Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych
Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych(C/2026/422)
JEDNOLITY DOKUMENT
"Confit d'oie du Sud-Ouest"
Nr UE: PGI-FR-03230 - 30.4.2024
ChNP () ChOG (X)
1. 1. Nazwa
"Confit d'oie du Sud-Ouest"
2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie
Francja
3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego
3.1. Typ produktu
Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)
Kod Nomenklatury scalonej
16 - PRZETWORY Z MIĘSA, RYB, SKORUPIAKÓW, MIĘCZAKÓW LUB POZOSTAŁYCH BEZKRĘGOWCÓW WODNYCH, LUB Z OWADÓW
3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1
"Confit d'oie du Sud-Ouest" wytwarza się przez gotowanie - wyłącznie w tłuszczu gęsim - nóg lub skrzydeł (określanych jako mięsista część skrzydła połączona z piersią), które poddano soleniu na sucho.
Proces konfitowania polega na delikatnym gotowaniu w naczyniu bez użycia ciśnienia, co pozwala na odparowanie wody z kawałków mięsa. Następnie gotujący się tłuszcz powoli wnika w mięso, nie powodując jego brązowienia. Ilość wydzielonego soku mięsnego wynosi dzięki temu mniej niż 8 %.
Proces konfitowania pozwala również na zachowanie oryginalnego kształtu konfitowanych nóg i skrzydeł.
Konfitowane nogi i skrzydła umieszcza się w opakowaniu w tłuszczu gęsim pochodzącym z procesu konfitowania.
"Confit d'oie du Sud-Ouest" wprowadza się do obrotu w postaci pasteryzowanej, puszkowanej, schłodzonej lub głęboko mrożonej.
Po otwarciu opakowanie:
- nie zawiera więcej niż:
- 8 % (w/w) galaretki i soku mięsnego w stosunku do całkowitej masy netto (w przypadku produktów
puszkowanych);
- 1 % (w/w) odłamków kości w stosunku do całkowitej masy netto;
- nogi i skrzydła są całe, a skóra pokrywa mięśnie;
- barwa tłuszczu waha się od białej do żółtej, bez oznak jełczenia.
3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)
"Confit d'oie du Sud-Ouest" wytwarza się wyłącznie z następujących kawałków gęsi objętych ChOG "Oie du Sud- Ouest": skrzydła lub nogi. Kawałki te mają wysoką zawartość tłuszczu wynikającą ze szczególnej metody chowu i karmienia gęsi, która obejmuje stopniowy proces tuczu przez przymusowe karmienie.
"Confit d'oie du Sud-Ouest" wytwarza się wyłącznie z kawałków gęsi objętych ChOG "Oie du Sud-Ouest":
3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym
Produkcja, pakowanie i stabilizacja termiczna "Confit d'oie du Sud-Ouest" odbywają się na obszarze geograficznym.
3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa
Pakowanie na obszarze geograficznym jest integralną częścią procesu produkcji konfitów, ponieważ produkty te muszą być stabilizowane po zapakowaniu (chłodzenie, pasteryzacja, sterylizacja lub głębokie mrożenie). Poddanie nóg i skrzydeł "Oie du Sud-Ouest" procesowi konfitowania w tłuszczu, w połączeniu z ich wysoką zawartością tłuszczu (wysokim stłuszczeniem), sprawia, że są one podatne na utlenianie w kontakcie z powietrzem. Utlenianie to może powodować zjełczenie konfitu, co negatywnie wpływa na jego jakość.
Pakowanie "Confit d'oie du Sud-Ouest" na obszarze geograficznym umożliwia zachowanie jakości oraz ułatwia śledzenie i kontrolę.
3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa
Oprócz obowiązkowych elementów określonych w przepisach dotyczących etykietowania i prezentacji środków spożywczych etykieta zawiera następujące informacje:
- logo ChNP Unii Europejskiej;
- nazwa "Confit d'oie du Sud-Ouest" uzupełniona nazwą odpowiedniej części anatomicznej lub odpowiednich części anatomicznych: "Cuisses" [nogi], "Ailes" [skrzydła], "Cuisses et ailes" [nogi i skrzydła] lub "Ailes et cuisses" [skrzydła i nogi].
Nazwa "Confit d'oie du Sud-Ouest" oraz nazwa odpowiednich części anatomicznych zapisywane są czcionką tego samego rozmiaru, rodzaju i stylu.
Dodatkowe oznaczenie geograficzne może być stosowane w przypadku konfitów z gęsi wyprodukowanych z surowych nóg lub skrzydeł gęsi noszących to samo dodatkowe oznaczenie geograficzne i przetwarzanych na odpowiednim obszarze:
- musi być ono umieszczone powyżej lub poniżej nazwy "Confit d'oie du Sud-Ouest", bez żadnego innego elementu oddzielającego;
- musi być zapisane w całości wielkimi literami;
- litery muszą mieć tę samą wysokość i ten sam styl czcionki co nazwa "Confit d'oie du Sud-Ouest".
Dozwolone jest również oznaczenie "Oies élevées et préparées dans le Sud-Ouest" [gęsi chowane i przygotowane na południowym zachodzie]. Oznaczenie to może zostać doprecyzowane przez zastąpienie terminu "Sud-Ouest" dodatkowym oznaczeniem geograficznym w odniesieniu do konfitów z gęsi wyprodukowanych z surowych nóg lub skrzydeł gęsi noszących to samo dodatkowe oznaczenie geograficzne i przetwarzanych na odpowiednim obszarze:
- "Oies élevées et préparées dans le Gers" [gęsi chowane i przygotowane w Gers];
- "Oies élevées et préparées dans les Landes" [gęsi chowane i przygotowane w Landes];
- "Oies élevées et préparées en Périgord" [gęsi chowane i przygotowane w Périgord];
- "Oies élevées et préparées en Quercy" [gęsi chowane i przygotowane w Quercy].
Na etykietach można umieszczać wyłącznie nazwę geograficzną ("Sud-Ouest"), ewentualnie uzupełnioną dodatkowymi oznaczeniami geograficznymi ("Gers", "Landes", "Périgord" lub "Quercy"). Oprócz odniesień do pochodzenia krajowego i bloku adresu zakazane jest jakiekolwiek oznaczenie miejsca pochodzenia na etykiecie.
4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego
Obszar geograficzny obejmuje następujące departamenty i gminy:
region Nowa Akwitania: departamenty Corrèze, Dordogne, Gironde, Landes, Lot-et-Garonne i Pyrénées-Atlantiques;
następujące gminy w departamencie Haute-Vienne: Bussière-Galant, Les Cars, Le Chalard, Châlus, La Chapelle- Montbrandeix, Coussac-Bonneval, Dournazac, Flavignac, Glandon, Ladignac-le-Long, Lavignac, Maisonnais-sur- Tardoire, Marval, Pageas, Pensol, Saint-Mathieu i Saint-Yrieix-la-Perche.
Region Oksytania: departamenty Ariège, Aveyron, Haute-Garonne, Gers, Lot, Hautes-Pyrénées, Tarn i Tarn-et- Garonne;
następujące gminy w departamencie Aube: Airoux, Baraigne, Belflou, Belpech, Les Brunels, Cahuzac, Carlipa, Les Cassés, Castelnaudary, Cenne-Monestiés, Cumiès, Fajac-la-Relenque, Fendeille, Gourvieille, Issel, Labastide-d'Anjou, Labécède-Lauragais, Lafage, Lasbordes, Laurabuc, La Louvière-Lauragais, Marquein, Mas-Saintes-Puelles, Mayreville, Mézerville, Mireval-Lauragais, Molandier, Molleville, Montauriol, Montferrand, Montmaur, Payra-sur-l'Hers, Pécharic- et-le-Py, Pech-Luna, Pexiora, Peyrefitte-sur-l'Hers, Peyrens, Plaigne, La Pomarède, Puginier, Ricaud, Saint-Amans, Sainte-Camelle, Saint-Martin-Lalande, Saint-Michel-de-Lanès, Saint-Papoul, Saint-Paulet, Saint-Sernin, Salles-sur- l'Hers, Souilhanels, Souilhe, Soupex, Tréville, Verdun-en-Lauragais, Villautou, Villemagne, Villeneuve-la-Comptal, Villepinte i Villespy.
5. Związek z obszarem geograficznym
Związek z pochodzeniem "Confit d'oie du Sud-Ouest" opiera się na jego renomie, wynikającej z uznania gastronomii regionu południowozachodniego, którego cechą rozpoznawczą jest ten produkt. "Confit d'oie du Sud-Ouest" jest klasycznym produktem wiejskiej gospodarki o obiegu zamkniętym: "Gęsina zastąpiła wieprzowinę w wielu domach; dzięki mięsu i tłuszczowi zapewniła ona znaczny dodatkowy wkład kulinarny w gospodarstwach rolnych i miejskich gospodarstwach domowych" (Vie à la Campagne [Życie na wsi], 14 kwietnia 1929 r., "Races d'oies pour le foie, la chair et la graisse" [Rasy gęsi na wątrobę, mięso i tłuszcz]. Konfitowanie pozwala na konserwowanie mięsa i stanowi integralny element tworzenia jego zapasów. Wyróżnia się ono specyfiką stosowanych kawałków mięsa oraz wiedzą fachową wykorzystywaną do ich przygotowania i gotowania, czyli procesu konfitowania.
Obszar geograficzny odpowiada ogólnie strukturze geologicznej Basenu Akwitańskiego, dużego basenu osadowego, który zajmuje znaczną część południowozachodniej Francji. Od zachodu graniczy z Oceanem Atlantyckim, od południa z łańcuchem górskim Pirenejów, od wschodu z linią między Masywem Centralnym a miastem Castelnaudary, a od północy z granicami administracyjnymi departamentów Gironde i Dordogne.
Charakteryzuje się szeregiem równin, zboczy i płaskowyżów nadających się do uprawy; naprzemiennie z gruntami ornymi występują na nim obszary łąk i użytków zielonych oraz lasów i wrzosowisk. Obszar ten obejmuje również duże obszary łąk z jeziorami i stawami zasilanymi przez liczne cieki wodne.
Dzięki dużej ekspozycji na Ocean Atlantycki obszar geograficzny charakteryzuje się umiarkowanym klimatem morskim o łagodnych temperaturach i średnich opadach wynoszących ponad 900 mm, równomiernie rozłożonych w ciągu roku.
Na południowym zachodzie chów ptactwa wodnego w ogóle, a gęsi w szczególności, rozwinął się już w średniowieczu w ramach tradycyjnego systemu upraw mieszanych i chowu zwierząt.
Wprowadzenie w regionie kukurydzy w XVII w. zrewolucjonizowało hodowlę drobiu.
Od czasów średniowiecza życie wiejskie na południowym zachodzie było zdominowane przez małe gospodarstwa i dzierżawę za udział w zbiorach. Od tego czasu obecność ptactwa wodnego tuczonego w obejściu jest charakterystyczną cechą gospodarstw w regionie południowozachodnim.
Chów ptactwa wodnego stał się ważnym sposobem zapewniania żywności rolnikom i ich rodzinom.
Począwszy od XVII w. produkcja gęsi w gospodarstwach na południowym zachodzie obejmowała opracowanie specjalnej metody konserwowania kawałków gęsiny poprzez ich gotowanie w tłuszczu gęsim: konfitowanie. Umiejętności w zakresie konfitowania opisane w XVIII w. są nadal praktykowane. Solenie odbywa się wyłącznie przy użyciu soli suchej, po czym następuje okres peklowania przed gotowaniem.
"Całość kroi się na cztery ćwierćtusze, z których każda obejmuje jedno skrzydło lub jedną nogę. Są one lekko solone i pozostawiane w celu wchłonięcia soli na dwa dni: następnie gotuje się je w naczyniu, z wykorzystaniem tłuszczu pochodzącego z tej samej gęsi". (L'agronome, dictionnaire portatif du cultivateur, t. 2 1764, P. A. Alletz).
Po ugotowaniu kawałki są odsączane, umieszczane w opakowaniach i nakrywane zmiękczonym tłuszczem gęsim, który chroni je przed utlenianiem. Proces ten znany jest jako jutage.
"Części gęsi trzymane są w kamionkowych słojach, pokryte grubą, białą warstwą tłuszczu pochodzącego z tego samego ptaka. Jest to konfit". Le commerce des oies gasconnes [Handel gęsiami w Gaskonii], P. Joseph Lacoste - "Le Figaro", 1924.
Konfit jest typowym produktem regionu południowozachodniego.
Co ciekawe, w regionie południowozachodnim produkcja na użytek własny aż do niedawna była równie ważna jak produkcja na sprzedaż (zob. statystyki rolnicze z 1968 r.: 3 230 ton tuczonych gęsi bez wątroby wyprodukowano na potrzeby spożycia rodzinnego, w porównaniu z 3 415 tonami na sprzedaż).
Południowy zachód obejmuje renomowane, tradycyjne regiony, takie jak Périgord, Landes, Gers i Quercy. Jest on znany z wyjątkowych potraw zawierających tuczoną gęś. Wraz z rozwojem pod koniec XIX w. technik konserwacji oraz przemysłu metalurgicznego, który opierał się na produkcji i sprzedaży puszek cynowych, pojawiły się nowe rynki poza regionem południowozachodnim. Osoby, których zawód polega na przetwarzaniu mięsa na konfit, były nazywane "producentami konserw".
Specyfika "Confit d'oie du Sud-Ouest" polega na wysokiej zawartości tłuszczu w mięsie "Oie du Sud-Ouest", która wynika ze szczególnej metody chowu i karmienia polegającej na stopniowym tuczu gęsi przez przymusowe karmienie.
Przygotowanie nóg i skrzydeł "Oie du Sud-Ouest" w ten tradycyjny sposób umożliwia uzyskanie ilości tłuszczu potrzebnej do zastosowania procesu konfitowania do kawałków mięsa.
Proces konfitowania polega na delikatnym gotowaniu w naczyniu gęsich nóg i skrzydeł, które poddano wcześniej soleniu na sucho. Ten proces gotowania wymaga prawdziwej wiedzy i know-how i jest przeprowadzany bez użycia ciśnienia, co pozwala na odparowanie wody z kawałków mięsa. Następnie gotujący się tłuszcz powoli wnika w mięso, nie powodując jego brązowienia. Proces konfitowania pozwala również na zachowanie oryginalnego kształtu konfitowanych nóg i skrzydeł.
Klimat regionu południowozachodniego, charakteryzujący się łagodnymi temperaturami i regularnymi opadami deszczu, zapewnia idealne warunki do utrzymywania gęsi na wolnym powietrzu.
Uprawa kukurydzy umożliwiła rolnikom rozwój wiedzy technicznej w oparciu o intensywną dystrybucję tego zboża i stopniowy proces tuczenia gęsi przez przymusowe karmienie. Ten sposób chowu umożliwia uzyskanie dobrze rozwiniętych zwierząt cechujących się dużą zawartością tłuszczu.
Wysoka zawartość tłuszczu pozwala na zastosowanie procesu konfitowania i zakonserwowanie mięsa gęsi w jej własnym tłuszczu.
"Tusze odpowiednio tuczonych gęsi Oie du Sud-Ouest, o stosunku mięsa do tłuszczu umożliwiającym pełne pokrycie mięsa przez tłuszcz podczas gotowania; nigdy nie było konieczne dodawanie żadnego innego tłuszczu poza tym pochodzącym od samych ptaków, aby uzyskać idealny konfit". (F. Duhart, De confit en foie gras [Od konfitu do foie gras], 2009).
Renoma "Confit d'oie du Sud-Ouest" rozwinęła się w wyniku poprawy technik konserwacji i rozszerzenia możliwości transportu, które umożliwiły rozwój regionalnych, krajowych i międzynarodowych kanałów marketingowych.
W swojej pracy z 1977 r. Le confit et son rôle dans l'alimentation traditionnelle du Sud-Ouest [Konfit i jego rola w tradycyjnej kuchni regionu południowo-zachodniego] Renée Valéri zauważa, że Leméry w swoim Traité des aliments de 1755 [Traktat o żywności z 1755 r.] opisuje konfit w taki sam sposób, jak czyni się to obecnie, i podkreśla, że w XVIII w. handel tuczonymi gęsiami i solonym mięsem na południowym zachodzie miał już znaczące rozmiary; jeśli chodzi o sam konfit, twierdzi ona, że w połowie XVIII w. stał się on już tak powszechny, że był przedmiotem dość intensywnej wymiany handlowej i stawał się znany w całej Francji. Renée Valéri zwraca również uwagę, że sposób przygotowania praktykowany w regionie południowozachodnim, któremu nadano nazwę "konfit" - to znaczy puszki zawierające kawałki mięsa we własnym tłuszczu - nie ma odpowiednika we Francji ani nie jest znany w innych krajach europejskich.
W pracy Voyage à travers le temps. L'oie du Sud-Ouest entre mémoire et histoire, XVIe-XXIe siècles [Podróż w czasie. Gęś na południowym zachodzie - między pamięcią i historią, XVI-XXI w.] (Annales de l'Académie Polonaise des Sciences [Roczniki Polskiej Akademii Nauk], t. 18, 2016) C. Marache i P. Meyzie wyjaśniają, że w przypadku konfitu "te kanały handlowe, które pomagają rozszerzyć dostępność i zwiększyć wartość nóg Oie du Sud-Ouest na dużą skalę, znajdują uzupełnienie w postaci sieci prywatnych i politycznych. Na przykład gęsie nogi są często przekazywane jako upominki".
Le lexique culinaire de Ferrandi [Leksykon kulinarny Ferrandi] (Flammarion, 2016) opisuje konfit jako "tradycyjne danie regionu południowo-zachodniego".
W XIX w. renoma "Confit d'oie du Sud-Ouest" wykroczyła poza region południowozachodni i Francję w związku z eksportem do Anglii, Belgii, Holandii, Prus, miast hanzeatyckich, a nawet Ameryki Północnej, co potwierdził J. De Brevans w pracy Le pain et la viande [Chleb i mięso], wyd. J-B. Baillère et fils, Paryż, 1892: "Konserwa ta często zastępuje solone mięso wieprzowe i słoninę, co przekłada się na jej dość duży eksport do Anglii, Belgii, Holandii, Prus i Ameryki Północnej".
"Confit d'oie du Sud-Ouest" to danie, które można spożywać w prosty sposób (podgrzane i z przystawką), jak stwierdzili bracia Cornet w książce Carrément à l'ouest [Prosto na zachód] (Editions Stock, 2017): "Confit d'oie du Sud-Ouest, któremu towarzyszą ziemniaki »Natal« lekko zrumienione na tłuszczu tej samej gęsi."
Stanowi on również składnik preferowany w przypadku dań regionalnych, takich jak garbure, na które przepis można znaleźć w książce Les recipes incontournables de la cuisine familiale française [Klasyczne przepisy francuskiej kuchni domowej]: "ponieważ garbure jest tradycyjnym daniem z Béarn, zalecamy używanie fasoli Tarbais i Confit d'oie du Sud-Ouest" (Anthony Poujouanine i Isabelle Jervaise, 2020 r., s. 16).
Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.422 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Publikacja wniosku o rejestrację nazwy zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych |
| Data aktu: | 2026-01-22 |
| Data ogłoszenia: | 2026-01-22 |