Wyrok Trybunału z dnia 28 kwietnia 2026 r. w sprawie E-17/25 - Redd Ullevål Sykehus przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Regionalnego
WYROK TRYBUNAŁUz dnia 28 kwietnia 2026 r.w sprawie E-17/25
(Dyrektywa 2001/42/WE (dyrektywa w sprawie strategicznej oceny wpływu na środowisko) - Plany i programy - Ocena wpływu na środowisko - Rozsądne rozwiązania alternatywne - Legalizacja)
(C/2026/4820)
W sprawie E-17/25, Redd Ullevål Sykehus przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Regionalnego (Staten v/ Kommunal- og distriktdepartementet) - WNIOSEK skierowany do Trybunału przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) na podstawie art. 34 porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, w szczególności jej art. 2 lit. a i art. 3 ust. 2, Trybunał, w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) i Michael Reiertsen (sędzia) wydał w dniu 28 kwietnia 2026 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
1. Aby plany i programy podlegały ocenie wpływu na środowisko zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, muszą być spełnione łącznie cztery warunki określone w art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2-4 tej dyrektywy. Art. 2 lit. a) definiuje plany i programy jako te, które spełniają łącznie dwa warunki wymienione w tym przepisie, a mianowicie, że są one przygotowywane lub przyjmowane przez organ na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym lub przygotowywane przez organ do przyjęcia za pośrednictwem procedury ustawodawczej przez parlament lub rząd (pierwszy warunek) oraz że są wymagane przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne (drugi warunek). Trzeci warunek polega na przygotowaniu planów i programów dla sektorów, o których mowa w art. 3 ust. 2, a czwarty - na określeniu w planach i programach ram dla przyszłego zezwolenia na inwestycję dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.
2. Gdyby sąd krajowy orzekł, że brak oceny wpływu na środowisko zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/42/WE nie może mieć znaczenia dla istoty decyzji, co sprawia, że decyzja ta jest ważna, odstąpiłby całkowicie od stosowania dyrektywy 2001/42/WE. Zastosowanie przepisu krajowego, takiego jak sekcja 41 norweskiej ustawy o administracji publicznej, w sytuacjach, w których nie przeprowadzono oceny wpływu na środowisko na podstawie dyrektywy 2001/42/WE, nie usunęłoby zatem skutków naruszenia prawa EOG.
3. Możliwość legalizacji poprzez przeprowadzenie oceny wpływu na środowisko w trakcie realizacji planu lub nawet po jego zakończeniu powinna pozostawać wyjątkiem, ale nie jest wykluczona pod podwójnym warunkiem - po pierwsze, że nie daje ona zainteresowanym stronom możliwości obejścia przepisów prawa EOG lub odstąpienia od ich stosowania, a po drugie, że wszelkie późniejsze lub pomocnicze oceny przeprowadzane w celu legalizacji nie są przeprowadzane wyłącznie w odniesieniu do przyszłego oddziaływania planu lub programu na środowisko, lecz muszą także uwzględniać jego wpływ na środowisko od momentu wdrożenia tego planu lub programu.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.4820 |
| Rodzaj: | wyrok |
| Tytuł: | Wyrok Trybunału z dnia 28 kwietnia 2026 r. w sprawie E-17/25 - Redd Ullevål Sykehus przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Regionalnego |
| Data aktu: | 2026-09-10 |
| Data ogłoszenia: | 2026-09-10 |