Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego - Jednolity rynek - rozwiązanie problemu nieuzasadnionych terytorialnych ograniczeń dostaw (opinia rozpoznawcza)
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-SpołecznegoJednolity rynek - rozwiązanie problemu nieuzasadnionych terytorialnych ograniczeń dostaw(opinia rozpoznawcza)
Sprawozdawczyni:
Antje GERSTEIN
| Doradczynie i doradcy | Philipp PICHLER (z ramienia sprawozdawczyni) |
| Wniosek o konsultację | Komisja Europejska, 11.2.2026 |
| Podstawa prawna | Art. 304 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej |
| Sekcja odpowiedzialna | Sekcja Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji |
| Data przyjęcia przez sekcję | 15.4.2026 |
| Data przyjęcia na sesji plenarnej | 29.4.2026 |
| Sesja plenarna nr | 605 |
| Wynik głosowania (za/przeciw/wstrzymało się) | 184/2/4 |
1. Wnioski i zalecenia
1.1. Według Enrica Letty (1) terytorialne ograniczenia dostaw definiuje się zazwyczaj jako ograniczenia nakładane przez międzynarodowych producentów, aby uniemożliwić sprzedawcom detalicznym i hurtownikom zaopatrywanie się w wybranych przez nich miejscach na europejskim jednolitym rynku.
1.2. Terytorialne ograniczenia dostaw szkodzą transgranicznej działalności gospodarczej i łamią obietnicę jednolitego rynku - zapewnienia konsumentom wyboru i konkurencji cenowej.
1.3. Najczęściej zgłaszanymi do Grupy Zadaniowej ds. Egzekwowania Przepisów dotyczących Jednolitego Rynku (SMET) praktykami były: a) niewyjaśnione różnice w opakowaniach/etykietowaniu w różnych państwach UE; b) odmowa - ze strony dużych producentów markowych produktów - dostaw sprzedawcom detalicznym lub hurtownikom w innych państwach członkowskich oraz c) znaczne i niesprawiedliwe różnice cen między państwami UE.
1.4. W badaniu z 2020 r. Komisja Europejska oszacowała, że terytorialne ograniczenia dostaw kosztują konsumentów w UE 14 mld EUR rocznie w czterech kategoriach produktów i 16 państwach członkowskich. Liczba ta prawdopodobnie wzrosła w wyniku inflacji.
1.5. W okresie inflacji, rosnących kosztów utrzymania i malejącej siły nabywczej oraz w kontekście utrzymujących się napięć geopolitycznych i niepewności gospodarczej Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) uważa, że szczególnie ważne jest, aby konsumenci i pracownicy czerpali z dobrze funkcjonującego jednolitego rynku wszystkie potencjalne korzyści pod względem cen i wyboru produktów. Partnerzy społeczni i konsumenci w coraz większym stopniu mierzą się ze skutkami kryzysu związanego z kosztami utrzymania dla swoich okręgów wyborczych, co z kolei osłabia spójność społeczną i gospodarczą naszych społeczeństw.
1.6. EKES wzywa państwa członkowskie, by nie przyjmowały przepisów krajowych, które jeszcze bardziej znacjonalizowałyby rynek zaopatrzenia, lecz aby zamiast tego zniosły nieuzasadnione bariery w swobodnym przepływie towarów, takie jak niektóre przepisy dotyczące etykietowania, bez podważania uzasadnionych wymogów ochrony konsumentów. Jednym z potencjalnych rozwiązań problemu ograniczeń językowych byłoby rozważenie wykorzystania kodów QR.
1.7. EKES dostrzega wartość dodaną w zbadaniu możliwości opracowania wytycznych dla krajowych organów ochrony konkurencji i odpowiednich zainteresowanych stron w celu poprawy stosunków handlowych między odpowiednimi podmiotami w łańcuchu dostaw oraz podjęcia działań zmierzających do rozwiązania problemu utrzymującej się fragmentacji rynku oraz nieuzasadnionych terytorialnych ograniczeń dostaw.
1.8. EKES zwraca się do Komisji Europejskiej o rozważenie przedstawienia wniosku dotyczącego przepisów opartych na zasadach aktu o rynkach cyfrowych lub dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych w łańcuchu dostaw produktów rolno-spożywczych, aby skutecznie zaradzić terytorialnym ograniczeniom dostaw i zapewnić bardziej sprawiedliwe praktyki handlowe w łańcuchu dostaw.
2. Czym są terytorialne ograniczenia dostaw?
2.1. Terytorialne ograniczenia dostaw należą do "czarnej dziesiątki" barier na jednolitym rynku wskazanych przez Komisję Europejską w jej strategii jednolitego rynku opublikowanej w maju 2025 r. (2)
2.2. Według Enrica Letty (3) terytorialne ograniczenia dostaw definiuje się zazwyczaj jako ograniczenia nakładane przez międzynarodowych producentów produktów markowych, aby uniemożliwić sprzedawcom detalicznym i hurtownikom zaopatrywanie się w wybranych przez nich miejscach na europejskim jednolitym rynku. Niektórzy uważają, że terytorialne ograniczenia dostaw są dla tych producentów sposobem na zapewnienie sobie wyższych marż zysku. Pewne terytorialne ograniczenia dostaw wynikają z przepisów krajowych regulujących transakcje w danym państwie, co czasami ma pośrednie skutki eksterytorialne dla innych państw członkowskich. Niektóre ograniczenia przedstawiane są jako sposób na zrównoważenie stosunków handlowych między różnymi podmiotami w krajowym łańcuchu wartości.
2.3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł już w sprawie Consten i Grundig przeciwko Komisji, że praktyki, które "[odtwarzają] granic[e] krajow[e] w wymianie handlowej między państwami członkowskimi" mogłyby "zagrozić realizacji najbardziej podstawowych celów Wspólnoty". Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że prawo UE "nie może zezwalać przedsiębiorstwom na odtwarzanie takich barier" (4)
2.4. Terytorialne ograniczenia dostaw szkodzą przedsiębiorstwom transgranicznym i łamią obietnicę jednolitego rynku dotyczącą zapewnienia konsumentom wyboru i konkurencji cenowej, a jednocześnie mogą pośrednio wpływać na struktury zatrudnienia i łańcuchy wartości w państwach członkowskich.
2.5. Duzi producenci ograniczają asortyment dostępny w sprzedaży w poszczególnych krajach i uniemożliwiają detalistom i hurtownikom poszukiwanie najkorzystniejszych ofert na jednolitym rynku, odmawiając dostaw określonych produktów albo ograniczając liczbę produktów, ich asortyment lub liczbę języków używanych na opakowaniach.
2.6. Dotyczy to również wielu międzynarodowych sprzedawców detalicznych lub hurtowników (tj. działających w więcej niż jednym kraju), którzy nie mogą kupować od tego samego dostawcy produktów dla wszystkich swoich sklepów w całej UE, lecz są zmuszeni negocjować i kupować ten sam produkt po różnych cenach w każdym kraju. Nawet gdy nie ma formalnego zakazu dokonywania zakupów w innych państwach członkowskich, ograniczenia w negocjacjach mogą wywierać taki sam skutek jak terytorialne ograniczenia dostaw. Na przykład nie ma znaczenia, czy sprzedawca detaliczny w ogóle nie otrzymuje dostaw z kraju o niskich cenach, czy też otrzymuje dostawy z tego kraju wyłącznie na warunkach dostawcy bądź producenta (5) Wyrażona przez dużych producentów markowych produktów odmowa negocjowania umów ramowych lub indywidualnych warunków na szczeblu UE z poszczególnymi, obecnymi na arenie międzynarodowej sprzedawcami detalicznymi lub międzynarodowymi sojuszami zakupowymi może również wywierać taki sam skutek jak terytorialne ograniczenia dostaw.
2.7. Z drugiej strony duzi producenci często pozyskują materiały do swoich produktów na całym jednolitym rynku i prowadzą scentralizowaną produkcję w kilku wybranych lokalizacjach na potrzeby całej UE lub w kilku grupach państw UE.
3. Dochodzenia w sprawie naruszenia przepisów o ochronie konkurencji
3.1. Unijne prawo konkurencji okazało się skutecznym narzędziem wykrywania terytorialnych ograniczeń dostaw i ich szkodliwego wpływu na jednolity rynek UE, ale nie umożliwia rozwiązywania tych problemów w odpowiednim czasie i w sposób kompleksowy.
3.2. Problem terytorialnych ograniczeń dostaw można rozwiązać, jeżeli stanowią one część porozumienia antykonkurencyjnego między dwoma przedsiębiorstwami (w sprzeczności z art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub "TFUE") lub jeżeli są wdrażane przez operatora dominującego (w sprzeczności z art. 102 TFUE), chociaż w takich narzędziach niekoniecznie uwzględnia się ich szersze skutki społeczno-ekonomiczne.
3.3. Rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych dotyczących porozumień wertykalnych z 2022 r. zawiera wskazówki dotyczące tego, jakie rodzaje ograniczeń zawartych w porozumieniach wertykalnych mogą naruszać reguły konkurencji.
3.4. W 2019 r. na AB InBev - międzynarodowego producenta produktów markowych - nałożono grzywnę w wysokości 200 mln EUR za nadużywanie pozycji dominującej na belgijskim rynku piwa poprzez ograniczanie przywozu równoległego z Niderlandów do Belgii.
3.5. Ograniczenie to obejmowało:
a) ograniczenia ilościowe dla hurtowników w Niderlandach w celu uniemożliwienia wywozu do Belgii;
b) zmianę opakowania produktów sprzedawanych w Niderlandach, aby zapobiec ich wywozowi do Belgii (np. usunięcie informacji w języku francuskim z etykiet);
c) dostarczanie produktów niektórym sprzedawcom detalicznym, pod warunkiem że nie będą oni przywozić produktów z Niderlandów; oraz
d) ograniczenie sprzedawcom detalicznym w Niderlandach możliwości oferowania promocji klientom w Belgii.
3.6. Komisja podkreśliła, że praktyki te osłabiają podstawowe korzyści płynące z jednolitego rynku UE. AB InBev uznało swoją odpowiedzialność i uzyskało obniżenie nałożonej na nie kary.
3.7. W 2024 r. przedsiębiorstwo Mondelēz zostało ukarane grzywną w wysokości 337,5 mln EUR za porozumienia i praktyki, które ograniczały transgraniczną sprzedaż czekolady, herbatników i kawy między państwami członkowskimi.
3.8. Przedsiębiorstwo Mondelēz dopuściło się naruszenia art. 101 TFUE, wprowadzając w życie w całej Unii 22 porozumienia z dystrybutorami mające na celu ograniczenie sprzedaży transgranicznej. Osiągnięto to na przykład przez: a) nałożone na hurtowników ograniczenia terytoriów lub liczby klientów; b) uniemożliwienie handlu równoległego bez zgody Mondelēz; oraz c) wymaganie wyższych cen w przypadku wywozu w porównaniu ze sprzedażą krajową.
3.9. Przedsiębiorstwo Mondelēz naruszyło również art. 102 TFUE w niektórych państwach członkowskich, odmawiając dostaw lub ograniczając dostawy tabliczek czekolady w celu uniemożliwienia handlu transgranicznego. W jednym przypadku przedsiębiorstwo Mondelēz całkowicie zaprzestało dostarczania niektórych produktów w Niderlandach, aby zapobiec ich przywozowi do Belgii.
3.10. Komisja zauważyła, że handel równoległy między państwami członkowskimi spowodował presję cenową wśród konkurentów, co przynosiło korzyści konsumentom.
3.11. Przedsiębiorstwo Mondelēz uznało swoją odpowiedzialność i współpracowało w dochodzeniu, w wyniku czego uzyskało obniżkę nałożonej na nie grzywny.
3.12. Inne dochodzenia dotyczyły sektora włókienniczego (tj. Pierre Cardin, 2024). Prowadzone są również inne dochodzenia w sprawie fragmentacji jednolitego rynku w sektorach napojów bezalkoholowych i produktów do pielęgnacji ciała.
4. Badanie SMET
4.1. W następstwie ponownych nacisków ze strony szeregu państw członkowskich (np. Beneluksu (6) , Austrii (7) , Niderlandów (8) , Grecji (9) i Czech (10) ) Komisja ogłosiła w 2024 r., że zbada tę kwestię za pośrednictwem swojej Grupy Zadaniowej ds. Egzekwowania Przepisów dotyczących Jednolitego Rynku (SMET) (11)
4.2. Państwa członkowskie przeprowadziły badanie wśród podmiotów gospodarczych działających na ich terytorium w sprawie terytorialnych ograniczeń dostaw. Spośród respondentów 17 państw członkowskich (Austria, Belgia, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Litwa, Luksemburg, Malta, Niderlandy, Polska, Szwecja i Słowenia) zgłosiło wykrycie przypadków terytorialnych ograniczeń dostaw.
4.3. Państwa członkowskie poinformowały SMET, że terytorialne ograniczenia dostaw przybierają przede wszystkim formę jednostronnych decyzji, a nie porozumień zawieranych między międzynarodowymi producentami produktów markowych a dystrybutorami.
4.4. Najczęściej zgłaszanymi do SMET praktykami były: a) niewyjaśnione różnice w opakowaniach/etykietowaniu w różnych państwach UE; b) odmowa - ze strony międzynarodowych producentów produktów markowych - dostaw dystrybutorom w innych państwach członkowskich oraz c) niesprawiedliwe różnice cen między państwami UE.
5. Dlaczego terytorialne ograniczenia dostaw szkodzą konsumentom i jednolitemu rynkowi
5.1. Komisja Europejska stwierdziła, że terytorialne ograniczenia dostaw mogą prowadzić do znacznych różnic w cenach naliczanych przez międzynarodowych producentów produktów markowych dystrybutorom w całej UE, czego nie da się w pełni wyjaśnić dostosowaniem się tych producentów do krajowych preferencji konsumentów, tradycji rynkowych, uwarunkowań kulturowych, krajowego otoczenia konkurencyjnego, specyfiki regulacji krajowych (np. dotyczących systemów etykietowania lub kaucji za opakowania); ani też różnymi systemami podatkowymi (w tym VAT) lub kosztami pracy, surowców i logistyki na szczeblu krajowym. Ze względu na terytorialne ograniczenia dostaw niektórzy konsumenci w UE płacą wyższe ceny lub mają dostęp do mniejszej gamy produktów niż miałoby to miejsce, gdyby dystrybutorzy mogli zaopatrywać się za granicą.
5.2. W badaniu z 2020 r. Komisja Europejska oszacowała, że terytorialne ograniczenia dostaw kosztują konsumentów w UE 14 mld EUR rocznie w czterech kategoriach produktów i 16 państwach członkowskich. Liczba ta prawdopodobnie wzrosła w wyniku inflacji. W badaniu wykazano również, że siła przetargowa międzynarodowych producentów produktów markowych w stosunku do sprzedawców detalicznych, a także otoczenie konkurencyjne w poszczególnych krajach są decydującymi czynnikami przy określaniu częstości występowania terytorialnych ograniczeń dostaw. Najbardziej narażone na występowanie praktyk terytorialnych ograniczeń dostaw są mniejsze państwa członkowskie, w których sprzedawcy detaliczni nie mają znaczącej siły nabywczej pozwalającej na wywieranie wpływu w negocjacjach z międzynarodowymi producentami produktów markowych (12)
5.3. Badanie przeprowadzone w maju 2025 r. przez austriacką Federalną Izbę Pracy wykazało, że ceny poszczególnych identycznych produktów spożywczych mogą być w Austrii nawet o 107 % (brutto) wyższe niż w sąsiednich Niemczech (13) W dochodzeniu dotyczącym sektora rolno-spożywczego austriacki urząd ds. konkurencji stwierdził, że głównym czynnikiem powodującym różnice cenowe między Austrią a Niemcami "wydają się być wyższe [...] ceny zakupu netto dla sprzedawców detalicznych produktów spożywczych w Austrii". W tym samym badaniu wykazano, że marże EBITDA międzynarodowych producentów produktów markowych "dla Austrii są [...] znacznie wyższe niż marże innych [austriackich] dostawców - średnio dwukrotnie" (14)
5.4. Ceny płacone przez konsumentów będą nadal różnić się w całej UE ze względu na ciągłe dostosowywanie się międzynarodowych producentów produktów markowych do czynników wymienionych w pkt 5.1. Te czynniki odpowiadają jednak za niewielką część różnic w cenach konsumpcyjnych w poszczególnych państwach członkowskich (15) Na rynkach, na których niektórzy międzynarodowi producenci produktów markowych dysponują siłą rynkową, transgraniczna dyskryminacja cenowa zazwyczaj prowadzi do zysków wykraczających poza poziom konkurencyjny. Siła rynkowa tych producentów wynika z renomy ich głównych marek wśród konsumentów (16) Wyeliminowanie ich zysków wykraczających poza poziom konkurencyjny obniży koszty zakupu dla sprzedawców detalicznych. Należy również rozważyć, czy zwiększona konkurencja cenowa może w pewnych okolicznościach powodować presję kosztową w całym łańcuchu dostaw, w tym na rynku pracy.
5.5. Sprzedawcy detaliczni przesuną te oszczędności na konsumentów (17) Ostra konkurencja na poziomie detalicznym jest szczególnie prawdopodobna w przypadku produktów międzynarodowych producentów produktów markowych, zwłaszcza pozycji absolutnie niezbędnych w zapasach. Sprzedawcy detaliczni są żywo zainteresowani oferowaniem tych towarów po atrakcyjnych cenach, aby przyciągnąć konsumentów (18) Dlatego też sprzedawcy detaliczni skorzystają z niższych cen zakupu tych produktów po wyeliminowaniu terytorialnych ograniczeń dostaw.
5.6. Znajduje to także potwierdzenie w dochodzeniach Komisji Europejskiej, na przykład w sprawie Mondelēz, w której zauważyła ona, że "z dowodów zawartych w aktach sprawy wynika, iż sprzedawcy detaliczni często zwracali uwagę na ceny odsprzedaży oferowane przez klientów, którzy dokonywali zakupów u pośredników i często dostosowywali własne ceny odsprzedaży lub domagali się od Mondelēz rekompensaty za różnice cenowe".
5.7. EKES zgromadził wiele dowodów wskazujących, że obawy dotyczące ewentualnego wzrostu cen szybko zbywalnych towarów konsumpcyjnych w większych krajach po zniesieniu terytorialnych ograniczeń dostaw są nieuzasadnione. Dobrze ilustruje to załącznik III do sprawozdania OECD (19) W scenariuszach zysków wykraczających poza poziom konkurencyjny scenariusze wzrostu cen nie mają zastosowania. Przepisy ograniczające terytorialne ograniczenia dostaw eliminują nieuzasadnione dodatkowe zyski i zastępują je konkurencyjnymi cenami. Nadal istnieją obiektywnie uzasadnione różnice cenowe między państwami. Oprócz zwalczania terytorialnych ograniczeń dostaw środki regulacyjne na szczeblu UE mogą i powinny usuwać te bariery regulacyjne w handlu.
5.8. W okresie inflacji, rosnących kosztów utrzymania i malejącej siły nabywczej oraz w kontekście utrzymujących się napięć geopolitycznych i niepewności gospodarczej EKES uważa, że szczególnie ważne jest, aby konsumenci i pracownicy czerpali z lepiej funkcjonującego jednolitego rynku wszystkie potencjalne korzyści pod względem cen i wyboru produktów. Partnerzy społeczni i konsumenci w coraz większym stopniu mierzą się ze skutkami kryzysu związanego z kosztami utrzymania dla swoich okręgów wyborczych, co z kolei osłabia spójność społeczną i gospodarczą naszych społeczeństw.
6. Prawo konkurencji jest kluczowym narzędziem, ale nie obejmuje wszystkich form terytorialnych ograniczeń dostaw
6.1. Narzędzia konkurencji mogą odnosić się do różnych form terytorialnych ograniczeń dostaw, jeżeli zostały uwzględnione w porozumieniu między przedsiębiorstwami (zgodnie z art. 101) lub jeśli zostały narzucone przez przedsiębiorstwo dominujące.
6.2. Terytorialne ograniczenia dostaw są jednak często jednostronnymi praktykami, które nie są zapisane w umowach i są narzucane dystrybutorom przez międzynarodowych producentów produktów markowych, którzy mogą zajmować silną pozycję w swojej kategorii produktów, ale niekoniecznie mają pozycję dominującą w rozumieniu unijnego prawa konkurencji.
6.3. Dlatego też Enrico Letta zauważył w rozdziale swojego sprawozdania poświęconym terytorialnym ograniczeniom dostaw, że "UE musi zadać sobie pytanie, czy powinna interweniować w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania rynku z przyczyn innych niż te objęte prawem konkurencji".
7. Co dalej?
7.1. W sprawozdaniu na temat jednolitego rynku z 2024 r. Enrico Letta wyjaśnił, że renacjonalizacja rynków zaopatrzenia zaszkodziłaby konsumentom. Mario Draghi stwierdził, że fragmentacja jednolitego rynku w Europie jest znacznie poważniejszym problemem niż amerykańskie cła.
7.2. EKES wzywa Komisję do ostatecznego zajęcia się tą kwestią poprzez wdrożenie szeregu środków.
7.3. Komitet zachęca Komisję do przeciwdziałania regulacjom krajowym, które naruszają przepisy UE i wzmacniają skutki terytorialnych ograniczeń dostaw.
7.4. EKES wzywa państwa członkowskie, by nie przyjmowały przepisów krajowych, które jeszcze bardziej znacjonalizują rynki, lecz aby zamiast tego zniosły nieuzasadnione bariery w swobodnym przepływie towarów, takie jak niektóre przepisy dotyczące etykietowania, bez podważania uzasadnionych wymogów ochrony konsumentów. Jednym z potencjalnych rozwiązań problemu ograniczeń językowych i innych istotnych ograniczeń, takich jak dostępność, byłoby rozważenie wykorzystania kodów QR.
7.5. EKES wzywa również Komisję Europejską do zbadania różnych wariantów ustawodawczych i nieustawodawczych ze względu na ograniczenia w egzekwowaniu prawa konkurencji.
7.6. EKES dostrzega wartość dodaną w zbadaniu możliwości opracowania wytycznych dla krajowych organów ochrony konkurencji i odpowiednich zainteresowanych stron w celu poprawy stosunków handlowych w całym łańcuchu dostaw oraz w celu rozwiązania problemu utrzymującej się fragmentacji rynku, w tym monitorowania niezamierzonego negatywnego wpływu na zatrudnienie i warunki pracy.
7.7. EKES dostrzega ryzyko, że wnioski o charakterze nieustawodawczym mogą okazać się nieskuteczne, dlatego zwraca się do Komisji Europejskiej o uwzględnienie tego faktu.
7.8. Komitet zwraca się do Komisji Europejskiej o rozważenie przedstawienia wniosku dotyczącego przepisów opartych na zasadach aktu o rynkach cyfrowych lub dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych. Ta ostatnia w swoim obecnym kształcie stanowi rozwiązanie jednostronne, ponieważ dotyczy wyłącznie nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez sprzedawców detalicznych, ale nie zapobiega nieuczciwym praktykom stosowanym przez międzynarodowych producentów produktów markowych, takim jak terytorialne ograniczenia dostaw, i brakuje w niej równowagi. Przepisy powinny dotyczyć międzynarodowych producentów produktów markowych (podobnie jak dyrektywa w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych dotyczy większych nabywców na podstawie progów obrotu) i zakazywać praktyk wskazanych przez SMET w odniesieniu do międzynarodowych producentów produktów markowych objętych zakresem przepisów. Aby uniknąć obchodzenia przepisów, należy w prawodawstwie wprowadzić klauzulę zakazującą zachowań, które: a) są podobne do wyraźnie wymienionych w katalogu praktyk; b) przywracają granice krajowe w handlu między państwami członkowskimi oraz c) znacznie ograniczają konkurencję. Powinien istnieć wykaz "szarych praktyk" zobowiązujący międzynarodowych producentów produktów markowych do zamieszczania uzasadnień zmian cen w umowach na dostawy zawieranych ze sprzedawcami detalicznymi. Na przykład gdyby międzynarodowy producent produktów markowych twierdził, że wyższe ceny są uzasadnione dążeniem do zapobieżenia niewłaściwej działalności rynkowej w odniesieniu do ponoszonych kosztów marketingu i promocji, umowa musiałaby zawierać odrębny warunek dotyczący tych kosztów. EKES zaleca zachowanie ostrożności przy dopuszczaniu bardziej rygorystycznych przepisów krajowych. W przepisach można by przyznać Komisji lub krajowym organom egzekwowania prawa uprawnienia do ich egzekwowania.
7.9. EKES z zainteresowaniem odnotowuje, że Szwajcaria zapisała zasadę niedyskryminacji w swoim krajowym prawie konkurencji. Komisja Europejska powinna zbadać, czy takie podejście mogłoby być również rozwiązaniem dla UE.
Bruksela, dnia 29 kwietnia 2026 r.
Przewodniczący
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Séamus BOLAND
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3544 |
| Rodzaj: | opinia |
| Tytuł: | Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego - Jednolity rynek - rozwiązanie problemu nieuzasadnionych terytorialnych ograniczeń dostaw (opinia rozpoznawcza) |
| Data aktu: | 2026-04-29 |
| Data ogłoszenia: | 2026-07-22 |