Sprawa C-802/25: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2025 r. - Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2025 r. - Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii(Sprawa C-802/25)(C/2026/939)
(Dz.U.UE C z dnia 23 lutego 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wils i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)
Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
Żądania
Komisja wnosi do Trybunału o:
- stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do pełnego i prawidłowego transponowania dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji 1 (zwanej dalej "dyrektywą 2014/23"), Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE 2 (zwanej dalej "dyrektywą 2014/24") oraz Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE 3 (zwanej dalej "dyrektywą 2014/25"), uchybiło zobowiązaniom ciążącym nia nim na mocy:
- art. 6 ust. 1 i 4, art. 14 lit. a), art. 38 ust. 7, art. 43, art. 44 i art. 51 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE;
- art. 2 ust. 1 pkt 1, 4, 6 i 7, art. 5 ust. 7, art. 29 ust. 4, art. 36, art. 57 ust. 4, art. 72, art. 73 i art. 90 ust. 1
dyrektywy 2014/24/UE;
- art. 2 pkt 2 i 3, art. 30 lit. a), art. 44 ust. 4 lit. a), art. 75 ust. 5, art. 80 ust. 1 akapit trzeci, art. 89, art. 90 i art. 106 ust. 1 dyrektywy 2014/25/UE; oraz
- art. 2d ust. 4 i 5 dyrektywy 89/665/EWG 4 oraz art. 2d ust. 4 i 5 dyrektywy 92/13/EWG 5 , zmienione art. 46 ust. 5 lit. b) i c) oraz art. 47 ust. 5 lit. b) i c) dyrektywy 2014/23/UE.
- obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
W swojej skardze Komisja podnosi dwanaście zarzutów dotyczących uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które dotyczą hiszpańskich przepisów transponujących dyrektywy 2014/23/UE, 2014/24/UE i 2014/25/UE.
Zarzut pierwszy dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 43, 44 oraz art. 51 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE; art. 72, 73 i 90 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE oraz art. 89, 90 i 106 ust. 1 dyrektywy 2014/25/UE w odniesieniu do zakresu czasowego wspomnianych przepisów. Dyrektywy 2014/23/UE, 2014/24/UE i 2014/25/UE wymagają, aby przepisy dotyczące zmiany i rozwiązania umów miały zastosowanie od chwili ich wejścia w życie, w tym do udzielonych wcześniej zamówień. Komisja twierdzi zasadniczo, że przepisy hiszpańskie ograniczają ich stosowanie do umów o realizację zamówień publicznych zawartych później, co stanowi nieprawidłową transpozycję.
Drugi zarzut dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 38 ust. 7 dyrektywy 2014/23/UE, art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE oraz art. 80 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2014/25/UE, dotyczące fakultatywnych podstaw wykluczenia. Komisja utrzymuje zasadniczo, że dyrektywy 2014/23/UE, 2014/24/UE i 2014/25/UE przyznają instytucjom zamawiającym uprawnienie do stosowania fakultatywnych podstaw wykluczenia, a państwa członkowskie muszą je transponować, mogąc nadać im charakter obowiązkowy, ale bez ograniczania ich zakresu. Hiszpańskie przepisy ograniczają jednak te podstawy do przypadków, w których została nałożona sankcja lub wydano prawomocną decyzję administracyjną, uniemożliwiając instytucjom zamawiającym wykluczenie wykonawców na podstawie wszelkich odpowiednich dowodów lub wystarczająco wiarygodnych przesłanek, co stanowi nieprawidłową transpozycję dyrektyw.
Zarzut trzeci dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 43 ust. 2 dyrektywy 2014/23/UE, art. 72 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE i art. 89 ust. 2 dyrektywy 2014/25/UE w odniesieniu do zmiany umów i podwójnego progu de minimis. Komisja uważa, że przepisy hiszpańskie nie transponują prawidłowo tych przepisów, ponieważ zezwalają na zmiany umowy, gdy wartość zmiany jest równa lub niższa od progów, podczas gdy dyrektywy wymagają, aby wartość ta była niższa.
Zarzut czwarty dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 6 ust. 1 i 4 dyrektywy 2014/23/UE oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 dyrektywy 2014/24/UE w odniesieniu do definicji "podmiotu prawa publicznego". Komisja twierdzi zasadniczo, że hiszpańskie przepisy wprowadzają nieprzewidziany w tych dyrektywach wyjątek dla partii politycznych, związków zawodowych i organizacji przedsiębiorców, które mogą być podmiotami prawa publicznego.
Zarzut piąty dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 2 ust. 1 pkt 7 dyrektywy 2014/24/UE i art. 2 pkt 3 dyrektywy 2014/25/UE dotyczących definicji "obiektu budowlanego". Komisja twierdzi zasadniczo, że hiszpańskie przepisy nadmiernie rozszerzają pojęcie "obiektu budowlanego", obejmując nim określone prace związane z modyfikacją terenu lub środowiska naturalnego, które nie mieszczą się w definicji zawartej w dyrektywach 2014/24/UE i 2014/25/UE. Usługi te powinny być kwalifikowane jako usługi podlegające niższym progom i nie zostały wymienione jako roboty budowlane w załącznikach do dyrektyw, z wyjątkiem odwadniania w rolnictwie lub leśnictwie.
Zarzut szósty dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 14 lit. a) dyrektywy 2014/23/UE i art. 30 lit. a) dyrektywy 2014/25/UE w odniesieniu do zamówień udzielanych wspólnemu przedsięwzięciu lub podmiotowi zamawiającemu będącemu częścią spółki joint venture. Komisja twierdzi zasadniczo, że hiszpańskie przepisy nieprawidłowo transponują wyjątek dotyczący wspólnych przedsięwzięć, ponieważ stosują warunki wymagane przez dyrektywy wyłącznie do zamówień udzielanych wspólnemu przedsięwzięciu, a nie do zamówień udzielanych przez to przedsięwzięcie.
Zarzut siódmy dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 5 ust. 7 dyrektywy 2014/24/UE dotyczącego obliczania szacunkowej wartości zamówień na roboty budowlane. Komisja twierdzi zasadniczo, że przepisy hiszpańskie nieprawidłowo transponują ten przepis, ponieważ uwzględniają jedynie dostawy, a wykluczają usługi przy obliczaniu szacunkowej wartości zamówień na roboty budowlane.
Zarzut ósmy dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 29 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE dotyczącego udzielenia zamówienia bez negocjacji w ramach procedury konkurencyjnej z negocjacjami. Komisja zasadniczo twierdzi, że dyrektywa 2014/24/UE zezwala na udzielanie zamówień bez negocjacji, jeżeli instytucje zamawiające wskazały w ogłoszeniu o zamówieniu lub w zaproszeniu do potwierdzenia zainteresowania, że zastrzegają sobie taką możliwość. Jednakże przepisy hiszpańskie nie przewidują takiej możliwości dla instytucji zamawiających.
Zarzut dziewiąty dotyczy braku transpozycji art. 36 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2014/24/UE dotyczącego obowiązkowych katalogów elektronicznych.
Dziesiąty zarzut uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczy braku transpozycji art. 44 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2014/25/UE dotyczącego okresowego ogłoszenia informacyjnego jako zaproszenia do ubiegania się o zamówienie.
Zarzut jedenasty dotyczy nieprawidłowej transpozycji art. 75 ust. 5 dyrektywy 2014/25/UE dotyczącego informowania wnioskodawców w ramach systemu klasyfikacji. Komisja twierdzi zasadniczo, że pomimo że przepis ten wymaga poinformowania odrzuconych wnioskodawców w terminie maksymalnie 15 dni od podjęcia decyzji, z podaniem przyczyny odrzucenia, hiszpańskie przepisy nie określają żadnego terminu na powiadomienie o takiej decyzji.
Zarzut dwunasty dotyczy braku transpozycji art. 46 ust. 5 lit. b) i c) oraz art. 47 ust. 5 lit. b) i c) dyrektywy 2014/23/UE, dotyczących sytuacji, w których nieskuteczność umowy nie jest wymagana w sytuacjach, o których mowa w art. 2d ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 89/665/EWG oraz w art. 2d ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 92/13/EWG.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.939 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-802/25: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2025 r. - Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii |
| Data aktu: | 2026-02-23 |
| Data ogłoszenia: | 2026-02-23 |