachetne lub klejnoty, określone w przepisach dewizowych.

§ 3. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstw, określonych w § 1 lub 2, stałe źródło dochodu -

podlega karze więzienia na czas nie krótszy od lat pięciu i karze grzywny.

Art.  3.

§ 1. Kto bez zezwolenia posiada w kraju wartości dewizowe -

podlega karze więzienia od roku do lat pięciu.

§ 2. Jeżeli sprawca czynu, określonego w § 1, posiada wartości dewizowe w dużej ilości -

podlega karze więzienia od lat pięciu do lat dziesięciu i karze grzywny.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu, określonego w § 1, posiada wartości dewizowe w małej ilości -

podlega karze aresztu do sześciu miesięcy albo karze grzywny.

Art.  4.

§ 1. Kto wbrew obowiązkowi, określonemu w przepisach dewizowych, nie pobiera należności od zagranicy -

podlega karze więzienia do lat dwóch.

§ 2. Kto dokonywa płatności wobec zagranicy w sposób lub w terminie, niezgodnym z przepisami dewizowymi -

podlega karze aresztu do roku.

Art.  5.

§ 1. Kto wbrew obowiązkowi, określonemu w przepisach dewizowych, nie zaofiarowuje do skupu mienia, posiadanego za granicą lub należności od zagranicy -

podlega karze więzienia do lat trzech i karze grzywny.

§ 2. Kto wbrew obowiązkowi, określonemu w przepisach dewizowych, nie zgłasza mienia lub należności, wymienionych w § 1 -

podlega karze aresztu do lat dwóch i karze grzywny.

§ 3. Karze, przewidzianej w § 2, podlega również - kto wbrew obowiązkowi, określonemu w przepisach dewizowych, nie zgłasza pozostającego w jego posiadaniu lub zarządzie mienia cudzoziemca dewizowego lub zobowiązań wobec zagranicy.

Art.  6.

§ 1. Kto bez zezwolenia lub wbrew jego warunkom dysponuje mieniem posiadanym za granicą lub należnością od zagranicy -

podlega karze więzienia do lat trzech i karze grzywny.

§ 2. Jeżeli sprawca dysponuje mieniem małej wartości albo należnością w niewielkiej wysokości -

podlega karze aresztu do roku lub karze grzywny.

Art.  7.

§ 1. Kto do obrotów lub rozrachunków stosuje kursy dewiz lub pieniędzy zagranicznych inne, niż ustalone na podstawie obowiązujących przepisów -

podlega karze aresztu do lat dwóch.

§ 2. Kto ogłasza kursy dewiz lub pieniędzy zagranicznych inne, niż ustalone przez instytucję do tego uprawnioną -

podlega karze aresztu do roku.

Art.  8.

Kto w celu uzyskania dla siebie lub innej osoby zezwolenia przytacza dane, niezgodne z rzeczywistością -

podlega karze więzienia do lat dwóch.

Art.  9.

W przypadkach przestępstw dewizowych małej wagi sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet od kary uwolnić.

Art.  10.

§ 1. W przypadku skazania za przestępstwo, określone w art. 1, 2 lub 3, sąd orzeka przepadek przedmiotów przestępstwa bez względu na to, czyją stanowią własność.

§ 2. Sąd może nie orzec przepadku przedmiotów przestępstwa, określonych w § 1, jeżeli właściciel posiadał je zgodnie z przepisami dewizowymi, a sprawca uzyskał je w drodze przestępstwa.

Art.  11.

Użyte w niniejszej ustawie zwroty: "wartości dewizowe", "obrót wartościami dewizowymi" i "cudzoziemiec dewizowy" oraz wyraz "zezwolenie" oznaczają pojęcia, ustalone w ustawie dewizowej z dnia 28 marca 1952 r.

Art.  12.

Do orzekania w sprawach o przestępstwa, przewidziane w niniejszej ustawie, właściwe są sądy wojewódzkie.

Art.  13.

Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości i Generalnemu Prokuratorowi Rzeczypospolitej.

Art.  14.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia.

• Identyfikator: Dz.U.1952.21.134
• Rodzaj: ustawa
• Tytuł: Ustawa karna dewizowa.
• Data aktu: 1952-03-28
• Data ogłoszenia: 1952-05-05
• Data wejścia w życie: 1952-06-05