Sprawa T-331/26: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2026 r. - Bank Rosji/Parlament i Rada
Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2026 r. - Bank Rosji/Parlament i Rada(Sprawa T-331/26)
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Bank Centralny Federacji Rosyjskiej (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: C. Alter i N. Vanderstappen, adwokaci)
Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- tytułem żądania głównego, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności art. 20 ust. 2 lit. n) rozporządzenia (UE) 2026/467 (1) ;
- tytułem żądania ewentualnego, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2026/467 w całości na wypadek, gdyby Sąd uznał, że art. 20 ust. 2 lit. n) nie może zostać oddzielony od reszty rozporządzenia bez zmiany jego istoty;
- obciążenie Rady i Parlamentu całością kosztów postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
1. Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Parlamentu i Rady oraz naruszenia art. 212 i 215 TFUE.
- Strona skarżąca utrzymuje, że art. 20 ust. 2 lit. n) zaskarżonego rozporządzenia, ze względu na jego rzeczywisty przedmiot, treść i skutki prawne, nie jest objęty zwykłym środkiem współpracy gospodarczej i finansowej z państwem trzecim w rozumieniu art. 212 TFUE. Przepis ten stanowi w istocie element systemu środków ograniczających, wpływających na suwerenne rezerwy Banku Centralnego Rosji. Przewidując wyraźnie, że Unia ma prawo wykorzystać aktywa immobilizowane strony skarżącej "przy zachowaniu pełnej zgodności z prawem unijnym i międzynarodowym" na potrzeby spłaty pożyczki udzielonej Ukrainie, sporny przepis ustanawia w rzeczywistości mechanizm instrumentalizujący przedłużającą się immobilizację aktywów strony skarżącej oraz ich potencjalne wykorzystanie w ramach finansowania pożyczki na potrzeby wsparcia Ukrainy. W związku z tym sporny mechanizm ze swej natury wchodzi w zakres wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa i powinien był zostać przyjęty na podstawie art. 215 TFUE.
2. Zarzut drugi dotyczący nadużycie władzy.
- Strona skarżąca uważa, że instytucje Unii wykorzystały podstawę prawną art. 212 TFUE w celu realizacji celu niezwiązanego ze współpracą gospodarczą i finansową z państwem trzecim. Pod pozorem mechanizmu pomocy finansowej dla Ukrainy rozporządzenie ma w rzeczywistości na celu immobilizację aktywów strony skarżącej oraz włączenie ich do struktury spłaty pożyczki udzielonej na rzecz Ukrainy, w szczególności poprzez wyraźne uznanie prawa Unii do korzystania z immobilizowanych aktywów Federacji Rosyjskiej. Sporny mechanizm realizuje zatem cel polegający na wywieraniu presji gospodarczej i finansowej na Federację Rosyjską i Bank Centralny Rosji, niezwiązany z celem współpracy gospodarczej, na który powołuje się rozporządzenie.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej "Kartą").
- Strona skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie nie przedstawia - z wystarczającą dokładnością umożliwiającą jej zapoznanie się z uzasadnieniem przyjętego środka, a sądowi Unii przeprowadzenie kontroli - względów prawnych, dla których immobilizowane aktywa mogą zgodnie z prawem zostać włączone do mechanizmu finansowania przeznaczonego dla państwa trzeciego oraz zostać przekazane na spłatę tego finansowania.
4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE i art. 52 ust. 1 Karty).
- Strona skarżąca podnosi przede wszystkim, że sporny artykuł rozporządzenia jest niewłaściwy w świetle założonego celu, ponieważ o ile art. 212 TFUE pozwala na ustanowienie mechanizmu pomocy finansowej dla Ukrainy, na przykład w formie pożyczek, o tyle nie pozwala on na ustanowienie mechanizmu egzekwowania umożliwiającego Unii wykorzystywanie w tym celu suwerennych aktywów. Ponadto art. 20 ust. 2 lit. n) zaskarżonego rozporządzenia wykracza poza to, co jest konieczne. Z jednej strony Unia nie musiała wprowadzać takiego środka w celu ustanowienia instrumentu pomocy finansowej na rzecz Ukrainy. Z drugiej strony Unia ograniczała się dotychczas do zamrożenia rosyjskich aktywów, traktując to jedynie jako środek zabezpieczający. Uznając obecnie prawo do korzystania z aktywów strony skarżącej, Unia wykracza poza granice jej dotychczasowego celu. Wreszcie Unia nakłada na stronę skarżącą oczywiście nadmierne obciążenie, ponieważ uwolnienie jej aktywów uzależnione jest od warunków o charakterze czysto dyskrecjonalnym, a mianowicie wypłaty odszkodowań przez Federację Rosyjską oraz zmiany niepewnych okoliczności polityczno-dyplomatycznych, które są całkowicie poza jej kontrolą i nie podlegają żadnym obiektywnym i prawnie kontrolowanym ograniczeniom czasowym. Wynikające z tego niedogodności są niewspółmierne do korzyści budżetowych uzyskanych przez Unię. Ponadto w samym rozporządzeniu pominięto wszelką analizę proporcjonalności naruszenia aktywów strony skarżącej, ograniczając się wyłącznie do zbadania proporcjonalności pomocy przyznanej Ukrainie.
5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia międzynarodowego prawa zwyczajowego.
- Strona skarżąca podkreśla, że zasada suwerennego immunitetu państw i ich banków centralnych jest integralną częścią porządku prawnego Unii jako istotna norma kontroli zgodności z prawem. Natomiast rozporządzenie przewiduje długotrwałe i stałe zamrożenie suwerennych rezerw strony skarżącej, co jest niezgodne z immunitetem przyznanym aktywom banków centralnych.
6. Zarzut szósty dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności (art. 17 Karty oraz art. 1 protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności).
- Strona skarżąca podnosi, że art. 20 ust. 2 lit. n) rozporządzenia zasadniczo wykracza poza zwykły środek immobilizacji aktywów. Zezwalając Unii na wykorzystanie jej aktywów w celu spłaty pożyczki udzielonej Ukrainie, sporny art. 20 ust. 2 lit. n) prowadzi do faktycznego pozbawienia własności, które dotyczy nie tylko odsetek od danych aktywów, lecz samego kapitału. Pozbawienie to jest ponadto nieproporcjonalne z powodów przedstawionych w zarzucie czwartym. Ponadto kwestionowany środek narusza również zwolnienie z zajęcia mające zastosowanie do aktywów posiadanych za pośrednictwem Euroclear.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3676 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-331/26: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2026 r. - Bank Rosji/Parlament i Rada |
| Data aktu: | 2026-05-22 |
| Data ogłoszenia: | 2026-07-20 |