Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego - Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów Program na rzecz konsumentów do 2030 r. i plan działania na rzecz konsumentów na jednolitym rynku Nowy impuls dla ochrony konsumentów, konkurencyjności i zrównoważonego wzrostu (COM(2025) 848 final)
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-SpołecznegoKomunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów "Program na rzecz konsumentów do 2030 r. i plan działania na rzecz konsumentów na jednolitym rynku »Nowy impuls dla ochrony konsumentów, konkurencyjności i zrównoważonego wzrostu«"(COM(2025) 848 final)
Sprawozdawca:
Thierry LIBAERT
| Doradczynie i doradcy | Guénaëlle GAULT (z ramienia sprawozdawcy) |
| Wniosek o konsultację | Komisja Europejska, 22.12.2025 |
| Podstawa prawna | Art. 304 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej |
| Sekcja odpowiedzialna | Sekcja Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji |
| Data przyjęcia przez sekcję | 15.4.2026 |
| Data przyjęcia na sesji plenarnej | 29.4.2026 |
| Sesja plenarna nr | 605 |
| Wynik głosowania (za/przeciw/wstrzymało się) | 191/1/1 |
1. Wnioski i zalecenia
1.1. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) z zadowoleniem przyjmuje program na rzecz konsumentów na lata 2025-2030. Zarówno pod względem formy, jak i treści jest to znakomity dokument ramowy, który dotyczy ochrony konsumentów w nadchodzących latach. Komitet przyznaje, że Komisja Europejska zaczęła przejawiać wyższy poziom zainteresowania w tej dziedzinie.
1.2. EKES ma nadzieję, że Komisja będzie mogła zaproponować bardziej kompleksowe podejście do konsumentów, które nie będzie ograniczać się do kwestii praw. Pożądana byłaby polityka konsumencka określająca rolę, jaką Unia Europejska zamierza nadać konsumentom oraz ich zdolności działania na różnych szczeblach.
1.3. Aby móc przystąpić do bardziej kompleksowej oceny programu na rzecz konsumentów, Komitet z zadowoleniem przyjąłby usystematyzowany, szczegółowy i oparty na danych liczbowych bilans poprzedniego programu.
1.4. O ile EKES popiera środki upraszczające, o tyle podkreśla, że nie mogą one skutkować obniżeniem poziomu ochrony konsumentów.
1.5. Ochrona konsumentów musi koniecznie uwzględniać różnorodność sytuacji, zwłaszcza w odniesieniu do pustyń handlowych, a także podatność niektórych rodzajów konsumentów na zagrożenia.
1.6. Komitet opowiada się za szybszą i intensywniejszą kontrolą stopnia zagrożenia stwarzanego przez produkty przywożone, zwłaszcza za pośrednictwem internetowych platform handlowych położonych poza Unią Europejską. To samo dotyczy walki z podrabianiem produktów. Apeluje również o częstsze poświęcanie uwagi praktykom łatwiejszego dostępu do podstawowych usług prawnych dla jednostek ["microjustice"] w celu rozstrzygania sporów dotyczących niewielkich kwot.
1.7. EKES podkreśla znaczenie przyszłego przeglądu rozporządzenia w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów dla lepszego egzekwowania przepisów i zapewnienia równych warunków działania dla przedsiębiorstw, które chronią przedsiębiorców przestrzegających przepisów i konsumentów przed uczestnikami rynku, którzy naruszają przepisy.
1.8. Komitet popiera środki w zakresie cyfryzacji, ale ostrzega przed zagrożeniem wzrostem liczby cyberataków i dehumanizacją relacji międzyludzkich. Zwraca się o to, aby w przypadku każdej skargi konsument zawsze miał ostatecznie możliwość kontaktu z prawdziwym konsultantem, który udzieli odpowiedzi na jego pytania.
1.9. Komitet ostrzega przed ryzykiem nadmiernej transpozycji niektórych dyrektyw, ponieważ przyczynia się ona do fragmentacji rynków, pozbawia konsumentów dostępu do niektórych usług transgranicznych i zniechęca do dostarczania niektórych produktów i usług.
1.10. EKES wzywa Komisję do większego zainteresowania się obiegiem zamkniętym i zrównoważonym charakterem produktów. Część programu dotycząca zrównoważonej konsumpcji zakłada znaczne obniżenie celów, chociaż transformacja ekologiczna nigdy jeszcze nie stawiała przed nami tak istotnych wyzwań.
1.11. EKES zaleca wprowadzenie silnej polityki ochrony konsumentów przed przekazami handlowymi pochodzącymi od influencerów, zwłaszcza w sytuacji, gdy są one skierowane do dzieci. Te przekazy często nie wskazują na powiązania finansowe influencera i nierzadko dotyczą kwestionowanych lub niebezpiecznych praktyk (np. kryptowalut lub chirurgii plastycznej).
1.12. EKES życzy sobie, by Komisja rozwinęła proces konsultacji poprzez uwzględnienie w nim wszystkich stosownych kierunków polityki konsumenckiej UE oraz poprzez dalsze rozszerzanie Europejskiej Grupy Konsultacyjnej ds. Konsumentów.
1.13. Komitet zachęca państwa członkowskie do wspierania organizacji konsumenckich, w tym poprzez nakładanie grzywien za nielegalne praktyki, aby zwiększyć ich zdolność działania, zwłaszcza za pomocą stosowania testów porównawczych.
2. Kontekst opinii
2.1. Komisja Europejska przyjęła 19 listopada 2025 r. program na rzecz konsumentów na lata 2025-2030. W tym dokumencie określono strategiczne ramy polityki konsumenckiej na najbliższe lata. Potwierdzono w nim, że wydatki konsumenckie stanowią lwią część europejskiej działalności gospodarczej oraz - jak wskazano w sprawozdaniu Letty - ochrona konsumentów przynosi korzyści zarówno konsumentom, jak i przedsiębiorstwom.
2.2. Aby zwiększyć ochronę konsumentów, Komisja opiera swe działania na pięciu głównych kierunkach prac:
2.2.1. Opracowanie planu działania na rzecz konsumentów na jednolitym rynku
Plan ma na celu uzupełnienie strategii jednolitego rynku poprzez uwzględnienie szczególnych wyzwań dotyczących konsumentów. Przewiduje zwłaszcza:
- ocenę rozporządzenia w sprawie blokowania geograficznego w celu poprawy transgranicznego dostępu do towarów i usług,
- rozwijanie transgranicznych usług finansowych i ułatwianie inwestycji detalicznych na rynkach kapitałowych,
- wprowadzenie europejskich portfeli tożsamości cyfrowej jako bezpiecznego i wiarygodnego narzędzia.
2.2.2. Wzmocnienie ochrony konsumentów w internecie
Komisja pragnie dostosować prawodawstwo UE do szybkich zmian w handlu cyfrowym. Zapowiedziała trzy główne działania:
- akt w sprawie sprawiedliwości cyfrowej w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych, w tym w stosunku do małoletnich,
- wzmocnienie ochrony przed oszustwami cyfrowymi oraz skuteczniejsze pomaganie ofiarom,
- propagowanie sprawiedliwego i przejrzystego wykorzystania sztucznej inteligencji na rynkach konsumenckich.
2.2.3. Wspieranie dynamiki zrównoważonej konsumpcji
Komisja odnotowuje, że konsumenci coraz bardziej interesują się oddziaływaniem swych zakupów na środowisko, i podkreśla wciąż utrzymujące się przeszkody w tym obszarze. Zamierza:
- wspierać państwa członkowskie we wdrażaniu dyrektyw w sprawie zrównoważonej konsumpcji,
- dążyć do rozpowszechniania ujednoliconych informacji o gwarancji prawnej i trwałości produktów,
- wspierać gospodarkę o obiegu zamkniętym, w tym rynki napraw i artykułów używanych.
2.2.4. Zwiększenie skuteczności egzekwowania praw i środków ochrony prawnej
Komisja przypomina, że skuteczność ochrony konsumentów zależy od efektywnych systemów kontroli i sankcji. Planowane działania obejmują:
- lepsze egzekwowanie istniejących aktów prawnych,
- szersze wykorzystanie sztucznej inteligencji do nadzoru rynku,
- lepsze informowanie przedsiębiorstw mających siedzibę poza Unią Europejską o wymogach europejskich.
2.2.5. Ustanowienie systemu zarządzania
Te ramy mają na celu zacieśnienie współpracy między zainteresowanymi stronami dzięki:
- forum ministerialnemu w sprawie ochrony konsumentów,
- dialogowi mającemu na celu większe angażowanie młodych ludzi,
- regularnej wymianie informacji na temat ewolucji i przeglądu obowiązujących przepisów.
3. Uwagi ogólne
3.1. EKES wyraża uznanie dla jakości programu Komisji Europejskiej na rzecz konsumentów na lata 2025-2030.
3.2. Komitet przyznaje, że Komisja zaczęła przejawiać wyższy poziom zainteresowania w dziedzinie ochrony konsumentów, o czym świadczą liczne dokumenty opublikowane w ostatnich latach.
3.3. EKES zauważa, że choć program jest bogaty i szczegółowy, wciąż ma charakter ściśle techniczny i sektorowy (transport, technologie cyfrowe, finanse). Niemniej niektóre sektory zostały w nim ujęte w niewielkim zakresie, na przykład kwestie dotyczące rolnictwa i żywności. Brakuje w nim całościowej filozofii - jakiego rodzaju politykę konsumencką pragnie propagować Unia Europejska? Komitet ubolewa nad brakiem jasnych ram - polityka konsumencka została sprowadzona wyłącznie do kwestii ochrony, bez powiązania z możliwością działania konsumentek i konsumentów w ramach transformacji gospodarczej, ekologicznej i cyfrowej. W zbyt małym stopniu uwzględniono również ekosystem konsumpcji (producentów, dystrybutorów, konsumentów).
3.4. EKES podaje w wątpliwość skuteczność środków koncentrujących się na informowaniu konsumentów. W badaniach z zakresu nauk behawioralnych udokumentowano strukturalną rozbieżność między deklarowanymi intencjami a rzeczywistymi zachowaniami. Oznakowanie ekologiczne, etykiety i cyfrowe paszporty produktów nie wystarczą do zmiany praktyk. EKES zaleca podjęcie działań dotyczących kontekstów decyzyjnych (opcji domyślnych, prezentacji towarów na półkach, ścieżek online) zamiast samej odpowiedzialności indywidualnej.
3.5. Komitet ostrzega przed ryzykiem nadmiernej transpozycji niektórych dyrektyw - praktyki, która przyczynia się do fragmentacji rynków oraz do uniemożliwiania konsumentom korzystania z niektórych usług transgranicznych, a także która zniechęca do oferowania towarów i usług.
3.6. EKES zastanawia się, czy program na rzecz konsumentów na lata 2025-2030 jest dostosowany do zakrojonej na zbyt szeroką skalę deregulacji. Uważa, że uproszczenie procedur administracyjnych - o którym wielokrotnie wspominano w dokumencie - powinno odbywać się z zachowaniem stałej dbałości o ochronę konsumentów.
3.7. EKES ubolewa, że program odnosi się do bieżących wyzwań, nie przewidując nadchodzących przemian: zautomatyzowanej konsumpcji, agentów zakupowych AI, robotyzacji decyzji oraz powszechnego starzenia się konsumentów. Konieczne byłoby wyznaczenie perspektywy na lata 2035-2040, być może poprzez program prognostyczny scalony z działaniami Wspólnego Centrum Badawczego.
3.8. Zdaniem Komitetu pożądane byłoby, by przed zabraniem głosu w sprawie nowego programu Komisja podjęła w przyszłości inicjatywę sporządzenia usystematyzowanego, zawierającego wskaźniki rezultatu bilansu programu z minionego okresu. EKES zaleca, by program zawierający wskaźniki rezultatu wykraczał poza deklaracje zaufania i obejmował w szczególności następujące elementy: odsetek rozpatrzonych reklamacji, średni okres użytkowania produktu, wskaźnik napraw/wskaźnik wymiany. Komisja mogłaby skorzystać z oceny przeprowadzonej przez Komitet (1).
4. Uwagi szczegółowe
4.1. Ukończenie tworzenia jednolitego rynku
4.1.1. EKES popiera ideę portfela tożsamości cyfrowej, który ułatwi podróże i zakupy transgraniczne. Apeluje o zachowanie szczególnej czujności w odniesieniu do ryzyka hakowania danych i, bardziej ogólnie, cyberataków.
Z tego samego powodu ważne jest również zapewnienie kompatybilności między poszczególnymi sieciami identyfikacji z krajowymi systemami identyfikacji elektronicznej.
4.1.2. Komitet zwraca uwagę na niemal całkowity brak w programie refleksji na temat cen, mimo że są one głównym sygnałem rynkowym dla konsumentów. Zaleca włączenie polityki przejrzystości kształtowania cen oraz zwalczania iluzji cenowych (fałszywych promocji, zmanipulowanych cen referencyjnych).
4.1.3. Komitet podkreśla znaczenie europejskich norm bezpieczeństwa i ochrony konsumentów, a także potrzebę udziału konsumentów w normalizacji. Obejmuje to zapewnienie odpowiedniego finansowania Europejskiego Stowarzyszenia ds. Koordynacji Przedstawicielstwa Konsumentów w Normalizacji oraz zachęcanie państw członkowskich do wspierania udziału konsumentów w normalizacji.
4.2. Ochrona konsumentów w internecie
4.2.1. EKES zwraca uwagę na sprzeczność między dążeniem Komisji do poprawy możliwości dokonywania płatności gotówkowych przez konsumentów a coraz większym niedoborem bankomatów. Dla wielu grup konsumentów podatnych na zagrożenia oraz dla wszystkich konsumentów w czasie kryzysu kwestią o pierwszorzędnym znaczeniu jest dostęp do gotówki.
4.2.2. Co się tyczy przeciążenia informacją, Komitet zauważa, że program zwiększa obowiązki informacyjne, nie rozwiązując głównego problemu, którym jest przeciążenie poznawcze konsumentów. Zaleca opracowanie europejskiej strategii na rzecz czytelności rynkowej, obejmującej systematyczne testy rzeczywistego zrozumienia, a nie tylko formalne wymogi dotyczące przejrzystości.
4.2.3. W odniesieniu do etykietowania cyfrowego Komitet ostrzega przed tendencją do zastępowania etykiet fizycznych narzędziami cyfrowymi (kody QR). Narzędzia cyfrowe nie mogą zastępować etykiet na opakowaniach jako sposób przekazywania podstawowych informacji - taka zmiana wyklucza konsumentów podatnych na zagrożenia, osoby z niepełnosprawnościami i osoby starsze oraz sprawia, że dostęp do informacji wymaga większego nakładu czasu i większej uwagi. EKES zaleca, aby etykietowanie cyfrowe było traktowane jako uzupełnienie, a nie zamiennik informacji umieszczanych fizycznie na produktach.
4.2.4. Komitet domaga się zwiększenia przejrzystości i umożliwienia konsumentom sprzeciwu wobec śledzenia i profilowania do celów reklamowych.
4.3. Pobudzenie zrównoważonej konsumpcji
Wydaje się, że Komisja znacznie mniej interesuje się tą dziedziną. Program na rzecz konsumentów nie zawiera żadnych konkretnych wskazówek na temat roli marketingu i reklamy w ciągłym dostarczaniu zachęt do konsumpcji, na temat informacji dotyczących trwałości i możliwości naprawy produktów, na temat oznakowania ekologicznego, przyszłości dyrektywy w sprawie oświadczeń środowiskowych ani roli influencerów, zwłaszcza tych działających w państwach poza Unią Europejską. Należało uwzględnić kwestię uczciwej konsumpcji (sprawiedliwego handlu). EKES odnosi się co prawda pozytywnie do idei uruchomienia w 2028 r. europejskiej platformy internetowej na potrzeby napraw, lecz odnotowuje, że została ona już przewidziana w dyrektywie o prawie do naprawy z 2024 r.
Ponadto konieczne byłoby dalsze wspieranie ponownego użycia, jak ma to już miejsce w niektórych krajach, w szczególności w sektorze motoryzacyjnym w odniesieniu do części z odzysku.
4.3.1. Jeśli chodzi o reklamę, Komitet ubolewa nad całkowitym brakiem namysłu nad jej rolą w kształtowaniu zachowań. Chociaż program ma na celu wzmocnienie pozycji konsumenta, pomija się problem ciągłego dostarczania zachęt do nadmiernej konsumpcji. Tę kwestię należy uwzględnić w akcie w sprawie sprawiedliwości cyfrowej, w szczególności odnośnie do problemu zwodniczych interfejsów cyfrowych (dark patterns). EKES zaleca zbadanie możliwości wprowadzenia zasad dotyczących reklamy produktów o dużym śladzie środowiskowym, podobnych do ograniczeń dotyczących na przykład tytoniu.
4.3.2. W odniesieniu do infrastruktury gospodarki o obiegu zamkniętym Komitet zauważa, że praktyki gospodarki o obiegu zamkniętym (kafejki naprawcze, punkty recyklingu) opierają się obecnie na zaangażowaniu obywateli i stowarzyszeń, bez wsparcia strukturalnego. EKES zaleca, by państwa członkowskie opracowały infrastrukturę publiczną na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym: włączenie usług wypożyczania i napraw do instalacji gminnych (na wzór bibliotek publicznych), wsparcie finansowe dla inicjatyw obywatelskich lub tworzenie sieci terytorialnych gwarantujących wszystkim dostęp do praktyk ponownego użycia i naprawy.
Ponawia swój apel o rozpoczęcie zakrojonej na szeroką skalę kampanii szkoleniowej dotyczącej zawodów związanych z naprawą. Ten zawód uległ głębokim zmianom, nie może być przenoszony na inny obszar i stanowi ważne źródło zatrudnienia.
4.3.3. Komitet apeluje o szybkie wdrożenie rozporządzenia w sprawie ekoprojektu (2) i ustanowienia europejskiej platformy dotyczącej napraw, przewidzianej w dyrektywie w sprawie prawa do naprawy z dnia 13 czerwca 2024 r. (3)
4.4. Zwiększenie skuteczności mechanizmów odszkodowań i sankcji
4.4.1. Komitet z zadowoleniem przyjął zapowiedzianą poprawę systemu sankcji, lecz jest zaskoczony użyciem terminów takich jak "współpraca" czy "wzmocnienie". Dostępne dane - w szczególności dotyczące stopnia zagrożenia powodowanego przez produkty przywożone, zwłaszcza za pośrednictwem internetowych platform handlowych (4) - pokazują, że istnieje poważne, bezpośrednie i wręcz nasilające się zagrożenie (+ 52 % od 2019 r.). EKES apeluje o wzmocnienie i doprecyzowanie mechanizmu sankcji, aby przeciwdziałać temu zjawisku. Niezbędne są surowsze kontrole. To samo dotyczy walki z podrabianiem produktów, która musi stać się priorytetem Europolu oraz Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (5).
4.4.2. Brakuje nie tylko solidniejszych przepisów dotyczących sankcji, ale także systemu umożliwiającego scentralizowane egzekwowanie w niektórych rodzajach spraw (mających znaczenie dla UE). EKES popiera zbliżający się przegląd rozporządzenia w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów oraz utworzenie scentralizowanych uprawnień do nakładania sankcji i prowadzenia dochodzeń. Wzywa do określenia dodatkowych mechanizmów zwalczania podmiotów pozaeuropejskich kierujących sprzedaż do konsumentów w UE, którzy są wystawieni na zagrożenie w przypadku nabywania produktów w państwie trzecim, zważywszy, że właściwe organy krajowe mają ograniczone możliwości egzekwowania przepisów od tych podmiotów.
4.4.3. EKES opowiada się za utrzymaniem alternatywnych metod rozwiązywania sporów w przypadkach, gdy konsumenci domagają się odszkodowania za szkody wyrządzone im przez przedsiębiorców (6). W odniesieniu do łatwiejszego dostępu do podstawowych usług prawnych dla jednostek ["microjustice"] Komitet zwraca uwagę, że większość sporów konsumenckich dotyczy niewielkich kwot, których konsumenci nie kwestionują. EKES zaleca zbadanie mechanizmów ultraszybkiego wymiaru sprawiedliwości (48 godzin, online) i automatycznych mechanizmów odszkodowawczych w przypadku udowodnionych nieuczciwych praktyk. Komisja mogłaby czerpać inspirację z irlandzkiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń (ang. "small claims procedure").
4.5. Poprawa zarządzania i zacieśnienie współpracy
4.5.1. Co się tyczy nierówności i podatności uwarunkowanych terytorialnie, EKES ubolewa, że w programie nie postrzega się nierówności konsumentów jako zagadnienia przekrojowego. Zaleca przyjęcie podejścia terytorialnego obejmującego obszary wiejskie, peryferie miejskie, regiony zamorskie oraz regiony transgraniczne. Europejskie mapowanie podatności konsumentów na zagrożenia (pustynie handlowe, przepaść cyfrowa, brak bezpieczeństwa energetycznego i żywnościowego) umożliwiłoby opracowanie ukierunkowanych planów działania.
4.5.2. Jeśli chodzi o organizacje konsumenckie, EKES podkreśla ich niezastąpioną rolę w zakresie obrony praw, edukacji i nadzoru nad praktykami handlowymi. Komitet apeluje o zwiększenie ich finansowania przez UE oraz o wzmocnienie ich zdolności działania, szczególnie, by umożliwić wykonywanie niezależnych testów porównawczych, prowadzenie powództw zbiorowych i monitorowanie rynków cyfrowych. Można zachęcać do podejmowania wspólnych działań z udziałem organizacji konsumentów oraz przedsiębiorstw produkcyjnych i dystrybucyjnych.
4.5.3. W odniesieniu do finansowania organizacji konsumenckich EKES zaleca, by państwa członkowskie stworzyły fundusze publiczne przeznaczone na ich wspieranie, częściowo finansowane z grzywien nakładanych w wypadku naruszenia prawa ochrony konsumentów, prawa cyfrowego (akt o usługach cyfrowych, akt o rynkach cyfrowych) i prawa konkurencji. Ten model, który jest już stosowany we Włoszech (15 mln EUR na lata 2022-2024), Quebecu i Brazylii, pozwoliłby karać naruszenia praw konsumentów, rekompensować szkody wyrządzone ogólnemu interesowi konsumentów oraz trwale wzmacniać zdolność społeczeństwa obywatelskiego do realizacji celów polityki konsumenckiej określonych w programie instytucji.
4.5.4. Jeśli chodzi o konsultacje, Komitet zaleca, by Komisja wykazała przenikliwość w sprawie konsultacji prowadzonych wyłącznie w formie cyfrowej oraz zacieśniła współpracę z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, szczególnie za pośrednictwem Sekcji Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji oraz Kategorii "Konsumenci i środowisko".
4.5.5. W kwestii reprezentacji instytucjonalnej EKES zaleca otwarcie i wzmocnienie grupy doradczej ds. polityki konsumenckiej (ang. Consumer Policy Advisory Group - CPAG), aby stała się ona skuteczniejszym narzędziem polityki konsumenckiej. Ta poszerzona i wzmocniona grupa umożliwiłaby wyjście poza doraźne konsultacje i uwzględnienie punktu widzenia konsumentów w samym procesie tworzenia przepisów dzięki mechanizmom współtworzenia, w tym stałym panelom obywatelskim, organizacjom pozarządowym zajmującym się ochroną środowiska, dystrybutorom oraz organizacjom reprezentującym osoby znajdujące się w trudnej sytuacji. Konstruktywnym pomysłem byłyby udział przedstawicielki lub przedstawiciela EKES-u.
Bruksela, dnia 29 kwietnia 2026 r.
Przewodniczący
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Séamus BOLAND
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3548 |
| Rodzaj: | opinia |
| Tytuł: | Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego - Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów Program na rzecz konsumentów do 2030 r. i plan działania na rzecz konsumentów na jednolitym rynku Nowy impuls dla ochrony konsumentów, konkurencyjności i zrównoważonego wzrostu (COM(2025) 848 final) |
| Data aktu: | 2026-04-29 |
| Data ogłoszenia: | 2026-07-22 |