Samoistny podatek wyrównawczy dla gmin wiejskich.

USTAWA

z dnia 20 marca 1931 r.

o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich.

Na nocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:

Art.  1.

(1) Gminom wiejskim przysługuje prawo pobierania samoistnego podatku wyrównawczego od płatników państwowych podatków - od gruntów, przemysłu i handlu oraz budynków. Podatkowi temu podlegają także grunty państwowe, fundacyjne, instytucyj o charakterze opieki społecznej oraz grunty duchowne i klasztorne (z zastrzeżeniem odnośnie do Kościoła Katolickiego art. XV Konkordatu) w tych województwach, w których grunty te są wolne od państwowego podatku gruntowego (art. 6).

(2) W województwach: krakowskiem, lwowskiem, stanisławowskiem i tarnopolskiem gminami wiejskiemi w rozumieniu niniejszej ustawy są gminy, rządzące się ustawą z dnia 12 sierpnia 1866 r. (Dz. u. kr. Nr. 9).

Art.  2.

(1). Ogólna suma tego podatku nie może przewyższać deficytu, wynikającego z zestawienia dochodów i wydatków zwyczajnych gminy pomimo wykorzystania w pełni wszystkich źródeł dochodowych, przewidzianych w ustawie z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 747), ani nie może być wyższa od sumy złotych, równej ilości ha gruntów, opodatkowanych w danej gminie, pomnożonej: 1) na terenie województw poznańskiego i pomorskiego - przez 0,25, 2) na terenie województw, krakowskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego - przez 0,5, 3) na terenie województw: nowogródzkiego, poleskiego, wileńskiego i wołyńskiego - przez 1,5, 4) na terenie województw: warszawskiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i białostockiego - przez 2.

(2) Podatek ten będzie pobierany w równych ratach półrocznych, odpowiadających terminom płatności podatku gruntowego.

Art.  3. ¹

(skreślony).

Art.  4.

Rozkładu podatku wyrównawczego dokonywują poszczególne gminy na podstawie odpowiedniego statutu, który podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej, wskazanej w art. art. 36 i 37 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 747) przy odpowiedniem zastosowaniu art. art. 38 - 41 tejże ustawy.

Art.  5. ²

Ogólna suma podatku wyrównawczego podlega w każdej gminie podziałowi pomiędzy poszczególnych płatników tego podatku w stosunku do przypadających na każdego z nich podatków, które w myśl art. 1 stanowią podstawę wymiaru podatku wyrównawczego, przy czym za podstawę wymiaru tegoż podatku przyjmuje się: w stosunku do płatników państwowego podatku gruntowego-podatek przypadający według przepisów dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 listopada 1936 r. o zmianie przepisów o państwowym podatku gruntowym (Dz. U. R. P. Nr 85, poz. 593), jednak bez oddzielnego dodatku i ulg, przewidzianych w art. 7 i 8 tegoż dekretu; w stosunku do płatników państwowego podatku przemysłowego - ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych, w stosunku do płatników podatku od nieruchomości - podatek od nieruchomości.

Art.  6.

(1) Podstawę wymiaru podatku wyrównawczego od gruntów państwowych, fundacyjnych, instytucyj o charakterze opieki społecznej oraz duchownych i klasztornych w województwach centralnych i wschodnich stanowi idealny zasadniczy podatek gruntowy, zaś w województwach zachodnich - idealny zasadniczy dodatek państwowy do podatku gruntowego.

(2) Przez idealny zasadniczy podatek, względnie dodatek, o którym mowa w poprzednim ustępie, rozumieć należy taki państwowy podatek, względnie dodatek, jakiby te grunty państwowe, fundacyjne, instytucyj o charakterze opieki społecznej, duchowne i klasztorne opłacały, gdyby były gruntami prywatnemi.

Art.  7.

Do wymiaru i poboru podatku wyrównawczego stosują się postanowienia części V i VI ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 747).

Art.  8.

(1) 3 Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 kwietnia 1931 r. W okresie od dnia 1 kwietnia 1931 r. do dnia 31 marca 1934 r. w województwach wschodnich i centralnych, t. j. wymienionych w pkt. 3 i 4 art. 2, może być pobrany podatek wyrównawczy na pokrycie rzeczywistego niedoboru w budżecie gminy za r. 1930/31, nie może on jednak przewyższać norm, preliminowanych w budżecie tych gmin na r. 1930/31, a w każdym razie nie może przekraczać granicy, oznaczonej art. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1927 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich b. zaboru rosyjskiego (Dz. U. R. P. Nr. 27, poz. 208).

(2) Wszelkie wpłaty, uiszczone przez płatników na pokrycie niedoboru w budżecie gmin za r. 1930/31 o charakterze podatku wyrównawczego, będą zaliczone na poczet należności z tytułu niniejszej ustawy.

Art.  9.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

1 Art. 3 skreślony przez art. 1 dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1935 r. o obniżeniu obciążenia daninami komunalnemi i inne zmiany w finansach komunalnych (Dz.U.35.88.544) z dniem 1 kwietnia 1936 r.

2 Art. 5 zmieniony przez art. 16 dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 listopada 1936 r. o zmianie przepisów o państwowym podatku gruntowym (Dz.U.36.85.593) z dniem 1 stycznia 1937 r.

3 Art. 8 ust. (1) zmieniony przez art. 1 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. (Dz.U.33.84.613) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 października 1933 r.

• Identyfikator: Dz.U.1931.27.172
• Rodzaj: ustawa
• Tytuł: Samoistny podatek wyrównawczy dla gmin wiejskich.
• Data aktu: 1931-03-20
• Data ogłoszenia: 1931-03-28
• Data wejścia w życie: 1931-04-01