Sprawa T-366/26: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2026 r. - Central Bank of Iran/Rada
Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2026 r. - Central Bank of Iran/Rada(Sprawa T-366/26)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Central Bank of the Islamic Republic of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: D. Luff, adwokat)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- stwierdzenie nieważności wpisu Centralnego Banku Iranu ("CBI") w pkt 104 załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2026/774 z dnia 30 marca 2026 r. wykonującą decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) ;q
- stwierdzenie nieważności wpisu CBI w pkt 104 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 2026/775 z dnia 30 marca 2026 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) ; oraz
- obciążenie Rady kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Radę poprzez naruszenie zasady immunitetu państwowego, nakładając na skarżącego środki ograniczające.
- Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie immunitetu jurysdykcyjnego państw i ich własności z 2004 r. ("konwencja ONZ") kodyfikuje zwyczajowe zasady międzynarodowego prawa publicznego regulujące immunitet mienia państwowego, które są wiążące dla instytucji Unii Europejskiej przy przyjmowaniu aktów prawnych. W art. 18 i 19 konwencji ONZ stwierdza się, że mienie państwowe korzysta z immunitetu od wszelkich środków przymusu obowiązujących przed wydaniem wyroku sądowego lub po jego wydaniu w przypadku braku wyraźnego i konkretnego zrzeczenia się, a art. 21 ust. 1 lit. c) potwierdza, że mienie banku centralnego lub innego organu monetarnego państwa korzysta ze szczególnej ochrony i nie może podlegać środkom egzekucyjnym ani środkom przymusu ze strony organów zagranicznych.
- Zamrożenie aktywów nałożone na CBI stanowi środek przymusu w rozumieniu tych przepisów. Ochrona zapewniana przez międzynarodowe prawo zwyczajowe nie ogranicza się do środków podejmowanych przez sądy: komentarz Komisji Prawa Międzynarodowego do projektu artykułów potwierdza, że odpowiednie funkcje sądowe obejmują środki egzekucyjne zarządzone przez organy administracyjne państwa oraz że zamrożenie aktywów jest środkiem przymusu objętym art. 18 konwencji ONZ. Istota immunitetu państwowego zostałaby podważona, gdyby tę samą ingerencję w aktywa suwerenne można było zgodnie z prawem osiągnąć w drodze rozporządzenia wykonawczego, a nie egzekucji sądowej. Ponieważ CBI pełni suwerenne funkcje monetarne, jego aktywa korzystają z immunitetu od egzekucji i nie mogą podlegać zamrożeniu ani żadnym analogicznym środkom ograniczającym. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność umieszczenia CBI w wykazie.
2. Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu Rady w ocenie, w odniesieniu do działalności skarżącego i naruszenia art. 20 ust. 1 decyzji Rady 2010/413/WPZiB i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012.
Rada utrzymała wskazanie skarżącego w wykazie, argumentując, że zapewnia on wsparcie finansowe dla IRGC oraz pełniąc funkcję banku centralnego, świadczy usługi finansowe na rzecz rządu Iranu, wspierając w ten sposób działania jądrowe Iranu wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych oraz rząd Iranu. Zaskarżone akty nie precyzują podstawy prawnej wskazania na podstawie art. 20 ust. 1 decyzji Rady 2010/413/WPZiB lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012. Niezależnie od powołanej podstawy prawnej wskazanie to jest nieważne, ponieważ Rada nie jest w stanie wykazać, że strona skarżąca udziela IRGC wsparcia finansowego lub świadczy na rzecz rządu Iranu usługi finansowe objęte tymi przepisami, z następujących powodów.
- Po pierwsze, informacje, na których opiera się Rada, są nieaktualne i niezweryfikowane, a zatem nie mogą stanowić podstawy dowodowej dla środków ograniczających.
- Po drugie, CBI pełni jedynie rolę powiernika aktywów państwa, podlegającego kontroli skarbu państwa. W związku z tym nie jest w stanie zapewnić żadnego wsparcia finansowego rządowi, jego podmiotom ani IRGC.
- Po trzecie, prawo irańskie zabrania CBI udzielania gwarancji na długi rządu i instytucji publicznych. Prawo irańskie ustanawia ogólny zakaz angażowania się Banku Centralnego w działania polegające na udzielaniu wsparcia finansowego na rzecz organów państwowych lub wojskowych.
- Po czwarte, Rada nie wykazała, że CBI świadczy na rzecz rządu Iranu usługi finansowe objęte art. 20 ust. 1 decyzji Rady nr 2010/413/WPZiB oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012. Rada nie wskazuje, które konkretne usługi, na rzecz których odbiorców lub za pomocą jakiego konkretnego mechanizmu, są w stanie - ze względu na swoje znaczenie ilościowe i jakościowe - sprzyjać rozprzestrzenianiu materiałów jądrowych poprzez zapewnienie rządowi Iranu wsparcia umożliwiającego mu dążenie do takiego rozprzestrzeniania.
Z tych powodów wskazanie CBI w załączniku II do zaskarżonej decyzji oraz w załączniku IX do zaskarżonego rozporządzenia wynika z oczywistego błędu w ocenie i nie spełnia wymogów art. 20 ust. 1 decyzji Rady 2010/413/WPZiB oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.4186 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-366/26: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2026 r. - Central Bank of Iran/Rada |
| Data aktu: | 2026-06-10 |
| Data ogłoszenia: | 2026-08-10 |