Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2026 r. w sprawie realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony - sprawozdanie roczne za 2025 r. (2025/2165(INI))
P10_TA(2026)0013Realizacja wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony - sprawozdanie roczne za 2025 r. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2026 r. w sprawie realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony - sprawozdanie roczne za 2025 r. (2025/2165(INI))
Parlament Europejski,
- uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz tytuł V Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności postanowienia dotyczące wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO),
- uwzględniając deklarację wersalską przyjętą na nieformalnym posiedzeniu szefów państw i rządów 11 marca 2022 r.,
- uwzględniając "Strategiczny kompas na rzecz bezpieczeństwa i obrony - dla Unii Europejskiej, która chroni swoich obywateli, swoje wartości i interesy oraz przyczynia się do międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa", przyjęty przez Radę 21 marca 2022 r. i zatwierdzony przez Radę Europejską 25 marca 2022 r.,
- uwzględniając umowę w zakresie cywilnego wymiaru WPBiO - "W kierunku skuteczniejszych misji cywilnych", zatwierdzoną przez Radę 22 maja 2023 r.,
- uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/2315 z 11 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia stałej współpracy strukturalnej (PESCO) oraz ustalenia listy uczestniczących w niej państw członkowskich (1) ,
- uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2024/890 z 18 marca 2024 r. zmieniającą decyzję Rady (WPZiB) 2021/509 w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju (2) ,
- uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/697 z dnia 29 kwietnia 2021 r. ustanawiające Europejski Fundusz Obronny i uchylające rozporządzenie (UE) 2018/1092 (3) ,
- uwzględniając wniosek Komisji z 19 marca 2025 r. dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego Instrument na rzecz Zwiększenia Bezpieczeństwa Europy (SAFE) poprzez Wzmocnienie Europejskiego Przemysłu Obronnego (COM(2025)0122),
- uwzględniając wniosek Komisji z 22 kwietnia 2025 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia: 2021/694, (UE) 2021/695, (UE) 2021/697, (UE) 2021/1153, (UE) 2023/1525 i 2024/795 w odniesieniu do tworzenia zachęt do inwestycji związanych z obronnością w budżecie UE w celu wdrożenia planu ReArm Europe (COM(2025)0188),
- uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej, w szczególności te z 26 czerwca 2025 r., 20 marca 2025 r. i 6 marca 2025 r.,
- uwzględniając nieformalne spotkanie szefów państw lub rządów w Kopenhadze 1 października 2025 r.,
- uwzględniając konkluzje Rady w sprawie kontroli wywozu broni, przyjęte 14 kwietnia 2025 r.,
- uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawicielki Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 5 marca 2024 r. pt. "Nowa Strategia na rzecz europejskiego przemysłu obronnego: osiągnięcie gotowości UE dzięki zdolnemu do reagowania i odpornemu europejskiemu przemysłowi obronnemu" (JOIN(2024)0010),
- uwzględniając wytyczne polityczne na następną kadencję Komisji Europejskiej w latach 2024-2029 pt. "Wybór Europy", przedstawione 18 lipca 2024 r. przez kandydatkę na przewodniczącą Komisji Europejskiej Ursulę von der Leyen,
- uwzględniając raport Maria Draghiego z 9 września 2024 r. pt. "Przyszłość europejskiej konkurencyjności", a w szczególności jego rozdział czwarty dotyczący zwiększenia bezpieczeństwa i zmniejszenia zależności,
- uwzględniając sprawozdanie Sauliego Niinistö z 30 października 2024 r. pt. "Razem bezpieczniej: wzmocnienie gotowości cywilnej i wojskowej oraz przygotowania w Europie",
- uwzględniając wspólną białą księgę Komisji i wysokiej przedstawicielki Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 19 marca 2025 r. pt. "Wspólna biała księga w sprawie obronności europejskiej - Gotowość 2030" (JOIN(2025)0120),
- uwzględniając partnerstwa w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony podpisane przez UE i Kanadę 23 czerwca 2025 r. oraz przez UE i Zjednoczone Królestwo 19 maja 2025 r.,
- uwzględniając Traktat Północnoatlantycki, który wszedł w życie w 1949 r.,
- uwzględniając deklarację ze szczytu w Hadze wydaną przez szefów państw lub rządów Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) uczestniczących w posiedzeniu Rady Północnoatlantyckiej w Hadze 25 czerwca 2025 r.,
- uwzględniając 10. sprawozdanie z postępów w realizacji wspólnego zestawu propozycji zatwierdzonych przez Radę UE i Radę NATO 6 grudnia 2016 r. i 5 grudnia 2017 r. z 10 czerwca 2025 r.,
- uwzględniając trzy wspólne oświadczenia w sprawie współpracy UE-NATO, podpisane przez przewodniczących Rady Europejskiej i Komisji oraz sekretarza generalnego NATO odpowiednio 10 stycznia 2023 r., 10 lipca 2018 r. i 8 lipca 2016 r.,
- uwzględniając swoją rezolucję z 9 października 2025 r. w sprawie wspólnej reakcji na niedawne naruszenia przestrzeni powietrznej i infrastruktury krytycznej państw członkowskich UE przez Rosję (4) ,
- uwzględniając swoją rezolucję z 2 kwietnia 2025 r. w sprawie realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony - sprawozdanie roczne za rok 2024 (5) ,
- uwzględniając swoją rezolucję z 12 marca 2025 r. w sprawie białej księgi na temat przyszłości obronności europejskiej (6) ,
- uwzględniając swoją rezolucję z 12 marca 2025 r. w sprawie dalszego niezachwianego wsparcia UE dla Ukrainy po trzech latach od rozpoczęcia rosyjskiej wojny napastniczej (7) ,
- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2024 r. w sprawie błędnego interpretowania rezolucji ONZ nr 2758 przez Chińską Republikę Ludową i jej ciągłych prowokacji wojskowych wobec Tajwanu (8) , a także uwzględniając ćwiczenia wojskowe Chin, w tym manewry "Justice Mission 2025",
- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie uznania Federacji Rosyjskiej za państwo sponsorujące terroryzm (9) ,
- uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 18 grudnia 2025 r., w szczególności ich części dotyczące Ukrainy oraz kwestii bezpieczeństwa i obrony,
- uwzględniając swoje zalecenie z 23 listopada 2022 r. dla Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawicielki Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie nowej strategii rozszerzenia UE (10) ,
- uwzględniając strategię Stanów Zjednoczonych w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego opublikowaną w listopadzie 2025 r. oraz amerykańską ustawę budżetową w dziedzinie obronności na rok budżetowy 2026 przyjętą przez Kongres USA,
- uwzględniając konkluzje z 9. posiedzenia Rady Stowarzyszenia UE-Liban, które odbyło się w Brukseli 15 grudnia 2025 r.,
- uwzględniając swoją decyzję z 16 grudnia 2025 r. o rozpatrzeniu wniosku Komisji w sprawie pożyczki reparacyjnej dla Ukrainy (11) w trybie pilnym, zgodnie z art. 170 ust. 6 Regulaminu,
- uwzględniając art. 55 Regulaminu,
- uwzględniając sprawozdanie Komisji Bezpieczeństwa i Obrony (A10-0265/2025),
A. mając na uwadze, że UE musi zapewnić ochronę swoim obywatelom; mając na uwadze, że 81 % obywateli UE opowiada się za wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony, a 69 % za wzmocnieniem potencjału UE w zakresie wyposażenia obronnego;
B. mając na uwadze, że środowisko bezpieczeństwa UE pogorszyło się, a we wschodnim i południowym sąsiedztwie UE - a także poza nimi - rośnie strategiczna konkurencja; mając na uwadze, że unijna ocena zagrożenia powinna opierać się na analizie 360-stopniowej; mając na uwadze, że UE stoi w obliczu wieloaspektowych zagrożeń, które stale przejawiają się na nowe sposoby, co utrudnia ich przewidywanie i przeciwdziałanie im; mając na uwadze, że obszary euroatlantycki, bliskowschodni, afrykański i Indo-Pacyfiku są coraz bardziej powiązane;
C. mając na uwadze, że niektóre podmioty międzynarodowe, w szczególności państwa autorytarne, zagrażają bezpieczeństwu i stabilności Europy, stosując szeroki wachlarz taktyk hybrydowych, do których należą między innymi cyberataki, sabotaż infrastruktury krytycznej, presja gospodarcza, szantaż żywnościowy i energetyczny, instrumentalizacja migracji, wywrotowe wpływy polityczne oraz skoordynowane, ciągłe próby ingerowania w demokratyczne funkcjonowanie naszych krajów poprzez zagraniczne manipulacje informacjami i ingerencje w informacje (FIMI), zwłaszcza w procesach wyborczych; mając na uwadze, że stosowanie takich hybrydowych taktyk przez szkodliwe podmioty zagraniczne stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa UE i jej państw członkowskich; mając na uwadze, że UE powinna włączyć do wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) przepisy dotyczące przeciwdziałania tym zagrożeniom;
D. mając na uwadze, że Rosja i Chiny w coraz większym stopniu wykorzystują narzędzia hybrydowe do osłabiania bezpieczeństwa UE; mając na uwadze zauważalny wzrost liczby naruszeń przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych państw członkowskich UE; mając na uwadze, że terroryzm i ekstremizm - zwłaszcza finansowany przez obce mocarstwa - wymaga stałej uwagi, tak aby UE i państwa członkowskie mogły mu przeciwdziałać;
E. mając na uwadze, że w odpowiedzi na zagrożenia stojące przed UE musi ona pilnie zwiększyć skuteczność swojej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i obrony, aby bronić swoich interesów i wartości w UE, na Bałkanach Zachodnich oraz w bezpośrednim sąsiedztwie wschodnim i południowym; mając na uwadze, że wschodnie sąsiedztwo i Bałkany Zachodnie potrzebują większego europejskiego wsparcia ze strony UE oraz wzmocnionej współpracy w dziedzinie obrony w celu zachowania stabilności i bezpieczeństwa, zwłaszcza pod względem zwalczania dezinformacji i wojny hybrydowej; mając na uwadze, że na stan bezpieczeństwa w tych regionach negatywnie wpływa rosyjska napaść na Ukrainę, która grozi rozlaniem się na cały region;
F. mając na uwadze, że Europa musi zaplanować swoje bezpieczeństwo i obronność w sposób kompleksowy i wielowymiarowy poprzez wzmocnienie konwencjonalnych zdolności wojskowych, ochronę krytycznej infrastruktury cywilnej, łańcuchów dostaw i obiektów energetycznych, przeciwdziałanie dezinformacji i zagrożeniom dla cyberbezpieczeństwa oraz zwiększenie odporności społecznej;
G. mając na uwadze, że w porównaniu z wersją z 2021 r. amerykańska strategia bezpieczeństwa narodowego z 4 grudnia 2025 r. odzwierciedla radykalną zmianę w długotrwałej polityce zagranicznej USA, na przykład w ocenie wyzwań stwarzanych przez państwo agresora - Rosję - i rywala - Chiny, oraz zawiera krytyczne odniesienia do domniemanych niedociągnięć demokratycznych w niektórych państwach członkowskich UE i zapowiada działania podobne do ingerencji zagranicznej; mając na uwadze, że strategia bezpieczeństwa narodowego określa globalne zmiany głównie pod względem nacjonalizmu gospodarczego i interesów strategicznych, ujawniając bardziej transakcyjne podejście do tradycyjnych sojuszników, a tym samym kwestionując zasady, które od dziesięcioleci leżą u podstaw polityki zagranicznej USA; mając na uwadze, że rzecznik Kremla publicznie wyraził zadowolenie z przyjęcia strategii bezpieczeństwa narodowego, natomiast w kilku stolicach państw UE strategia ta wywołała niepokój, stawiając pytania o jej wpływ na jedność transatlantycką i wiarygodność zbiorowego odstraszania; mając na uwadze, że strategia bezpieczeństwa narodowego bezpodstawnie obwinia UE za blokowanie wysiłków USA na rzecz zakończenia wojny w Ukrainie;
H. mając na uwadze, że po interwencji wojskowej Stanów Zjednoczonych w Wenezueli w styczniu 2026 r. administracja Trumpa ponownie wyraziła chęć aneksji Grenlandii, w tym ewentualnie w drodze interwencji wojskowej; mając na uwadze, że stanowi to fundamentalne zagrożenie dla międzynarodowego porządku opartego na zasadach, strategicznych interesów bezpieczeństwa UE i sojuszu transatlantyckiego oraz świadczy o rażącym lekceważeniu podstawowych zasad prawa międzynarodowego, w tym zasady nieagresji wobec suwerennych narodów;
I. mając na uwadze, że kontynent europejski stoi w obliczu najbardziej złożonego połączenia zagrożeń o charakterze militarnym i niemilitarnym w wyniku rosyjskiej nielegalnej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie, która poważnie zagroziła bezpieczeństwu i stabilności UE; mając na uwadze, że sojusznicy Rosji - m.in. Chiny, Iran, Białoruś i Korea Północna - również stanowią aktywne zagrożenie zarówno dla Europy, jak i dla pokoju i bezpieczeństwa na świecie; mając na uwadze, że we wrześniu 2025 r. Rosja wraz z Białorusią i innymi krajami partnerskimi przeprowadziła ćwiczenia wojskowe "Zapad" wzdłuż granicy UE;
J. mając na uwadze, że Ukrainie należy zapewniać niezbędne zdolności wojskowe tak długo, jak będzie to konieczne do zakończenia nielegalnej wojny napastniczej Rosji oraz do przywrócenia suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy w granicach uznanych przez społeczność międzynarodową; mając na uwadze, że inwazja Rosji na Ukrainę stanowi atak na międzynarodowy porządek oparty na zasadach i zagraża obecnemu wielostronnemu porządkowi światowemu; mając na uwadze, że Ukraina broni nie tylko swojej suwerenności i integralności terytorialnej, ale także ogólnego bezpieczeństwa Europy; mając na uwadze, że współpraca UE-NATO ma zasadnicze znaczenie dla koordynacji dostaw broni do Ukrainy;
K. mając na uwadze, że w deklaracji ze szczytu w Waszyngtonie z 10 lipca 2024 r. szefowie państw i rządów NATO określili Chiny jako głównego sprzymierzeńca Rosji w wojnie napastniczej przeciwko Ukrainie; mając na uwadze, że Chiny rozbudowują swoje zdolności wojskowe, co znacząco zmienia równowagę strategiczną w regionie Indo-Pacyfiku i poza nim;
L. mając na uwadze, że "Wspólna biała księga w sprawie obronności europejskiej - Gotowość 2030" zawiera oparty na zdolnościach plan działania dla państw członkowskich i UE, określający krytyczne luki i priorytety dla bezpieczeństwa i obronności UE, w tym w obszarze obrony powietrznej i przeciwrakietowej, artylerii i amunicji, systemów dronowych i antydronowych, cyberwojny i wojny elektronicznej, sztucznej inteligencji, technologii kwantowych, czynników strategicznych oraz ochrony infrastruktury krytycznej; mając na uwadze, że plan działania na rzecz gotowości obronnej do 2030 r. przekłada priorytety strategiczne na konkretne projekty flagowe, w szczególności program "straży wschodniej flanki", europejską inicjatywę na rzecz obrony przed dronami, europejską tarczę powietrzną i europejską tarczę kosmiczną, które mają zapewnić zbiorowe odstraszanie i odporność do 2030 r.;
M. mając na uwadze, że instytucje unijne i państwa członkowskie przyjmują środki w ramach pakietu zbiorczego dotyczącego gotowości obronnej, mającego na celu zwiększenie zdolności obronnych i rozbudowę infrastruktury obronnej UE, aby osiągnąć wymagany poziom gotowości do przygotowania się do konfliktu o wysokiej intensywności, a tym samym do jego powstrzymania; mając na uwadze, że pakiet zbiorczy dotyczący gotowości obronnej ma na celu usunięcie barier transgranicznych, uproszczenie procedur udzielania licencji i zezwoleń oraz zachęcanie do wspólnych innowacji, tworząc w ten sposób podstawy dla prawdziwego europejskiego rynku obronnego i większego rozwoju przemysłowego;
N. mając na uwadze, że Instrument na rzecz Zwiększenia Bezpieczeństwa Europy (SAFE) ustanawia instrument na szczeblu UE o wartości do 150 mld EUR w celu wspierania wspólnych zamówień w dziedzinie obronności, zwiększenia zdolności produkcyjnych przemysłu oraz zapewnienia mechanizmów finansowania wstępnego powiązanych z krajowymi planami wdrożeniowymi, co pozwoli ograniczyć powielanie działań i wzmocnić europejską bazę technologiczno-przemysłową sektora obronnego (EDTIB);
O. mając na uwadze, że obecna złożona sytuacja geopolityczna uwypukla potrzebę wzmożenia wysiłków na rzecz wzmocnienia EDTIB, w szczególności w oparciu o europejski program przemysłu obronnego (EDIP) i europejskie projekty wspólnego zainteresowania w dziedzinie obronności (EDPCI); mając na uwadze, że należy w pełni wykorzystać potencjał EDIP, aby zwiększyć poziom wspólnych zamówień i zapewnić niezawodny dostęp do niezbędnych produktów wojskowych w celu zaradzenia potencjalnym kryzysom dostaw; mając na uwadze, że EDPCI są wspólnymi projektami przemysłowymi mającymi na celu wspieranie wspólnego opracowywania, produkcji i pozyskiwania strategicznych zdolności wojskowych oraz zarządzania nimi, przy jednoczesnym wzmocnieniu ram zarządzania w celu skoordynowanych i efektywnych inwestycji w dziedzinie obronności;
P. mając na uwadze, że UE musi zwiększać badania, rozwój technologiczny i innowacje w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, w szczególności w obszarze cyberbezpieczeństwa;
Q. mając na uwadze, że mobilność wojskowa stanowi strategiczny filar WPBiO oraz niezbędne narzędzie zapewniające gotowość, interoperacyjność i zdolność odstraszania UE, zwłaszcza na jej wschodniej i południowej flance;
R. mając na uwadze, że według szacunków wydatki UE na obronność mają osiągnąć do końca 2025 r. rekordowy poziom 381 mld EUR, co stanowi wzrost o ponad 10 % w stosunku do 2024 r.; mając na uwadze, że inwestycje w obronność osiągnęły w 2024 r. wartość 106 mld EUR i według prognoz do końca 2025 r. wyniosą prawie 130 mld EUR; mając na uwadze, że w planie inwestycji w przemysł obronny NATO wyznaczono trajektorię wydatków na obronność do poziomu 5 % PKB do 2035 r., z czego co najmniej 3,5 % ma być przeznaczone na podstawową obronność; mając na uwadze, że kilka państw członkowskich UE ogłosiło już krajowe plany zmierzające w tym kierunku, co odzwierciedla znaczącą zmianę w stosunku do wcześniejszych zobowiązań dotyczących poziomu odniesienia wynoszącego 2 %; mając na uwadze, że zobowiązanie odpowiednich państw członkowskich do osiągnięcia celu wynoszącego 3,5 % PKB wymagałoby - według szacunków Europejskiej Agencji Obrony (EDA) - wydania łącznie ponad 630 mld EUR rocznie; mając na uwadze, że plan ten obejmuje zobowiązanie sojuszników NATO do wydatkowania do 1,5 % PKB m.in. na ochronę infrastruktury krytycznej, obronę sieci technologii informacyjnych, zapewnienie gotowości i odporności cywilnej oraz innowacje i wzmocnienie bazy przemysłowej sektora obronnego; mając na uwadze, że państwa członkowskie uzgodniły zwiększenie, poprawę jakości i lepsze wykorzystanie wydatków na obronność, które powinny być przeznaczane przede wszystkim na inicjatywy oparte na współpracy; mając na uwadze, że wcześniejsze porozumienia w tej sprawie nie pozwoliły osiągnąć wyznaczonych celów;
S. mając na uwadze, że WPBiO obejmuje 12 misji cywilnych, osiem operacji wojskowych i jedną misję cywilno-wojskową, w których uczestniczy około 4 000 osób na trzech kontynentach; mając na uwadze, że operacja EUFOR ALTHEA wytyczyła szlak ku pokojowi, stabilizacji i integracji europejskiej Bośni i Hercegowiny (BiH) i nadal ma kluczowe znaczenie dla utrzymania bezpieczeństwa i stabilności tego kraju oraz regionu; mając na uwadze, że misja UE dotycząca pomocy w zintegrowanym zarządzaniu granicami w Libii oraz operacja wojskowa UE na Morzu Śródziemnym EUNAVFOR MED IRINI przyczyniają się do trwałego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności przez wdrażanie embarga na broń, zwalczanie nielegalnego handlu bronią oraz handlu ludźmi, a także szkolenie libijskiej straży przybrzeżnej;
T. mając na uwadze, że dalszy rozwój istniejących partnerstw z sojusznikami nabiera coraz większego znaczenia, podobnie jak ustanawianie większej liczby strategicznych partnerstw na całym świecie; mając na uwadze, że UE potrzebuje dostosowanych do jej potrzeb partnerstw w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, które skupiałyby się na osiąganiu wyników, zwiększaniu zdolności oraz zmniejszaniu ogólnej zależności od pojedynczych podmiotów i dostawców; mając na uwadze, że NATO jest ważnym filarem obrony wielu państw członkowskich UE;
U. mając na uwadze, że UE musi być w stanie zapewnić skuteczną i niezależną ochronę wszystkich państw członkowskich i obywateli UE poprzez pełne wykorzystanie art. 42 ust. 2 TUE i utworzenie europejskiej unii obronnej; mając na uwadze, że istnieje potrzeba dalszego wzmocnienia wartości operacyjnej klauzuli wzajemnej pomocy zawartej w art. 42 ust. 7 TUE oraz jaśniejszego określenia praktycznych zasad jej stosowania w przypadku uruchomienia jej przez państwo członkowskie;
V. mając na uwadze, że aktywna rola Parlamentu w kształtowaniu strategii w ramach WPBiO wzmacnia demokratyczne podstawy UE;
W. mając na uwadze, że 31 grudnia 2025 r. Finlandia przejęła rosyjski statek Fitburg w związku z podejrzeniem celowego przedcięcia podmorskich kabli telekomunikacyjnych;
X. mając na uwadze, że podczas ćwiczeń wojskowych "Misja Sprawiedliwość 2025" chińskie samoloty wielokrotnie przekraczały linię środkową Cieśniny Tajwańskiej, podobnie jak chińskie statki, które także wielokrotnie usiłowały naruszyć strefę przylegającą do Tajwanu, ponadto doszło do zablokowania licznych obszarów morskich podczas ćwiczenia symulującego otaczanie i blokowanie Tajwanu i jego portów oraz przeprowadzono praktyczne ćwiczenia strzeleckie dalekiego zasięgu, podczas których pociski spadły w strefie przylegającej do Tajwanu;
Pogarszający się kontekst geopolityczny
1. podkreśla, że Rosja stanowi główne i najpoważniejsze zagrożenie dla UE i jej państw członkowskich; podkreśla wagę i pilny charakter zagrożeń dla bezpieczeństwa europejskiego ze strony Rosji i jej sojuszników, takich jak Białoruś, Iran i Korea Północna; ponownie wyraża pełne poparcie dla suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy w świetle trwającej rosyjskiej wojny napastniczej i barbarzyńskich ataków na ludność cywilną; zdecydowanie sprzeciwia się wszelkim inicjatywom, które mogłyby pozbawić Ukrainę suwerenności, nagrodzić Rosję za agresję, doprowadzić do zmian terytorialnych poprzez użycie siły, spowodować bezkarność oraz sprawić, że o przyszłości Ukrainy decydowano by bez Ukrainy, a o bezpieczeństwie Europy - bez Europejczyków; podkreśla, że Rosja atakuje również państwa członkowskie i inne podatne na zagrożenia kraje w sąsiedztwie UE oraz dąży do osłabienia odporności europejskiego społeczeństwa poprzez niedawne, powtarzające się, nasilone i coraz częstsze naruszenia przestrzeni powietrznej UE, które dotykają m.in. Estonię, Polskę, Rumunię, Łotwę i Litwę, oraz wojnę hybrydową, w tym (usiłowane) zabójstwa, podpalenia, cyberataki, sabotaż infrastruktury krytycznej, wymuszenie ekonomiczne, wykorzystywanie migracji jako broni i presję graniczną, taktykę działań prawniczych, wsparcie dla grup ekstremistycznych i separatystycznych, ingerencję w procesy wyborcze i manipulację informacjami; z zaniepokojeniem zauważa, że Rosja przedstawia się jako globalny obrońca tzw. wartości tradycyjnych i wykorzystuje tę narrację jako narzędzie do rozszerzania swoich wpływów za granicą; apeluje o włączenie do WPBiO konkretnych środków w celu przeciwdziałania temu wpływowi; zauważa, że Rosja prowadzi internetową rekrutację obywateli i gangów przestępczych z UE i innych krajów europejskich na potrzeby ataków hybrydowych;
2. ponownie wyraża poparcie dla wszelkich inicjatyw, które umożliwiają UE i jej państwom członkowskim podejmowanie skoordynowanych, wspólnych i proporcjonalnych działań w każdym przypadku naruszenia ich przestrzeni powietrznej, w tym zestrzeliwania obiektów stwarzających zagrożenie w powietrzu; ponawia swój apel do Komisji i Rady o opracowanie planu działania na rzecz zapobiegania i przeciwdziałania eskalacji rosyjskiej wojny hybrydowej przeciwko państwom członkowskim UE w domenie lądowej, powietrznej, morskiej i cyfrowej pochodzącej z Rosji lub jakiegokolwiek innego kraju, w tym opcji unijnych środków odwetowych odpowiadających powadze i intensywności wrogich działań podejmowanych przeciwko UE; wzywa państwa członkowskie do przeglądu - we współpracy z NATO i sojusznikami NATO - zasad użycia sił w odniesieniu do wszystkich rodzajów zagrożeń, aby zagwarantować, że są one zdolne do reagowania na najbardziej innowacyjne zagrożenia; zaznacza, że UE musi wykazać determinację oraz zasygnalizować, że wszelkie próby naruszenia suwerenności jej państw członkowskich przez państwo spoza UE spotkają się z natychmiastowymi działaniami odwetowymi; podkreśla, że rosyjska wojna hybrydowa będzie kontynuowana, chyba że rosyjskie działania wywołają polityczne lub wojskowe działania odwetowe; podkreśla, że UE, w ścisłej współpracy z NATO, powinna podjąć dalsze działania w celu zapobiegania wojnie hybrydowej na terytorium Europy, w tym poprzez nałożenie odpowiednich środków ograniczających na rosyjskich dyplomatów i zakazanie działalności rosyjskiej floty cieni przy użyciu wszystkich możliwych środków; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje toczące się dyskusje między UE a grupą G-7 na temat zbadania możliwości wprowadzenia zakazu świadczenia usług morskich w odniesieniu do całego rosyjskiego eksportu ropy naftowej jako alternatywy dla pułapu cen ropy naftowej; wzywa Radę i Komisję do poprawy skuteczności i wpływu sankcji nałożonych na Rosję, aby ostatecznie osłabić jej zdolność do kontynuowania brutalnej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie i do stwarzania zagrożenia dla bezpieczeństwa innych krajów sąsiadujących; wzywa UE i jej państwa członkowskie do współpracy w celu wprowadzenia zakazu wymiany handlowej i działalności gospodarczej z Rosją i Białorusią, ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich potencjalnych produktów podwójnego zastosowania, a także tranzytu towarów do i z UE przez terytoria tych państw, oraz do zaostrzenia sankcji; wzywa do nałożenia dalszych sankcji wymierzonych w główne źródła dochodów Rosji; wzywa Radę, aby wraz z amerykańskimi partnerami utrzymała i rozszerzyła politykę sankcji wobec Rosji oraz by stosowała podobną politykę sankcji wobec wszystkich państw umożliwiających Rosji te działania, w tym Białorusi, Iranu i Korei Północnej, a także by nałożyła sankcje na chińskie podmioty dostarczające technologie i produkty podwójnego zastosowania oraz produkty wojskowe niezbędne do produkcji dronów i pocisków rakietowych; apeluje o ukierunkowane sankcje wobec rosyjskiej floty cieni i o dalsze działania przeciwko niej z wykorzystaniem pełnej skali prawnych możliwości wstrzymywania, utrudniania lub uniemożliwiania jej operacji, zważywszy na jej potencjalny udział w atakowaniu infrastruktury krytycznej przy użyciu dronów; wzywa Radę, aby systematycznie walczyła z problemem obchodzenia sankcji przez działające w złej wierze podmioty spoza UE mające siedzibę w UE poprzez dogłębne badanie spraw i ostrzejsze kary dla podmiotów, które naruszają sankcje lub nie dochowują należytej staranności w kontroli wywozu i w weryfikacji użytkowników końcowych; przypomina, że wszelkie formy wsparcia wojskowego udzielanego agresorowi przez państwa takie jak Iran, Korea Północna czy Chiny muszą mieć bezpośredni wpływ na stosunki z tymi krajami we wszystkich innych dziedzinach;
3. ubolewa, że mimo trwającej rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie i ciągłych ataków hybrydowych na UE siedem państw członkowskich UE zwiększyło import rosyjskiej energii w 2025 r. w porównaniu z poprzednim rokiem; przypomina, że taka ciągła zależność była możliwa dzięki długotrwałej presji energetycznej wywieranej przez Kreml, m.in. dzięki gazociągom Nord Stream 1 i 2, które od samego początku stanowiły projekty geopolityczne mające na celu zwiększenie zależności Europy od rosyjskiego gazu, osłabienie bezpieczeństwa energetycznego i solidarności energetycznej Unii oraz zwiększenie zdolności Rosji do prowadzenia wojny; podkreśla w związku z tym, że nigdy nie można reaktywować Nord Stream 1 i 2, i wzywa do ich trwałej likwidacji jako kwestii strategicznego bezpieczeństwa;
4. podkreśla, że chociaż NATO i państwa członkowskie UE mają łącznie znaczną przewagę konwencjonalną nad Rosją, to w świetle doświadczeń Rosji z pola walki i agresywnej doktryny wojskowej konieczne są dalsze wysiłki w celu wykorzystania doświadczeń Ukrainy i zwiększenia zdolności w kluczowych obszarach, takich jak wojna asymetryczna i hybrydowa, drony, pociski balistyczne, wojna radioelektroniczna i obrona powietrzna, aby odstraszyć Rosję;
5. zwraca uwagę, że białoruski reżim nadal odgrywa destabilizującą rolę w regionie, w pełni dostosowując się do agresywnej polityki Rosji; podkreśla znaczenie ścisłego monitorowania ruchów militarnych Rosji i Białorusi wzdłuż granicy UE oraz wzmocnienia odporności na potencjalne zagrożenia hybrydowe wzdłuż wschodniej granicy; podkreśla pilną potrzebę zapewnienia państwom członkowskim graniczącym z Rosją lub Białorusią odpowiednich i istotnych zasobów w celu zabezpieczenia granic zewnętrznych UE przed wtargnięciami i atakami wojskowymi, w tym za pośrednictwem "straży wschodniej flanki";
6. podkreśla, że pokonanie Rosji przez Ukrainę i zapewnienie Ukrainie zwycięstwa to podkreśla, że pokonanie Rosji przez Ukrainę i zapewnienie Ukrainie zwycięstwa to najskuteczniejsze i najbardziej opłacalne inwestycje w bezpieczeństwo europejskie w perspektywie krótko- i średnioterminowej; przypomina, że bezpieczeństwo Ukrainy przyczynia się do bezpieczeństwa całej Europy; stanowczo potępia wtargnięcia dronów z terytorium Węgier do przestrzeni powietrznej Ukrainy oraz niedawne oświadczenia premiera Węgier Viktora Orbána kwestionujące suwerenność Ukrainy; uważa, że ambiwalencja polityki Stanów Zjednoczonych i ograniczenie pomocy wojskowej udzielanej przez ten kraj przynosi efekt przeciwny do zamierzonego, jeśli chodzi o szybkie i trwałe zakończenie agresji Rosji, oraz stanowi bezprecedensowy i głęboko niepokojący zwrot w postawie Stanów Zjednoczonych wobec bezpieczeństwa europejskiego; wzywa Europę, aby wraz z kluczowymi partnerami o podobnych poglądach zwiększyła wsparcie wojskowe dla Ukrainy, w tym za pośrednictwem misji Unii Europejskiej w zakresie pomocy wojskowej dla Ukrainy (EUMAM Ukraine), inicjatyw szkoleniowych oraz finansowania i zapewniania wsparcia wojskowego, takiego jak systemy obrony powietrznej i zdolności do głębokich uderzeń, w celu stworzenia warunków dla pokoju; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady Europejskiej z 18 grudnia 2025 r. o zaspokojeniu znacznej części potrzeb budżetowych Ukrainy na 2026 r. i 2027 r. poprzez zapewnienie Ukrainie pakietu pomocy finansowej w wysokości 90 mld EUR w formie pożyczek gwarantowanych przez UE, co stanowi znaczący dowód stałego wsparcia ze strony UE; z zadowoleniem przyjmuje rozporządzenie Rady (UE) 2025/2600 z dnia 12 grudnia 2025 r. (12) w sprawie bezterminowej immobilizacji rosyjskich aktywów państwowych; ubolewa, że Komisja i Rada nie były w stanie znaleźć rozwiązania dla obaw wyrażonych przez szereg państw członkowskich w odniesieniu do pożyczki reparacyjnej z wykorzystaniem sald gotówkowych związanych z rosyjskimi aktywami państwowymi; z zadowoleniem przyjmuje apele Rady do Parlamentu o kontynuowanie prac nad technicznymi i prawnymi aspektami instrumentów ustanawiających pożyczkę reparacyjną w oparciu o salda gotówkowe związane z immobilizowanymi aktywami rosyjskimi; podkreśla, że zwiększyłoby to presję na Rosję, zmniejszyło rosnące zadłużenie Ukrainy, zapewniło, aby koszty agresji ponosiła Rosja, a nie podatnicy UE, oraz zabezpieczyło przyszłą rekompensatę dla Ukrainy za szkody spowodowane tą agresją; ponownie wzywa państwa członkowskie wraz z partnerami z grupy G-7 do natychmiastowego poparcia wniosku Komisji dotyczącego wykorzystania wszystkich zamrożonych rosyjskich aktywów jako podstawy znacznej pożyczki dla Ukrainy; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że dzięki dostawom z krajów europejskich pomoc wojskowa dla Ukrainy w pierwszej połowie 2025 r. przekroczyła poziom z lat 2022-2024 mimo zmniejszonej pomocy ze strony Stanów Zjednoczonych; zauważa jednak poważne luki w dostarczaniu technologii obrony powietrznej i zdolności do głębokich uderzeń; apeluje o stworzenie koalicji chętnych państw członkowskich UE do przeanalizowania możliwości utworzenia europejskiej zintegrowanej strefy ochrony powietrznej (IAPZ) z wykorzystaniem patroli bojowych (CAP) nad niespornymi obszarami Ukrainy w celu przechwytywania rosyjskich pocisków; podkreśla, że taka strefa pomogłaby ochronić ukraińską ludność cywilną przed masowymi atakami, a także stanowiłaby proaktywną obronę przed rosyjskimi wtargnięciami w przestrzeń powietrzną UE oraz zmianę układu sił, która pomogłaby zmusić Rosję do podjęcia negocjacji; apeluje o ściślejszą koordynację w Sztabie Wojskowym UE w odpowiedzi na zagrożenia wzdłuż wschodniej flanki, w tym o monitorowanie w czasie rzeczywistym i szybkie dzielenie się informacjami; podkreśla, że doświadczenia Ukrainy z pola walki stanowią cenne źródło wiedzy umożliwiające poprawę ogólnej świadomości sytuacyjnej UE i jej zdolności do reagowania na zagrożenia hybrydowe; apeluje o lepszą koordynację między krajami europejskimi w zakresie udzielania Ukrainie wsparcia gospodarczego i wojskowego;
7. podkreśla, że aby zapewnić skuteczne odstraszanie przed rosyjską agresją i przynieść Ukrainie trwały pokój, należy zaoferować wiarygodne i solidne gwarancje bezpieczeństwa, w porozumieniu z wszystkimi zdolnymi i chętnymi partnerami europejskimi i pozaeuropejskimi; podkreśla, że gwarancje bezpieczeństwa powinny zostać ustanowione jako zobowiązania traktatowe, gwarantujące odpowiednią reakcję w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa Ukrainy, a także uzupełnione środkami mającymi na celu wzmocnienie odstraszania militarnego samej Ukrainy; z zadowoleniem przyjmuje wnioski z posiedzenia "koalicji chętnych" w Paryżu 6 stycznia 2026 r.; z ogromnym zadowoleniem przyjmuje propozycję utworzenia wielonarodowych sił wsparcia dla Ukrainy i zachęca wszystkie państwa członkowskie UE do dokładnego przeanalizowania, w jaki sposób mogą najlepiej wspierać takie siły; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie sfinalizowania politycznie i prawnie wiążących zobowiązań do przywrócenia pokoju i bezpieczeństwa w przypadku przyszłego ataku zbrojnego ze strony Rosji oraz jasne ramy wsparcia dla Ukrainy, w tym utrzymania jej długoterminowych zdolności wojskowych i pogłębionej współpracy obronnej; ubolewa jednak, że te gwarancje bezpieczeństwa zostaną wdrożone dopiero po uzgodnieniu zawieszenia broni oraz że Putin nie wykazuje gotowości do takiego zawieszenia broni; odnotowuje rozmowy w sprawie mechanizmu monitorowania i weryfikacji zawieszenia broni; podkreśla potrzebę podjęcia działań następczych w związku z tymi ambitnymi propozycjami;
8. potępia ciągłe blokowanie przez rząd węgierski Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju (EPF), w tym poprzez działania prawne przed Sądem UE, co utrudnia UE udzielanie Ukrainie szybkiej i skutecznej pomocy wojskowej, a także ciągłe blokowanie przez rząd węgierski wsparcia EPF dla Armenii; wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do znalezienia alternatywnego rozwiązania pozwalającego przełamać tę blokadę;
9. apeluje o przyjęcie strategicznych środków w celu proaktywnego przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym i zapobiegania ingerencjom w procesy demokratyczne krajów przystępujących, które to zagrożenia i ingerencje mają na celu podważenie interesów i wartości UE; jest zdania, że bezpośrednie próby zmiany wyników procesów wyborczych za pośrednictwem zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje oraz innych taktyk hybrydowych stanowią pełnoprawne zagrożenia dla bezpieczeństwa; zachęca do zwiększenia finansowania i inwestycji w komunikację strategiczną, umiejętność korzystania z mediów oraz przeciwdziałanie zagranicznym manipulacjom informacjami i ingerencjom w informacje;
10. podkreśla, że wojna hybrydowa wykracza poza same ataki cybernetyczne lub informacyjne i obejmuje gospodarczy, technologiczny i społeczny wymiar konfrontacji strategicznej; uważa, że zależność Europy od danych zewnętrznych, technologii krytycznych lub łańcuchów dostaw stanowi poważną podatność na zagrożenia, którą można wykorzystać do celów wywierania przymusu; wzywa Komisję, by zaproponowała kompleksową ogólnounijną strategię, dzięki której UE będzie mogła przyciągać i zatrzymywać technologie krytyczne w UE, w tym przez ograniczenie przejęć zagranicznych;
11. zwraca uwagę na coraz większą agresję ze strony Rosji i na wojnę hybrydową, jaką prowadzi ona przeciwko Republice Mołdawii, aby zdestabilizować prounijny rząd za pomocą bezprecedensowych wrogich ingerencji i ciągłej militaryzacji Naddniestrza; potępia trwającą nielegalną rosyjską okupację Abchazji i regionu Cchinwali/Osetii Południowej w Gruzji, ponieważ stanowi ona poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa w regionie; podkreśla, że nieodpowiednie reakcje na rosyjską napaść na Gruzję w 2008 r. spowodowały, że imperialistyczne ambicje Rosji nie zostały powstrzymane, co poważnie osłabiło europejską architekturę bezpieczeństwa; jest zaniepokojony znaczną koncentracją potencjału wojskowego Rosji w okupowanych regionach oraz "borderyzacją" wzdłuż granicy administracyjnej; wspiera suwerenność i integralność terytorialną Gruzji i jest zaniepokojony, że rząd gruziński powiela fałszywe rosyjskie narracje; podkreśla strategiczne znaczenie regionu Morza Czarnego dla europejskiego bezpieczeństwa, odporności energetycznej i stabilności regionalnej; wyraża zadowolenie z przyjęcia nowej strategii UE na rzecz regionu Morza Czarnego, która podkreśla kluczowe znaczenie geostrategiczne Morza Czarnego dla bezpieczeństwa, stabilności i dobrobytu Europy; podkreśla zwiększone zaangażowanie UE w regionie w celu promowania stabilności oraz wzmocnienia jego zdolności odstraszania i odporności; podkreśla potrzebę skutecznego i wiarygodnego wdrożenia strategii oraz wzywa UE do zapewnienia pełnego i równego udziału wszystkich zainteresowanych państw w kształtowaniu polityki i inicjatyw związanych z bezpieczeństwem i łącznością w regionie Morza Czarnego;
12. podkreśla potrzebę dalszego zabezpieczania umowy między Armenią a Azerbejdżanem, którą zawarto przy pośrednictwie Stanów Zjednoczonych, przez szybkie zawarcie i podpisanie kompleksowego i trwałego traktatu pokojowego przy pełnym poszanowaniu integralności terytorialnej i suwerenności Armenii, który obejmie wycofanie obcych wojsk z jej terytorium; zwraca uwagę na konstruktywną rolę Armenii w zapewnianiu pokoju i stabilności w regionie; zdecydowanie podkreśla potrzebę dalszych wysiłków na rzecz przezwyciężenia głębokiego wpływu agresywnej polityki Azerbejdżanu wobec Armenii, uznając jednocześnie obecne wysiłki na rzecz budowania stosunków i zaufania; podkreśla potrzebę zaangażowania i normalizacji stosunków między Armenią a Turcją w celu złagodzenia napięć i wzmocnienia budowania zaufania na Kaukazie Południowym;
13. jest nadal zaniepokojony faktem, że Turcja, która jest członkiem NATO, zachowuje się niejednoznacznie, nie przyłączając się do sankcji wobec Rosji oraz nieustannie podważając niezależność i suwerenne prawa państw członkowskich UE; potępia naruszenie integralności terytorialnej Syrii przez Turcję; jest głęboko zaniepokojony atakami prowadzonymi lub wspieranymi przez Turcję w północno-wschodniej Syrii, ponieważ nie tylko powodują one ofiary wśród ludności cywilnej i zwiększają liczbę osób wewnętrznie przesiedlonych, ale również zagrażają skuteczności i ciągłości walki z ISIS; z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzenie w styczniu 2026 r. przez Francję i Zjednoczone Królestwo skoordynowanych uderzeń na podziemne składy broni wykorzystywane przez ISIS w Syrii;
14. potępia wysiłki, jakie podejmuje Rosja w celu podważenia stabilności i demokratycznych rządów na Bałkanach Zachodnich, w szczególności poprzez dezinformację i wprowadzanie w błąd, ingerencje polityczne i presję energetyczną mające na celu podważenie stabilności i demokratycznych rządów oraz promowanie prorosyjskich nastrojów podsycane antyzachodnią retoryką; zwraca uwagę na negatywny wpływ Chin w regionie; zauważa, że próby zaradzenia tej sytuacji przez UE były niewystarczające i nieskuteczne; apeluje o ocenę i usprawnienie wszystkich wysiłków i dalszych inwestycji w celu przeciwdziałania zagranicznym manipulacjom informacjami i ingerencjom w informacje o wydźwięku prorosyjskim i antyeuropejskim; wyraża zaniepokojenie stabilnością BiH oraz utrzymującymi się napięciami między Kosowem a Serbią; podkreśla, że Bałkany Zachodnie są obszarem o strategicznym i geopolitycznym znaczeniu dla UE oraz że stabilność, bezpieczeństwo i odporność demokratyczna tego regionu mają bezpośredni wpływ na stabilność, bezpieczeństwo i odporność całego kontynentu;
15. odnotowuje głęboką niestabilność w takich regionach, jak Bliski Wschód, Afryka Zachodnia, Afryka Północna i Afryka Środkowa, a także zagrożenie terroryzmem dżihadystycznym wynikające z tej niestabilności; podkreśla, że ta niestabilność stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa Europejczyków, którzy stoją w obliczu zwiększonej presji migracyjnej ułatwiającej terrorystom wjazd na terytorium Europy;
16. ubolewa, że w następstwie ataków terrorystycznych Hamasu z 7 października 2023 r. eskalacja i naruszanie prawa międzynarodowego w Strefie Gazy i w całym regionie zmniejsza szanse na długoterminowy pokój dla wszystkich mieszkańców Bliskiego Wschodu; z zadowoleniem przyjmuje negocjowany przez USA plan pokojowy między Izraelem a Hamasem prowadzący do zawieszenia broni, zatwierdzony przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 2803; wzywa wszystkie strony do pełnego przestrzegania zawieszenia broni, przekazania ciała ostatniego zmarłego zakładnika rodzinie, umożliwienia szybkiego dostarczania pomocy humanitarnej przy jednoczesnym zachowaniu przez organizacje międzynarodowe najwyższych standardów neutralności i bez nakładania nieproporcjonalnych lub obezwładniających ograniczeń na ich działalność oraz do umożliwienia dostępu innym cywilnym misjom pomocowym, w tym przez przejście graniczne w Rafah, a także domaga się opracowania wykonalnego planu działania na rzecz rozwiązania dwupaństwowego przewidzianego w deklaracji nowojorskiej zatwierdzonej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym pilnego rozbrojenia Hamasu, wycofania sił izraelskich ze Strefy Gazy, reformy i wzmocnienia pozycji Palestyńskiej Władzy Narodowej oraz odbudowy Strefy Gazy jako niezbędnych kroków priorytetowych; podkreśla, że odbudowa Strefy Gazy musi być ściśle i jednoznacznie uzależniona od solidnych międzynarodowych mechanizmów monitorowania i egzekwowania oraz podlegać jasnym i wiążącym warunkom; podkreśla, że wszelka pomoc finansowa, materiały do odbudowy i wsparcie infrastruktury muszą być w pełni kontrolowane, nadzorowane i chronione, aby zapobiec przekazywaniu ich organizacjom terrorystycznym lub na działania z użyciem przemocy; podkreśla, że trwała odbudowa, bezpieczeństwo i długoterminowa stabilność w Strefie Gazy są nierozerwalnie związane z całkowitym wykluczeniem podmiotów terrorystycznych i ekstremistycznych oraz zdolnością Palestyńskiej Władzy Narodowej do zapobiegania terroryzmowi i przemocy zbrojnej; z poważnym zaniepokojeniem odnotowuje utrzymujące się przeszkody w dostępie do pomocy humanitarnej oraz alarmującą wypowiedź wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawicielki dotyczącą niedawnych decyzji o udzieleniu zezwolenia, które ograniczają działalność organizacji humanitarnych w Strefie Gazy; uważa, że jest to kluczowy moment dla całego regionu i punkt wyjścia do dalszej deeskalacji i przywrócenia stabilności; wzywa UE do szybkiego rozszerzenia mandatu Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EUBAM Rafah) oraz Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL-COPPS), tak aby odegrać kluczową rolę w postępach na drodze do trwałego rozwiązania politycznego, w tym poprzez wspieranie praworządności, reformy sektora bezpieczeństwa i sprawiedliwości okresu przejściowego; jest głęboko zaniepokojony ciągłą eskalacją przemocy na Zachodnim Brzegu oraz poparciem rządu i sił zbrojnych Izraela dla działalności osadników, a także z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady w tej sprawie z grudnia 2025 r.; wyraża ubolewanie z powodu oficjalnego ogłoszenia przez rząd Izraela utworzenia 11 nowych osiedli na okupowanych terytoriach Zachodniego Brzegu, a także legalizacji lub uznania z mocą wsteczną ośmiu nielegalnych przyczółków i terenów sąsiadujących z istniejącymi osiedlami za nowe oficjalne osiedla; przypomina, że zgodnie z wieloletnim stanowiskiem UE rozbudowa izraelskich osiedli na Zachodnim Brzegu i we Wschodniej Jerozolimie pozostaje niezgodna z prawem międzynarodowym i stanowi jednostronny środek, który podważa zaufanie i perspektywy trwałego pokoju i wynegocjowanego rozwiązania;
17. z zaniepokojeniem odnotowuje eskalację konfliktu między Izraelem a Iranem oraz w całym regionie, w tym w Libanie, Syrii i Katarze; pozostaje zaniepokojony napięciami wewnętrznymi w Libanie i Syrii; popiera działania Tymczasowych Sił Zbrojnych ONZ w Libanie (UNIFIL) w południowym Libanie i z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie ich mandatu o rok; z zadowoleniem przyjmuje konkluzje dziewiątego posiedzenia Rady Stowarzyszenia UE-Liban, w szczególności gotowość do dalszego wspierania libańskiego sektora bezpieczeństwa przez pełne wykorzystanie narzędzi UE, w tym Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju i programów w ramach Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej - "Globalny wymiar Europy", oraz do zbadania możliwości przyszłego zaangażowania w ramach WPBiO; podkreśla, że konieczne są postępy, jeśli chodzi o środki budowy wzajemnego zaufania i zaprzestanie działań wojennych między Izraelem a Libanem, w tym rozbrojenie Hezbollahu i innych ugrupowań zbrojnych, co jest warunkiem wstępnym stabilności w regionie; przypomina, że większość kontyngentów UNIFIL pochodzi z państw członkowskich UE; potępia ciągłe próby destabilizacji regionu podejmowane przez Iran, bezpośrednio lub za pośrednictwem jego popleczników; podkreśla, że UE musi wspierać swojego partnera, Jordańskie Królestwo Haszymidzkie, również poprzez zwiększenie finansowania z Europejskiego Instrumentu na rzecz Pokoju na potrzeby ochrony granicy jordańsko-syryjskiej, która jest wykorzystywana przez handlarzy jako punkt przerzutu broni i narkotyków i którą osłabił kryzys trwający na Bliskim Wschodzie;
18. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do zacieśnienia współpracy w zakresie bezpieczeństwa z partnerami z południowego regionu Morza Śródziemnego i apeluje o zacieśnienie współpracy z partnerskimi krajami śródziemnomorskimi w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego, przeciwdziałania obchodzeniu sankcji i zapewnienia bezpieczeństwa kabli podmorskich, przy jednoczesnym zwalczaniu ekstremizmu, nielegalnej imigracji, terroryzmu islamskiego, handlu ludźmi i nielegalnego handlu bronią;
19. wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującą się niestabilnością w Libii i komplikacjami w regionie Sahelu, który stał się siedliskiem przemocy dżihadystów rozprzestrzeniającej się z regionu Sahelu do Mozambiku i Somalii, co grozi rozlaniem się konfliktu na sąsiednie regiony, a ostatecznie także na Europę; ubolewa nad utrzymującą się niestabilnością w Jemenie i potępia ataki Huti na Izrael i na statki żeglugowe; podkreśla długoterminowe zagrożenia dla bezpieczeństwa Europy wynikające z takiego rozwoju wydarzeń w tych regionach; pozostaje zaniepokojony trwającymi zawirowaniami humanitarnymi, które mają wpływ na bezpieczeństwo w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich; wzywa UE do podjęcia działań w celu przeciwdziałania rosnącym wpływom Rosji i Chin, które osłabiają kraje w regionie i podważają pozytywny wkład UE w stabilność w regionie; ponownie podkreśla ogromne znaczenie zapobiegania reorganizacji ISIS i innych grup dżihadystów po upadku reżimu Assada w Syrii i apeluje o stałą współpracę w tym celu między syryjskimi władzami przejściowymi a światową koalicją przeciwko ISIS; głęboko wierzy, że uda się znaleźć wiarygodne i trwałe rozwiązanie, w drodze pogłębionego dialogu ze społecznościami kurdyjskimi w Syrii, dotyczące dżihadystów i ich rodzin przetrzymywanych w więzieniach i obozach w północno-wschodniej Syrii, co stanowi zarówno poważne zagrożenie, jak i wyzwanie humanitarne;
20. ponownie wyraża zaniepokojenie intensywną militaryzacją Rosji, jej agresywną postawą w stosunku do państw członkowskich UE, coraz większą rywalizacją geopolityczną oraz konkurowaniem z powodu klimatu i o zasoby w Arktyce, a także wrogą działalnością na europejskich wodach terytorialnych i w wyłącznych strefach ekonomicznych, czego wyrazem jest również działalność rosyjskiej floty cieni; jest również zaniepokojony coraz aktywniejszą obecnością Chin oraz pogłębioną współpracą między Rosją a Chinami w Arktyce, w tym wspólnymi ćwiczeniami; podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma znalezienie przeciwwagi dla rosnących wpływów Rosji i Chin oraz ich obecności wojskowej w tym regionie; podkreśla znaczenie ogólnej stabilności i pokoju w Arktyce zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego; wzywa UE i jej państwa członkowskie do podjęcia konkretnych i skutecznych działań z wykorzystaniem wszelkich dostępnych środków i maksymalnej kreatywności strategicznej w celu zatrzymania floty cieni, poprawy orientacji w Arktyce i morskiej orientacji sytuacyjnej dzięki intensywniejszemu nadzorowi, wymianie informacji wywiadowczych i monitorowaniu satelitarnemu oraz w celu ochrony infrastruktury krytycznej; podkreśla, że UE musi dbać o skuteczne monitorowanie swoich zewnętrznych granic morskich, aby zapobiegać nielegalnej działalności; jest zaniepokojony ingerencjami państw spoza UE w Grenlandii, w szczególności podburzającymi wypowiedziami i prowadzeniem działań hybrydowych na terytorium Grenlandii, a także formułowaniem przez rząd USA wyraźnych pogróżek dotyczących suwerenności Grenlandii i niedawną odmową wykluczenia interwencji militarnej w tym celu; podkreśla, że stanowi to podstawowe zagrożenie dla strategicznych interesów bezpieczeństwa UE, i wzywa UE i jej państwa członkowskie do wspólnej reakcji; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wspólne oświadczenie Francji, Niemiec, Włoch, Polski, Hiszpanii, Danii i Zjednoczonego Królestwa z 6 stycznia 2026 r. w sprawie Grenlandii, do którego dołączyły inne państwa członkowskie UE i w którym ponownie podkreślono, że "Grenlandia należy do jej mieszkańców", i przypomniano, że "prawo do podejmowania decyzji w kwestiach dotyczących Danii i Grenlandii przysługuje tylko i wyłącznie Danii i Grenlandii";
21. popiera wszelkie europejskie inicjatywy solidarności z Grenlandią i Danią; z zadowoleniem przyjmuje ważną decyzję Grenlandii o wyborze Eutelsat, europejskiego operatora satelitarnego, w celu zapewnienia zasięgu internetu satelitarnego, oraz wzywa do szybkiego rozwoju europejskiego sektora kosmicznego, który ma zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa Europy, w szczególności poprzez realizowaną już inicjatywę w zakresie unijnego aktu w sprawie przestrzeni kosmicznej;
22. przypomina zaangażowanie UE w politykę "jednych Chin", które stanowi jedną z zasad stosunków między UE a Chinami; jest zaniepokojony przyspieszoną militaryzacją Chin i ich asertywną postawą wobec sąsiadów; z coraz większym zaniepokojeniem zwraca uwagę na ciągłą presję zagrażającą wolności żeglugi i infrastrukturze krytycznej, potępia wzmożone i przyspieszone działania Chin mające na celu jednostronną zmianę status quo na Morzu Południowochińskim i w Cieśninie Tajwańskiej oraz przypomina, że Karta Narodów Zjednoczonych wyraźnie zakazuje użycia siły w stosunku do tych regionów; podkreśla, że takie działania podważają swobodę żeglugi, a odmowa Chin wykluczenia użycia siły militarnej w celu realizacji swoich irredentystycznych ambicji wobec Tajwanu stanowi poważne zagrożenie dla stabilności regionu; wyraża głębokie zaniepokojenie coraz bardziej agresywnymi działaniami Chin na Morzu Południowochińskim i w regionie Indo-Pacyfiku, stosowaniem przymusu gospodarczego i taktyk wojny hybrydowej oraz niebezpiecznymi manewrami wymierzonymi w sąsiadów; podkreśla, że eskalacja militarna w Cieśninie Tajwańskiej miałaby poważne konsekwencje dla europejskiego bezpieczeństwa i łańcuchów dostaw do Europy; podkreśla, jak ważne jest utrzymanie stabilności na Morzu Południowochińskim w związku ze strategiczną potrzebą współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony z niektórymi krajami Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN); pochwala operacje na rzecz swobody żeglugi, przeprowadzone niedawno w Cieśninie Tajwańskiej przez Stany Zjednoczone, Zjednoczone Królestwo, Francję i Niemcy, świadczące o silnym międzynarodowym zaangażowaniu na rzecz przestrzegania prawa międzynarodowego, w tym Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, i zapewnienia swobody żeglugi;
23. podkreśla strategiczne znaczenie regionu Indo-Pacyfiku w ramach obronnych UE i dostrzega konieczność uspokojenia narastających obaw o bezpieczeństwo, co jest związane z regionalnymi działaniami Chin i ich szerszymi konsekwencjami dla globalnej stabilności; uważa, że należy wpłynąć na strategiczne nastawienie Chin, jeśli chodzi o wsparcie dla Rosji, a to za pomocą sankcji, w tym środków przeciwko chińskim bankom zaangażowanym w obchodzenie sankcji UE, oraz wzmocnić obecność i partnerstwa UE w tym regionie;
24. wyraża głębokie zaniepokojenie intensywną współpracą techniczno-wojskową między Rosją a Chinami, która to współpraca stanowi coraz większe zagrożenie dla stabilności w regionie Indo-Pacyfiku i poza nim oraz może zagrozić światowemu pokojowi, opartemu na zasadach porządkowi międzynarodowemu i europejskim interesom w dziedzinie bezpieczeństwa; z zaniepokojeniem odnotowuje zależność UE i jej państw członkowskich od importu pierwiastków ziem rzadkich i innych surowców krytycznych z państw trzecich, w szczególności z Chin, co stanowi coraz większe zagrożenie dla bezpieczeństwa; ubolewa, że niedawna rosyjsko-chińska sygnalizacja wojskowa i rosyjsko-chińskie ćwiczenia wojskowe, a także chińskie ćwiczenia pod nazwą "Misja Sprawiedliwość 2025" jeszcze bardziej zwiększyły napięcia w regionie, co uwypukliło znaczenie deeskalacji, odstraszania i ochrony wolności żeglugi;
25. podkreśla, że zacieśnienie współpracy między UE a Indiami w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony leży we wspólnym interesie obu stron, ale wymaga również od Indii zajęcia jasnego stanowiska w związku z wojną napastniczą Rosji przeciwko Ukrainie; wzywa Indie do podjęcia skutecznych działań zapobiegających obchodzeniu unijnych sankcji, w szczególności poprzez kontrolę ponownego wywozu towarów objętych sankcjami, większą przejrzystość w zakresie importu energii oraz zawieszenie współpracy wojskowej z Rosją;
26. zwraca uwagę, że działalność kosmiczna o zastosowaniu zarówno cywilnym, jak i wojskowym ma coraz większe znaczenie dla europejskiej odporności i autonomii strategicznej oraz że w przestrzeni kosmicznej jest obecnych coraz więcej podmiotów; podkreśla, że potencjał kosmiczny, w szczególności ten o podwójnym zastosowaniu, ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa i obrony oraz dla zapewnienia autonomii decyzyjnej, dla ochrony infrastruktury krytycznej i dla umożliwienia skutecznych operacji obronnych na wszystkich teatrach działań; podkreśla, że europejska autonomia w przestrzeni kosmicznej wymaga przede wszystkim skutecznej ochrony aktywów orbitalnych oraz mniejszej zależności od zagranicznych przedsiębiorstw i usługodawców; apeluje, aby przyspieszyć utworzenie stałego programu obserwacji Ziemi oraz usprawnionego europejskiego systemu nawigacji i pozycjonowania, a także o europejskie rozwiązanie służące bezpiecznej komunikacji do 2028 r. i o system wczesnego ostrzegania przed rakietowymi pociskami balistycznymi; podkreśla, że ogólnie należy usprawnić ramy regulacyjne i ramy zarządzania, jeśli chodzi o działalność w przestrzeni kosmicznej, a w szczególności wykorzystanie przestrzeni kosmicznej do celów wojskowych i użycie broni antysatelitarnej; wzywa do ściślejszej koordynacji między państwami członkowskimi, Komisją, Europejską Agencją Kosmiczną i Europejską Agencją Obrony, również z myślą o misjach i operacjach w ramach WPBiO;
27. podkreśla, że zasoby kosmiczne są w coraz większym stopniu kluczowymi czynnikami wspomagającymi cele wojskowe, a także misje i operacje w ramach WPBiO, w tym bezpieczną komunikację, pozycjonowanie, wywiad, obserwację, rozpoznanie i wsparcie dowodzenia; podkreśla, że UE z powodzeniem realizuje programy Copernicus, Galileo i EGNOS, w ramach których świadczone są usługi podwójnego zastosowania dla UE i jej państw członkowskich; uważa to za precedens, jeśli chodzi o rozwój dalszych europejskich czynników strategicznych, które wykraczają poza możliwości finansowe i techniczne poszczególnych państw członkowskich lub w przypadku których istnieje nadrzędny europejski interes publiczny wymagający europejskich rozwiązań; wzywa do ściślejszej współpracy między państwami członkowskimi, Komisją, Europejską Agencją Kosmiczną i Europejską Agencją Obrony w celu zapobiegania powielaniu działań, zapewnienia interoperacyjności i maksymalizacji synergii przemysłowej w zastosowaniach cywilnych, komercyjnych i obronnych; wyraża zadowolenie z powodu planowanej bezpiecznej konstelacji satelitów IRIS2 zapewniających łączność internetową i uważa, że w przyszłości należy do nich udzielić dostępu Tajwanowi i Ukrainie;
28. odnotowuje rozdźwięk między bardzo wysokim poziomem poparcia opinii publicznej dla prawdziwej europejskiej unii obronnej a niestabilnym poparciem państw członkowskich dla wdrażania WPBiO pomimo bezprecedensowych zagrożeń i zmieniających się warunków geopolitycznych;
29. podkreśla zobowiązanie UE do utrzymania międzynarodowego porządku opartego na zasadach i wartościach oraz jej strategiczne długoterminowe globalne zainteresowanie tą kwestią, aby zagwarantować poszanowanie prawa międzynarodowego i utrzymanie multilateralizmu; zauważa, że tradycyjne środki na rzecz budowania pokoju, wiedza specjalistyczna w zakresie negocjacji pokojowych, sprawiedliwość przejściowa i środki budowania zaufania pozostają niezwykle ważne pomimo obecnych tendencji; wzywa UE do odgrywania wiodącej roli w kształtowaniu negocjacji pokojowych i pokojowych przemian w przypadku głównych konfliktów dotykających Europy i jej najbliższego sąsiedztwa; podkreśla, że UE powinna zapewnić sobie sprawczość w tym zakresie, wykorzystując w pełni potencjał instrumentów dostępnych w ramach WPBiO, aby dzięki swojej wiedzy specjalistycznej wspierać negocjacje pokojowe na rzecz trwałego i sprawiedliwego pokoju; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dalszego pogłębiania istniejących partnerstw oraz dążenia do nowych partnerstw z krajami, które wierzą w multilateralizm i międzynarodowy porządek oparty na zasadach; podkreśla znaczenie silnego i ścisłego partnerstwa ze Zjednoczonym Królestwem w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony na określonych warunkach i z zadowoleniem przyjmuje partnerstwo w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony między UE a Zjednoczonym Królestwem; ubolewa, że negocjacje w sprawie udziału Zjednoczonego Królestwa w programie SAFE do tej pory nie zakończyły się sukcesem; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie SAFE między UE a Kanadą; wzywa UE i Zjednoczone Królestwo do uzgodnienia zrównoważonego i korzystnego dla obu stron rozwiązania;
30. wyraża ubolewanie z powodu osłabiania systemów nieproliferacji i kontroli zbrojeń; wzywa do podwojenia wysiłków na rzecz odwrócenia tej tendencji i domaga się, aby UE odgrywała znacznie większą rolę, zwłaszcza w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia; zwraca uwagę, że chociaż odstraszanie jądrowe ma kluczowe znaczenie dla ochrony Europy jako kontynentu, Zjednoczone Królestwo i Francja są jedynymi państwami europejskimi posiadającymi broń jądrową; potwierdza swoje pełne poparcie dla zaangażowania UE i jej państw członkowskich na rzecz Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, który stanowi podstawę systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia; podkreśla potrzebę opracowania skutecznej polityki zbrojeniowej na szczeblu UE oraz większej przejrzystości i konwergencji na szczeblu krajowym i unijnym w zakresie wywozu broni, zwłaszcza w okresie zwiększonych wydatków na obronę i wzmacniania europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego; apeluje do państw członkowskich o przestrzeganie wspólnego stanowiska UE w sprawie wywozu broni oraz uznaje ich kompetencje w ramach polityki nabywania produktów związanych z obronnością; wzywa państwa członkowskie do przestrzegania wszystkich zapisów wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB (13) oraz do ścisłego wdrożenia kryterium nr 4, które dotyczy stabilności w regionie, i wstrzymania wydawania zezwoleń na wywóz broni, jeżeli istnieje wyraźne ryzyko, że zamierzony odbiorca może użyć broni do agresji przeciwko innemu krajowi, a zwłaszcza przeciwko państwom członkowskim;
31. wyraża zaniepokojenie strategią bezpieczeństwa narodowego USA z grudnia 2025 r., która formalizuje nieuzasadnioną politykę USA uznawania UE, w tym jej podstawowych wartości, zasad demokratycznych rządów i szeregu jej podstawowych celów w zakresie bezpieczeństwa, za sprzeczne z interesami USA; podkreśla, że takie stanowisko nieuchronnie prowadzi kraje europejskie do wzmocnienia ich strategicznej autonomii, w tym w stosunkach między UE a Stanami Zjednoczonymi w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa; uznaje kluczową rolę NATO w zbiorowej obronie Europy, ale ostrzega przed zagrożeniami wynikającymi z coraz większej nieprzewidywalności, krótkowzrocznego izolacjonizmu i egocentryzmu polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych oraz ich zmieniających się relacji z Rosją i koncentracji na Azji, czemu może towarzyszyć drastyczne ograniczenie wsparcia wojskowego i szybkie wycofanie żołnierzy z Europy i co można postrzegać jako zaniedbanie zobowiązań w dziedzinie bezpieczeństwa w stosunku do Europy; w związku z tym wzywa do opracowania planów awaryjnych na wypadek szybkiego wycofania wojsk amerykańskich lub w wyniku wszelkich innych okoliczności, aby zapewnić Europie możliwość odstraszania i zdolność do autonomicznych działań przeciwko agresorowi;
32. podkreśla, że Stany Zjednoczone pozostają jak dotąd najważniejszym sojusznikiem strategicznym UE i mają kluczowe znaczenie w zbiorowej obronie NATO, a także dla europejskiego bezpieczeństwa, odporności i odstraszania; podkreśla, że należy zatem wspierać zaangażowanie USA i ścisłą współpracę między UE a Stanami Zjednoczonymi; podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie muszą zwiększyć wydatki na obronność w sposób skoordynowany, a państwa członkowskie - wzmocnić własne zdolności obronne i gotowość obronną w celu zapewnienia strategicznej autonomii i wiarygodnego odstraszania niezależnie od Stanów Zjednoczonych oraz w ramach odnowionego i zrównoważonego partnerstwa transatlantyckiego; podkreśla, że silniejsza UE dysponująca większymi zdolnościami w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony działałaby skuteczniej w interesie europejskim, przyczyniłaby się do wzmocnienia partnerstwa transatlantyckiego ze Stanami Zjednoczonymi i osiągnęła wspólne cele w zakresie bezpieczeństwa; odnotowuje przyjęcie strategii bezpieczeństwa narodowego USA z 2025 r. i z zadowoleniem przyjmuje deklarowane zobowiązanie USA do wspierania sojuszników w utrzymaniu wolności i bezpieczeństwa Europy, wyrażając jednocześnie ubolewanie z powodu negatywnego tonu wobec europejskiego kontynentu i odrzucając wszelkie insynuacje ingerencji w procesy demokratyczne państw członkowskich UE; wyraża zadowolenie z przyjęcia przez Kongres USA ustawy o środkach na obronę narodową z 2025 r. oraz jej realistycznych ograniczeń dotyczących ewentualnego wycofania wojsk i zasobów z Europy oraz wycofania się z pomocy dla Ukrainy i zapewniania bezpieczeństwa państwom bałtyckim; z zaniepokojeniem odnotowuje doniesienia, według których urzędnicy amerykańscy rzekomo informowali europejskich rozmówców o swoim żądaniu, aby do 2027 r. Europa przejęła odpowiedzialność za większość konwencjonalnych zdolności obronnych NATO w Europie; uważa, że takie zapowiedzi nie wskazują na dialog między partnerami i sojusznikami na temat najlepszego sposobu zapewnienia bezpieczeństwa w Europie i podziału obciążeń; uważa, że amerykańska strategia bezpieczeństwa narodowego dodatkowo wzmacnia konieczność pilnego przyjęcia przez Europę odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo;
Rozwiązanie problemu niewystarczających możliwości odstraszania i kwestii zdolności
33. podkreśla, że UE ma niewystarczające zdolności w zakresie odstraszania; uważa, że kluczowe kwestie składające się na te niewystarczające zdolności w zakresie odstraszania to: autonomia, doktryna wojskowa, jedność polityczna, regularna wspólna ocena zagrożeń, wywiad, obserwacja i rozpoznanie, braki w zdolnościach, jednolite dowodzenie i kontrola, zdolności przemysłowe, innowacje i interoperacyjność; podkreśla, że z uwagi na szybkie pogarszanie się sytuacji geopolitycznej należy uzupełnić uszczuplone zapasy, zlikwidować krytyczne braki w zdolnościach, zagwarantować interoperacyjność sił zbrojnych, zwiększyć produkcję przemysłową w dziedzinie obronności, utworzyć prawdziwy europejski jednolity rynek produktów i usług obronnych, poprawić interoperacyjność poprzez ograniczenie liczby systemów uzbrojenia, które są do siebie podobne, propagować standaryzację zgodnie z normami NATO i znacznie zwiększyć inwestycje w innowacje; uważa, że zasadnicze znaczenie ma rozwijanie - zgodnie z zaleceniami białej księgi z 19 marca 2025 r. - obrony powietrznej i przeciwrakietowej, systemów artyleryjskich, amunicji i pocisków, dronów i systemów antydronowych, mobilności wojskowej, sztucznej inteligencji, technologii kwantowych, zdolności do prowadzenia cyberwojny i walki elektronicznej, czynników strategicznych i ochrony infrastruktury krytycznej; wzywa UE i jej państwa członkowskie do wyeliminowania tych braków również w ramach europejskich projektów wspólnego zainteresowania w dziedzinie obronności; z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie europejskich projektów wspólnego zainteresowania w dziedzinie obronności jako kluczowego instrumentu wzmacniającego współpracę oraz poprawiającego interoperacyjność i wydajność przemysłową poprzez wspieranie wspólnego opracowywania, produkcji i zamawiania kluczowych zdolności wojskowych, które mają decydujące znaczenie dla bezpieczeństwa UE i jej interesów w zakresie obrony; wzywa ponadto przemysł do jak najszybszego zwiększenia produkcji i innowacyjności we współpracy z UE i jej państwami członkowskimi oraz przy ich wsparciu;
34. docenia znaczne wysiłki na rzecz rozwoju europejskiej obronności, czego wyrazem są wnioski dotyczące rozporządzeń i inicjatyw, takich jak program na rzecz europejskiego przemysłu obronnego, plan ReArm Europe, instrument SAFE, minipakiet zbiorczy dotyczący gotowości obronnej, pakiet zbiorczy dotyczący gotowości obronnej, pakiet dotyczący mobilności wojskowej, inicjatywa BraveTech EU i Plan działania na rzecz gotowości obronnej do 2030 r.; wzywa do szybkiego ukończenia i wdrożenia pakietu zbiorczego dotyczącego gotowości obronnej; z zadowoleniem przyjmuje propozycje zapewniające państwom członkowskim większą elastyczność budżetową, w szczególności instrument pożyczkowy na kwotę 150 mld EUR w ramach instrumentu SAFE; uważa jednak, że środki te są niewystarczające i że konieczne będą ogromne dodatkowe inwestycje budżetowe; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że pożyczki w ramach instrumentu SAFE zostały w całości wykorzystane, a w ich wyniku składane są znaczące wspólne zamówienia; jednocześnie ponownie wyraża ubolewanie z powodu zastosowania art. 122, zwłaszcza że Parlament udowodnił swoją zdolność do szybkiego działania w razie potrzeby; z zadowoleniem przyjmuje ogłoszony zamiar zwiększenia przez państwa członkowskie wspólnych zamówień o 40 % do końca 2027 r. oraz zwiększenia zamówień z preferencją europejską o 55 % do końca 2028 r. i o 60 % do końca 2030 r.; ubolewa, że nie następuje stopniowe zwiększanie liczby wspólnych zamówień, i zauważa, że państwa członkowskie do tej pory nie zrealizowały celów w zakresie wspólnych zamówień, ustalonych w 2007 r.; wyraża zadowolenie z przyjęcia rozporządzenia w sprawie programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego (UE) XXX/2025, pierwszego kompleksowego programu przemysłowego na szczeblu unijnym, który zachęca państwa członkowskie do współpracy poprzez utworzenie struktury na rzecz europejskiego programu zbrojeniowego, unijnego mechanizmu sprzedaży na potrzeby wojska oraz europejskich projektów wspólnego zainteresowania w dziedzinie obronności; przypomina, że unijne finansowanie przemysłu obronnego musi być ściśle skorelowane z potrzebami WPBiO w zakresie zdolności; wzywa do utworzenia specjalnego mechanizmu koordynacji programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego i Europejskiego Funduszu Obronnego w celu nadania priorytetowego znaczenia projektom, które poprawiają interoperacyjność i odporność operacyjną, a jednocześnie promują innowacje, bezpieczeństwo łańcucha dostaw i suwerenność przemysłową Europy;
35. dostrzega coraz ważniejszą rolę dronów w współczesnej sztuce wojennej i podkreśla pilną potrzebę przeciwdziałania w szczególności ewoluującym zagrożeniom wojskowym i hybrydowym związanym z dronami; podkreśla potrzebę wzmocnienia systemów dronowych i antydronowych, aby chronić wszystkie flanki Europy, od wschodu po zachód i od północy po południe; wzywa do ściślejszej koordynacji oraz do jedności i solidarności między państwami członkowskimi, odpowiednimi instytucjami UE i NATO w zakresie monitorowania, przechwytywania i neutralizowania wrogich dronów, a także opracowania i rozmieszczenia zintegrowanego systemu obrony powietrznej i przeciwrakietowej w celu zapewnienia zbiorowej ochrony przed zagrożeniami związanymi z dronami i pociskami balistycznymi; zachęca Komisję, Europejską Agencję Obrony i państwa członkowskie do wspólnego priorytetowego traktowania kwestii dotyczących opracowania zaawansowanych systemów walki elektronicznej i systemów broni o ukierunkowanej energii, przeznaczonych do przeciwdziałania potencjalnym zagrożeniom hybrydowym i atakom z użyciem dronów wymierzonym w UE; wzywa do opracowania jasnej strategii umożliwiającej wykorzystanie najskuteczniejszych i najbardziej opłacalnych sposobów pozyskania takich zdolności; podkreśla konieczność prowadzenia wspólnych szkoleń w zakresie bezzałogowych statków powietrznych i integracji tych zdolności z konwencjonalnymi siłami obrony powietrznej, aby zapewnić interoperacyjność ze zintegrowaną obroną powietrzną i przeciwrakietową NATO; wzywa państwa członkowskie i Komisję do pilnego podjęcia prac nad takimi projektami, czego przykładem jest koalicja dronowa, w ścisłej i wzajemnie korzystnej współpracy z Ukrainą; podkreśla potrzebę zacieśnienia współpracy w dziedzinie dronów, jeśli chodzi o obiekty szkoleniowe, procedury certyfikacji, linie montażowe, koordynację pola walki, namierzanie celów w czasie rzeczywistym oraz odporne systemy dowodzenia i kontroli; apeluje, aby unikać nieproporcjonalnej zależności od państw trzecich, w szczególności od Chin, w zakresie produkcji systemów dronowych; dostrzega wyzwanie, jakim są wysokie koszty przechwytywania dronów, i wzywa do opracowania wspólnych programów wspierających rozwój opłacalnych systemów zwalczania bezzałogowych statków powietrznych; podkreśla, że broń o ukierunkowanej energii, w tym lasery dużej mocy oraz systemy mikrofalowe o wysokiej mocy, pozwoliłyby zwalczać zagrożenia powietrzne, takie jak drony, rakiety lub amunicja krążąca, po znacznie niższych kosztach niż koszty obecnych systemów przechwytywania bazujących na pociskach; podkreśla potrzebę zapewnienia siłom policyjnym oraz organom cywilnym odpowiednich narzędzi i uprawnień do wykrywania i zwalczania dronów w ścisłej współpracy z siłami zbrojnymi; wzywa do podjęcia konkretnych działań w celu zwiększenia gotowości cywilnej i przyjęcia podejścia obejmującego całe społeczeństwo w odpowiedzi na ataki hybrydowe z wykorzystaniem dronów;
36. zwraca uwagę na potrzebę przyspieszenia działań mających na celu ochronę całej wschodniej flanki, od Morza Bałtyckiego po Morze Czarne; podkreśla pilną potrzebę wzmocnienia nadzoru morskiego w regionie Morza Bałtyckiego, Morza Północnego i Morza Czarnego; uważa, że nowy wymiar operacyjny wojny hybrydowej wymaga integracji strategii bezpieczeństwa morskiego i przeciwdziałania bezzałogowym statkom powietrznym;
37. wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania struktur europejskich programów zbrojeniowych na podstawie rozporządzenia w sprawie programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego w celu poprawy integracji i zarządzania zdolnościami obronnymi; wzywa Komisję i wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do lepszego wykorzystania projektów w ramach stałej współpracy strukturalnej i zaproponowania nowych sposobów nabywania przez UE i jej państwa członkowskie wspólnych zasobów z myślą o przeznaczeniu wojskowym, takich jak czynniki warunkujące potencjał sił, w tym również w przestrzeni kosmicznej, które to zasoby byłyby rozmieszczane przez państwa członkowskie przy założeniu, że skutki wojskowe lub obronne (art. 41 TUE) wynikają z wykorzystania zasobów do celów wojskowych, a nie tylko z faktu ich posiadania lub utrzymywania; z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie w 2025 r. unijnej zdolności szybkiego rozmieszczania jako krok na drodze ku zwiększeniu zdolności UE do autonomicznego reagowania na konflikty zewnętrzne i kryzysy w zakresie bezpieczeństwa; proponuje, aby siły w ramach unijnej zdolność szybkiego rozmieszczania stały się siłami wielonarodowymi i zgodnie z długofalowymi celami helsińskimi mogły zostać rozbudowane do ponad 60 tys. żołnierzy, aby częściowo zrealizować cel dotyczący modelu sił NATO;
38. z zadowoleniem przyjmuje projekt "Straż wschodniej flanki" oraz europejską inicjatywę na rzecz obrony przed dronami jako sztandarowe projekty o zasadniczym znaczeniu dla regionów najbardziej narażonych na ryzyko wojny konwencjonalnej i ataków hybrydowych; zauważa, że państwa członkowskie położone na pierwszej linii realizują kompleksowe programy w ramach Tarczy Wschód, które stanowią uzupełnienie owych sztandarowych projektów; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji, zgodnie z którym koalicje państw członkowskich na rzecz zdolności mogą wykorzystywać dostępne narzędzia, takie jak program na rzecz europejskiego przemysłu obronnego, stała współpraca strukturalna i europejskie projekty wspólnego zainteresowania w dziedzinie obronności, z jasno określonymi, wymiernymi rezultatami, aby uruchomić ukierunkowane wsparcie UE na rzecz sztandarowych projektów;
39. wzywa UE i NATO do usprawnienia - w stosownych przypadkach - procesów rozwoju i planowania zdolności oraz systemów dowodzenia i kontroli przy jednoczesnym zapewnieniu ich spójności i skuteczności; wzywa UE, aby dostosowała się do standardów NATO w celu poprawy interoperacyjności i komplementarności między UE a NATO, aby nie powielać działań; wzywa do zaawansowanego wspólnego planowania i do wspólnych ćwiczeń;
40. podkreśla, że brak w pełni rozwiniętych i solidnych europejskich zdolności w zakresie dowodzenia i kontroli pozostaje jednym z najpoważniejszych mankamentów wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, co dotyczy również zastosowania art. 42 ust. 7 TUE; zaznacza, że wiarygodne działania UE wymagają utworzenia stałej kwatery głównej na potrzeby dowodzenia i kontroli, zdolnej do planowania misji i operacji oraz dowodzenia nimi i prowadzenia ich na poziomie strategicznym, operacyjnym i taktycznym; ponawia apel o postępy na drodze ku utworzeniu europejskiej struktury dowodzenia i kontroli poprzez umożliwienie Sztabowi Wojskowemu UE - w razie potrzeby - planowania i koordynowania autonomicznych europejskich operacji wojskowych z siłami zbrojnymi państw członkowskich; podkreśla, że wzmacnia to europejski filar NATO; podkreśla potrzebę unikania niepotrzebnego powielania struktur i procedur Naczelnego Dowództwa Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie; podkreśla, że taka pełnoprawna kwatera główna na potrzeby dowodzenia i kontroli wymaga większej liczby personelu, bezpiecznej infrastruktury i zintegrowanych wspólnych struktur cywilno-wojskowych; podkreśla potrzebę interoperacyjnych, bezpiecznych i niezależnych systemów dowodzenia i kontroli, które będą odporne na manipulację danymi, a ich podstawą będzie oprogramowanie, sieci danych i standardy komunikacyjne opracowane w UE; wzywa państwa członkowskie, wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, Komisję i Europejską Agencję Obrony do uruchomienia - w ramach stałej współpracy strukturalnej - projektu dotyczącego zdolności w zakresie dowodzenia i kontroli jako elementu warunkującego wiarygodne autonomiczne działania UE;
41. podkreśla pilną potrzebę podjęcia zdecydowanych działań w celu wzmocnienia europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego; wzywa do zacieśnienia współpracy i koordynacji między ośrodkami przemysłu obronnego państw członkowskich; apeluje o dokończenie prawdziwie jednolitego rynku produktów i usług związanych z obronnością, a także zwraca uwagę na utrzymujące się rozdrobnienie zarówno po stronie popytu, jak i podaży; wyraża zaniepokojenie faktem, że praktyki państw członkowskich UE w zakresie zamówień publicznych nadal faworyzują ich przemysł krajowy; przypomina, że rozdrobnienie osłabia konkurencyjność, co prowadzi do powielania działań i zmniejszenia interoperacyjności; apeluje o usunięcie zbędnych politycznych, gospodarczych i regulacyjnych barier i praktyk w państwach członkowskich, które osłabiają skuteczność i konkurencyjność jednolitego rynku produktów i usług związanych z obronnością, w tym poprzez częste stosowanie odstępstwa przewidzianego w art. 346 TFUE, dotyczącego interesów w zakresie bezpieczeństwa narodowego; wzywa Komisję do wydania zalecenia dotyczącego interpretacji art. 346 TFUE w celu wypracowania zharmonizowanego i jednolitego podejścia w całej UE, uwzględniającego potrzebę ścisłej ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich i podkreślającego, że odstępstwa przewidziane w art. 346 TFUE mają być stosowane w drodze wyjątku; uważa, że Komisja powinna mieć możliwość oceny ogólnego stosowania art. 346 TFUE, aby przeciwdziałać potencjalnym nadużyciom o charakterze strukturalnym; wzywa do szybkiego wdrożenia wniosków Komisji mających na celu dalszą harmonizację i usprawnienie przepisów dotyczących transgranicznych zamówień i wewnątrzunijnych transferów produktów związanych z obronnością, aby ułatwić współpracę, wprowadzić wspólne normy certyfikacji oraz umożliwić dostęp do rynku w całej UE, w tym dla małych i średnich przedsiębiorstw i innowacyjnych podmiotów, i obrót produktami związanymi z obronnością w UE, gdyż jest to warunkiem utworzenia prawdziwego rynku wewnętrznego w dziedzinie obronności;
42. aby wzmocnić wewnątrzeuropejską współpracę przemysłową i osiągnąć strategiczną autonomię, z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy mające na celu wzmocnienie preferencji europejskiej w zamówieniach w dziedzinie obronności, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego, i zachęca państwa członkowskie do priorytetowego traktowania europejskich przedsiębiorstw w przypadku udzielania zamówień przy jednoczesnym utrzymaniu współpracy w zakresie bezpieczeństwa z partnerami o podobnych poglądach, tak aby nie ograniczać możliwości bieżącego uzupełniania zapasów i arsenałów; podkreśla, że fundusze publiczne UE powinny wspierać przede wszystkim europejską bazę technologiczno-przemysłową sektora obronnego; apeluje o skoordynowane działania z myślą o zwiększeniu zdolności produkcyjnych, poprawie interoperacyjności i przyspieszeniu innowacji przy jednoczesnym zapewnieniu równych szans przedsiębiorstwom ze wszystkich państw członkowskich; zauważa, że w planie ReArm Europe brakuje silnej klauzuli preferencji europejskiej; wzywa Komisję do pogłębienia i poszerzenia kompleksowego podejścia do tego sektora oraz do wyjścia poza aktualną ocenę i podjęcia strukturalnej reformy ram regulacyjnych; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki na rzecz przyspieszenia procesów decyzyjnych w ramach Europejskiego Funduszu Obronnego, zwłaszcza w odniesieniu do przełomowych technologii; zachęca do poprawienia spójności i osiągnięcia efektów synergii między finansowaniem ze środków funduszu a projektami w ramach stałej współpracy strukturalnej; zachęca do podejmowania działań w ramach funduszu z myślą o dalszej integracji ukraińskiego przemysłu obronnego z europejską bazą technologiczno-przemysłową sektora obronnego;
43. apeluje o podjęcie odpowiednich środków, aby ułatwić tworzenie europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego i zachęcać do jej rozwijania, w tym w ramach współpracy publiczno-prywatnej, poprzez wykorzystanie prywatnych inwestycji i oszczędności oraz aktywniejsze zaangażowanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI); wzywa Komisję i państwa członkowskie do pilnego ustanowienia trwałego, solidnego i przewidywalnego mechanizmu finansowania, w tym również do zbadania możliwości utworzenia wielostronnego instrumentu finansowego lub unijnego funduszu na rzecz obronności, bezpieczeństwa i odporności, które można byłoby wykorzystać do zwiększania zdolności produkcyjnych, stabilizacji łańcuchów dostaw i zagwarantowania niezależności technologicznej sektorów krytycznych, w tym również dzięki inwestycjom prywatnym; wzywa do optymalizacji i lepszej koordynacji krajowych i unijnych instrumentów finansowania, aby wspólnie rozwijać zdolności i zamawiać aktywa z myślą o naszej zbiorowej obronie; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI znacznie zwiększył inwestycje w europejskie bezpieczeństwo i obronność, przeznaczając na te projekty w 2025 r. 3,5 % całkowitego finansowania; podkreśla jednak, że 175 mln EUR w ramach instrumentu kapitałowego w dziedzinie obronności na lata 2024-2027 to z pewnością za mało, aby zaspokoić potrzeby finansowe europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego i związanego z nią łańcucha wartości; zatem wzywa EBI do znacznego zwiększenia budżetu, aby lepiej zaspokoić potrzeby sektora w zakresie kapitału własnego i wesprzeć strategiczne europejskie zdolności obronne;
44. podkreśla, jak ważne jest stymulowanie innowacji i badań, w tym udziału uniwersytetów i ośrodków technologicznych w projektach obronnych; popiera utworzenie europejskiej sieci innowacji w dziedzinie obronności pod patronatem Europejskiej Agencji Obrony, aby połączyć instytucje badawcze, MŚP, innowacyjne podmioty, dostawców produktów i usług podwójnego zastosowania oraz użytkowników końcowych z sektora wojskowego we wszystkich państwach członkowskich; popiera rozwój regionalnych ośrodków innowacji i obiektów testowych w mniej uprzemysłowionych lub peryferyjnych państwach członkowskich, aby intensyfikacja działań w dziedzinie obronności przynosiła korzyści całej UE; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby pilnie opracowały mechanizmy wykorzystania nieoczekiwanych zysków i odzyskanych funduszy, zwłaszcza w obecnych okresach wzrostu, aby wyeliminować braki w dostawach i rozwiązać problem zapotrzebowań szczytowych, a także pobudzać innowacje i konkurencyjność w dziedzinie obronności i produktów podwójnego zastosowania na szczeblu UE, w tym przez ustanowienie odpowiednio finansowanej europejskiej agencji zaawansowanych projektów badawczych w obszarze obronności (na wzór amerykańskiej Agencji Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obszarze Obronności);
45. podkreśla, że należy ułatwiać i wspierać udział MŚP ze wszystkich państw członkowskich oraz ich sprawiedliwy i równy dostęp do projektów finansowanych przez UE; zachęca do trwałych inwestycji i wsparcia z myślą o MŚP; wzywa do uproszczenia dostępu do funduszy UE oraz do koordynacji między programami badań w dziedzinie obronności i programami badań cywilnych; podkreśla, że wszystkie inicjatywy i instrumenty finansowe na rzecz przemysłu obronnego UE muszą gwarantować wszystkim podmiotom przemysłu obronnego w całej UE równe warunki działania oraz sprzyjać współpracy między większymi i mniejszymi przedsiębiorstwami ze wszystkich 27 państw członkowskich;
46. apeluje do UE, aby w koordynacji z NATO wzmacniała zdolności obronne Ukrainy; podkreśla, że oznacza to rozwój zaawansowanego partnerstwa przemysłowego umożliwiającego transfer technologii i know-how oraz integrację ukraińskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego z bazą europejską przy jednoczesnym wspieraniu działań bazy europejskiej w Ukrainie, w tym również dzięki środkom w ramach instrumentu SAFE; dlatego też wzywa państwa członkowskie i ich przemysł obronny do dokonania dodatkowych inwestycji, utworzenia wspólnych przedsięwzięć i nawiązania partnerstwa z Ukrainą w celu wspólnego opracowywania produktów obronnych w UE, zwłaszcza w dziedzinie technologii dronowej i antydronowej; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji w tej dziedzinie; wzywa siły zbrojne państw członkowskich i europejską bazę technologiczno-przemysłową sektora obronnego do wyciągnięcia krytycznych wniosków z rozwoju zdolności Ukrainy i z innowacji na polu walki, zwłaszcza jeśli chodzi o systemy bezzałogowe i autonomiczne oraz technikę, taktykę i procedury stosowane w walce; wyraża uznanie dla duńskiego modelu wsparcia dla Ukrainy i wzywa do wprowadzenia większych zachęt do ściślejszej współpracy oraz do integracji europejskiej i ukraińskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego; podkreśla również korzyści płynące z umożliwienia ukraińskiej bazie przemysłowej sektora obronnego produkcji poza terytorium Ukrainy;
47. podkreśla potrzebę rozwoju odpowiedniej infrastruktury ochrony ludności i planowania kryzysowego; wzywa do wzmocnienia odpornej na kryzysy infrastruktury obrony cywilnej; podkreśla, że polityka obrony i bezpieczeństwa musi opierać się na spójności społecznej i mechanizmach demokratycznych; apeluje o włączenie dialogu społecznego, rozwoju regionalnego oraz podnoszenia kwalifikacji siły roboczej do procesów planowania obronnego Unii; podkreśla, że inwestycje w technologie podwójnego zastosowania powinny przyczyniać się do wzmacniania odporności cywilnej i tworzenia miejsc pracy w podatnych na zagrożenia regionach, a tym samym wspierać podejście obejmujące całe społeczeństwo względem gotowości na wypadek sytuacji kryzysowej;
48. podkreśla strategiczne znaczenie mobilności wojskowej jako podstawy europejskiej autonomii strategicznej i współpracy między UE a NATO; apeluje o rozszerzenie unijnych korytarzy mobilności wojskowej na wschodnią flankę, w tym na Ukrainę, poprzez zapewnienie niezbędnego finansowania, w tym również z instrumentu "Łącząc Europę", infrastruktury podwójnego zastosowania oraz o wyposażenie tych korytarzy w niezbędne zdolności, takie jak sprzęt transportowy, centra logistyczne, łańcuchy dostaw paliwa i bezpieczne systemy cyfrowe; ponownie podkreśla znaczenie szybkiego przemieszczania sprzętu lub żołnierzy z kierunku zachodniego oraz wyciągnięcia wniosków z doświadczeń ukraińskich sił zbrojnych; apeluje o uwzględnianie przeciwdziałania mobilności przeciwnika przy projektowaniu korytarzy wojskowych;
49. uważa, że kluczowe znaczenie ma szybkie usunięcie barier finansowych, regulacyjnych i fizycznych dla mobilności wojskowej ze szczególnym uwzględnieniem czterech priorytetowych korytarzy mobilności wojskowej, a także usprawnienie procedur administracyjnych; podkreśla, że korytarze wojskowe są również kluczowe dla ewakuacji ludności cywilnej i dostaw pomocy humanitarnej; wzywa do konkretnie zdefiniowanej gotowości w zakresie mobilności wojskowej poprzez zastosowanie kompleksowego podejścia do logistyki wojskowej, w tym do bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej, węzłów transportowych, konserwacji, magazynowania, tankowania i naprawy; podkreśla strategiczne znaczenie rozwoju istniejących sieci i inwestowania w nowe korytarze podwójnego zastosowania poprzez lepszą koordynację między UE a NATO w celu zapewnienia interoperacyjności i opłacalności; wzywa UE do wsparcia projektów takich jak rurociąg paliwowy NATO do Polski, Rail Baltica i autostrada czarnomorska; podkreśla rosnące znaczenie strategiczne korytarzy morskich Atlantyku i Morza Śródziemnego dla bezpieczeństwa UE i odporności łańcuchów dostaw;
50. podkreśla, że innowacje w dziedzinie obronności o charakterze przyszłościowym mają kluczowe znaczenie dla celów taktycznych, w tym dla rozwoju czystych technologii mających zastosowanie w obronności, takich jak zaawansowane materiały, zielona energia, paliwa i baterie;
Finansowanie obrony
51. z zadowoleniem przyjmuje niedawne znaczne zwiększenie wydatków na obronność; zauważa, że skoncentrowano się na krajowych wydatkach na obronność, w tym również w Planie działania na rzecz gotowości obronnej do 2030 r., przez co nierozwiązane pozostają najważniejsze problemy związane z rozdrobnieniem, potencjalnymi efektami synergii budżetowej i operacyjnej oraz z interoperacyjnością; zauważa, że wprowadzenie wspólnych zamówień jako zasady w obrębie europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego mogłoby przynieść oszczędności rzędu miliardów euro w wydatkach na obronność; podkreśla potrzebę dopilnowania, aby fundusze unijne trafiały do projektów opartych na współpracy o wyraźnej europejskiej wartości dodanej, dzięki czemu ograniczymy naszą zależność od krajów spoza UE; jest zdania, że bez reform strukturalnych i współpracy europejskiej zwiększenie wydatków krajowych może prowadzić do dalszego powielania działań i do nieefektywności; zaznacza, że rozwój wewnętrznego rynku w dziedzinie obronności wymaga również trwałych i skoordynowanych ram finansowych, które umożliwią długoterminowe planowanie inwestycji; wzywa do połączenia części krajowych budżetów obronnych na szczeblu UE w celu uzyskania korzyści skali i inwestowania w zdolności potrzebne do zbiorowej obrony UE; podkreśla, że inwestycjom w obronność musi towarzyszyć skoordynowane wieloletnie planowanie między UE a państwami członkowskimi zgodnie z dokumentami dotyczącymi skoordynowanego rocznego przeglądu w zakresie obronności i planem rozwoju zdolności NATO; wzywa Komisję do dalszego badania konkretnych możliwości finansowania z dotacji unijnych w celu uzupełnienia finansowania z pożyczek w ramach instrumentu SAFE, programów UE i budżetów krajowych;
52. apeluje, aby nowe wieloletnie ramy finansowe zapewniały wystarczające i elastyczne środki finansowe na kompleksowe uwzględnienie kwestii bezpieczeństwa i obrony, co wzmocni zdolność UE do ochrony jej obywateli i zapewnienia im bezpieczeństwa zarówno w obrębie jej granic, jak i poza nimi, a także do działania na rzecz stabilności w sąsiedztwie; uważa, że finansowanie fizycznych barier granicznych ma zasadnicze znaczenie dla ochrony Europy przed zagrożeniami hybrydowymi, w tym instrumentalizacją masowej migracji, zapobiegania przemytowi i handlowi ludźmi oraz zapewnienia środków odstraszających przed potencjalnym atakiem wojskowym; z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji dotyczące uproszczenia, ułatwienia i przyspieszenia zamówień publicznych w dziedzinie obronności; wzywa Komisję do skonsolidowania i sprecyzowania puli środków przeznaczonych na obronność, przewidzianej w projekcie wieloletnich ramach finansowych na lata 2028-2034, a także do zbadania wszystkich możliwości wspierania inwestycji państw członkowskich w dziedzinie obronności; przypomina o specyficznym charakterze sektora obronnego i uważa, że w przyszłym Europejskim Funduszu Konkurencyjności, przewidzianym w projekcie wieloletnich ram finansowych Komisji, należy zachować wszystkie kryteria i procedury europejskich instrumentów finansowania przemysłu obronnego, w szczególności kryteria dotyczące Europejskiego Funduszu Obronnego i programu na rzecz europejskiego przemysłu obronnego, a jednocześnie wyraża zadowolenie z inicjatywy Komisji i EBI dotyczącej ustanowienia instrumentu kapitałowego w dziedzinie obronności opiewającego na kwotę 175 mln EUR; wzywa EBI do znacznego podwyższenia tej kwoty, aby wesprzeć strategiczne europejskie zdolności obronne;
53. apeluje o stworzenie europejskiej architektury finansowej na potrzeby obronności w oparciu o europejską solidarność, spójność, konkurencyjność i efektywność; wzywa Komisję i państwa członkowskie do takiego ukształtowania WRF na lata 2028-2034, aby umożliwić powstanie rzeczywistej europejskiej unii obrony, obejmującej niezbędne wsparcie i zachęty dla EDTIB, oraz realizację zobowiązań dotyczących zapewnienia gotowości obronnej do 2030 r.;
54. podkreśla, że samo umocnienie EDTIB i europejskich zdolności obronnych nie wystarczy, by wzmocnić europejską obronność i europejskie odstraszanie; zwraca uwagę, że zasadnicze wyzwania w dziedzinie skutecznego odstraszania, które stoją przed Europą, dotyczą jedności i pozycji politycznej, doktryny wojskowej oraz zdolności do skutecznego dowodzenia i sprawowania kontroli poza strukturami NATO, gdy jest to konieczne; podkreśla, że wzmacnianie naszych zdolności bez zdecydowanej reakcji na testowanie przez Rosję unijnej gotowości wojskowej osłabia nasze zdolności w dziedzinie odstraszania; podkreśla w związku z tym, że trzeba przeprowadzić przegląd Strategicznego kompasu UE przy zastosowaniu kompleksowego podejścia, które wzmocni gotowość cywilną i wojskową;
55. podkreśla, że do europejskiej polityki obronnej trzeba włączyć koncepcję gotowości cywilno-wojskowej, w tym dzięki wspólnym ćwiczeniom, edukacji strategicznej i wzmacnianiu cywilnych zdolności reagowania kryzysowego; podkreśla ponadto, że gotowość obronna Europy musi być wpisana w kompleksowe podejście do odporności społecznej, obejmujące ochronę infrastruktury krytycznej, stworzenie solidnych zdolności w zakresie cyberbezpieczeństwa i przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym, narzędzia do proaktywnego identyfikowania i powstrzymywania kampanii dezinformacyjnych i propagandowych oraz przeciwdziałania im, ochronę naszych instytucji demokratycznych oraz bezpieczeństwo krytycznych łańcuchów dostaw, w szczególności tych związanych z minerałami ziem rzadkich i innymi zasobami strategicznymi; apeluje o przeprowadzanie co roku w każdym państwie członkowskim ćwiczeń obronnych obejmujących całe społeczeństwo i koordynowanych na szczeblu UE; podkreśla potrzebę współfinansowania przez UE scenariuszy obejmujących kilka państw oraz prowadzenia corocznego zestawienia wniosków i doświadczeń zgodnie z zaleceniami najlepszych praktyk w zakresie przygotowania obejmującego całe społeczeństwo; podkreśla, że trzeba zwrócić odpowiednią uwagę i przeznaczyć wystarczające finansowanie na rozwój tych technologii podwójnego zastosowania, które mają kluczowe znaczenie dla zagwarantowania bezpieczeństwa i obrony UE; podkreśla, że inwestycje w produkty podwójnego zastosowania powinny przyczyniać się do wzmacniania odporności cywilnej i tworzenia miejsc pracy w podatnych na zagrożenia regionach, a tym samym wspierać obejmujące całe społeczeństwo podejście do gotowości na wypadek sytuacji kryzysowej;
56. przypomina, że najbardziej oddalone regiony UE odgrywają kluczową rolę w globalnym poziomie bezpieczeństwa UE; podkreśla, że ich położenie geograficzne zapewnia strategiczny zasięg niezbędny dla orientacji sytuacyjnej na morzu, zarządzania kryzysowego oraz ochrony morskich szlaków komunikacyjnych;
57. wzywa UE do znacznych inwestycji w bezpieczeństwo wywiadu i informacji, w tym przez usprawnienie procedur weryfikacji, lepsze wdrażanie systemów klasyfikacji bezpieczeństwa oraz wprowadzenie pewnych systemów umożliwiających wymianę danych wywiadowczych i dostęp do nich; wzywa państwa członkowskie do zintensyfikowania wymiany danych wywiadowczych z Centrum Analiz Wywiadowczych UE oraz z Dyrekcją Wywiadu w Sztabie Wojskowym UE; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielkę oraz państwa członkowskie UE, by rozważyły upoważnienie unijnych służb wywiadowczych do gromadzenia, pozyskiwania, przetwarzania i przekazywania państwom członkowskim UE oraz agencjom wywiadowczym produktów wywiadowczych ze źródeł jawnych; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielkę do zbadania możliwości utworzenia ośrodka fuzji danych lub centrum wymiany i kontroli danych, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi; podkreśla, że instytucje UE powinny w większym stopniu wykorzystywać dane wywiadowcze, i z uznaniem odnosi się w tym względzie do wysiłków Centrum Analiz Wywiadowczych UE na rzecz nawiązania dialogu z kluczowymi decydentami;
Wzmocnienie misji i operacji w dziedzinie WPBiO
58. wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielkę i państwa członkowskie do wzmocnienia cywilnych i wojskowych misji i operacji WPBiO za pomocą solidnych, elastycznych, skalowalnych i modułowych mandatów dostosowanych do warunków bezpieczeństwa i potrzeb kraju przyjmującego; podkreśla, że potrzebne są odpowiednie i skuteczne zasoby i finansowanie, a także usprawnione struktury wsparcia i wzmocnione planowanie polityczno-strategiczne; apeluje o zwiększenie liczby personelu i lepsze przydzielanie oddelegowanych pracowników; apeluje o ujednolicenie okresów oddelegowania personelu w ramach misji w dziedzinie WPBiO; zachęca wszystkie państwa członkowskie, by oddelegowały personel na misje WPBiO w krajach Partnerstwa Wschodniego, aby wszystkie państwa członkowskie były reprezentowane w misjach w tym regionie; podkreśla, że należy wzmocnić ocenę wyników i wpływu misji i operacji WPBiO, zapewniając przejrzystość ich realizacji i koordynację z instrumentami NATO, ONZ i organizacjami regionalnymi; wzywa państwa członkowskie, aby sprostały swoim ambicjom, dotrzymując obietnic i wywiązując się z zobowiązań zadeklarowanych w decyzjach Rady; zauważa utrzymujące się przeszkody, w tym luki w zasobach, wakaty, dużą fluktuację kadr, zastrzeżenia krajowe, niechęć do ryzyka, potrzebę poprawy słabej koordynacji z programami i partnerami UE oraz słabą komunikację strategiczną; apeluje o strategiczną komunikację dotyczącą misji i operacji WPBiO na całym świecie, zwłaszcza w bezpośrednim sąsiedztwie UE i w krajach kandydujących, takich jak BiH i Ukraina; apeluje o zwiększenie widoczności misji i operacji WPBiO oraz o wzmocnienie strategicznej komunikacji na temat obecności i roli tych misji, a także płynących z nich korzyści; podkreśla, że misje i operacje WPBiO pozwalają na najbardziej namacalną zewnętrzną manifestację siły UE i jako takie są kluczowym elementem strategicznych narzędzi UE;
59. ponawia swój apel o wsparcie misji i operacji WPBiO mających na celu zwiększenie odporności na działania w ramach wojny hybrydowej, w tym cyberzagrożenia oraz zagraniczne manipulacje informacjami i ingerencje w informacje, w szczególności na Bałkanach Zachodnich i w krajach Partnerstwa Wschodniego; podkreśla, że konieczne jest wzmocnienie współpracy z NATO, jego Centrum Doskonałości ds. Komunikacji Strategicznej i europejską siecią cyberbezpieczeństwa w celu zwalczania dezinformacji i cyberataków; zdecydowanie zachęca, aby w stosownych przypadkach wykorzystywano podobne zdolności operacyjne szybkiego reagowania w odniesieniu do innych kwestii przekrojowych; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą utworzenia europejskiej tarczy demokracji (EUDS); uważa, że doświadczenie i wiedza ekspercka wymagane do zwalczania zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje w krajach o podobnych poglądach, w szczególności w krajach kandydujących i przystępujących, mogą pozostawać w synergii z EUDS; apeluje o większą spójność między istniejącymi i przyszłymi przepisami UE a działaniami mającymi na celu przeciwdziałanie zagranicznym manipulacjom informacjami i ingerencjom w informacje, w tym EUDS, oraz o zapewnienie jasnej współpracy między wszystkimi tymi elementami; podkreśla, że potrzebna jest szybka, zdecydowana i zbiorowa reakcja na operacje obejmujące zagraniczne manipulacje informacjami i ingerencje w informacje i że trzeba postarać się zwiększyć koszty ponoszone przez sprawców tych działań; zachęca do jak najściślejszej współpracy oraz szybkiej wymiany informacji i doświadczeń między EUDS, misjami i operacjami WPBiO, a także strukturami wywiadowczymi i decyzyjnymi państw członkowskich i krajów kandydujących w zakresie doświadczeń w przeciwdziałaniu zagranicznym manipulacjom informacjami i ingerencjom w informacje; podkreśla, że rosyjski Kościół prawosławny jest w coraz większym stopniu wykorzystywany przez rząd rosyjski do zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje, aby osłabić europejskie demokracje, spójność społeczną, proeuropejskie orientacje i tolerancję religijną; apeluje o zorganizowane monitorowanie we wszystkich delegaturach UE, misjach i operacjach WPBiO oraz przez specjalnych przedstawicieli UE wrogich wpływów Rosji, w tym za pośrednictwem rosyjskiego Kościoła prawosławnego;
60. pochwala osiągnięcia misji EUMAM Ukraine we wzmacnianiu zdolności ukraińskich sił zbrojnych do obrony Ukrainy, a także sukcesy misji doradczej UE w Ukrainie (EUAM Ukraine) w wykonywaniu, w terenie i w trudnych warunkach, powierzonego jej zadania wspierania wydajnego, odpornego i rozliczanego cywilnego sektora bezpieczeństwa; uważa, że EUMAM Ukraine jest obecnie najważniejszą misją w ramach WPBiO; podkreśla, że w planowaniu misji i przydzielaniu zasobów w ramach WPBiO należy nadać priorytet zaspokojeniu pilnej potrzeby EUMAM Ukraine w zakresie dodatkowych instruktorów, sprzętu, amunicji i specjalistycznych obiektów szkoleniowych, aby wesprzeć jej moduły operacyjne; z zadowoleniem przyjmuje trwający przegląd strategiczny EUAM Ukraine i podkreśla, że przeciwdziałanie zagrożeniom hybrydowym, zapewnienie cyberbezpieczeństwa i integracja weteranów to kluczowe wyzwania, w przypadku których misja WPBiO mogłaby zapewnić krytyczną pomoc; podkreśla, że mandat EUAM Ukraine powinien stale ewoluować, aby zaspokajać potrzeby Ukrainy, w tym w następstwie rosyjskiej wojny napastniczej; apeluje o przekształcenie EUMAM Ukraine w długoterminową wojskową misję szkoleniową i doradczą UE, z rozszerzonym mandatem obejmującym operacje obrony powietrznej, taktykę połączonych rodzajów wojsk, logistykę i szkolenie dowódców, aby zapewnić interoperacyjność między siłami UE i Ukrainy w ramach przygotowań do przyszłego członkostwa Ukrainy w UE;
61. przypomina znaczenie, osiągnięcia oraz przedłużenie mandatu, do maja 2027 r., partnerskiej misji UE w Republice Mołdawii (EUPM Moldova), a jednocześnie podkreśla jej skuteczny wkład we wzmacnianie bezpieczeństwa i zwiększanie odporności Republiki Mołdawii na zagrożenia hybrydowe oraz jej zdolności do przeciwdziałania im, co obejmuje również zagrożenia cyberbezpieczeństwa i zagraniczne manipulacje informacjami i ingerencje w informacje, w kontekście rosyjskiej agresji na Ukrainę; uznaje ponadto, że misja EUPM Moldova pogłębiła współpracę między UE a Republiką Mołdawii, zwiększyła zdolności w zakresie zarządzania kryzysowego i przyczyniła się do ogólnej stabilności wschodniego sąsiedztwa UE; w tym celu ponownie wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do oceny adekwatności środków, metod i zasobów tej misji partnerskiej w stosunku do celów misji, zwłaszcza w odniesieniu do wiedzy fachowej personelu na potrzeby misji, oraz do dostosowania ich w świetle wniosków z oceny; apeluje o dalsze i zwiększone wsparcie dla Republiki Mołdawii poprzez EPF;
62. z zadowoleniem przyjmuje rolę misji obserwacyjnej UE w Gruzji (EUMM) i misji UE w Armenii (EUMA) w budowaniu zaufania i zmniejszaniu poziomu ryzyka dla lokalnej ludności; wzywa UE do dalszego aktywnego zaangażowania w celu dopilnowania, by Rosja wypełniła swoje zobowiązania wynikające z wynegocjowanego przy wsparciu UE porozumienia o zawieszeniu broni z 2008 r., które obejmuje m.in. pełny i niezakłócony dostęp obserwatorów UE do gruzińskich terytoriów regionu Cchinwali/Osetii Południowej i Abchazji; popiera przedłużenie mandatu EUMM oraz wzmocnienie zdolności misji, aby mogła skutecznie monitorować i realizować porozumienie o zawieszeniu broni; z uznaniem odnosi się do bezstronnej roli obserwacyjnej, jaką misja EUMA pełni na granicy Armenii z Azerbejdżanem, przyczyniając się do stabilizacji sytuacji; zdecydowanie wzywa władze Azerbejdżanu do zaangażowania się w bardziej konstruktywną współpracę z odpowiednimi misjami i operacjami WPBiO; popiera niedawne przedłużenie mandatu EUMA do 2027 r., ponieważ Armenia znajduje się obecnie w krytycznym momencie; apeluje o dalsze zaangażowanie cywilnego komponentu WPBiO w regionie w celu wzmocnienia inicjatyw na rzecz budowania pokoju, w tym poprzez skupienie się na sprawiedliwości okresu przejściowego, zwłaszcza po zawarciu w sierpniu 2025 r., przy pośrednictwie Stanów Zjednoczonych, porozumienia w sprawie pokoju i nawiązania stosunków międzypaństwowych między Republiką Armenii i Republiką Azerbejdżanu; apeluje o zwiększenie pomocy dla Armenii w walce z coraz bardziej agresywną rosyjską wrogą ingerencją przed wyborami krajowymi w Armenii w 2026 r.;
63. zaleca, aby siły rezerwowe operacji EUFOR Althea stacjonujące poza terenem misji były zawsze w pełni obsadzone, utrzymywane i gotowe do działania, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla efektu odstraszającego i uspokajającego operacji w BiH; w świetle przedłużających się ataków na porządek konstytucyjny BiH oraz potencjalnych konsekwencji dla bezpieczeństwa podkreśla, że rola operacji EUFOR obejmuje zapewnienie poszanowania integralności terytorialnej, suwerenności i niepodległości politycznej BiH oraz dopilnowanie, aby lokalne zainteresowane strony działały w sposób zgodny z tymi podstawowymi zasadami; zdecydowanie popiera aktywną rolę odstraszającą EUFOR i z zadowoleniem przyjmuje rozszerzenie jej mandatu wykonawczego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ; odzwierciedla to wspólne zaangażowanie wszystkich sił politycznych w BiH na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa we współpracy z UE, a także planowanie ewentualnościowe NATO;
64. odnotowuje przedłużenie mandatu misji UE w zakresie praworządności w Kosowie (EULEX Kosovo) do czerwca 2027 r., co potwierdza długoterminowe zaangażowanie Unii na rzecz wspierania praworządności, wymiaru sprawiedliwości oraz odporności instytucjonalnej w Kosowie, a także na rzecz wzmacniania bezpieczeństwa i stabilności w regionie; odnotowuje wkład misji EULEX Kosovo w umacnianie niezależności sądownictwa, zwiększanie zdolności organów ścigania oraz promowanie odpowiedzialności instytucjonalnej i dobrego rządzenia, przy jednoczesnym prowadzeniu działań doradczych, monitorujących i mentorskich wobec instytucji Kosowa; apeluje o dogłębną ocenę osiągnięć misji EULEX Kosovo i wyciągniętych wniosków; przypomina, że doświadczenia i wnioski wyciągnięte ze wszystkich misji i operacji zapewniają istotną wartość dodaną wszystkim obecnym i przyszłym misjom i operacjom WPBiO;
65. podkreśla znaczenie misji EUPOL COPPS i EU BAM Rafah po niedawnym zawieszeniu broni i w kontekście realizacji 20-punktowego planu pokojowego zatwierdzonego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ i prowadzącego do rozwiązania dwupaństwowego; podkreśla w szczególności, jak ważne jest ponowne uruchomienie misji EU BAM Rafah; może ona działać jako neutralna strona trzecia na przejściu granicznym w Rafah, w koordynacji z Palestyńską Władzą Narodową, a także władzami Izraela i Egiptu; wzywa UE i jej państwa członkowskie do pilnego dostosowania poziomu zatrudnienia do rosnących potrzeb EU BAM Rafah; uważa, że misja EUPOL COPPS może odegrać znaczącą rolę we wspieraniu niezbędnej transformacji politycznej w Strefie Gazy poprzez rozmieszczenie funkcjonariuszy organów ścigania w celu promowania stabilności, praworządności, zasady pokojowego współistnienia oraz ochrony podstawowych praw człowieka ludności w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu Jordanu; uważa, że misje te powinny odgrywać większą rolę operacyjną we wspieraniu działań Palestyńskiej Władzy Narodowej na rzecz budowania państwowości i zdolności; wzywa Izrael i Palestyńską Władzę Narodową do utrzymania pełnej współpracy z obiema misjami; zachęca Izrael i Palestyńską Władzę Narodową do kontynuowania pełnej współpracy, aby zapewnić demilitaryzację Hamasu i utrzymanie trwałego pokoju;
66. odnotowuje przedłużenie mandatu operacji EUNAVFOR MED IRINI do marca 2027 r. i uznaje jej kluczowy wkład w egzekwowanie nałożonego przez ONZ na Libię embarga na broń oraz w promowanie pokoju i stabilności w południowo-środkowej części Morza Śródziemnego; ponadto wyraża uznanie dla sukcesów operacji w monitorowaniu nielegalnego handlu bronią i ropą naftową oraz zapobieganiu mu, a także w przyczynianiu się do zakłócania modelu biznesowego sieci przemytu ludzi i handlu ludźmi, zwiększaniu bezpieczeństwa morskiego oraz wspieraniu wdrażania prawa międzynarodowego; domaga się przeglądu wyników osiągniętych przez EUNAVFOR MED IRINI;
67. zauważa z zaniepokojeniem, że Sahel stał się "martwym polem" WPBiO - tamtejsze misje zostały ograniczone lub zlikwidowane, ich wpływ na stabilizację jest niewielki, a zaangażowanie UE w kwestie bezpieczeństwa w tym ważnym regionie Afryki znacząco się zmniejszyło; wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w zakresie bezpieczeństwa i sytuacją humanitarną w całym regionie Sahelu, w szczególności w Mali, Nigrze i Burkinie Faso; podkreśla, że Sahel pozostaje jednym z głównych obszarów aktywności dżihadystów, co stwarza poważne ryzyko rozprzestrzenienia się zagrożeń na sąsiednie obszary i zagraża bezpieczeństwu Europy, dlatego też trwałe i spójne zaangażowanie UE w tym regionie ma strategiczne znaczenie; przypomina, że w 2024 r. wygasły mandaty misji szkoleniowej UE w Mali, partnerskiej misji wojskowej UE w Nigrze oraz misji terenowej personelu cywilnej misji UE dotyczącej budowania zdolności w Sahelu i Nigrze; ubolewa, że misje te nie były w stanie osiągnąć celu, jakim jest stabilizacja regionu i jego niestabilnych demokracji oraz zapewnienie pokoju w regionie, ze względu na obalenie demokratycznych rządów przez krajowe junty wojskowe, które przejęły władzę po kolejnych zamachach stanu przeprowadzonych w obecności tych misji; zauważa ponadto, że junty wojskowe w Sahelu korzystają z pomocy rosyjskich bojówek paramilitarnych i wsparcia politycznego Rosji, co zagraża bezpieczeństwu i stabilności w regionie i w praktyce umożliwiło ugrupowaniom terrorystycznym umocnienie pozycji w terenie;
68. apeluje o opartą na dowodach, dogłębną ocenę mandatów, ról i strategii politycznych UE oraz o gruntownie zmienioną, zintegrowaną strategię WPBiO dla Sahelu; podkreśla rolę misji UE dotyczącej budowania zdolności w Somalii we wzmacnianiu policji, bezpieczeństwa morskiego oraz zdolności w zakresie praworządności w Somalii; apeluje o odnowienie partnerstwa UE-Afryka, opartego na bezpieczeństwie, rozwoju i zarządzaniu, ze szczególnym uwzględnieniem przynoszących obopólne korzyści misji WPBiO; apeluje o zacieśnienie współpracy z afrykańskimi organizacjami regionalnymi w świetle naszych wspólnych wyzwań w zakresie bezpieczeństwa; podkreśla znaczenie koordynacji działań w ramach WPBiO z innymi partnerami międzynarodowymi, którzy mają te same cele;
69. podkreśla pozytywny wkład misji UE w zakresie pomocy wojskowej dla Mozambiku we wzmacnianie zdolności operacyjnych sił zbrojnych Mozambiku, aby mogły zareagować na rebelię dżihadystów w prowincji Cabo Delgado, przeprowadzoną przez lokalny oddział Daisz; apeluje o przewidzenie zabezpieczeń w zakresie praw człowieka i sprawowania rządów, aby zapewnić trwałą stabilizację i zapobiec rozprzestrzenianiu się niestabilności w regionie;
70. podkreśla kluczową rolę, jaką od lutego 2024 r. operacja EUNAVFOR ASPIDES odgrywa w zapobieganiu dalszym atakom z udziałem Huti na żeglugę międzynarodową na Morzu Czerwonym, w ochronie statków handlowych przed atakami, eskortowaniu ich i wzmacnianiu bezpieczeństwa na morzu w tym regionie; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielkę i państwa członkowskie, by rozważyły połączenie tej operacji z operacją EUNAVFOR ATALANTA, zgodnie z pierwotnymi założeniami, aby poprawić skuteczność obu operacji, a także by zapewniły odpowiednie zdolności operacji ASPIDES;
71. wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielkę, aby przedstawiła propozycje dotyczące rozwijania europejskiej edukacji obronnej, wspólnych szkoleń i ćwiczeń operacyjnych oraz programów rozwoju umiejętności przywódczych dla sił zbrojnych i decydentów politycznych, które będą uzupełniać odpowiedniki krajowe i natowskie, na podstawie wniosków z misji i operacji WPBiO, aby wzmocnić WPBiO i wspierać precyzyjną operacjonalizację i wdrażanie art. 42 ust. 7 TUE; apeluje o uruchomienie finansowanych przez UE programów szkoleniowych dla cywilnych i wojskowych liderów w zakresie reagowania na zagrożenia hybrydowe, planowania strategicznego oraz koordynacji działań między UE a NATO; przypomina, jak ważne jest organizowanie wspólnych szkoleń i ćwiczeń dla europejskich sił zbrojnych, a tym samym promowanie interoperacyjności, aby jak najlepiej przygotować się do misji i stawić czoła wielu zagrożeniom, zarówno konwencjonalnym, jak i niekonwencjonalnym; w tym względzie ponownie potwierdza swoje wsparcie dla europejskiej inicjatywy wymiany młodych oficerów (wojskowy Erasmus), prowadzonej przez Europejskie Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony; ma ona na celu umożliwienie krajowym instytucjom kształcenia i szkolenia wojskowego zbadanie możliwości ilościowej i jakościowej wymiany wiedzy fachowej i know-how, a także rozwijanie wspólnej kultury bezpieczeństwa i obrony, a tym samym uczynienie sił zbrojnych bardziej interoperacyjnymi;
72. zachęca państwa członkowskie do szerszego i bardziej strategicznego wykorzystania EPF w celu szkolenia i wyposażenia służb bezpieczeństwa i obrony krajów należących do Partnerstwa Wschodniego; ponadto zachęca państwa członkowskie do zadbania o to, aby wszelkie wsparcie w zakresie sprzętu udzielane za pośrednictwem EPF było w pełni dostosowane do konkretnych potrzeb krajów otrzymujących pomoc i w razie konieczności skoordynowane z NATO w celu zapewnienia komplementarności i uniknięcia niepotrzebnego powielania wysiłków; podkreśla, że jednym z kluczowych priorytetów WPBiO w odniesieniu do krajów Partnerstwa Wschodniego musi być zdecydowane poparcie dla ich suwerenności i integralności terytorialnej w granicach uznanych na arenie międzynarodowej;
73. przypomina, że uwzględnianie i operacjonalizacja perspektywy płci w stosunkach zewnętrznych oraz wdrażanie agendy ONZ "Kobiety, pokój i bezpieczeństwo" zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ stanowią od dawna priorytet UE; przypomina w tym względzie, jak ważne jest zwiększanie udziału kobiet w zapobieganiu konfliktom i ich rozwiązywaniu, negocjacjach pokojowych, budowaniu i utrzymywaniu pokoju, działaniach humanitarnych i odbudowie pokonfliktowej; podkreśla, że włączenie perspektywy płci do wszystkich zewnętrznych i wewnętrznych działań WPBiO poprawia skuteczność operacyjną WPBiO i zwiększa wiarygodność UE jako orędowniczki równości płci na całym świecie; apeluje o podjęcie działań mających na celu zapewnienie równości płci oraz pełnego i znaczącego udziału kobiet w misjach i operacjach WPBiO;
74. uznaje cenny wkład podmiotów religijnych, wspólnot wyznaniowych, dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego oraz ochrony dziedzictwa kulturowego w rozwiązywanie konfliktów, budowanie pokoju, pojednanie i wspieranie spójności społeczności, a także apeluje o systematyczne zwracanie odpowiedniej uwagi na te aspekty w misjach i operacjach WPBiO;
Angażowanie się w partnerstwa, w tym współpraca z NATO
75. z zadowoleniem przyjmuje podpisanie partnerstw UE w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony z jak dotąd ośmioma krajami; apeluje o szybkie i pełne wdrożenie przepisów dotyczących tych partnerstw; apeluje o dalszą współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony z partnerami o podobnych poglądach oraz o zbadanie, jak można by pogłębić współpracę z najbardziej konstruktywnymi partnerami, w tym między innymi z Kanadą, Japonią, Norwegią, Koreą Południową, Zjednoczonym Królestwem i Ukrainą; podkreśla, że skuteczność partnerstw w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony wymaga dyplomacji gospodarczej wzmacniającej odporność i ograniczającej zależności; apeluje o ukierunkowaną współpracę z partnerami o podobnych poglądach, w tym w Ameryce Łacińskiej i Afryce, w celu dywersyfikacji łańcuchów dostaw i zapewnienia dostępu do surowców krytycznych dla EDTIB;
76. podkreśla, że NATO pozostaje kluczowym elementem zbiorowej transatlantyckiej obrony terytorialnej oraz że UE i NATO odgrywają wzajemnie się uzupełniające i wzmacniające się role w zwiększaniu bezpieczeństwa międzynarodowego; podkreśla potrzebę dalszych postępów we współpracy UE-NATO, w tym poprzez intensywniejszą wymianę danych wywiadowczych i informacji oraz współpracę w zakresie systemów dowództwa i kontroli; wzywa ponadto europejskich sojuszników w NATO do podjęcia szybkich i konkretnych działań w celu zbudowania silnego i wiarygodnego europejskiego filaru Sojuszu; uważa jednak, że termin "europejski filar NATO" nie jest zdefiniowany i maskuje niepowodzenie państw członkowskich UE we właściwym wdrażaniu WPBiO, w szczególności art. 42 ust. 2 i 7 TUE; podkreśla, że termin "europejski filar NATO" można rozumieć jako odpowiedzialny i uzupełniający wkład UE w zbiorowe bezpieczeństwo Sojuszu, oparty na skutecznej współpracy, interoperacyjności i sprawiedliwym podziale obciążeń w ramach Sojuszu; podkreśla, że wszelkie wzmocnienie WPBiO musi odbywać się w pełnej zgodności z zobowiązaniami w ramach NATO; uważa ponadto, że Unia i jej państwa członkowskie muszą być gotowe do samodzielnego działania na podstawie art. 42 ust. 2 i 7 TUE, zwłaszcza w przypadku mało prawdopodobnego paraliżu procesu decyzyjnego NATO;
77. apeluje o ściślejszą współpracę w zakresie bezpieczeństwa wojskowego z tymi krajami kandydującymi do UE, które w co najmniej 80 % dostosowały się do unijnej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) i w tym samym stopniu zapewniły jej wdrażanie, zwłaszcza z tymi, które są najbardziej zagrożone pod kątem wojskowym, również poprzez ich uwzględnienie i udział w unijnych inicjatywach obronnych, takich jak projekty PESCO; podkreśla możliwości współpracy przemysłowej w dziedzinie obronności z tymi krajami kandydującymi; podkreśla, że trzeba pogłębić współpracę i rozszerzyć pomoc UE z myślą o obronie przed zagranicznymi manipulacjami informacjami i ingerencjami w informacje, aby przeciwdziałać wrogim wpływom państw spoza UE, w tym poprzez zapewnienie odporności infrastruktury krytycznej i wzmocnienie cyberbezpieczeństwa; proponuje wprowadzenie w ocenach Komisji bardziej rygorystycznych poziomów odniesienia w zakresie bezpieczeństwa i obrony oraz opracowanie planów działania dotyczących dwustronnej współpracy w dziedzinie obronności między państwami członkowskimi UE a tymi krajami kandydującymi; podkreśla, że wzmocniona współpraca i interoperacyjność z tymi partnerami wzmocniłaby odporność Europy i stabilność regionu; podkreśla, że podejście to jest niezbędne do przeciwdziałania wpływom Rosji, Chin i innych państw trzecich oraz do wzmocnienia walki z nielegalnym handlem bronią;
78. zauważa wiodącą rolę Tajwanu w rozwoju zaawansowanych technologii i jego bogate doświadczenie w obronie przed chińskimi atakami hybrydowymi oraz zagranicznymi manipulacjami informacjami i ingerencjami w informacje; powinno to stanowić kluczowy aspekt przy ocenie możliwości zacieśniania wielostronnych wymian i współpracy; apeluje o regularne wymiany między UE a jej tajwańskimi odpowiednikami w istotnych kwestiach dotyczących bezpieczeństwa oraz o ściślejszą współpracę w zakresie przeciwdziałania zagranicznym manipulacjom informacjami i ingerencjom w informacje i sabotażowi kabli podmorskich; zachęca do podjęcia rozmów na temat potencjalnej współpracy ze stronami trzecimi w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa z partnerami o podobnych poglądach, w tym z Tajwanem; wzywa Komisję i państwa członkowskie do ścisłej koordynacji polityki bezpieczeństwa z Tajwanem i partnerami w regionie Morza Południowochińskiego, w tym do zapewnienia regularnej obecności sił morskich i do organizowania wspólnych ćwiczeń; wzywa ponadto Komisję, by wypełniła zobowiązanie wobec Parlamentu i działała na rzecz skutecznego powstrzymania ewentualnej inwazji na Tajwan; ponawia swój apel do UE o dalszą współpracę z nowymi partnerami strategicznymi w regionie, takimi jak Indonezja i Wietnam;
Przyszła europejska architektura bezpieczeństwa: prawdziwa WPBiO - jeśli nie teraz, to kiedy?
79. wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że wielokrotne akty agresji Rosji osłabiły europejską architekturę bezpieczeństwa, podważając akt końcowy z Helsinek Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie z 1975 r. i ujawniając nieskuteczność powiązanych procesów instytucjonalnych i politycznych; podkreśla, że jedynie współpraca między wszystkimi państwami, oparta na wspólnie uzgodnionych zasadach, może chronić przed wojną i zapewniać wspólne bezpieczeństwo; podkreśla, jak ważne jest budowanie odnowionej europejskiej architektury bezpieczeństwa, która wzmacnia więź transatlantycką zgodnie ze strategicznymi interesami UE, zacieśnia współpracę z NATO i sprzyja stabilności we wschodnim i południowym sąsiedztwie UE; apeluje o poczynienie postępów w zakresie myślenia strategicznego niezbędnego dla tej odnowionej europejskiej architektury bezpieczeństwa, w tym o wzmocnienie partnerstwa euroatlantyckiego; z zadowoleniem przyjmuje pozytywne kroki podjęte do tej pory, w świetle celu, który przewodnicząca Komisji określiła w piśmie z grudnia 2024 r. określającym zadania komisarza do spraw obrony i przestrzeni kosmicznej Andriusa Kubiliusa i który zakłada stworzenie prawdziwej europejskiej unii obrony; apeluje również o sformułowanie jasnej wizji i strategicznego planu działania dotyczącego pozostałych kroków, aby zapewnić spójność wszystkich wymaganych aspektów finansowych, instytucjonalnych i operacyjnych; wzywa państwa członkowskie, by zaangażowały się politycznie i działały na rzecz utworzenia europejskiej unii obrony;
80. podkreśla, że bezprecedensowe zagrożenia i zmiana sytuacji geopolitycznej głęboko wpływają na strategiczne interesy UE; podkreśla potrzebę wspólnego postrzegania zagrożeń oraz podnoszenia świadomości społecznej; podkreśla, że z powodu tych wyzwań i możliwości należy pilnie realizować WPBiO jako podstawę prawdziwej EDU i dobrze by było wykorzystać ten kluczowy moment do wzmocnienia skuteczności istniejących instrumentów i, w stosownych przypadkach, do pogłębienia współpracy między państwami członkowskimi w obecnych ramach traktatów;
81. uważa, że wzmocnienie europejskiego filaru NATO powinno iść w parze ze stosowaniem art. 42 ust. 7 TUE w celu zapewnienia synergii i komplementarności; wzywa UE i jej państwa członkowskie do określenia procedur i mechanizmów operacyjnych w przypadku uruchomienia przez któreś państwo członkowskie art. 42 ust. 7 TUE oraz do zapewnienia spójności między art. 42 ust. 7 TUE a jego odpowiednikami w ramach NATO, tak aby klauzula wzajemnej obrony mogła zapewnić wiarygodny i solidny poziom europejskiego bezpieczeństwa i europejskiej obrony, przy jednoczesnym zapewnieniu pełnej spójności z NATO, uzupełnieniu wysiłków krajowych oraz zapobieganiu wszelkiej konkurencji z mechanizmami obronnymi Sojuszu i unikaniu niepotrzebnego powielania tych mechanizmów; apeluje w tym kontekście o przeprowadzanie regularnych ćwiczeń obejmujących scenariusze wynikające z art. 42 ust. 7 TUE;
82. ponownie apeluje o utworzenie stałego formatu Rady Ministrów Obrony jako forum koordynacji politycznej i strategicznej, a także o przejście od jednomyślności do głosowania większością kwalifikowaną na mocy art. 31 TUE, z wyjątkiem wykonawczych mandatów wojskowych; zaleca zbadanie elastycznych i pragmatycznych formuł współpracy, które poprawiają skuteczność decyzji bez zmiany ustalonej równowagi instytucjonalnej, a także wzmocnienie koordynacji politycznej i strategicznej w UE;
83. podkreśla potrzebę wzmocnienia struktur, procesu decyzyjnego i autonomii operacyjnej UE; ponawia apel o większą spójność zarządzania WPBiO między państwami członkowskimi, wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielką i komisarzami; z zadowoleniem przyjmuje rolę i inicjatywy komisarza do spraw obrony i przestrzeni kosmicznej w odniesieniu do WPBiO, zgodnie z art. 42 ust. 3 TUE; apeluje o poprawę koordynacji działań właściwych organów w UE w celu ułatwienia szybkiego i skutecznego wdrażania podjętych decyzji; podkreśla pracę EDA na rzecz pogłębiania europejskiej współpracy obronnej między państwami członkowskimi, która ma kluczowe znaczenie dla utworzenia prawdziwej europejskiej unii obrony; zwraca uwagę na rozdźwięk organizacyjny między EDA a Dyrekcją Generalną Komisji ds. Przemysłu Obronnego i Przestrzeni Kosmicznej - oba organy wykonują mandaty w ramach WPBiO, ale jeden z nich odpowiada przed wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielką, a drugi podlega komisarzowi do spraw obrony i przestrzeni kosmicznej; podkreśla również synergie możliwe do uzyskania w drodze reformy instytucjonalnej, a jednocześnie stwierdza, że obecna współpraca jest zadowalająca; powtarza, że w ramach wszelkich zmian w europejskim zarządzaniu obronnością należy zachować równowagę między suwerennością krajową a koordynacją europejską, unikając powielania struktur i zapewniając demokratyczną odpowiedzialność;
84. apeluje o zaangażowanie władz regionalnych i lokalnych w planowanie i budowanie odporności obronnej, zwłaszcza na obszarach przygranicznych i przybrzeżnych; podkreśla potrzebę zapewnienia demokratycznego nadzoru, przejrzystości oraz udziału społeczeństwa w kształtowaniu przyszłości europejskiej obronności;
85. zwraca uwagę na znaczenie i skuteczność koalicji chętnych, powstałej na mocy obecnych ram traktatowych i z powodu braku jedności między państwami członkowskimi, zwłaszcza w odpowiedzi na rosyjską wojnę napastniczą przeciwko Ukrainie; zauważa jednak, że stosowanie tego rozwiązania oddala UE od praktycznego wdrażania art. 42 ust. 2 i 7 TUE; uważa, że takie koalicje, o ile są otwarte i skoordynowane, mogą służyć jako legalne narzędzie elastycznej współpracy w ramach WPBiO; zauważa, że art. 42 ust. 6 TUE dotyczący stałej współpracy strukturalnej był interpretowany ograniczająco jako oznaczający współpracę w obszarze rozwoju zdolności bez uwzględniania współpracy w obszarze aspektów wykonawczych i operacyjnych; proponuje zatem rozważenie operacyjnych projektów PESCO na mocy art. 42 ust. 6 TUE, w tym jeśli chodzi o bezpieczną komunikację wojskową, dowodzenie i kontrolę oraz zdolności wywiadowcze, obserwacyjne i rozpoznawcze za pośrednictwem europejskich systemów kosmicznych, zawsze w koordynacji z NATO i z poszanowaniem zasady dobrowolności;
Wzmocnienie kontroli parlamentarnej nad WPBiO
86. apeluje o wzmocnienie nadzoru i kontroli ze strony Parlamentu w związku z rozszerzeniem roli UE w dziedzinie obronności oraz zwiększeniem wydatków na politykę i programy obronne UE, w szczególności w odniesieniu do wdrażania przepisów dotyczących przemysłu obronnego; uważa, że wiodącą rolę w tym procesie powinna odgrywać Komisja Bezpieczeństwa i Obrony Parlamentu; podkreśla w tym kontekście potrzebę wzmocnienia roli kontrolnej, ustawodawczej i budżetowej Parlamentu w odniesieniu do rosnącego zakresu inicjatyw obronnych w instytucjach UE, a w szczególności prac prowadzonych w ramach WPBiO, w tym przez intensyfikację regularnego dialogu, przekazywanie i wymianę informacji oraz utrzymanie stałych kanałów komunikacji między wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawicielką, komisarzem do spraw obrony i przestrzeni kosmicznej, Europejskim Trybunałem Obrachunkowym oraz właściwymi organami Parlamentu; zaleca dostarczanie zaktualizowanych danych wywiadowczych odpowiednim komisjom parlamentarnym; należy to robić w razie potrzeby i z poszanowaniem odpowiednich procedur weryfikacji i dostępu do informacji niejawnych; podkreśla utworzenie przez Parlament Komisji Specjalnej ds. Europejskiej Tarczy Demokracji; przedstawia ona wizję Parlamentu dotyczącą wzmocnienia zdolności UE do wykrywania i powstrzymywania zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje oraz innych zagrożeń i ataków hybrydowych oraz przeciwdziałania im;
87. wzywa Parlament Europejski i parlamenty narodowe do rozwijania zorganizowanego dialogu na temat wdrażania WPBiO i nadzoru nad europejskimi wydatkami na obronę w celu poprawy przejrzystości, rozliczalności i zaufania społeczeństwa do WPBiO; zwraca uwagę, że konieczne jest zacieśnienie współpracy między Komisją Bezpieczeństwa i Obrony Parlamentu a komisjami ds. bezpieczeństwa i obrony parlamentów narodowych państw członkowskich UE, aby osiągnąć wspólne zrozumienie zagrożeń oraz współpracować w kwestiach legislacyjnych, co pozwoli na szybkie zwiększanie zdolności obronnych Unii; podkreśla, że w miarę możliwości należy włączyć do tych działań także analogiczne komisje parlamentarne w krajach kandydujących;
°
° °
88. zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Radzie Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawicielce Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, przewodniczącej Komisji i właściwym komisarzom, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, przewodniczącemu Zgromadzenia Parlamentarnego Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, unijnym agencjom ds. bezpieczeństwa i obrony, a także rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów partnerskich.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3689 |
| Rodzaj: | rezolucja |
| Tytuł: | Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2026 r. w sprawie realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony - sprawozdanie roczne za 2025 r. (2025/2165(INI)) |
| Data aktu: | 2026-01-21 |
| Data ogłoszenia: | 2026-08-05 |