NOWOŚĆ LEX Cyberbezpieczeństwo Twoja tarcza w cyfrowym świecie!
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Włącz wersję kontrastową
Zmień język strony
Prawo.pl

Stałe zaplecze produkcyjno-usługowe budownictwa.

UCHWAŁA Nr 210
RADY MINISTRÓW
z dnia 12 października 1976 r.
w sprawie stałego zaplecza produkcyjno-usługowego budownictwa.

W celu zwiększenia dyscypliny w działalności inwestycyjnej oraz stworzenia warunków do bardziej racjonalnego gospodarowania zapleczem produkcyjno-usługowym budownictwa Rada Ministrów uchwala, co następuje:
§  1.
1.
Tworzy się fundusz rozwoju stałego zaplecza w wysokości 1% wartości rocznej produkcji budowlano-montażowej, przeznaczony na finansowanie modernizacji, rozbudowy i budowy stałego zaplecza produkcyjno-usługowego budownictwa, zwanego dalej "zapleczem stałym".
2.
Fundusz rozwoju zaplecza obciąża koszty własne produkcji budowlano-montażowej przedsiębiorstw.
§  2.
1.
Fundusz rozwoju zaplecza powinien być przeznaczony w pierwszej kolejności na finansowanie:
1)
stałych obiektów zaplecza o charakterze regionalnym służących wszystkim uczestnikom koordynacji międzybranżowej,
2)
stałych obiektów wspólnych dla kilku przedsiębiorstw podległych różnym zjednoczeniom.

Z funduszu rozwoju zaplecza nie mogą być finansowane obiekty wczasowe, sportowo-turystyczne i administracyjne.

2.
Podjęcie decyzji o budowie nowych obiektów stałego zaplecza powinno być poprzedzone analizą rzeczywistych potrzeb, z uwzględnieniem możliwości maksymalnego wykorzystania istniejących obiektów zaplecza oraz przekształcenia istniejących obiektów zaplecza tymczasowego w zaplecze stałe.
3.
Cykl realizacji obiektów stałego zaplecza nie może przekraczać 12 miesięcy. Realizacja obiektów zaplecza w dłuższym cyklu wymaga zgody właściwego ministra.
§  3.
1.
Obiekty stałego zaplecza traktuje się jako inwestycje odtworzeniowo-modernizacyjne w rozumieniu uchwały nr 45 Rady Ministrów z dnia 5 marca 1976 r. w sprawie zasad finansowania inwestycji i remontów w jednostkach gospodarki uspołecznionej (Monitor Polski Nr 15, poz. 69), realizowane w ramach ogólnych nakładów ustalonych w narodowym planie społeczno-gospodarczym dla danego resortu.
2.
Bank przyjmuje do finansowania obiekty stałego zaplecza, jeżeli jednostki inwestujące mają środki na funduszu rozwoju zaplecza w wysokości zapewniającej finansowe pokrycie zakresu rzeczowego pierwszego roku realizacji, nie mniej jednak niż 30% pełnej wartości kosztorysowej.
3.
W zakresie nie uregulowanym uchwałą do finansowania budowy zaplecza stosuje się przepisy uchwały wymienionej w ust. 1.
§  4.
Budowę nowo rozpoczynanych obiektów stałego zaplecza o wartości kosztorysowej powyżej 10 mln zł zatwierdza Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych lub właściwy minister w porozumieniu z Ministrem Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych na podstawie wykazów tych obiektów, przedstawianych przez jednostki bezpośrednio podległe.
§  5.
1.
Budowa obiektów stałego zaplecza na potrzeby realizacji inwestycji szczególnie ważnych dla gospodarki narodowej może być wykonywana, jeżeli warunki realizacji tego wymagają, poza środkami funduszu rozwoju stałego zaplecza, ze środków finansowych i nakładów inwestycyjnych inwestora, przekazanych do dyspozycji generalnego wykonawcy (generalnego realizatora inwestycji) w trybie ustalonym dla przekazywania udziałów na inwestycje wspólne i towarzyszące.
2.
Wysokość przekazywanych środków i nakładów nie może przekraczać wysokości narzutu wyrównawczego z tytułu ponadnormatywnych kosztów budowy (Nw-6), określonego w odrębnych przepisach.
3.
Zakres i tempo budowy obiektów stałego zaplecza powinny być ściśle skoordynowane z realizacją inwestycji szczególnie ważnych dla gospodarki narodowej.
§  6.
Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych określi w porozumieniu z Przewodniczącym Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Ministrem Finansów szczegółowe zasady realizacji i finansowania tymczasowego i stałego zaplecza produkcyjno-usługowego budownictwa.
§  7.
Ewentualne przekroczenie nakładów ustalonych na zaplecze w narodowym planie społeczno-gospodarczym na 1976 r. traktuje się jako uzasadnione zwiększenie planu.
§  8.
Traci moc zarządzenie nr 81 Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1972 r. w sprawie rozwoju i finansowania zaplecza produkcyjno-usługowego i socjalno-administracyjnego budownictwa (Monitor Polski Nr 51, poz. 270).
§  9.
Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1977 r.
Metryka aktu
Identyfikator:

M.P.1976.39.176

Rodzaj:uchwała
Tytuł:Stałe zaplecze produkcyjno-usługowe budownictwa.
Data aktu:1976-10-12
Data ogłoszenia:1976-11-03
Data wejścia w życie:1977-01-01