Dyrektywa 2014/49/UE w sprawie systemów gwarancji depozytów

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/49/UE

z dnia 16 kwietnia 2014 r.

w sprawie systemów gwarancji depozytów

(wersja przekształcona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego ¹ ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą ² ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/19/WE ³  została w istotny sposób zmieniona ⁴ . Ponieważ należy dokonać dalszych zmian, dyrektywę tę należy przekształcić dla zachowania przejrzystości tekstu.

(2) W celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe zachodzi potrzeba usunięcia niektórych różnic w ustawodawstwach państw członkowskich w odniesieniu do przepisów dotyczących systemów gwarancji depozytów, którym podlegają te instytucje kredytowe.

(3) Niniejsza dyrektywa stanowi zasadniczy instrument urzeczywistnienia rynku wewnętrznego w sektorze instytucji kredytowych, z punktu widzenia zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług finansowych, przy jednoczesnym zwiększeniu stabilności systemu bankowego oraz ochrony deponentów. Ze względu na koszty związane z upadłością instytucji kredytowej, jakie ponosi gospodarka jako całość, oraz negatywny wpływ takiej upadłości na stabilność finansową i zaufanie deponentów, należy nie tylko przyjąć przepisy przewidujące wypłatę na rzecz deponentów, lecz także umożliwić państwom członkowskim wystarczająco elastyczne działanie, tak aby systemy gwarancji depozytów mogły wdrażać środki służące zmniejszeniu prawdopodobieństwa wystąpienia przyszłych roszczeń wobec systemów gwarancji depozytów. Środki te powinny w każdym przypadku być zgodne z zasadami pomocy państwa.

(4) W celu uwzględnienia pogłębiającej się integracji na rynku wewnętrznym, powinna istnieć możliwość łączenia systemów gwarancji depozytów działających w różnych państwach członkowskich lub stworzenia odrębnych systemów transgranicznych, w których członkostwo byłoby dobrowolne. Państwa członkowskie powinny zapewnić dostateczną stabilność oraz zrównoważone zestawienie nowych i już istniejących systemów gwarancji depozytów. Należy przy tym unikać negatywnego wpływu na stabilność finansową, na przykład w przypadku przenoszenia do transgranicznych systemów gwarancji depozytów wyłącznie instytucji kredytowych o wysokim profilu ryzyka.

(5) Przepisy dyrektywy 94/19/WE zobowiązują Komisję do przedłożenia, w razie potrzeby, stosownych wniosków w celu zmiany tej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa uwzględnia kwestie harmonizacji mechanizmów finansowania systemów gwarancji depozytów, wprowadzenie składek uzależnionych od ryzyka, jak również harmonizację zakresu produktów i deponentów objętych gwarancjami.

(6) Dyrektywa 94/19/WE opiera się na zasadzie minimalnej harmonizacji. W związku z tym w Unii istnieją obecnie różnego rodzaju systemy gwarancji depozytów o znacznie różniących się właściwościach. W wyniku wspólnych wymogów określonych w niniejszej dyrektywie należy zapewnić deponentom jednolity w całej Unii poziom ochrony przy zachowaniu jednakowej stabilności systemów gwarancji depozytów. Jednocześnie wdrożenie tych wspólnych wymogów ma ogromne znaczenie dla wyeliminowania zakłóceń na rynku. Niniejsza dyrektywa przyczynia się zatem do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego.

(7) Dzięki niniejszej dyrektywie deponenci skorzystają ze znacznie lepszego dostępu do systemów gwarancji depozytów w związku z rozszerzonym i przejrzystym zakresem gwarancji, krótszymi terminami wypłaty, lepszą informacją i solidnymi wymogami dotyczącymi finansowania. Zwiększy to zaufanie konsumentów do stabilności finansowej w obrębie całego rynku wewnętrznego.

(8) Państwa członkowskie powinny zapewnić, by ich systemy gwarancji depozytów były zarządzane na solidnych zasadach oraz by sporządzały roczne sprawozdania ze swojej działalności.

(9) W przypadku zamknięcia niewypłacalnej instytucji kredytowej deponenci z oddziałów znajdujących się w państwie członkowskim innym niż to, w którym znajduje się siedziba instytucji kredytowej, powinni być chronieni przez ten sam system gwarancji depozytów co inni deponenci tej instytucji kredytowej.

(10) Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim włączenia do zakresu jej stosowania instytucji kredytowych, zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 ⁵ , które pozostają poza zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE ⁶  na mocy art. 2 ust. 5 tej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość postanowienia, do celów niniejszej dyrektywy, że organ centralny i wszystkie instytucje kredytowe powiązane z tym organem centralnym są traktowane jako jedna instytucja kredytowa.

(11) Co do zasady niniejsza dyrektywa wymaga, by wszystkie instytucje kredytowe przyłączyły się do systemu gwarancji depozytów. Państwo członkowskie, które dopuszcza oddziały instytucji kredytowej mającej swoją siedzibę w państwie trzecim, powinno zadecydować, w jaki sposób stosować niniejszą dyrektywę w odniesieniu do tych oddziałów, oraz powinno uwzględnić konieczność ochrony deponentów i utrzymania integralności systemu finansowego. Deponenci w tych oddziałach powinni być w pełnym zakresie poinformowani o istotnych dla nich środkach zabezpieczających.

(12) Należy uwzględnić fakt, że istnieją instytucjonalne systemy ochrony, które chronią same instytucje kredytowe i które, w szczególności, zapewniają ich płynność i wypłacalność. W przypadku gdy taki system działa odrębnie od systemu gwarancji depozytów, jego uzupełniająca funkcja ochronna powinna zostać uwzględniona przy określaniu wysokości składek wnoszonych przez jego członków do systemu gwarancji depozytów. Zharmonizowany poziom gwarancji przewidziany w niniejszej dyrektywie nie powinien dotyczyć systemów chroniących samą instytucję kredytową, chyba że przewidują one dokonywanie wypłat na rzecz deponentów.

(13) Każda instytucja kredytowa powinna uczestniczyć w systemie gwarancji depozytów uznanego na mocy niniejszej dyrektywy, zapewniając tym samym wysoki poziom ochrony konsumentów i równe warunki działania dla instytucji kredytowych, jak również zapobiegając arbitrażowi regulacyjnemu. System gwarancji depozytów powinien zawsze zapewniać tego rodzaju ochronę.

(14) Podstawowym zadaniem systemu gwarancji depozytów jest ochrona deponentów przed skutkami niewypłacalności instytucji kredytowej. Systemy gwarancji depozytów powinny zapewniać tego rodzaju ochronę na różne sposoby. Systemy gwarancji depozytów powinny być zasadniczo wykorzystywane do dokonywania wypłat na rzecz deponentów zgodnie z niniejszą dyrektywą (funkcja "paybox").

(15) Systemy gwarancji depozytów powinny także wspierać finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ⁷ .

(16) Systemy gwarancji depozytów powinny również mieć możliwość - o ile pozwala na to prawo krajowe - wykraczać w swojej działalności poza funkcję polegającą wyłącznie na dokonywaniu wypłat na rzecz deponentów oraz wykorzystywać dostępne środki finansowe do zapobiegania upadłości instytucji kredytowej, dążąc do uniknięcia kosztów wynikających z wypłat na rzecz deponentów i innych negatywnych skutków. Środki te powinny jednak być wdrażane w ściśle określonych ramach oraz w każdym przypadku powinny być zgodne z zasadami pomocy państwa. Systemy gwarancji depozytów powinny m.in. dysponować stosownymi systemami i procedurami w zakresie doboru i wdrażania tych środków oraz monitorowania związanego z tym ryzyka. Wdrożenie tych środków powinno być uzależnione od nałożenia na instytucję kredytową warunków obejmujących co najmniej bardziej szczegółowe monitorowanie ryzyka i zwiększenie uprawnień systemu gwarancji depozytów do weryfikacji. Koszty środków podjętych w celu zapobiegania upadłości instytucji kredytowej nie powinny być wyższe niż koszty spełnienia ustawowych lub umownych zadań danego systemu gwarancji depozytów w odniesieniu do ochrony gwarantowanych depozytów w instytucji kredytowej lub samej instytucji.

(17) Systemy gwarancji depozytów powinny mieć także możliwość funkcjonowania na zasadzie instytucjonalnego systemu ochrony. Właściwe organy powinny mieć możliwość uznawania instytucjonalnych systemów ochrony za systemy gwarancji depozytów, jeżeli spełniają wszystkie kryteria określone w niniejszej dyrektywie.

(18) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do systemów umownych ani do instytucjonalnych systemów ochrony, które nie zostały urzędowo uznane za systemy gwarancji depozytów, z wyjątkiem ograniczonych wymogów dotyczących reklamy i informowania deponentów w przypadku wyłączenia lub wycofania instytucji kredytowej. W każdym przypadku systemy umowne i instytucjonalne systemy ochrony podlegają zasadom pomocy państwa.

(19) Nieskoordynowane podwyższanie gwarancji w Unii w trakcie ostatniego kryzysu finansowego sprawiło w kilku przypadkach, że deponenci przenosili swoje środki pieniężne do instytucji kredytowych w krajach o wyższym poziomie gwarancji dla depozytów. W tej napiętej sytuacji takie nieskoordynowane podwyższanie gwarancji prowadziło do ograniczenia płynności instytucji kredytowych. W stabilnych czasach różne gwarancje mogą skłaniać deponentów do wybierania najwyższego poziomu gwarancji zamiast produktu depozytowego najlepiej do nich dopasowanego. Tego rodzaju różne gwarancje mogą prowadzić do zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym. Z tego względu konieczne jest zapewnienie zharmonizowanego poziomu gwarancji depozytów przez wszystkie uznane systemy gwarancji depozytów bez względu na to, gdzie w Unii depozyty są ulokowane. Niemniej powinno być możliwe, przez ograniczony okres, objęcie wyższą gwarancją określonych depozytów dotyczących osobistej sytuacji deponentów.

(20) Taki sam poziom gwarancji powinien mieć zastosowanie do wszystkich deponentów bez względu na to, czy walutą danego państwa członkowskiego jest euro, czy nie. Państwa członkowskie, których walutą nie jest euro, powinny mieć możliwość zaokrąglania kwot otrzymanych w wyniku przeliczenia, nie naruszając przy tym równoważnej ochrony deponentów.

(21) Z jednej strony, poziom gwarancji ustalony w niniejszej dyrektywie powinien zostać tak określony, aby nie tylko w interesie ochrony konsumenta, lecz także w interesie stabilności systemu finansowego obejmował możliwie duży odsetek depozytów. Z drugiej strony, powinny zostać uwzględnione koszty finansowania systemów gwarancji depozytów. Jest zatem celowe ustalenie zharmonizowanego poziomu gwarancji w wysokości 100.000 EUR.

(22) W niniejszej dyrektywie zostaje utrzymana zasada, zgodnie z którą zharmonizowany poziom gwarancji obowiązuje w stosunku do deponenta, a nie do depozytu. Należy więc uwzględnić również depozyty od deponentów, którzy nie są posiadaczami rachunku lub którzy nie są wyłącznymi posiadaczami rachunku. Poziom ten powinien obowiązywać w stosunku do każdego możliwego do zidentyfikowania deponenta. Zasady stosowania poziomu gwarancji do każdego możliwego do zidentyfikowania deponenta nie należy stosować do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, wobec których obowiązują specjalne przepisy dotyczące ochrony, które nie mają zastosowania do takich depozytów.

(23) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE ⁸  wprowadziła stały poziom gwarancji wynoszący 100.000 EUR, co oznaczało dla niektórych państw członkowskich konieczność obniżenia poziomu swoich gwarancji, co mogło negatywnie wpłynąć na zaufanie deponentów. Wprawdzie harmonizacja jest niezbędna do zapewnienia równych warunków działania i stabilności finansowej na rynku wewnętrznym, należy jednak uwzględniać ryzyko negatywnego wpływu na zaufanie deponentów. Dlatego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania wyższego poziomu gwarancji, jeżeli przewidziały one poziom gwarancji, który był wyższy niż poziom zharmonizowany przed rozpoczęciem stosowania dyrektywy 2009/14/WE. Taki wyższy poziom gwarancji powinien mieć ograniczony okres stosowania i zakres, a dane państwo członkowskie powinno proporcjonalnie dostosować poziom docelowy i składki wpłacane do jego systemów gwarancji depozytów. Zważywszy na to, że niemożliwe jest dostosowanie poziomu docelowego, jeżeli poziom gwarancji jest nieograniczony, należy umożliwić korzystanie z tej opcji tylko tym państwom członkowskim, które w dniu 1 stycznia 2008 r. stosowały poziom gwarancji w wysokości między 100.000 EUR a 300.000 EUR. Aby zmniejszyć skutki rozbieżnych poziomów gwarancji oraz biorąc pod uwagę fakt, że Komisja do dnia 31 grudnia 2018 r. dokona przeglądu wykonania niniejszej dyrektywy, korzystanie z tej opcji powinno być możliwe nie dłużej niż do tej daty.

(24) Systemy gwarancji depozytów powinny mieć możliwość potrącenia zobowiązań deponenta z roszczeniami tego deponenta dotyczącymi wypłaty wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązania te stały się wymagalne w dniu wystąpienia niedostępności lub przed tym dniem. Takie potrącenie nie powinno naruszać zdolności systemów gwarancji depozytów do wypłaty depozytów w terminie określonym w niniejszej dyrektywie. Nie należy zabraniać państwom członkowskim podejmowania stosownych środków dotyczących praw systemów gwarancji depozytów w procedurze likwidacji lub reorganizacji instytucji kredytowej.

(25) Powinna istnieć możliwość wyłączenia z wypłat depozytów, jeżeli, zgodnie z prawem krajowym, deponent nie dysponuje zdeponowanymi środkami, bo deponent ten i dana instytucja kredytowa uzgodniły w umowie, że depozyt będzie służyć wyłącznie do celów spłaty pożyczki zaciągniętej na zakup prywatnej nieruchomości. Depozyty takie powinny być potrącane względem pozostałej do spłaty kwoty pożyczki.

(26) Państwa członkowskie powinny zapewnić, by depozyty będące wynikiem niektórych transakcji lub służące pewnym społecznym lub innym celom były przez dany okres chronione powyżej 100.000 EUR. Państwa członkowskie powinny ustalić tymczasowy maksymalny poziom gwarancji obejmującej takie depozyty i uwzględnić przy tym znaczenie ochrony deponentów oraz warunki życia w państwach członkowskich. We wszystkich tych przypadkach muszą być przestrzegane zasady pomocy państwa.

(27) Należy zharmonizować metody finansowania systemów gwarancji depozytów. Z jednej strony, koszty tego finansowania powinny być co do zasady ponoszone przez same instytucje kredytowe, a z drugiej strony, możliwości finansowe tych systemów powinny być proporcjonalne do ich zobowiązań. Aby zapewnić podobnie wysoki poziom ochrony deponentów we wszystkich państwach członkowskich, finansowanie systemów gwarancji depozytów powinno zostać zharmonizowane na wysokim poziomie, przy czym dla wszystkich systemów gwarancji depozytów należy ustalić jednolity poziom docelowy ex ante środków finansowych.

(28) W niektórych okolicznościach instytucje kredytowe mogą jednak działać na wysoce skoncentrowanym rynku, gdzie większość instytucji kredytowych cechuje taka wielkość i poziom wzajemnych powiązań, że ich likwidacja w ramach zwykłego postępowania w związku z niewypłacalnością mogłaby zagrozić stabilności finansowej, w związku z czym byłyby one raczej objęte procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W takiej sytuacji w odniesieniu do systemów mógłby obowiązywać niższy poziom docelowy.

(29) Pieniądz elektroniczny oraz środki otrzymane w zamian za pieniądz elektroniczny nie powinny - zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE ⁹  - być traktowane jako depozyt, a zatem nie powinny wchodzić w zakres stosowania niniejszej dyrektywy.

(30) W celu ograniczenia ochrony depozytów do stopnia niezbędnego dla zagwarantowania pewności prawa i przejrzystości dla deponentów oraz uniknięcia przenoszenia ryzyka związanego z inwestycjami na systemy gwarancji depozytów instrumenty finansowe powinny zostać wyłączone z zakresu gwarancji, z wyjątkiem istniejących produktów oszczędnościowych poświadczonych certyfikatem depozytowym wystawionym na nazwisko danej osoby.

(31) Określeni deponenci powinni zostać wyłączeni z ochrony depozytów, w szczególności organy władzy publicznej lub inne instytucje finansowe. Ich ograniczona - w porównaniu z wszystkimi pozostałymi deponentami - liczba minimalizuje skutki dla stabilności systemu finansowego w przypadku upadłości instytucji kredytowej. Organy władzy publicznej mają ponadto dużo łatwiejszy dostęp do kredytów niż obywatele. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość zdecydowania o objęciu gwarancją depozytów władz lokalnych mających budżet nieprzekraczający 500.000 EUR. Przedsiębiorstwa spoza sektora finansowego powinny być co do zasady objęte gwarancjami, niezależnie od ich wielkości.

(32) Deponenci, których działalność obejmuje pranie pieniędzy w rozumieniu art. 1 ust. 2 lub 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE ¹⁰ , powinni być wyłączeni z wypłaty z systemu gwarancji depozytów.

(33) Koszty narosłe z racji uczestnictwa w systemie gwarancji depozytów dla instytucji kredytowej nie pozostają w jakiejkolwiek relacji z kosztami, jakie spowodowałoby masowe wycofywanie depozytów nie tylko w instytucji kredytowej mającej trudności, ale także w stabilnych instytucjach - w następstwie utraty zaufania deponentów w stabilność systemu bankowego.

(34) Konieczne jest, by dostępne środki finansowe systemów gwarancji depozytów odpowiadały określonemu poziomowi docelowemu i by mogły być pobierane składki nadzwyczajne. W każdym przypadku systemy gwarancji depozytów powinny mieć możliwość skorzystania z odpowiednich alternatywnych mechanizmów finansowania, umożliwiających im pozyskanie krótkoterminowego finansowania w celu zaspokojenia wnoszonych wobec nich roszczeń. Powinna istnieć możliwość, by dostępne środki finansowe systemów gwarancji depozytów mogły obejmować środki pieniężne w gotówce, depozyty, zobowiązania do zapłaty i aktywa o niskim ryzyku, które mogą zostać upłynnione w krótkim terminie. Wysokość składek na rzecz systemu gwarancji depozytów powinna należycie uwzględniać cykl koniunkturalny, stabilność sektora przyjmującego depozyty oraz istniejące zobowiązania danego systemu gwarancji depozytów.

(35) Systemy gwarancji depozytów powinny inwestować w aktywa o niskim ryzyku.

(36) Podstawą składek na rzecz systemów gwarancji depozytów powinna być kwota gwarantowanych depozytów i stopień ryzyka, na jakie narażony jest dany ich członek. Umożliwiałoby to uwzględnienie profilu ryzyka poszczególnych instytucji kredytowych, w tym ich różnych modeli prowadzenia działalności. Powinno to także prowadzić do sprawiedliwego obliczania składek, jak również stwarzać zachęty do wyboru modelu prowadzenia działalności obarczonego niższym ryzykiem. Aby dostosować składki do warunków rynkowych i profili ryzyka, systemy gwarancji depozytów powinny mieć możliwość stosowania własnych metod opartych na ocenie ryzyka. Aby uwzględnić sektory regulowane prawem krajowym, w szczególnie małym stopniu obarczone ryzykiem, państwom członkowskim należy stworzyć możliwość odpowiedniego zmniejszenia wysokości składek; jednocześnie należy przestrzegać poziomu docelowego w odniesieniu do każdego systemu gwarancji depozytów. W każdym przypadku metody obliczania powinny zostać zatwierdzone przez właściwe organy. Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ("EUNB"), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 ¹¹ , powinien wydać wytyczne w celu określenia metod obliczania składek.

(37) Ochrona depozytów jest ważnym aspektem zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego i dzięki solidarności, którą buduje wśród wszystkich instytucji kredytowych danego rynku finansowego w przypadku upadłości którejkolwiek z nich - niezbędnym uzupełnieniem systemu nadzoru bankowego. Dlatego też państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwolenia systemom gwarancji depozytów na udzielanie sobie wzajemnie pożyczek na zasadzie dobrowolności.

(38) Obowiązujący termin wypłaty jest sprzeczny z potrzebą utrzymania zaufania deponentów i nie odpowiada ich potrzebom. W związku z tym termin wypłaty powinien zostać skrócony do siedmiu dni roboczych.

(39) W wielu przypadkach brakuje jednak wymaganych procedur, które umożliwiałyby zastosowanie krótkiego terminu wypłaty. W związku z tym państwa członkowskie powinny uzyskać możliwość - w okresie przejściowym - stopniowego skracania terminu wypłaty do siedmiu dni roboczych. Maksymalny termin wypłaty określony w niniejszej dyrektywie nie powinien stanowić przeszkody we wcześniejszym dokonywaniu przez system gwarancji depozytów wypłat na rzecz deponentów. Jednakże w celu zapewnienia, by deponenci w okresie przejściowym nie znaleźli się w trudnościach finansowych w przypadku upadłości swojej instytucji kredytowej, powinni oni mieć możliwość uzyskania - na wniosek - dostępu do stosownej kwoty ich gwarantowanych depozytów w celu pokrycia ich kosztów utrzymania. Dostęp taki powinien być możliwy jednie w oparciu o dane przedstawione przez instytucję kredytową. Zważywszy na to, że państwa członkowskie różnią się pod względem poziomu kosztów utrzymania, kwotę tę powinny określać poszczególne państwa członkowskie.

(40) Okres niezbędny do wypłaty depozytów powinien uwzględniać przypadki, w których systemy mają trudności z określeniem kwoty wypłaty, a także praw deponenta, zwłaszcza jeżeli depozyty wynikają z transakcji związanych z nieruchomością mieszkalną lub pewnych sytuacji życiowych, jeżeli deponent nie może w sposób nieograniczony dysponować kwotą na rachunku, jeżeli depozyt jest przedmiotem sporu sądowego lub w stosunku do sum zgromadzonych na rachunku zgłoszono konkurujące z sobą roszczenia lub jeżeli depozyt jest objęty sankcjami ekonomicznymi nałożonymi przez rządy krajowe lub organy międzynarodowe.

(41) W celu zabezpieczenia wypłaty systemy gwarancji depozytów powinny być uprawnione do wstępowania w prawa zaspokojonych deponentów względem niewypłacalnej instytucji kredytowej. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ograniczenia długości okresu, w którym deponenci, których depozyty nie zostały wypłacone lub uznane w terminie na wypłatę, mogą wnosić roszczenia o wypłatę ich depozytów, tak aby umożliwić systemom gwarancji depozytów skorzystanie z praw, w które wstąpiły, do dnia, w którym prawa te mają zostać zgłoszone w ramach postępowania w związku z niewypłacalnością.

(42) System gwarancji depozytów w państwie członkowskim, w którym instytucja kredytowa ustanowiła oddziały, powinien informować i dokonywać wypłat na rzecz deponentów w imieniu systemu gwarancji depozytów w państwie członkowskim, w którym instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie. Środki zabezpieczające są konieczne do zapewnienia, by system gwarancji depozytów dokonujący wypłat na rzecz deponentów otrzymał od systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia niezbędne środki finansowe i instrukcje przed dokonaniem takiej wypłaty. System gwarancji depozytów, którego może to dotyczyć, powinien uprzednio zawrzeć odpowiednie umowy w celu ułatwienia realizacji tych zadań.

(43) Informowanie deponentów jest zasadniczym elementem ich ochrony. Z tego względu deponenci powinni zostać poinformowani na swoich wyciągach z rachunku o obejmującej ich gwarancji i właściwym systemie gwarancji depozytów. Przyszli deponenci powinini otrzymać te same informacje za pośrednictwem standardowego arkusza informacyjnego, o potwierdzenie otrzymania którego powinni zostać poproszeni. Treść tych informacji powinna być taka sama w przypadku wszystkich deponentów. Nieuregulowane wykorzystanie w ramach reklamy informacji dotyczących poziomu gwarancji i zakresu systemu gwarancji depozytów mogłoby zaszkodzić stabilności systemu bankowego lub zmniejszyć zaufanie deponentów. Dlatego też odesłania do systemów gwarancji depozytów w reklamach powinny być ograniczone do krótkich merytorycznych oświadczeń.

(44) Przetwarzanie danych osobowych na mocy niniejszej dyrektywy podlega przepisom dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE ¹² . Systemy gwarancji depozytów i odpowiednie organy powinny postępować z danymi dotyczącymi poszczególnych depozytów ze szczególną ostrożnością; powinny także zachować wysoki poziom ochrony danych zgodnie z tą dyrektywą.

(45) Niniejsza dyrektywa nie powinna prowadzić do odpowiedzialności państw członkowskich ani ich odpowiednich organów względem deponentów, jeżeli zapewniły one utworzenie i urzędowe uznanie jednego lub większej liczby systemów, które zabezpieczają depozyty bądź same instytucje kredytowe i zapewniają wypłatę gwarantowanych środków lub ochronę deponentów na warunkach przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

(46) W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 powierzono EUNB szereg zadań dotyczących dyrektywy 94/19/WE.

(47) Przy poszanowaniu kompetencji państw członkowskich w zakresie nadzoru nad systemami gwarancji depozytów, EUNB powinien wnieść wkład w osiągnięcie celu polegającego na ułatwieniu podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej ochrony deponentów i ograniczeniu do minimum ryzyka po stronie podatników. Państwa członkowskie powinny informować Komisję i EUNB o wyznaczonym organie w związku z wymogiem dotyczącym współpracy między EUNB a wyznaczonymi organami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie.

(48) Istnieje potrzeba wprowadzenia wytycznych w obszarze usług finansowych, tak by w całej Unii zapewnić jednolite warunki działania i odpowiednią ochronę deponentów. Wytyczne takie należy wydać w celu określenia metody kalkulacji składek zależnych od ryzyka.

(49) W celu zapewnienia skutecznego i wydajnego działania systemów gwarancji depozytów oraz wyważonego uwzględnienia ich pozycji w poszczególnych państwach członkowskich EUNB powinien mieć możliwość wiążącego rozstrzygania sporów między nimi.

(50) Zważywszy na różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi pod względem procedur administracyjnych dotyczących systemów gwarancji depozytów, państwa członkowskie powinny mieć możliwość swobodnego określania organu, który stwierdza niedostępność depozytów.

(51) Właściwe organy, wyznaczone organy, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwe organy administracyjne oraz systemy gwarancji depozytów powinny ze sobą współpracować i wykonywać swoje uprawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą. Powinny one ze sobą współpracować już od wczesnego etapu w przygotowywaniu i wdrażaniu środków w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu określenia kwoty, do której system gwarancji depozytów jest odpowiedzialny, gdy środki finansowe są wykorzystywane do sfinansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych.

(52) Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu dostosowania poziomu gwarancji dla łącznej sumy depozytów tego samego deponenta zgodnie z niniejszą dyrektywą stosownie do stopy inflacji w Unii na podstawie zmian wskaźnika cen konsumpcyjnych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(53) Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających ^{13  państwa członkowskie} zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(54) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie harmonizacja przepisów dotyczących funkcjonowania systemów gwarancji depozytów, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(55) Obowiązek dokonania transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego należy ograniczyć do przepisów stanowiących zasadniczą zmianę w porównaniu z poprzednimi dyrektywami. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw.

(56) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw wymienionych w załączniku II,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. 14  Niniejsza dyrektywa określa przepisy i procedury dotyczące ustanawiania i funkcjonowania systemów gwarancji depozytów, gwarancji i wypłaty depozytów oraz zabezpieczeń dotyczących wykorzystania środków z systemów gwarancji depozytów na potrzeby działań innych niż wypłata depozytów w celu zapewnienia deponentom dostępu do ich depozytów.

2. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:

a) ustawowych systemów gwarancji depozytów;

b) umownych systemów gwarancji depozytów, które zostały urzędowo uznane za systemy gwarancji depozytów zgodnie z art. 4 ust. 2;

c) instytucjonalnych systemów ochrony, które zostały urzędowo uznane za systemy gwarancji depozytów zgodnie z art. 4 ust. 2;

d) 15  instytucji kredytowych i oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę poza Unią, należących do systemów, o których mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu.

3. Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 5 i 7 następujące systemy są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy:

a) umowne systemy, które nie zostały urzędowo uznane za systemy gwarancji depozytów, w tym systemy, które oferują dodatkową ochronę w stosunku do poziomu gwarancji określonego w art. 6 ust. 1;

b) instytucjonalne systemy ochrony, które nie zostały urzędowo uznane za systemy gwarancji depozytów.

Państwa członkowskie zapewniają, by systemy, o których mowa w lit. a) i b) akapitu pierwszego, dysponowały środkami finansowymi lub mechanizmami finansowania wystarczającymi do wypełnienia przez te systemy spoczywających na nich obowiązków.

Artykuł 2

Definicje

1. Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1) "systemy gwarancji depozytów" oznaczają systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b) lub c);

2) "instytucjonalne systemy ochrony" oznaczają instytucjonalne systemy ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

3) 16  "depozyt" oznacza należność wynikającą ze środków pozostawionych na rachunku lub z sytuacji tymczasowych w ramach normalnych operacji bankowych zwyczajowo przeprowadzanych przez instytucje kredytowe w toku prowadzonej przez nie działalności, którą instytucja kredytowa jest zobowiązana wypłacić zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i postanowieniami umownymi, w tym depozyt terminowy i depozyt oszczędnościowy, z wyłączeniem należności w przypadku gdy:

a) jej istnienie może zostać potwierdzone wyłącznie przez instrument finansowy zdefiniowany w art. 4 pkt 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE ¹⁷ , chyba że jest to produkt oszczędnościowy, który został poświadczony certyfikatem depozytowym wystawionym na nazwisko danej osoby i który istnieje w danym państwie członkowskim w dniu 2 lipca 2014 r.;

b) jej kwota główna nie jest wypłacana w wartości nominalnej;

c) jej kwota główna jest wypłacana w wartości nominalnej jedynie w ramach szczególnej gwarancji lub szczególnego uzgodnienia, udzielonych przez instytucję kredytową lub osobę trzecią;

4) "kwalifikujące się depozyty" oznaczają depozyty, które nie są wyłączone z ochrony zgodnie z art. 5;

5) "gwarantowane depozyty" oznaczają część kwalifikujących się depozytów, która nie przekracza poziomu gwarancji określonego w art. 6;

6) "deponent" oznacza posiadacza lub, w przypadku wspólnego rachunku, każdego z posiadaczy depozytu;

7) "wspólny rachunek" oznacza rachunek, który został otwarty w imieniu dwóch lub więcej osób lub do którego mają prawa dwie lub więcej osób i które to prawa można wykonywać przez złożenie podpisu przez jedną lub więcej z tych osób;

8) "depozyt niedostępny" oznacza depozyt, który jest należny i wymagalny zgodnie z obowiązującymi w stosunku do niego przepisami lub postanowieniami umownymi, który jednakże nie został wypłacony przez instytucję kredytową, przy czym występuje jeden z następujących przypadków:

a) właściwe organy administracyjne ustaliły, że - ich zdaniem - instytucja kredytowa, z powodów, które są związane bezpośrednio z jej sytuacją finansową, w danej chwili wydaje się nie być w stanie wypłacić depozytu i w chwili obecnej instytucja ta nie ma perspektywy na jego wypłatę w późniejszym terminie; lub

b) organ sądowy wydał z powodów bezpośrednio związanych z sytuacją finansową instytucji kredytowej orzeczenie, którego skutkiem jest zawieszenie praw deponentów w zakresie dochodzenia roszczeń wobec instytucji;

9) "instytucja kredytowa" oznacza instytucję kredytową zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

10) "oddział" oznacza siedzibę przedsiębiorstwa w państwie członkowskim, która stanowi część instytucji kredytowej pozbawioną osobowości prawnej i która realizuje bezpośrednio wszystkie lub niektóre spośród transakcji nieodłącznie związanych z działalnością instytucji kredytowych;

11) "poziom docelowy" oznacza kwotę dostępnych środków finansowych, którą system gwarancji depozytów musi osiągnąć zgodnie z art. 10 ust. 2, wyrażoną odsetkiem gwarantowanych depozytów jego członków;

12) "dostępne środki finansowe" oznaczają środki pieniężne w gotówce, depozyty i aktywa o niskim ryzyku, które mogą zostać upłynnione w terminie nieprzekraczającym terminu określonego w art. 8 ust. 1, a także zobowiązania do zapłaty do pułapu określonego w art. 10 ust. 3;

13) 18  "zobowiązanie do zapłaty" oznacza nieodwołalne, w pełni zabezpieczone zobowiązanie instytucji kredytowej do zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz systemu gwarancji depozytów na żądanie tego systemu gwarancji depozytów, pod warunkiem że zabezpieczenie:

a) stanowią aktywa o niskim ryzyku;

b) jest nieobciążone prawami osób trzecich i pozostaje do dyspozycji systemu gwarancji depozytów;

14) "aktywa o niskim ryzyku" oznaczają aktywa objęte zakresem kategorii pierwszej lub drugiej, o których mowa w tabeli 1 w art. 336 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub wszelkie aktywa uważane za podobnie bezpieczne i płynne przez właściwy organ lub wyznaczony organ;

15) "państwo członkowskie pochodzenia" oznacza państwo członkowskie pochodzenia zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

16) "przyjmujące państwo członkowskie" oznacza przyjmujące państwo członkowskie zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

17) "właściwy organ" oznacza krajowy właściwy organ zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

18) "wyznaczony organ" oznacza organ, który zarządza systemem gwarancji depozytów zgodnie z niniejszą dyrektywą, lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza podmiot prywatny, organ publiczny wyznaczony przez dane państwo członkowskie w celu nadzorowania tego systemu zgodnie z niniejszą dyrektywą.

19) 19  "organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji" oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

20) 20  "depozyty ze środkami klientów" oznaczają środki, które posiadacze rachunku będący instytucjami finansowymi zdefiniowanymi w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 deponują na rzecz swoich klientów w toku prowadzonej przez nie działalności w instytucji kredytowej;

21) 21  "unijne ramy pomocy państwa" oznaczają ramy ustanowione w art. 107, 108 i 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz rozporządzenia i wszystkie akty Unii, w tym wytyczne, komunikaty i zawiadomienia, wydane lub przyjęte zgodnie z art. 108 ust. 4 lub art. 109 TFUE;

22) 22  "pranie pieniędzy" oznacza pranie pieniędzy zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1624;

23) 23  "finansowanie terroryzmu" oznacza finansowanie terroryzmu zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 2 dyrektywy (UE) 2024/1624.

2. W przypadku gdy niniejsza dyrektywa zawiera odniesienia do rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, organ, który zarządza systemem gwarancji depozytów, lub gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza podmiot prywatny, organ publiczny nadzorujący ten system, jest do celów tego rozporządzenia uznawany za właściwy organ w rozumieniu art. 4 pkt 2 tego rozporządzenia.

3. 24  Udziały w irlandzkich kasach budowlano-mieszkaniowych, oprócz tych, które zgodnie z ich naturą są uważane za kapitał w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), uznaje się za depozyty.

Artykuł 3

Właściwe organy administracyjne

1. Państwa członkowskie określają właściwe organy administracyjne w danym państwie członkowskim do celów art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a).

2. Właściwe organy, wyznaczone organy, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy administracyjne współpracują ze sobą i wykonują swoje uprawnienia zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Właściwy organ administracyjny dokonuje ustaleń, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), tak szybko, jak to możliwe, jednak w żadnym wypadku nie później niż w terminie pięciu dni roboczych po tym, gdy po raz pierwszy stwierdziły, że instytucja kredytowa nie wypłaciła należnych i wymagalnych depozytów.

Artykuł 4

Urzędowe uznanie, członkostwo i nadzór

1. Każde państwo członkowskie zapewnia utworzenie i urzędowe uznanie na swoim terytorium jednego lub więcej systemów gwarancji depozytów.

Nie wyklucza to możliwości połączenia systemów gwarancji depozytów różnych państw członkowskich ani ustanawiania transgranicznych systemów gwarancji depozytów. Zatwierdzenie takich transgranicznych lub połączonych systemów gwarancji depozytów uzyskuje się od państw członkowskich, w których zostały ustanowione dane systemy gwarancji depozytów.

2. Umowny system, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) niniejszej dyrektywy, może zostać urzędowo uznany za system gwarancji depozytów, jeżeli jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.

Instytucjonalny system ochrony może zostać urzędowo uznany za system gwarancji depozytów, jeżeli spełnia kryteria określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.

3. Instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie w państwie członkowskim zgodnie z art. 8 dyrektywy 2013/36/UE nie może przyjmować depozytów, jeżeli nie uczestniczy w systemie urzędowo uznanym w jej państwie członkowskim pochodzenia zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

4. 25  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa nie wywiązuje się ze swoich obowiązków członka systemu gwarancji depozytów, taki system gwarancji depozytów bezzwłocznie informował o tym wyznaczony organ i organ właściwy dla tej instytucji kredytowej. Państwa członkowskie zapewniają, aby ten właściwy organ, we współpracy z tym wyznaczonym organem, i - w stosownych przypadkach - z tym systemem gwarancji depozytów szybko podejmował wszelkie odpowiednie działania, w tym w razie potrzeby nakładał kary, aby zapewnić wywiązywanie się przez tę instytucję kredytową ze swoich obowiązków członka systemu gwarancji depozytów.

Do celów działań, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, zapewniają, aby właściwe organy mogły skorzystać z uprawnień nadzorczych określonych w tytule VII rozdział 1 sekcja IV dyrektywy 2013/36/UE.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przez instytucje kredytowe obowiązków członka systemu gwarancji depozytów. Takie kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

4a. 26  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa nie dokonuje wpłaty składek, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 4, w ramach czasowych określonych przez system gwarancji depozytów, ten system gwarancji depozytów lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ, którego to dotyczy pobierał odsetki ustawowe za okres zwłoki od zaległej kwoty.

5. 27  Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów informował wyznaczony organ i właściwy organ, jeżeli działania, o których mowa w ust. 4 i 4a, nie skutkują wywiązaniem się przez instytucję kredytową z jej obowiązków członka systemu gwarancji depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ oceniały, czy ta instytucja kredytowa nadal spełnia warunki dalszego członkostwa w tym systemie gwarancji depozytów, i informowały dany właściwy organ o wyniku tej oceny.

6. 28  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy właściwy organ postanawia cofnąć zezwolenie zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE, dana instytucja kredytowa przestała być członkiem swojego systemu gwarancji depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty przechowywane w tej instytucji kredytowej w dniu, w którym przestaje ona być członkiem systemu gwarancji depozytów w związku z cofnięciem zezwolenia, nadal były gwarantowane przez ten system gwarancji depozytów.

7. 29  Wyznaczone organy sprawują bieżący nadzór nad systemami gwarancji depozytów, o których mowa w art. 1, w zakresie zachowania zgodności z niniejszą dyrektywą.

Transgraniczne systemy gwarancji depozytów podlegają nadzorowi sprawowanemu przez przedstawicieli wyznaczonych organów państw członkowskich, w których instytucje kredytowe należące do systemu uzyskały zezwolenie.

W przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza podmiot prywatny, wyznaczone organy dysponują niezbędnymi kompetencjami w zakresie egzekwowania prawa, aby usunąć skutki naruszeń niniejszej dyrektywy przez ten system gwarancji depozytów, w tym kompetencjami do nakładania kar lub innych środków administracyjnych.

8. 30  (uchylony).

9. Systemy gwarancji depozytów zapewniają poufność i ochronę danych dotyczących rachunków deponentów. Przetwarzania takich danych dokonuje się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE.

10. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów przeprowadzały testy warunków skrajnych swoich systemów oraz były bezzwłocznie informowane w przypadku wykrycia przez właściwe organy problemów w danej instytucji kredytowej, mogących wymagać uruchomienia systemu gwarancji depozytów.

Testy te są przeprowadzane co najmniej raz na trzy lata lub częściej, gdy wymagają tego okoliczności. Pierwszy test jest przeprowadzany do dnia 3 lipca 2017 r.

Na podstawie wyników testów warunków skrajnych EUNB, zgodnie z art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, co najmniej raz na pięć lat przeprowadza wzajemne oceny, aby zbadać odporność systemów gwarancji depozytów. W zakresie wymiany informacji z EUNB systemy gwarancji depozytów podlegają wymogom dotyczącym zachowania tajemnicy służbowej zgodnie z art. 70 tego rozporządzenia.

11. Systemy gwarancji depozytów wykorzystują informacje niezbędne do przeprowadzenia testów warunków skrajnych swoich systemów wyłącznie do przeprowadzenia tych testów i przechowują te informacje nie dłużej, niż jest to do tego celu konieczne.

12. Państwa członkowskie zapewniają, by ich systemy gwarancji depozytów były zarządzane na solidnych i przejrzystych zasadach. Systemy gwarancji depozytów sporządzają roczne sprawozdanie z działalności.

13. 31  Do dnia 11 maja 2029 r. EUNB opracuje wytyczne dotyczące zakresu i treści testów warunków skrajnych, o których mowa w ust. 10, oraz związanych z nimi procedur.

Artykuł 5

Kwalifikowalność depozytów

1. Następujące depozyty są wyłączone z wypłaty przez systemy gwarancji depozytów:

a) z zastrzeżeniem przepisów art. 7 ust. 3 niniejszej dyrektywy, depozyty składane przez inne instytucje kredytowe w ich własnym imieniu i na ich własny rachunek;

b) fundusze własne, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) 32  depozyty wynikające z transakcji, w związku z którymi doszło do wydania wyroku skazującego z powodu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;

d) 33  depozyty dokonane przez instytucje finansowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w ich własnym imieniu i na ich własny rachunek;

e) 34  (uchylona);

f) 35  depozyty, których posiadacz nie został nigdy zidentyfikowany na podstawie art. 20 rozporządzenia (UE) 2024/1624, kiedy te depozyty stały się niedostępne, z wyjątkiem sytuacji, w których posiadacz żąda wypłaty, a ani instytucja kredytowa, ani system gwarancji depozytów nie są w stanie udowodnić, że brak identyfikacji został spowodowany działaniami posiadacza rachunku lub niepodjęciem przez niego działań, oraz pod warunkiem że tożsamość deponenta została zweryfikowana przed wypłatą;

g) depozyty zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, o których mowa w art. 13 pkt 1-6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE ³⁶ ;

h) depozyty przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania;

i) depozyty funduszy rentowych i emerytalnych;

j) 37  depozyty instytucji rządowych na poziomie centralnym lub instytucji rządowych oraz samorządowych na poziomie regionalnym zdefiniowanych w pkt 2.114 i 2.115 załącznika A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 ^* , z wyjątkiem depozytów instytucji niekomercyjnych kontrolowanych przez instytucje rządowe na poziomie centralnym oraz instytucje rządowe i samorządowe na poziomie regionalnym;

k) dłużne papiery wartościowe wyemitowane przez instytucję kredytową oraz zobowiązania wynikające z przyjęć własnych weksli akceptowanych oraz weksli własnych.

l) 38  depozyty spełniające warunki, o których mowa w art. 45b ust. 1a lit. a)-d) dyrektywy 2014/59/UE, w tym depozyty, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż jeden rok;

2. 39  W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że depozyty indywidualnych systemów emerytalnych i pracowniczych systemów emerytalnych małych lub średnich przedsiębiorstw są objęte gwarancją do poziomu gwarancji określonego w art. 6 ust. 1.

3. Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy przewidujące, że depozyty, które mogą zostać wydane zgodnie z prawem krajowym wyłącznie do celów spłaty pożyczki na zakup nieruchomości prywatnej, udzielonej przez instytucję kredytową lub inną instytucję, w której ulokowany jest depozyt, są wyłączone z wypłaty przez system gwarancji depozytów.

4. Państwa członkowskie zapewniają oznaczanie przez instytucje kredytowe kwalifikujących się depozytów w sposób umożliwiający ich natychmiastową identyfikację.

Artykuł 6

Poziom gwarancji

1. Państwa członkowskie zapewniają, by poziom gwarancji w odniesieniu do sumy depozytów każdego z deponentów wynosił 100.000 EUR w przypadku niedostępności depozytów.

2. 40  W uzupełnieniu ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby następujące depozyty były chronione do kwoty nie mniejszej niż 500 000 EUR przez 6 miesięcy od momentu uznania danej kwoty lub od momentu, w którym zaistnieje prawna możliwość przeniesienia takich depozytów:

a) 41  depozyty wynikające z transakcji dotyczących nieruchomości przeprowadzanych przez osobę fizyczną i związane z prywatnymi nieruchomościami mieszkalnymi oraz depozyty przeznaczone na takie transakcje, pod warunkiem że takie transakcje zostały zawarte lub mają zostać zawarte w krótkim terminie i pod warunkiem że ta osoba fizyczna może przedstawić dokumenty potwierdzające, że przed dniem, w którym właściwe organy administracyjne dokonały ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), taka transakcja została przeprowadzona lub ma zostać przeprowadzona w krótkim terminie;

b) depozyty, które spełniają cele społeczne określone w prawie krajowym i są związane z określonymi sytuacjami życiowymi deponenta, takimi jak małżeństwo, rozwód, przejście na emeryturę, zwolnienie z pracy, inwalidztwo lub zgon;

c) depozyty, które spełniają cele określone w prawie krajowym i opierają się na wypłacie świadczeń z tytułu ubezpieczenia lub odszkodowania za straty będące wynikiem przestępstwa lub za niesłuszne skazanie.

⁴²  Do celów lit. a) akapitu pierwszego państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty były chronione do maksymalnej kwoty 2 500 000 EUR.

Do celów lit. a) akapitu pierwszego państwa członkowskie definiują »krótki termin« w prawie krajowym.

2a. 43  Państwa członkowskie zapewniają, aby poziom gwarancji określony w ust. 2 stanowił uzupełnienie poziomu gwarancji określonego w ust. 1.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie zabraniają państwom członkowskim utrzymania lub wprowadzenia systemów służących ochronie emerytur oraz produktów zabezpieczenia emerytalnego, pod warunkiem że takie systemy nie tylko gwarantują depozyty, ale zapewniają również obszerną ochronę wszystkich istotnych w tym względzie produktów i sytuacji.

4. Państwa członkowskie zapewniają dokonanie wypłat w którejkolwiek z poniższych form:

a) w walucie państwa członkowskiego, w którym dany system gwarancji depozytów ma siedzibę;

b) w walucie państwa członkowskiego, którego rezydentem jest posiadacz rachunku;

c) w euro;

d) w walucie, w której jest prowadzony rachunek;

e) w walucie państwa członkowskiego, w którym jest zlokalizowany rachunek.

Deponentów informuje się o walucie wypłaty.

Jeżeli rachunki były prowadzone w walucie innej niż waluta wypłaty, stosowany kurs walutowy jest kursem z dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonuje ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub dzień, w którym organ sądowy wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

5. Państwa członkowskie, które przeliczają na swoją walutę krajową kwotę, o której mowa w ust. 1, stosują w pierwszej kolejności kurs wymiany obowiązujący w dniu 3 lipca 2015 r.

Państwa członkowskie mogą zaokrąglać kwoty otrzymane w wyniku przeliczenia, pod warunkiem że zaokrąglenie to nie przekracza 5.000 EUR.

Nie naruszając przepisów akapitu drugiego, państwa członkowskie dostosowują co pięć lat poziomy gwarancji przeliczone na inne waluty do kwoty, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. W przypadku wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak wahania kursu walut, państwa członkowskie po skonsultowaniu się z Komisją dokonują wcześniejszego dostosowania poziomu gwarancji.

6. 44  Komisja dokonuje okresowego, co najmniej raz na pięć lat, przeglądu kwot, o których mowa w ust. 1 i 2. W stosownym przypadku Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący aktu ustawodawczego w celu dostosowania kwoty, o której mowa w ust. 1, w szczególności uwzględniając rozwój sytuacji w sektorze bankowym oraz sytuację gospodarczą i pieniężną w Unii, oraz w celu dostosowania kwot, o których mowa w ust. 2, uwzględniając ewolucję cen nieruchomości w poszczególnych państwach członkowskich oraz potrzebę zapewnienia proporcjonalności i równych warunków działania w całej Unii.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 18 w celu dostosowania kwoty, o której mowa w ust. 6, co najmniej raz na pięć lat, odpowiednio do stopy inflacji w Unii, na podstawie zmian zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych publikowanego przez Komisję od czasu poprzedniego dostosowania.

Artykuł 7

Określenie kwoty podlegającej wypłacie

1. Górna granica, o której mowa w art. 6 ust. 1, obowiązuje w stosunku do sumy depozytów w jednej i tej samej instytucji kredytowej, niezależnie od liczby, waluty i miejsca ulokowania depozytów w Unii.

2. Udział przypadający na każdego deponenta na wspólnym rachunku jest uwzględniany przy obliczaniu górnej granicy, o której mowa w art. 6 ust. 1.

Jeżeli przepisy szczególne nie regulują tej kwestii, kwota depozytu na takim rachunku zostaje podzielona na równe części między deponentów.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że depozyty na jednym rachunku, co do którego dwie lub więcej osób ma prawa jako członkowie spółki osobowej, stowarzyszenia lub jakiegokolwiek podobnego ugrupowania niemającego osobowości prawnej, mogą do obliczenia górnej granicy, o której mowa w art. 6 ust. 1, zostać połączone i traktowane jako depozyt jednego deponenta.

3. 45  Jeżeli posiadacz rachunku nie jest w sposób nieograniczony uprawniony do kwoty na rachunku, to osoba uprawniona w sposób nieograniczony objęta jest gwarancją, pod warunkiem że została ona zidentyfikowana lub można ją zidentyfikować przed dniem, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

Bez uszczerbku dla art. 8c w przypadku środków przechowywanych przez posiadacza rachunku w imieniu osoby uprawnionej w sposób nieograniczony na odrębnym rachunku do celów zawodowych określonych przez prawo krajowe oraz w przypadku gdy te środki są chronione zgodnie z prawem krajowym w interesie tej osoby przed roszczeniami innych wierzycieli posiadacza rachunku, systemy gwarancji depozytów nie uwzględniają, podczas określania kwoty objętej gwarancją należnej osobie uprawnionej w sposób nieograniczony, innych depozytów złożonych przez tę osobę w tej samej instytucji kredytowej, jeżeli osoba ta została zidentyfikowana przez tę instytucję kredytową.

Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły wypłacać depozyty gwarantowane posiadaczowi rachunku na rzecz każdej z osób uprawnionych w sposób nieograniczony albo bezpośrednio osobie uprawnionej w sposób nieograniczony.

4. Datą odniesienia dla obliczenia kwoty podlegającej wypłacie jest dzień, w którym właściwy organ administracyjny dokonuje ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub dzień, w którym organ sądowy wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b). Zobowiązania deponenta wobec instytucji kredytowej nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej wypłacie.

5. 46  Państwa członkowskie mogą postanowić, że zobowiązania deponenta wobec instytucji kredytowej, które stały się wymagalne przed dniem, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), zostają odliczone od całkowitej kwoty kwalifikujących się depozytów deponenta w takim zakresie, w jakim takie potrącenie jest możliwe zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i postanowieniami umownymi regulującymi umowę między instytucją kredytową a deponentem.

Instytucja kredytowa informuje deponentów przed zawarciem umowy, jeżeli ich zobowiązania wobec tej instytucji kredytowej są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej wypłacie.

6. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy gwarancji depozytów mogły w dowolnym momencie zwrócić się do instytucji kredytowych o udzielenie informacji na temat łącznej kwoty kwalifikujących się depozytów poszczególnych deponentów.

7. 47  Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów wypłacał kwotę główną w wartości nominalnej oraz odsetki od depozytów, które zostały naliczone do dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b). Poziom gwarancji określony w art. 6 ust. 1 lub, w okolicznościach, o których mowa w art. 6 ust. 2, nie może zostać przekroczony.

8. Państwa członkowskie mogą postanowić, że określone kategorie depozytów, które spełniają cel społeczny zdefiniowany w prawie krajowym i w stosunku do których osoba trzecia udzieliła gwarancji zgodnej z zasadami pomocy państwa, nie są uwzględniane przy obliczaniu sumy depozytów posiadanych przez tego samego deponenta w jednej i tej samej instytucji kredytowej zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. W takich przypadkach gwarancja udzielona przez osobę trzecią jest ograniczona do poziomu określonego w art. 6 ust. 1.

9. 48  Jeżeli instytucje kredytowe mają zezwolenie - na mocy prawa krajowego - na działanie pod różnymi znakami towarowymi zgodnie z definicją zawartą w art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE ⁴⁹ , państwo członkowskie zapewnia, by deponenci zostali jasno poinformowani o tym, że dana instytucja kredytowa działa pod różnymi znakami towarowymi oraz że poziom gwarancji określony w art. 6 ust. 1, 2 i 3 niniejszej dyrektywy ma zastosowanie do sumy depozytów, które deponent złożył w tej instytucji kredytowej. Informacje te zawarte są w informacjach dla deponentów, o których mowa w art. 16 niniejszej dyrektywy i w załączniku I do niej.

Artykuł 7a  ⁵⁰

Ciężar dowodu wskazującego na kwalifikowalność depozytu i uprawnienie do depozytu

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 3, deponent lub, w stosownym przypadku, posiadacz rachunku udowodnił, że dane depozyty spełniają warunki art. 6 ust. 2 lub, ewentualnie, udowodnił, że jest uprawniony do depozytów w okolicznościach, o których mowa w art. 7 ust. 3.

Artykuł 8

Wypłata

1. 51  Systemy gwarancji depozytów zapewniają, aby kwota podlegająca wypłacie była dostępna jak najszybciej i w każdym wypadku w ciągu siedmiu dni roboczych, licząc od dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

2. 52  (uchylony).

3. 53  W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają systemom gwarancji depozytów na stosowanie dłuższego terminu wypłaty:

a) depozytów, o których mowa w art. 6 ust. 2, o wartości przekraczającej kwotę określoną w art. 6 ust. 1; oraz

b) depozytów, o których mowa w art. 7 ust. 3 i w art. 8b, w przypadku gdy osoba, która jest uprawniona w sposób nieograniczony do tych depozytów, nie została zidentyfikowana, kiedy depozyty te stały się nieodstępne.

Ten dłuższy termin nie może przekraczać 20 dni roboczych, licząc od dnia otrzymania przez te systemy gwarancji depozytów kompletnych informacji lub kompletnej dokumentacji, których systemy te zażądały w celu zbadania roszczeń i weryfikacji spełnienia warunków wypłaty.

4. 54  (uchylony).

5. Wypłata, o której mowa w ust. 1 i 4, może zostać odroczona w przypadku gdy:

a) nie ma pewności co do tego, czy dana osoba jest uprawniona do otrzymania wypłaty, lub depozyt jest przedmiotem sporu sądowego;

b) 55  (uchylona);

c) 56  w drodze odstępstwa od ust. 9, w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie zawarto żadnej transakcji związanej z depozytem i w związku z tym rachunek jest nieaktywny, z wyjątkiem sytuacji, w której deponent posiada również depozyty na innym rachunku, który nie jest nieaktywny, w tej samej instytucji kredytowej; lub;

d) 57  (uchylona)

e) kwota podlegająca wypłacie ma zostać wypłacona przez system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z art. 14 ust. 2.

5a. 58  Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 3 w przypadku gdy depozyt podlega środkom ograniczającym przyjętym przez Unię na podstawie art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) lub art. 215 TFUE (zwanymi dalej "unijnymi środkami ograniczającymi"), państwa członkowskie zapewniają, aby te systemy gwarancji depozytów zawiesiły wypłaty kwoty podlegającej wypłacie na okres obowiązywania takich środków.

Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe wskazywały depozyty podlegające unijnym środkom ograniczającym w sposób umożliwiający natychmiastową identyfikację do celów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

6. Kwotę podlegającą wypłacie udostępnia się bez konieczności składania wniosku do systemu gwarancji depozytów. Niezbędne w tym celu informacje dotyczące depozytów i deponentów instytucja kredytowa przekazuje, gdy tylko tego zażąda system gwarancji depozytów.

7. Wszelka korespondencja między systemem gwarancji depozytów a deponentem jest prowadzona:

a) w języku urzędowym instytucji Unii, używanym przez instytucję kredytową, w której znajduje się gwarantowany depozyt, do korespondencji z deponentem; lub

b) w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym znajduje się gwarantowany depozyt.

Jeżeli instytucja kredytowa działa bezpośrednio w innym państwie członkowskim, nie ustanowiwszy oddziałów, informacje są przekazywane w języku wybranym przez deponenta w momencie otwarcia rachunku.

8. 59  (uchylony).

9. 60  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie zawarto żadnej transakcji związanej z depozytem, system gwarancji depozytów mógł ustalić próg dotyczący kosztów administracyjnych, jakie poniósłby ten system gwarancji depozytów, dokonując takiej wypłaty. System gwarancji depozytów nie jest zobowiązany do podejmowania aktywnych działań w celu dokonania wypłaty na rzecz deponentów poniżej tego progu. Jednak państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów dokonywał wypłat na rzecz deponentów poniżej tego progu na wniosek tych deponentów.

Artykuł 8a  ⁶¹

Wypłata depozytów o wartości przekraczającej 10 000 EUR

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy kwoty podlegające wypłacie przekraczają 10 000 EUR, systemy gwarancji depozytów dokonywały, w miarę możliwości, wypłat na rzecz deponentów w drodze poleceń przelewu zdefiniowanych w art. 4 pkt 24 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 lub, w przypadku gdy takie polecenia przelewu nie są możliwe, z wykorzystaniem sposobów płatności innych niż płatność gotówkowa, które zapewniają możliwość śledzenia środków.

Artykuł 8b  ⁶²

Gwarancja depozytów ze środkami klientów

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty ze środkami klientów były objęte gwarancją systemów gwarancji depozytów, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) takie depozyty są deponowane w imieniu i na rzecz klientów, którzy kwalifikują się do ochrony zgodnie z art. 5 ust. 1;

b) takie depozyty są dokonywane na wyodrębnionych rachunkach zgodnie z wymogami dotyczącymi zabezpieczeń określonymi w prawie Unii regulującym działalność podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. d);

c) klienci, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, zostali zidentyfikowani lub mogą zostać zidentyfikowani przez instytucję finansową utrzymującą rachunek w imieniu tych klientów przed dniem, w którym właściwy organ administracyjny dokona ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wyda orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby poziom gwarancji, o którym mowa w art. 6 ust. 1, miał zastosowanie do każdego z klientów spełniających warunek określony w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1, przy określaniu kwoty podlegającej wypłacie w odniesieniu do pojedynczego klienta system gwarancji depozytów nie uwzględnia sumy depozytów złożonych przez tego klienta w tej samej instytucji kredytowej.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wypłacały gwarantowane depozyty ze środkami klientów posiadaczowi rachunku na rzecz każdego z klientów albo bezpośrednio klientowi.

4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

a) szczegółów technicznych dotyczących identyfikacji klientów na potrzeby wypłaty zgodnie z art. 8;

b) kryteriów, na jakich podstawie środki mają być wypłacane posiadaczowi rachunku na rzecz każdego z klientów albo bezpośrednio klientowi, oraz okoliczności, w jakich taka wypłata ma być dokonywana;

c) zasad mających na celu uniknięcie wielokrotnych roszczeń o wypłatę na rzecz tego samego beneficjenta.

Opracowując projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, EUNB uwzględnia następujące kwestie:

a) specyfikę modelu biznesowego poszczególnych rodzajów instytucji finansowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. d);

b) szczegółowe wymogi określone w mającym zastosowanie prawie Unii regulującym działalność instytucji finansowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. d), w zakresie traktowania środków należących do klientów.

EUNB przedłoży Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 11 maja 2027 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 8c  ⁶³

Zawieszenie wypłat w przypadku podejrzeń dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczony organ poinformował system gwarancji depozytów w ciągu 24 godzin od momentu otrzymania przez ten organ od podmiotu sprawującego nadzór finansowy, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1640, informacji, o których mowa w art. 64 ust. 4 tej dyrektywy. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje, którymi wymieniają się wyznaczony organ i system gwarancji depozytów, ograniczały się do informacji bezwzględnie koniecznych do realizacji zadań i obowiązków systemu gwarancji depozytów wynikających z niniejszej dyrektywy i aby taka wymiana informacji była prowadzona zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów zawieszał wypłatę kwoty podlegającej wypłacie, jeżeli deponenta lub jakąkolwiek inną osobę, która ma prawo do kwot przechowywanych na swoim rachunku, oskarżono o przestępstwo, które wynika z prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu lub ma związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, do czasu wydania wyroku przez sąd. Państwa członkowskie ustanawiają procedurę, która zapewnia terminowe przekazywanie tych informacji systemowi gwarancji depozytów.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów zawieszał wypłatę kwoty podlegającej wypłacie na ten sam okres co okres ustanowiony w art. 24 dyrektywy (UE) 2024/1640, w przypadku gdy otrzyma od instytucji kredytowej lub wyznaczonego organu informację, że jednostka analityki finansowej, o której mowa w tym artykule, zawiesiła transakcję, rachunek lub stosunki gospodarcze dotyczące danego deponenta.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów nie ponosił odpowiedzialności za zawieszenie dokonane zgodnie z ust. 2 i 3.

Artykuł 9

Roszczenia wobec systemów gwarancji depozytów

1. Państwa członkowskie zapewniają, by prawo deponenta do roszczenia o wypłatę mogło być przedmiotem postępowania przeciwko systemowi gwarancji depozytów.

2. 64  Bez uszczerbku dla praw, które mogą przysługiwać systemom gwarancji depozytów na mocy prawa krajowego, system gwarancji depozytów dokonujący płatności gwarantowanych w ramach systemów krajowych jest upoważniony w ramach postępowania likwidacyjnego lub reorganizacyjnego, do wstąpienia w prawa deponentów na kwotę równą płatnościom dokonanym przez ten system gwarancji depozytów na rzecz tych deponentów. Systemom gwarancji depozytów, które wnoszą wkład w kontekście instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 37 ust. 3 lit. a) lub b) dyrektywy 2014/59/UE, lub w kontekście środków wprowadzonych zgodnie z art. 11 ust. 5 niniejszej dyrektywy, przysługują roszczenia w postępowaniu likwidacyjnym wobec pozostałej części instytucji kredytowej na kwotę równą ich wkładowi. Roszczenie to ma taki sam stopień uprzywilejowania, jaki przysługuje gwarantowanym depozytom na mocy przepisów prawa krajowego regulujących standardowe postępowanie upadłościowe zgodnie z art. 108 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.

3. 65  Państwa członkowskie zapewniają, aby deponenci, których depozyty nie zostały wypłacone ani uznane przez system gwarancji depozytów w terminach określonych w art. 8 ust. 1 i 3, mogli dochodzić roszczenia wobec systemu gwarancji depozytu o wypłatę ich depozytów przez okres pięciu lat, licząc od dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokona ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wyda orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

Artykuł 10

Finansowanie systemów gwarancji depozytów

1. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy gwarancji depozytów dysponowały odpowiednimi systemami służącymi określeniu ich potencjalnych zobowiązań. Dostępne środki finansowe systemów gwarancji depozytów są proporcjonalne do tych zobowiązań.

Systemy gwarancji depozytów pozyskują dostępne środki finansowe ze składek, które ich członkowie wnoszą co najmniej jeden raz w roku. Nie wyklucza to dodatkowego finansowania z innych źródeł.

2. 66  Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 3 lipca 2024 r. dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów odpowiadały co najmniej poziomowi docelowemu wynoszącemu 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów członków tego systemu.

Do celów obliczania poziomu docelowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, okresem odniesienia jest okres między dniem 31 grudnia poprzedzającym dzień, do którego poziom docelowy ma zostać osiągnięty, a tym dniem.

Przy ustalaniu, czy system gwarancji depozytów osiągnął poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie uwzględniają wyłącznie dostępne środki finansowe bezpośrednio wniesione przez członków danego systemu gwarancji depozytów lub od nich odzyskane, po odliczeniu opłat i należności administracyjnych. Takie dostępne środki finansowe obejmują przychody inwestycyjne, których źródłem są środki wniesione przez członków systemu gwarancji depozytów oraz środki odzyskane przez system gwarancji depozytów z tytułu roszczeń wynikających z jego interwencji, ale nie obejmują wypłat, wobec których kwalifikujący się deponenci nie zgłosili roszczeń w toku procedur wypłaty, ani żadnych zobowiązań z tytułu zadłużenia należnych od systemu gwarancji depozytów. Niespłacone roszczenie z tytułu pożyczki udzielonej innemu systemowi gwarancji depozytów na mocy art. 12 lub niespłacone roszczenie z tytułu pożyczki lub środków udostępnionych w inny sposób na mocy art. 12a zostają uwzględnione i są wliczane wyłącznie na poczet osiągnięcia tego poziomu docelowego.

W przypadku gdy możliwości w zakresie finansowania są mniejsze niż poziom docelowy, płatności składek są wznawiane co najmniej do czasu ponownego osiągnięcia poziomu docelowego.

W przypadku gdy poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zostaje osiągnięty po raz pierwszy, a poziom dostępnych środków finansowych - w następstwie wzrostu kwoty gwarantowanych depozytów albo po wypłacie środków z systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 8 lub art. 11 ust. 2, 3 lub 5 - spadnie poniżej dwóch trzecich poziomu docelowego, system gwarancji depozytów ustala stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w okresie nieprzekraczającym sześciu lat.

W przypadku gdy poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostaje osiągnięty po raz pierwszy, a poziom dostępnych środków finansowych spadnie o mniej niż jedną trzecią poziomu docelowego, system gwarancji depozytów ustala stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu dwóch lat. System gwarancji depozytów może przedłużyć ten okres o jeden dodatkowy rok w celu zapewnienia, aby kwota, która ma zostać pobrana, osiągnęła wysokość, która jest proporcjonalna do kosztów poboru składek.

Stała składka uwzględnia w należyty sposób fazę cyklu koniunkturalnego oraz potencjalne skutki składek procyklicznych przy ustalaniu składek rocznych w kontekście niniejszego artykułu.

Państwa członkowskie mogą przedłużyć początkowy okres, o którym mowa w akapicie pierwszym, o maksymalnie cztery lata, jeżeli system gwarancji depozytów dokonał łącznych wypłat przekraczających 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów.

3. 67  Dostępne środki finansowe, które system gwarancji depozytów uwzględnia do celów osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, mogą obejmować zobowiązania do zapłaty płatne w ciągu dwóch dni roboczych na wniosek systemu gwarancji depozytów. Całkowity udział takich zobowiązań do zapłaty nie może przekraczać 30 % całkowitej kwoty dostępnych środków finansowych pozyskanych zgodnie z ust. 2.

EUNB wydaje wytyczne dotyczące zobowiązań do zapłaty, w których określa kryteria dopuszczalności tych zobowiązań.

4. 68  (uchylony).

5. Składki na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy tytułu VII dyrektywy 2014/59/UE, w tym dostępne środki finansowe, jakie należy uwzględnić w celu osiągnięcia poziomu docelowego mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, nie są wliczane do poziomu docelowego.

6. W drodze odstępstwa od ust. 2 państwa członkowskie mogą - jeżeli jest to należycie uzasadnione i po zatwierdzeniu przez Komisję - zezwolić na minimalny poziom docelowy niższy niż poziom docelowy określony w ust. 2 pod warunkiem spełnienia następujących warunków:

a) obniżenie poziomu opiera się na założeniu, że istnieje małe prawdopodobieństwo wykorzystania znacznej części dostępnych środków finansowych na działania w celu ochrony właścicieli depozytów gwarantowanych, inne niż przewidziane w art. 11 ust. 2 i 6; oraz

b) sektor bankowy, w którym działają instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów, wykazuje wysoki poziom koncentracji - duża liczba aktywów należy do małej liczby instytucji kredytowych lub grup bankowych podlegających nadzorowi na zasadzie skonsolidowanej, które z powodu ich wielkości zostaną w przypadku niewypłacalności prawdopodobnie objęte procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Ten obniżony poziom docelowy nie może być niższy niż 0,5 % gwarantowanych depozytów.

7. 69  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów, wyznaczone organy lub właściwe organy określiły strategię inwestycyjną dla dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów oraz aby ta strategia inwestycyjna była zgodna z zasadami dywersyfikacji i inwestycji w aktywa o niskim ryzyku. Systemy gwarancji depozytów stosują instrumenty pochodne wyłącznie do celów zarządzania ryzykiem, w tym zarządzania ryzykiem rynkowym i ryzykiem płynności.

7a. 70  W przypadku gdy systemy gwarancji depozytów mają zezwolenie na lokowanie całości lub części swoich dostępnych środków finansowych w krajowym banku centralnym lub w skarbie państwa, państwa członkowskie zapewniają, aby takie dostępne środki finansowe były oddzielone od innych środków do celów rachunkowości i były łatwo dostępne do wykorzystania przez te systemy gwarancji depozytów zgodnie z art. 11 i 12 oraz art. 14 ust. 3.

8. Jeżeli dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów są niewystarczające do dokonywania wypłaty na rzecz deponentów w sytuacji, gdy ich depozyty staną się niedostępne, jego członkowie wnoszą składki nadzwyczajne nieprzekraczające 0,5 % ich gwarantowanych depozytów za rok kalendarzowy. System gwarancji depozytów może w wyjątkowych okolicznościach i za zgodą właściwego organu wymagać wyższych składek.

Właściwy organ może całkowicie lub częściowo odroczyć zapłatę przez instytucję kredytową nadzwyczajnych składek ex post na rzecz systemu gwarancji depozytów, jeżeli opłacanie tych składek zagroziłoby płynności lub wypłacalności instytucji kredytowej. Takiego odroczenia nie przyznaje się na okres przekraczający sześć miesięcy, lecz możliwe jest jego odnowienie na wniosek instytucji. Składki odroczone na podstawie niniejszego ustępu opłaca się, kiedy płatność ta nie zagraża już płynności lub wypłacalności instytucji kredytowej.

9. 71  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów dysponowały odpowiednimi alternatywnymi mechanizmami finansowania, umożliwiającymi im pozyskanie krótkoterminowego finansowania w celu zaspokojenia dochodzonych przeciwko nim roszczeń. Alternatywne mechanizmy finansowania finansowane ze środków publicznych są wykorzystywane w ostateczności i wyłącznie do celów wypłaty na mocy art. 8 ust. 1 oraz do celów działań, o których mowa w art. 11 ust. 2, i są zapewniane w formie pożyczek lub gwarancji. Alternatywne mechanizmy finansowania ze źródeł publicznych są zapewniane wyłącznie pod warunkiem, że system gwarancji depozytów podejmie prawnie wiążące zobowiązanie do spłaty alternatywnych mechanizmów finansowania finansowanych lub gwarantowanych ze środków publicznych oraz do spłaty uzgodnionych odsetek i opłat w ciągu sześciu lat.

W nadzwyczajnych okolicznościach, w przypadku gdy - w świetle wypłat i kwot odzyskanych w okresie spłaty - właściwy organ oceni, że spłata może nadmiernie obciążyć zdolności do finansowania, którymi dysponują pozostałe instytucje będące członkami systemu, okres spłaty może zostać jednokrotnie przedłużony o maksymalnie trzy lata.

10. 72  (uchylony).

11. 73  W kontekście działań, o których mowa w art. 11 ust. 1, 2, 3 i 5, państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystywanie środków pochodzących z alternatywnych mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 10 ust. 9, innych niż mechanizmy finansowane lub gwarantowane ze środków publicznych, zanim wykorzystają dostępne środki finansowe i zanim dokonają poboru składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 10 ust. 8.

12. 74  EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

a) metodyki obliczania dostępnych środków finansowych kwalifikujących się na poczet osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem rozgraniczenia dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów i kategorii dostępnych środków finansowych pochodzących z wniesionych środków;

b) szczegółów procedury stosowanej w celu osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, po wykorzystaniu przez system gwarancji depozytów dostępnych środków finansowych zgodnie z art. 11 lub w przypadku wzrostu kwoty gwarantowanych depozytów.

EUNB przedłoży Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 11 maja 2028 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

13. 75  Do dnia 11 maja 2028 r. EUNB opracuje wytyczne mające pomóc systemom gwarancji depozytów w dywersyfikacji dostępnych środków finansowych oraz wskazujące możliwości dokonywania przez systemy gwarancji depozytów inwestycji w aktywa o niskim ryzyku z wykorzystaniem dostępnych środków finansowych tych systemów.

Artykuł 11  ⁷⁶

Wykorzystanie środków

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe, o których mowa w art. 10, przede wszystkim do zabezpieczania wypłat na rzecz deponentów zgodnie z art. 8.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe do finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych zgodnie z art. 109 dyrektywy 2014/59/UE.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na potrzeby środków zapobiegawczych, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podjął decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE;

b) wszystkie warunki określone w art. 11a i 11b są spełnione.

4. W przypadku gdy dostępne środki finansowe są wykorzystywane na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11a, instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów natychmiast zapewniają temu systemowi środki wykorzystywane na potrzeby takich środków zapobiegawczych, w razie potrzeby w formie składek nadzwyczajnych, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) pojawia się konieczność dokonania wypłat na rzecz deponentów lub dokonania interwencji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów wynoszą mniej niż dwie trzecie poziomu docelowego;

b) dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów spadły poniżej 25 % poziomu docelowego.

5. W przypadku gdy instytucja kredytowa zostaje zlikwidowana zgodnie z art. 32b dyrektywy 2014/59/UE w celu opuszczenia rynku lub zakończenia prowadzonej działalności bankowej, państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na środki alternatywne, aby zachować dostęp deponentów do ich depozytów, w tym przeniesienie aktywów i zobowiązań oraz przeniesienie portfela depozytów, pod warunkiem że spełnione są wszystkie warunki określone w art. 11d niniejszej dyrektywy.

6. Do dnia 11 maja 2030 r. Komisja, po konsultacji z EUNB, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wdrażanie i skutki przepisów dotyczących środków, o których mowa w ust. 3 i 5, w tym:

a) ocenę stanu transpozycji i wdrażania tych środków oraz wszelkich przeszkód prawnych lub praktycznych, które sprawiły, że państwa członkowskie nie mogły umożliwić swoim systemom gwarancji depozytów finansowanie tych środków;

b) ocenę skuteczności tych środków i zakres, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy;

c) analizę celowości udostępnienia tych środków systemom gwarancji depozytów we wszystkich państwach członkowskich.

W stosownym przypadku do sprawozdania zostanie dołączony wniosek ustawodawczy.

Artykuł 11a  ⁷⁷

Środki zapobiegawcze

1. Jeżeli państwa członkowskie zezwalają na wykorzystanie środków z systemu gwarancji depozytów na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11 ust. 3, państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe na potrzeby takich środków zapobiegawczych, pod warunkiem że wszystkie następujące warunki są spełnione:

a) do wniosku instytucji kredytowej o finansowanie takich środków zapobiegawczych załączono oświadczenie określające środki, o których mowa w art. 11b ust. 1;

b) instytucja kredytowa skonsultowała się z właściwym organem w sprawie środków przewidzianych w oświadczeniu, o których mowa w art. 11b ust. 1, i uwzględniła uwagi właściwego organu dotyczące tych środków;

c) stosowanie przez system gwarancji depozytów środków zapobiegawczych wiąże się z nałożeniem na instytucję kredytową objętą wsparciem warunków, które przewidują co najmniej ściślejsze monitorowanie ryzyka związanego z daną instytucją kredytową w połączeniu z rozwiązaniami w zakresie zarządzania ułatwiającymi takie monitorowanie, większe prawa w zakresie weryfikacji przysługujące systemowi gwarancji depozytów i częstsze sprawozdania dla właściwych organów;

d) stosowanie przez system gwarancji depozytów środków zapobiegawczych jest uzależnione od zobowiązania instytucji kredytowej do zapewnienia dostępu do gwarantowanych depozytów;

e) instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów są w stanie wnieść składki nadzwyczajne zgodnie z art. 11 ust. 4;

f) instytucja kredytowa wywiązuje się z obowiązków nałożonych na nią niniejszą dyrektywą oraz zapewniono zgodność z harmonogramem wypłaty i ze strategią odejścia, o których mowa w art. 11b ust. 6 niniejszej dyrektywy lub w art. 32c ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do wszelkich wcześniejszych środków zapobiegawczych lub nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wprowadziły systemy monitorowania i procedury decyzyjne, które są odpowiednie do tego, aby umożliwić wybór i wdrażanie środków zapobiegawczych oraz monitorowanie związanego z tym ryzyka.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły wdrożyć środki zapobiegawcze jedynie wówczas, gdy wyznaczony organ potwierdzi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 zostały spełnione. Wyznaczony organ powiadamia o tym właściwy organ i organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4. EUNB opracowuje wytyczne w celu określenia:

a) warunków, o których mowa w ust. 1 lit. c);

b) systemów monitorowania i procedur decyzyjnych, które systemy gwarancji depozytów muszą wprowadzić zgodnie z ust. 2, z uwzględnieniem praktyk instytucjonalnych systemów ochrony, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c);

c) szczegółowych sposobów współpracy między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wyznaczonymi organami i właściwymi organami na mocy ust. 1 i 3 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 11b.

Artykuł 11b  ⁷⁸

Wymogi dotyczące środków zapobiegawczych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe, które zwracają się do systemu gwarancji depozytów z wnioskiem o finansowanie środków zapobiegawczych na podstawie art. 11 ust. 3, przedstawiły właściwemu organowi oświadczenie określające środki, które te instytucje kredytowe zobowiązują się podjąć w celu zapewnienia zgodności z mającymi zastosowanie wymogami nadzorczymi zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013.

2. W oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się działania mające na celu ograniczenie ryzyka pogorszenia się kondycji finansowej danej instytucji kredytowej oraz zwiększenie jej poziomów kapitału i płynności.

3. W przypadku gdy środki finansowe systemu gwarancji depozytów są wykorzystywane na potrzeby środków zapobiegawczych na podstawie art. 11 ust. 3 niniejszej dyrektywy, wykorzystanie to uznaje się za zmianę sytuacji finansowej instytucji kredytowej i wymagana jest aktualizacja planu naprawy na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku stosowania środków wsparcia kapitałowego, w tym dokapitalizowania, środków dotyczących utraty wartości aktywów i gwarancji na aktywa, dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów pokrywały wyłącznie niedobór kapitału oszacowany w danym momencie na podstawie następujących elementów:

a) niedobór kapitału stwierdzony podczas unijnego lub krajowego testu warunków skrajnych, oceny jakości aktywów lub równoważnego procesu lub podczas przeglądu i oceny nadzorczej, kontroli na miejscu lub tymczasowej administracji lub przez niezależnego rzeczoznawcę;

b) środki służące pozyskaniu kapitału, które należy wdrożyć w ciągu sześciu miesięcy od przekazania planu reorganizacji działalności;

c) zabezpieczenia zapobiegające wypływowi środków, w tym działania, o których mowa w ust. 7.

Elementy, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-c), włącza się do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1.

Określając kwotę wsparcia kapitałowego, którą ma zapewnić system gwarancji depozytów, system gwarancji depozytów może również uwzględnić każdą prospektywną ocenę adekwatności kapitałowej, w tym plan ochrony kapitału, o którym mowa w art. 142 dyrektywy 2013/36/UE.

System gwarancji depozytów powiadamia właściwy organ o kwocie wsparcia kapitałowego, która ma zostać zapewniona.

5. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów przeniosły posiadane przez siebie pakiety akcji lub inne instrumenty kapitałowe instytucji kredytowej objętej wsparciem tak szybko, jak pozwolą na to warunki rynkowe i finansowe.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, przedstawiono strategię odejścia od środków zapobiegawczych, w tym wyraźnie określony harmonogram wypłaty przez instytucję kredytową wszelkich środków podlegających wypłacie otrzymanych jako część środków zapobiegawczych oraz zbycie pakietów danego systemu gwarancji depozytów związanych z kapitałem tej instytucji kredytowej na podstawie ust. 5. Informacje te wolno ujawnić dopiero wtedy, gdy ta instytucja kredytowa odejdzie od środków zapobiegawczych lub gdy zakończona zostanie ocena, o której mowa w art. 11c ust. 3, z zastrzeżeniem obowiązków ujawnienia informacji bez opóźnienia, o których mowa w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 ^* .

7. Państwa członkowskie zapewniają, aby nie wypłacano dywidend, zmiennego wynagrodzenia ani nie skupowano akcji własnych oraz aby instytucja kredytowa objęta wsparciem nie podejmowała nieodwołalnego zobowiązania do wypłaty dywidend, wynagrodzenia zmiennego lub skupu akcji własnych. Właściwy organ może wyjątkowo zezwolić na wypłatę dywidend, w przypadku gdy instytucja kredytowa wykaże w sposób przekonujący właściwy organ, że ma prawnie wiążące zobowiązanie do wypłaty takich dywidend. Państwa członkowskie zapewniają, aby zakazy określone w niniejszym ustępie obowiązywały aż do momentu odejścia przez instytucję kredytową od środków zapobiegawczych.

8. Państwa członkowskie zapewniają, aby w ciągu sześciu miesięcy od udzielenia początkowego wsparcia finansowego instytucja kredytowa objęta wsparciem przedłożyła właściwemu organowi plan reorganizacji działalności. Po przyznaniu środków zapobiegawczych właściwy organ może przedłużyć ten okres do maksymalnie ośmiu miesięcy. W przypadku gdy właściwy organ nie jest przekonany, że plan reorganizacji działalności jest wiarygodny i wykonalny, dalsze zapewnianie danej instytucji kredytowej środków przez system gwarancji depozytów zostaje zawieszone.

9. Państwa członkowskie zapewniają, aby środki przewidziane w planie reorganizacji działalności, o którym mowa w ust. 8, były zgodne z planem restrukturyzacji instytucji kredytowej, którego Komisja może wymagać na podstawie unijnych ram pomocy państwa.

10. Właściwy organ przedstawia plan reorganizacji działalności, o którym mowa w ust. 8, organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może przeanalizować plan reorganizacji działalności z myślą o zidentyfikowaniu wszelkich działań, które mogą negatywnie wpłynąć na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, oraz może wydać w tych kwestiach zalecenia dla właściwego organu. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje swoją ocenę i zalecenia w ramach czasowych określonych przez właściwy organ.

Artykuł 11c  ⁷⁹

Plan działań naprawczych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji, gdy instytucja kredytowa nie wywiąże się z zobowiązań określonych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 11b ust. 1, lub w planie reorganizacji działalności, o którym mowa w art. 11b ust. 8, lub nie wypłaci kwoty wniesionej przez system gwarancji depozytów w ramach środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11 ust. 3, w terminie zapadalności, lub nie stosuje się do strategii odejścia, o której mowa w art. 11b ust. 6, system gwarancji depozytów niezwłocznie informował o tym właściwy organ.

2. W okolicznościach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ zwracał się do instytucji kredytowej o przedłożenie wyznaczonemu organowi i systemowi gwarancji depozytów jednorazowego planu działań naprawczych opisującego kroki, jakie instytucja kredytowa podejmie w celu zapewnienia zgodności z wymogami nadzorczymi, zapewnienia swojej długoterminowej rentowności oraz wypłaty należnej kwoty wniesionej przez system gwarancji depozytów na rzecz środków zapobiegawczych, a także związane z tym ramy czasowe. Wyznaczony organ i system gwarancji depozytów konsultują się z właściwym organem w sprawie działań przewidzianych w planie działań naprawczych.

3. W przypadku gdy właściwy organ nie daje wiary, że plan reorganizacji działalności jest wiarygodny lub wykonalny, lub w przypadku gdy instytucja kredytowa nie stosuje się do planu działań naprawczych, właściwy organ informuje system gwarancji depozytów i organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o swojej ocenie. W takiej sytuacji system gwarancji depozytów nie przyznaje żadnych kolejnych środków zapobiegawczych tej instytucji kredytowej, a właściwe organy przeprowadzają ocenę tego, czy instytucja jest na progu upadłości lub czy jest zagrożona upadłością, zgodnie z art. 32 dyrektywy 2014/59/UE.

4. Do dnia 11 maja 2029 r. EUNB wyda wytyczne określające elementy, które mają zostać włączone do planu reorganizacji działalności towarzyszącemu środkom zapobiegawczym, o których mowa w art. 11b ust. 4-8, oraz w planie działań naprawczych, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 11d  ⁸⁰

Warunki stosowania środków alternatywnych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby - w przypadku gdy dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów są wykorzystywane na potrzeby środków alternatywnych, o których mowa w art. 11 ust. 5, system gwarancji depozytów mógł wnieść kwotę konieczną do finansowania przeniesienia na odbiorcę niegwarantowanych depozytów i innych zwykłych niezabezpieczonych zobowiązań oraz w celu zapewnienia neutralności odbiorcy w zakresie skutków kapitałowych, w dodatku do kwoty koniecznej do przeniesienia gwarantowanych depozytów i aktywów danej instytucji kredytowej, jeżeli w ocenie właściwego organu krajowego:

a) przeniesienie depozytów, które nie są gwarantowane, lub zwykłych niezabezpieczonych zobowiązań jest ściśle konieczne i proporcjonalne do celów uniknięcia efektu domina, w szczególności w odniesieniu do kwalifikujących się depozytów osób fizycznych oraz mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw;

b) przeniesienie depozytów, które nie są gwarantowane, lub zwykłych niezabezpieczonych zobowiązań zmaksymalizowałoby wartość w momencie sprzedaży lub przeniesienia na nowego nabywcę, a tym samym ograniczyłoby obniżanie wartości ekonomicznej oraz zmniejszyłoby potencjalne straty wierzycieli; lub

c) konieczne jest zachowanie pełnej relacji z klientami w celu utrzymania zaufania.

Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów nie finansowały przenoszenia funduszy własnych ani zobowiązań, które mają niższy stopień uprzywilejowania niż zwykłe niezabezpieczone zobowiązania w ich prawie krajowym regulującym standardowe postępowanie upadłościowe.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy system gwarancji depozytów finansuje przeniesienie aktywów i zobowiązań, w tym przeniesienie portfela depozytów, o którym mowa w art. 11 ust. 5, dana instytucja kredytowa lub właściwy organ krajowy oferowały na sprzedaż lub czyniły przygotowania do oferowania na sprzedaż aktywów, praw i zobowiązań, które ta instytucja kredytowa zamierza przenieść. Bez uszczerbku dla unijnych ram pomocy państwa takie oferowanie na sprzedaż:

a) jest otwarte i przejrzyste oraz nie przedstawia w sposób wprowadzający w błąd aktywów, praw i zobowiązań, które mają zostać przeniesione;

b) nie faworyzuje ani nie dyskryminuje potencjalnych nabywców i nie przyznaje żadnych korzyści potencjalnemu nabywcy;

c) jest wolne od wszelkich konfliktów interesów;

d) uwzględnia potrzebę wdrożenia szybkiego rozwiązania, biorąc pod uwagę termin określony w art. 3 ust. 2 akapit drugi w odniesieniu do ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a); oraz

e) ma na celu osiągnięcie jak najwyższej, w miarę możliwości, ceny sprzedaży danych aktywów, praw i zobowiązań.

Artykuł 11e  ⁸¹

Test najniższego kosztu

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy środki z systemu gwarancji depozytów są wykorzystywane na potrzeby dowolnego środka, o którym mowa w art. 11 ust. 2, 3 lub 5 niniejszej dyrektywy, kwota odpowiedniej interwencji systemu gwarancji depozytów nie przekraczała niższej z poniższych kwot:

a) kwoty gwarantowanych depozytów w instytucji kredytowej; lub

b) kwoty wynikającej z warunków zastosowania właściwego środka ustanowionego, odpowiednio, w art. 109 dyrektywy 2014/59/UE lub w art. 11 ust. 3 lub 5 niniejszej dyrektywy.

Artykuł 12

Wzajemne udzielanie pożyczek przez systemy gwarancji depozytów

1. Państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na udzielanie pożyczek innym systemom gwarancji depozytów w obrębie Unii na zasadzie dobrowolności, jeżeli spełnione są poniższe warunki:

a) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań na mocy art. 9 ust. 1 z powodu braku dostępnych środków finansowych, o których mowa w art. 10;

b) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę skorzystał z możliwości zwrócenia się o wniesienie składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 10 ust. 8;

c) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę zobowiązuje się prawnie, że pożyczone środki zostaną wykorzystane w celu spłaty roszczeń zgodnie z art. 9 ust. 1;

d) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę nie jest aktualnie zobowiązany do spłaty pożyczki udzielonej przez inny system gwarancji depozytów zgodnie z niniejszym artykułem;

e) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę określa kwotę żądanej pożyczki;

f) łączna kwota pożyczki nie przekracza 0,5 % gwarantowanych depozytów systemu gwarancji depozytów zaciągającego pożyczkę;

g) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę niezwłocznie informuje EUNB i podaje przyczyny, dla których spełnione są warunki określone w niniejszym ustępie, oraz kwotę żądanej pożyczki.

2. Pożyczka podlega następującym warunkom:

a) system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę musi spłacić pożyczkę w ciągu pięciu lat. Pożyczka może zostać spłacona w ratach rocznych. Odsetki są należne dopiero w terminie spłaty;

b) stopa procentowa musi odpowiadać co najmniej stopie oprocentowania kredytu lombardowego Europejskiego Banku Centralnego w okresie, na jaki została udzielona pożyczka;

c) system gwarancji depozytów udzielający pożyczki musi poinformować EUNB o początkowej stopie procentowej oraz o okresie, na jaki została udzielona pożyczka.

3. Państwa członkowskie zapewniają, by składki pobierane przez system gwarancji depozytów zaciągający pożyczkę były wystarczające do spłaty pożyczonej kwoty i jak najszybszego przywrócenia poziomu docelowego.

Artykuł 12a  ⁸²

Wykorzystanie dostępnych środków finansowych instytucjonalnych systemów ochrony uznanych za systemy gwarancji depozytów na podstawie art. 113 ust. 7 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013

1. Państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjonalnemu systemowi ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), na pożyczenie lub udostępnienie w inny sposób jego dostępnych środków finansowych, o których mowa w art. 10 ust. 1, wszelkim innym funduszom tego instytucjonalnego systemu ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

a) te pożyczone lub udostępnione w inny sposób środki finansowe są konieczne do zapewnienia płynności i wypłacalności w celu zapobiegnięcia upadłości instytucji należącej do tego systemu gwarancji depozytów;

b) nie występuje natychmiastowa konieczność wykorzystania przez system gwarancji depozytów dostępnych środków finansowych, o której mowa w art. 10 ust. 1, do dokonania wypłat na rzecz deponentów instytucji będących członkami tego systemu ani do interwencji w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację instytucji będących członkami tego systemu;

c) całkowita kwota nie przekracza 75 % poziomu docelowego systemu gwarancji depozytów;

d) pożyczone lub udostępnione w inny sposób środki finansowe muszą zostać spłacone w ciągu sześciu lat.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucjonalny system ochrony, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c), pożyczył lub udostępnił w inny sposób dostępne środki finansowe zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu oraz gdy występuje konieczność dokonania wypłat na rzecz deponentów instytucji będących członkami systemu gwarancji depozytów lub interwencji w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, środki te zostały wypłacone na żądanie w terminie nieprzekraczającym terminu określonego w art. 8 ust. 1.

Artykuł 13

Obliczanie składek na rzecz systemów gwarancji depozytów

1. Podstawą składek na rzecz systemów gwarancji depozytów, o których mowa w art. 10, jest kwota gwarantowanych depozytów i stopień ryzyka, na jakie narażony jest dany ich członek.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć niższe składki dla sektorów niskiego ryzyka regulowanych w przepisach krajowych.

Państwa członkowskie mogą zdecydować, że członkowie instytucjonalnego systemu ochrony płacą niższe składki do systemu gwarancji depozytów.

Państwa członkowskie mogą zezwolić, aby wobec organu centralnego i wszystkich instytucji kredytowych trwale powiązanych z tym organem centralnym, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, stosowano wagę ryzyka ustaloną dla organu centralnego i instytucji z nim powiązanych, jako jednego skonsolidowanego podmiotu.

Państwa członkowskie mogą zdecydować o wnoszeniu przez instytucje kredytowe minimalnej składki, niezależnie od kwoty ich gwarantowanych depozytów.

2. Systemy gwarancji depozytów mogą stosować własne metody uzależnione od ryzyka, służące do określenia i wyliczenia składek uzależnionych od ryzyka, które wnoszą do systemu gwarancji depozytów jego członkowie. Składki są obliczane proporcjonalnie do ryzyka związanego z działalnością członków i uwzględniają w odpowiednim stopniu profile ryzyka obowiązujące w przypadku różnych modeli prowadzenia działalności. Metody te mogą również uwzględniać pozycje znajdujące się po stronie aktywów bilansu i wskaźniki ryzyka, takie jak adekwatność kapitałową, jakość aktywów oraz płynność.

Każda metoda jest zatwierdzana przez właściwy organ we współpracy z wyznaczonym organem. EUNB jest informowany o zatwierdzonych metodach.

3. Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszej dyrektywy, do dnia 3 lipca 2015 r. EUNB wyda wytyczne, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, w celu określenia metod wyliczania składek na rzecz systemów gwarancji depozytów zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

W szczególności obejmują one wzór obliczania, konkretne wskaźniki, klasy ryzyka dotyczące członków, progi dotyczące wag ryzyka przypisanych do poszczególnych klas ryzyka oraz inne niezbędne elementy.

Do dnia 3 lipca 2017 r., a następnie przynajmniej raz na pięć lat, EUNB przeprowadza przegląd wytycznych dotyczących metod opartych na ryzyku lub alternatywnych metod opartych na ryzyku własnym stosowanych przez systemy gwarancji depozytów.

Artykuł 14

Współpraca w obrębie Unii

1. 83  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów obejmowały ochroną:

a) deponentów w oddziałach, utworzonych przez należące do tych systemów instytucje kredytowe w innych państwach członkowskich; oraz

b) deponentów w instytucjach kredytowych należących do tych systemów, które korzystają ze swobody świadczenia usług, o której mowa w tytule V rozdział 3 dyrektywy2013/36/UE, w przypadku gdy ci deponenci korzystają z tych usług w innym państwie członkowskim.

2. 84  Wypłat na rzecz deponentów oddziałów utworzonych przez instytucje kredytowe w innym państwie członkowskim dokonuje system gwarancji depozytów w przyjmującym państwie członkowskim w imieniu systemu gwarancji depozytów w państwie członkowskim pochodzenia. System gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego dokonuje wypłat zgodnie z instrukcjami systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia. System gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego nie jest w żaden sposób odpowiedzialny za działania podjęte zgodnie z instrukcjami systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia. System gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia zapewnia niezbędne środki finansowe przed wypłatą i kompensuje koszty poniesione przez system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego.

System gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego informuje również deponentów, których to dotyczy, w imieniu systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia i jest uprawniony do otrzymywania korespondencji od tych deponentów w imieniu systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia mógł podjąć decyzję o dokonaniu wypłaty bezpośrednio na rzecz deponentów w oddziałach w innym państwie członkowskim, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

(i) obciążenie administracyjne i koszt takiej wypłaty są niższe niż w przypadku wypłaty przez system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego;

(ii) system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia zapewnia, aby deponenci nie znaleźli się w gorszej sytuacji niż wówczas, gdyby wypłaty dokonano zgodnie z akapitem pierwszym;

(iii) wypłaty dokonuje się w tej samej walucie, w jakiej by jej dokonano, gdyby wypłaty dokonano zgodnie z akapitem pierwszym.

2a. 85  Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego mógł, na podstawie porozumienia z systemem gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia, działać jako punkt kontaktowy dla deponentów w instytucjach kredytowych korzystających ze swobody świadczenia usług, o której mowa w tytule V rozdział 3 dyrektywy 2013/36/UE, oraz aby otrzymywał od systemu gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia rekompensatę za poniesione koszty.

2b. 86  W przypadku gdy zastosowanie ma ust. 2, państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów danego państwa członkowskiego pochodzenia i system gwarancji depozytów danego przyjmującego państwa członkowskiego zawarły porozumienie w sprawie warunków wypłaty, w tym w sprawie rekompensaty za wszelkie poniesione koszty, punktu kontaktowego dla deponentów, harmonogramu i metody płatności.

2c. 87  W przypadku gdy zastosowanie ma ust. 2 lub 2a, system gwarancji depozytów danego państwa członkowskiego pochodzenia przekazuje systemowi gwarancji depozytów danego przyjmującego państwa członkowskiego informacje na temat:

a) liczby deponentów w oddziałach, które zostały utworzone przez należące do tego systemu instytucje kredytowe w tym przyjmującym państwie członkowskim, kwoty gwarantowanych depozytów w tych oddziałach i wszelkich istotnych zmian w tych liczbach i kwotach;

b) liczby deponentów w instytucjach kredytowych należących do tego systemu, które korzystają ze swobody świadczenia usług, o której mowa w tytule V rozdział 3 dyrektywy2013/36/UE, w przypadku gdy ci deponenci korzystają z tych usług w tym przyjmującym państwie członkowskim, całkowitej kwoty gwarantowanych depozytów tych deponentów i wszelkich istotnych zmian w tych liczbach i kwotach.

3. 88  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa przestaje być członkiem jednego systemu gwarancji depozytów i przyłącza się do drugiego systemu gwarancji depozytów lub gdy część działalności instytucji kredytowej zostaje przeniesiona do drugiego systemu gwarancji depozytów, pierwotny system gwarancji depozytów przekazywał przyjmującemu systemowi gwarancji depozytów składki należne za okres 12 miesięcy poprzedzających zmianę członkostwa w systemie gwarancji depozytów, proporcjonalnie do kwoty przeniesionych gwarantowanych depozytów, z wyjątkiem składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 10 ust. 8.

3a. 89  Do celów ust. 3 państwa członkowskie zapewniają, aby pierwotny system gwarancji depozytów przekazał - na wniosek przyjmującego systemu gwarancji depozytów - kwotę, o której mowa w tym ustępie, w terminie jednego miesiąca od tego wniosku.

4. 90  Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia wymieniały się z systemami gwarancji depozytów przyjmującego państwa członkowskiego informacjami, o których mowa w art. 4 ust. 7 i 10 oraz w art. 16a ust. 1 i 2. Stosowane są przy tym ograniczenia określone w art. 4 ust. 11.

Jeżeli instytucja kredytowa zamierza dokonać transferu z jednego systemu gwarancji depozytów do innego systemu gwarancji depozytów zgodnie z niniejszą dyrektywą, zapowiada swój zamiar z przynajmniej sześciomiesięcznym wyprzedzeniem. W tym okresie instytucja kredytowa ma nadal obowiązek wnosić składki do pierwotnego systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 10, co dotyczy zarówno finansowania ex ante, jak i ex post.

5. W celu ułatwienia skutecznej współpracy między systemami gwarancji depozytów, ze szczególnym uwzględnieniem niniejszego artykułu i art. 12, systemy gwarancji depozytów lub, w stosownych przypadkach, wyznaczone organy zawierają pisemne umowy dotyczące współpracy. Umowy takie uwzględniają wymogi określone w art. 4 ust. 9.

Wyznaczony organ informuje EUNB o istnieniu i treści takich umów, a EUNB może wydawać opinie zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010. Jeżeli wyznaczone organy lub systemy gwarancji depozytów nie mogą osiągnąć porozumienia lub w przypadku sporów dotyczących interpretacji takich umów, każda ze stron może przekazać sprawę EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, a EUNB działa zgodnie z tym artykułem.

Brak takich umów nie ma wpływu na roszczenia deponentów na mocy art. 9 ust. 1 lub instytucji kredytowych na mocy ust. 3 niniejszego artykułu.

6. Państwa członkowskie zapewniają istnienie stosownych procedur umożliwiających systemom gwarancji depozytów skuteczną wymianę informacji i komunikację z innymi systemami gwarancji depozytów, należącymi do nich instytucjami kredytowymi i odpowiednimi właściwymi i wyznaczonymi organami w ramach własnej jurysdykcji oraz, w stosownych przypadkach, z innymi agencjami w wymiarze transgranicznym.

7. EUNB oraz właściwe i wyznaczone organy współpracują ze sobą i wykonują swoje uprawnienia zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Państwa członkowskie informują Komisję i EUNB o wyznaczonym organie do dnia 3 lipca 2015 r.

8. EUNB współpracuje z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego (ERRS), ustanowioną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 ⁹¹ , w zakresie analizy ryzyka systemowego dotyczącego systemów gwarancji depozytów.

9. 92  Do dnia 11 maja 2028 r. EUNB wyda wytyczne dotyczące odpowiednich ról systemów gwarancji depozytów w państwie członkowskim pochodzenia i w przyjmującym państwie członkowskim, o których mowa w ust. 2, w tym wykaz okoliczności, w jakich system gwarancji depozytów państwa członkowskiego pochodzenia jest w stanie podjąć decyzję o dokonaniu wypłaty na rzecz deponentów w oddziałach w innym państwie członkowskim, zgodnie ust. 2 akapit trzeci, oraz wykaz warunków, na jakich może to nastąpić.

Artykuł 15  ⁹³

Oddziały unijnych instytucji kredytowych, które mają siedzibę w państwach trzecich

Państwa członkowskie wymagają, aby oddziały instytucji kredytowych, których siedziba znajduje się poza Unią, przyłączyły się do systemu gwarancji depozytów na ich terytorium, zanim zezwolą takim oddziałom na przyjmowanie kwalifikujących się depozytów w tych państwach członkowskich.

Państwa członkowskie zapewniają, aby oddziały, o których mowa w akapicie pierwszym, wnosiły składki na rzecz systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 13.

Artykuł 15a  ⁹⁴

Instytucje kredytowe należące do systemu, które mają oddziały w państwach trzecich

Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów nie obejmowały ochroną deponentów w oddziałach utworzonych w państwach trzecich przez instytucje kredytowe należące do tych systemów.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, państwa członkowskie mogą przewidzieć, że systemy gwarancji depozytów obejmują ochroną deponentów w oddziałach utworzonych w państwach trzecich przez instytucje kredytowe należące do systemu, pod warunkiem że te systemy gwarancji depozytów pobierają odpowiednie składki od danych instytucji kredytowych i z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez wyznaczony organ.

Artykuł 16

Informacje dla deponentów

1. 95  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe przekazywały obecnym i przyszłym deponentom informacje, których ci deponenci potrzebują do zidentyfikowania systemów gwarancji depozytów w obrębie Unii, których członkami są dana instytucja kredytowa i jej oddziały. Instytucje kredytowe przekazują te informacje w formie arkusza informacyjnego przygotowanego w formacie umożliwiającym ekstrakcję danych w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859^{( * )}.

1a. 96  Państwa członkowskie zapewniają, aby arkusz informacyjny, o którym mowa w ust. 1, zawierał wszystkie poniższe elementy:

a) podstawowe informacje o ochronie depozytów;

b) dane kontaktowe instytucji kredytowej jako pierwszego punktu kontaktowego, w którym można uzyskać informacje na temat treści arkusza informacyjnego;

c) poziom gwarancji depozytów, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2, denominowany w EUR lub, w stosownych przypadkach, w innej walucie;

d) mające zastosowanie wyłączenia z ochrony systemu gwarancji depozytów;

e) limit ochrony w odniesieniu do wspólnych rachunków;

f) termin wypłaty w przypadku upadłości instytucji kredytowej;

g) waluta wypłaty;

h) dane identyfikacyjne systemu gwarancji depozytów odpowiedzialnego za ochronę depozytu, w tym odniesienie do jego strony internetowej.

2. 97  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe przekazywały arkusz informacyjny, o którym mowa w ust. 1, przed zawarciem umowy o przyjęcie depozytu, a następnie zawsze, gdy nastąpi jakakolwiek zmiana w przekazanych informacjach, i co najmniej co pięć lat. Instytucje kredytowe wymagają, aby deponenci potwierdzali otrzymanie tego arkusza informacyjnego w momencie zawierania tej umowy.

3. 98  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe potwierdzały na wyciągach z rachunków swoich deponentów, że dane depozyty są kwalifikującymi się depozytami, w tym umieszczały odniesienie do arkusza informacyjnego, o którym mowa w ust. 1.

Strona internetowa systemu gwarancji depozytów zawiera informacje niezbędne dla deponentów, w szczególności informacje o przewidzianych niniejszą dyrektywą przepisach dotyczących procesu i warunków gwarantowania depozytów.

4. 99  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe udostępniały informacje, o których mowa w niniejszym artykule, w języku uzgodnionym przez deponenta i instytucję kredytową w momencie otwarcia rachunku lub w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym oddział ma siedzibę.

5. Państwa członkowskie ograniczają korzystanie z informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, dla celów reklamowych do rzeczowego wskazania systemu gwarancji depozytów gwarantującego produkt, którego dotyczy dana reklama, oraz do wszelkich dodatkowych informacji wymaganych w prawie krajowym.

Takie informacje mogą obejmować konkretny opis funkcjonowania systemu gwarancji depozytów, ale nie mogą zawierać odniesienia do nieograniczonego zakresu gwarancji depozytów.

6. 100  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku połączenia instytucji kredytowych, przekształcenia jednostek zależnych instytucji kredytowej w oddziały lub podobnych operacji instytucje kredytowe powiadamiały o tym fakcie systemy gwarancji depozytów i swoich deponentów co najmniej jeden miesiąc przed dniem, w którym dana operacja wywołuje skutek prawny, chyba że właściwy organ przewiduje krótszy termin z uwagi na tajemnicę handlową lub stabilność finansową. W powiadomieniu tym wyjaśnia się wpływ operacji na ochronę deponentów.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy w wyniku operacji, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, deponenci mający depozyty w danych instytucjach kredytowych odczują skutki zmniejszenia ochrony depozytów, te instytucje kredytowe powiadamiały tych deponentów o możliwości wycofania lub przeniesienia do innej instytucji kredytowej ich kwalifikujących się depozytów, w tym wszystkich naliczonych odsetek i uzyskanych korzyści, bez ponoszenia żadnych kar, do wysokości kwoty równej uszczupleniu gwarancji ich depozytów, w tym w odniesieniu do poziomów gwarancji przewidzianych w art. 6 ust. 2, w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia deponentów, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.

7. 101  Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe, które przestają być członkami jednego systemu gwarancji depozytów i przyłączają się do drugiego systemu gwarancji depozytów, powiadamiały o tym fakcie swoich deponentów co najmniej jeden miesiąc przed tą zmianą. W powiadomieniu tym wyjaśnia się wpływ zmiany członkostwa na ochronę deponentów.

7a. 102  W przypadku gdy właściwy organ administracyjny dokona ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wyda orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), państwa członkowskie zapewniają, aby dane wyznaczone organy, systemy gwarancji depozytów i instytucje kredytowe poinformowały o tym deponentów, w tym w drodze publikacji na swoich stronach internetowych.

8. 103  Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy deponent korzysta z bankowości internetowej, instytucje kredytowe przekazywały swoim deponentom informacje, które muszą im przekazać na mocy niniejszej dyrektywy, za pomocą środków łączności elektronicznej, chyba że deponent wystąpi o otrzymywanie tych informacji w formie papierowej.

9. 104  EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia:

a) treści i formatu arkusza informacyjnego, o którym mowa w ust. 1;

b) procedury, której należy przestrzegać przy przekazywaniu deponentom informacji przez wyznaczone organy, systemy gwarancji depozytów lub instytucje kredytowe w sytuacjach, o których mowa w art. 8b i 8c oraz w ust. 6, 7 i 7a niniejszego artykułu, oraz treści tych informacji.

EUNB przedłoży Komisji projekty wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 11 maja 2027 r.

Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 16a  ¹⁰⁵

Wymiana informacji między instytucjami kredytowymi a systemami gwarancji depozytów oraz sprawozdawczość organów

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe przechowywały przez cały czas oraz udostępniały na wniosek, systemowi gwarancji depozytów, do którego należą, wszystkie informacje niezbędne do przeprowadzenia testów warunków skrajnych, o których mowa w art. 4 ust. 10, i do przygotowania wypłaty depozytów, zgodnie z wymogiem identyfikacji określonym w art. 5 ust. 4, w tym informacje do celów art. 8 ust. 5 oraz art. 8b i 8c.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe udostępniały, na wniosek, systemowi gwarancji depozytów, do którego należą, informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczące:

a) deponentów w oddziałach tych instytucji kredytowych w innych państwach członkowskich lub, w przypadku gdy te depozyty są gwarantowane przez system gwarancji depozytów, w państwach trzecich;

b) deponentów będących odbiorcami usług świadczonych przez instytucje, należące do systemu gwarancji depozytów na podstawie swobody świadczenia usług.

W informacjach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), wskazuje się państwa członkowskie lub państwa trzecie, w których znajdują się te oddziały lub ci deponenci.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 marca każdego roku systemy gwarancji depozytów informowały EUNB o:

a) kwocie gwarantowanych depozytów w ich państwie członkowskim na dzień 31 grudnia roku poprzedniego;

b) kwocie swoich dostępnych środków finansowych na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, w tym o udziale pożyczonych im lub przez nie środków i o zobowiązaniach do zapłaty; oraz

c) o harmonogramie osiągnięcia poziomu docelowego w przypadku wypłaty środków z systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 8 ust. 1 lub art. 11 ust. 2, 3 lub 5.

4. Państwa członkowskie zapewniają, by wyznaczone organy bez zbędnej zwłoki powiadamiały EUNB o każdym z poniższych elementów:

a) stwierdzenie istnienia depozytów niedostępnych na podstawie okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8;

b) dokonanie wypłaty depozytów zgodnie z art. 8 lub zastosowanie którykolwiek ze środków, o których mowa w art. 11 ust. 2, 3 i 5, kwota środków wykorzystanych zgodnie z art. 8 i art. 11 ust. 2, 3 i 5, a także, w stosownych przypadkach i jak tylko informacje te będą dostępne, kwota odzyskanych środków, wynikający z tego koszt dla systemu gwarancji depozytów oraz czas trwania procesu odzyskiwania;

c) dostępne alternatywne mechanizmy finansowania oraz ich faktyczne wykorzystanie, o których mowa w art. 10 ust. 9;

d) wszelkie systemy gwarancji depozytów, które przestały działać, lub utworzenie nowego systemu gwarancji depozytów, w tym w wyniku połączenia lub rozpoczęcia przez system gwarancji depozytów działalności transgranicznej.

Powiadomienie, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), zawiera streszczenie opisujące wszystkie poniższe elementy:

a) początkowa sytuacja instytucji kredytowej;

b) wypłata depozytów zgodnie z art. 8 lub środki, na których potrzeby wykorzystano środki z systemu gwarancji depozytów, w tym konkretne instrumenty wykorzystane na rzecz środków, o których mowa w art. 11 ust. 2, 3 lub 5;

c) oczekiwana kwota wykorzystanych środków.

5. EUNB bez zbędnej zwłoki publikuje informacje otrzymane zgodnie z ust. 3 oraz streszczenie, o którym mowa w ust. 4. Nie publikuje jednak żadnych przekazanych przez system gwarancji depozytów informacji, które system ten uznaje za poufne.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych będących członkami systemu gwarancji depozytów przekazywały temu systemowi gwarancji depozytów streszczenie kluczowych elementów planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 10 ust. 7 lit. a) dyrektywy 2014/59/UE. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą wyłączyć z tego streszczenia informacje, które nie są niezbędne dla systemu gwarancji depozytów i wyznaczonych organów do wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 8, art. 11 ust. 2, 3 i 5 oraz w art. 11e niniejszej dyrektywy.

7. EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia procedur, które należy stosować, oraz minimalnego zakresu informacji, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem rodzajów deponentów oraz procedur, wzorów i treści informacji, których mowa w ust. 3 i 4.

EUNB przedłoży Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 11 maja 2027 r.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 17

Wykaz upoważnionych instytucji kredytowych

1. Państwa członkowskie zapewniają, by podczas powiadamiania EUNB o zezwoleniach zgodnie z art. 20 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE, właściwe organy wskazywały system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja kredytowa.

2. Publikując i uaktualniając wykaz upoważnionych instytucji kredytowych zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE, EUNB wskazuje system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja kredytowa.

Artykuł 18

Wykonanie przekazania

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 7, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6 ust. 7, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6 ust. 7 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten przedłuża się o trzy miesiące.

Artykuł 19

Przepisy przejściowe

1. Jeżeli po transpozycji niniejszej dyrektywy lub dyrektywy 2009/14/WE do prawa krajowego określone depozyty lub kategorie depozytów lub inne instrumenty nie są już, w całości lub częściowo, objęte systemami gwarancji depozytów, państwa członkowskie mogą zezwolić na objęcie tych depozytów i innych instrumentów z pierwotnym terminem wymagalności gwarancją do ich pierwotnego terminu wymagalności, jeżeli zostały one wpłacone lub wydane przed dniem 2 lipca 2014 r.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby deponenci byli informowani o depozytach lub kategoriach depozytów lub innych instrumentach, które nie będą już objęte systemem gwarancji depozytów od dnia 3 lipca 2015 r.

3. Do czasu osiągnięcia po raz pierwszy poziomu docelowego państwa członkowskie mogą stosować w odniesieniu do dostępnych środków finansowych progi, o których mowa w art. 11 ust. 5.

4. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 2008 r. zapewniały poziom gwarancji między 100.000 EUR a 300.000 EUR, mogą ponownie stosować ten wyższy poziom do dnia 31 grudnia 2018 r. W takim przypadku należy odpowiednio dostosować wysokość poziomu docelowego oraz składek wnoszonych przez instytucje kredytowe.

5. Do dnia 3 lipca 2019 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, któremu w razie potrzeby towarzyszy wniosek ustawodawczy, określające, jak systemy gwarancji depozytów działające w Unii mogą współpracować za pośrednictwem europejskiego systemu w celu zapobiegania ryzyku wynikającemu z działań o charakterze transgranicznym i w celu ochrony depozytów przed tym ryzykiem.

6. Do dnia 3 lipca 2019 r. Komisja, przy wsparciu EUNB, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie to powinno w szczególności dotyczyć:

a) poziomu docelowego na podstawie gwarantowanych depozytów, poprzez analizę stosowności ustalonej wartości procentowej, z uwzględnieniem niewypłacalności instytucji kredytowych w Unii w przeszłości;

b) wpływu alternatywnych środków zastosowanych zgodnie z art. 11 ust. 3 na ochronę deponentów i zgodność z uporządkowanym postępowaniem likwidacyjnym w sektorze bankowym;

c) wpływu na różnorodność modeli systemów bankowych;

d) odpowiedniości obecnego poziomu gwarancji dla deponentów; oraz

e) tego, czy kwestie, o których mowa w niniejszym akapicie, zostały potraktowane w sposób pozwalający na utrzymanie ochrony deponentów.

Do dnia 3 lipca 2019 r. EUNB złoży Komisji sprawozdanie na temat wzorów stosowanych do obliczeń oraz ich związku z ryzykiem właściwym dla działalności członków. Składając sprawozdania, EUNB uwzględni w odpowiednim stopniu profile ryzyka obowiązujące w przypadku różnych modeli prowadzenia działalności.

Artykuł 20

Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1-4, art. 5 ust. 1 lit. d)-k), art. 5 ust. 2, 3 i 4 art. 6 ust. 2-7, art. 7 ust. 4-9, art. 8 ust. 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 9, art. 9 ust. 2 i 3, art. 10-16, 18 i 19 i załącznika I do dnia 3 lipca 2015 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 8 ust. 4 do dnia 31 maja 2016 r.

Jeżeli po przeprowadzeniu szczegółowej kontroli odpowiednie organy stwierdzą, że system gwarancji depozytów nie jest jeszcze w stanie wykonywać przepisów art. 13 w terminie do dnia 3 lipca 2015 r., właściwe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne należy wprowadzić w życie do dnia 31 maja 2016 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odesłania do dyrektyw uchylonych niniejszą dyrektywą należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odesłania i formułowania takiego wskazania określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 21  ¹⁰⁶

Uchylenie

Dyrektywa 94/19/WE zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku II traci moc od dnia 4 lipca 2015 r., bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego oraz dat rozpoczęcia stosowania dyrektyw, określonych w załączniku II.

Odesłania do uchylonych dyrektyw należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 22

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Art. 5. 1. lit. a), b) i c), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2 i 3, art. 8 ust. 8, art. 9 ust. 1 i art. 17 stosuje się od dnia 4 lipca 2015 r.

Artykuł 23

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego	W imieniu Rady
M. SCHULZ	D. KOURKOULAS
Przewodniczący	Przewodniczący

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK  I  ¹⁰⁷  

ZAŁĄCZNIK II

CZĘŚĆ A

Uchylone dyrektywy wraz z ich późniejszymi zmianami (o których mowa w art. 21)

Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE

CZĘŚĆ B

Terminy transpozycji (o których mowa w art. 21)

Dyrektywa	Termin transpozycji
94/19/WE	1.7.1995
2009/14/WE	30.6.2009
2009/14/WE (art. 1 pkt 3 ppkt (i) akapit drugi, art. 7 ust. 1a i 3 oraz art. 10 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE zmienionej dyrektywą 2009/14/WE)	31.12.2010

ZAŁĄCZNIK  III

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 94/19/WE	Dyrektywa 2009/14/WE	Niniejsza dyrektywa
-	-	art. 1 art. 2 ust. 1 pkt 1
art. 1 pkt 1		art. 2 ust. 1 pkt 3
		art. 2 ust. 1 pkt 4
art. 1 pkt 2		art. 2 ust. 1 pkt 7
art. 1 pkt 3	art. 1 pkt 1	art. 2 ust. 1 pkt 8
art. 1 pkt 4		art. 2 ust. 1 pkt 9
art. 1 pkt 5		art. 2 ust. 1 pkt 10
		art. 2 ust. 1 pkt 11-18
		art. 2 ust. 2
art. 1 pkt 1		art. 2 ust. 3
		art. 3
art. 3 ust. 1		art. 4 ust. 1
		art. 4 ust. 2
art. 3 ust. 1		art. 4 ust. 3
art. 3 ust. 2		art. 4 ust. 4
art. 3 ust. 3		art. 4 ust. 5 i 6
		art. 4 ust. 9
		art. 4 ust. 10 i 11
art. 2		art. 5 ust. 1 lit. a), b) i c)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 1		art. 5 ust. 1 lit. d)
		art. 5 ust. 1 lit. e)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 10		art. 5 ust. 1 lit. f)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 2		art. 5 ust. 1 lit. g)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 5		art. 5 ust. 1 lit. h)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 6		art. 5 ust. 1 lit. i)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 3 i 4		art. 5 ust. 1 lit. j)
art. 7 ust. 2, załącznik I pkt 12		art. 5 ust. 1 lit. k)
art. 7 ust. 1	art. 1 pkt 3 lit. a)	art. 6 ust. 1
		art. 6 ust. 2 i 3
		art. 6 ust. 4
	art. 1 ust. 3 lit. a)	art. 6 ust. 5
art. 7 ust. 5		art. 6 ust. 6
	art. 1 pkt 3 lit. d)	art. 6 ust. 7
art. 8		art. 7 ust. 1, 2 i 3
		art. 7 ust. 4-9
art. 10 ust. 1	art. 1 pkt 6 lit. a)	art. 8 ust. 1
		art. 8 ust. 2-6
art. 10 ust. 4		art. 8 ust. 7
art. 10 ust. 5		art. 8 ust. 8
		art. 8 ust. 9
art. 7 ust. 6		art. 9 ust. 1
art. 11		art. 9 ust. 2
		art. 9 ust. 3
		art. 10-13
art. 4 ust. 1		art. 14 ust. 1
		art. 14 ust. 2-8
art. 6		art. 15
art. 9 ust. 1	art. 1 pkt 5	art. 16 ust. 1, 2 i 3
art. 9 ust. 2		art. 16 ust. 4
		art. 16 ust. 5
art. 13		art. 17
	art. 1 pkt 4	art. 18

1 Dz.U. C 99 z 31.3.2011, s. 1.

2 Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2012 r. (Dz.U. C 249 E z 30.8.2013, s. 81) oraz decyzja Rady w pierwszym czytaniu z dnia 3 marca 2014 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym). Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).

3 Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5).

4 Zob. załącznik III.

5 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

6 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).

7 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG oraz dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (zob. s. 190 niniejszego Dziennika Urzędowego).

8 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/14/WE z dnia 11 marca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty (Dz.U. L 68 z 13.3.2009, s. 3).

9 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).

10 Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15).

11 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

12 Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

13 Wspólna deklaracja polityczna z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotycząca dokumentów wyjaśniających (Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14).

14 Art. 1 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

15 Art. 1 ust. 2 lit. d zmieniona przez art. 1 pkt 1 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

16 Art. 2 ust. 1 pkt 3) zdanie wstępne zmienione przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

17 Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1).

18 Art. 2 ust. 1 pkt 13) zdanie wstępne zmienione przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt ii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

19 Art. 2 ust. 1 pkt 19 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

20 Art. 2 ust. 1 pkt 20 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

21 Art. 2 ust. 1 pkt 21 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

22 Art. 2 ust. 1 pkt 22 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

23 Art. 2 ust. 1 pkt 23 dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

24 Art. 2 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

25 Art. 4 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

26 Art. 4 ust. 4a dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

27 Art. 4 ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

28 Art. 4 ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

29 Art. 4 ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

30 Art. 4 ust. 8 uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. e dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

31 Art. 4 ust. 13 dodany przez art. 1 pkt 3 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

32 Art. 5 ust. 1 lit. c zmieniona przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

33 Art. 5 ust. 1 lit. d zmieniona przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt ii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

34 Art. 5 ust. 1 lit. e uchylona przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

35 Art. 5 ust. 1 lit. f zmieniona przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt iv dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

36 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).

37 Art. 5 ust. 1 lit. j zmieniona przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt v dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174 z 26.6.2013, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2013/549/oj).";

38 Art. 5 ust. 1 lit. l dodana przez art. 1 pkt 4 lit. a ppkt vi dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającego nin. dyrektywa z dniem 10 maja 2026 r.

39 Art. 5 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 4 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

40 Art. 6 ust. 2 zdanie wstępne zmienione przez art. 1 pkt 5 lit. a ppkt i dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

41 Art. 6 ust. 2 lit. a zmieniona przez art. 1 pkt 5 lit. a ppkt ii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

42 Art. 6 ust. 2 część wspólna dodana przez art. 1 pkt 5 lit. a ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

43 Art. 6 ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

44 Art. 6 ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 5 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

45 Art. 7 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

46 Art. 7 ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

47 Art. 7 ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

48 Art. 7 ust. 9 zmieniony przez art. 1 pkt 6 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

49 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 25).

50 Art. 7a dodany przez art. 1 pkt 7 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

51 Art. 8 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

52 Art. 8 ust. 2 uchylony przez art. 1 pkt 8 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

53 Art. 8 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

54 Art. 8 ust. 4 uchylony przez art. 1 pkt 8 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

55 Art. 8 ust. 5 lit. b uchylona przez art. 1 pkt 8 lit. e ppkt i dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

56 Art. 8 ust. 5 lit. c zmieniona przez art. 1 pkt 8 lit. e ppkt ii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

57 Art. 8 ust. 5 lit. d uchylona przez art. 1 pkt 8 lit. e ppkt iii dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

58 Art. 8 ust. 5a dodany przez art. 1 pkt 8 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

59 Art. 8 ust. 8 uchylony przez art. 1 pkt 8 lit. g dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

60 Art. 8 ust. 9 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. h dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

61 Art. 8a dodany przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

62 Art. 8b dodany przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

63 Art. 8c dodany przez art. 1 pkt 9 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

64 Art. 9 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 10 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

65 Art. 9 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 10 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

66 Art. 10 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 11 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

67 Art. 10 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 11 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

68 Art. 10 ust. 4 uchylony przez art. 1 pkt 11 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

69 Art. 10 ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 11 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

70 Art. 10 ust. 7a dodany przez art. 1 pkt 11 lit. e dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

71 Art. 10 ust. 9 zmieniony przez art. 1 pkt 11 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

72 Art. 10 ust. 10 uchylony przez art. 1 pkt 11 lit. g dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

73 Art. 10 ust. 11 dodany przez art. 1 pkt 11 lit. h dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

74 Art. 10 ust. 12 dodany przez art. 1 pkt 11 lit. h dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

75 Art. 10 ust. 13 dodany przez art. 1 pkt 11 lit. h dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

76 Art. 11 zmieniony przez art. 1 pkt 12 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

77 Art. 11a dodany przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

78 Art. 11b dodany przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2014/596/oj).";

79 Art. 11c dodany przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

80 Art. 11d dodany przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

81 Art. 11e dodany przez art. 1 pkt 13 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

82 Art. 12a dodany przez art. 1 pkt 14 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

83 Art. 14 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

84 Art. 14 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

85 Art. 14 ust. 2a dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

86 Art. 14 ust. 2b dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

87 Art. 14 ust. 2c dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

88 Art. 14 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

89 Art. 14 ust. 3a dodany przez art. 1 pkt 15 lit. e dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

90 Art. 14 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

91 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1).

92 Art. 14 ust. 9 dodany przez art. 1 pkt 15 lit. g dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

93 Art. 15 zmieniony przez art. 1 pkt 16 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

94 Art. 15a dodany przez art. 1 pkt 17 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

95 Art. 16 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. a dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859 z 13 grudnia 2023 r. w sprawie ustanowienia europejskiego pojedynczego punktu dostępu zapewniającego scentralizowany dostęp do publicznie dostępnych informacji mających znaczenie dla usług finansowych, rynków kapitałowych i zrównoważonego rozwoju (Dz.U. L, 2023/2859, 20.12.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/ 2859/oj).";

96 Art. 16 ust. 1a dodany przez art. 1 pkt 18 lit. b dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

97 Art. 16 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. c dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

98 Art. 16 ust. 3 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. d dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

99 Art. 16 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. e dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

100 Art. 16 ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

101 Art. 16 ust. 7 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. f dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

102 Art. 16 ust. 7a dodany przez art. 1 pkt 18 lit. g dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

103 Art. 16 ust. 8 zmieniony przez art. 1 pkt 18 lit. h dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

104 Art. 16 ust. 9 dodany przez art. 1 pkt 18 lit. i dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

105 Art. 16a dodany przez art. 1 pkt 19 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

106 Art. 21:

- zmieniony przez sprostowanie z dnia 18 lipca 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.212.47).

- zmieniony przez sprostowanie z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U.UE.L.2014.309.37/1).

107 Załącznik nr I uchylony przez art. 1 pkt 20 dyrektywy nr 2026/804 z dnia 30 marca 2026 r. (Dz.U.UE.L.2026.804) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 10 maja 2026 r.

• Identyfikator: Dz.U.UE.L.2014.173.149
• Rodzaj: dyrektywa
• Tytuł: Dyrektywa 2014/49/UE w sprawie systemów gwarancji depozytów
• Data aktu: 2014-04-16
• Data ogłoszenia: 2014-06-12
• Data wejścia w życie: 2014-07-02, 2015-07-04