Sprawa C-560/26 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 marca 2026 r. w sprawie T-610/24, Banco Santander/BCE, wniesione w dniu 27 maja 2026 r. przez Europejski Bank Centralny

Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 marca 2026 r. w sprawie T-610/24, Banco Santander/BCE, wniesione w dniu 27 maja 2026 r. przez Europejski Bank Centralny

(Sprawa C-560/26 P)

(C/2026/3518)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Yoo, M. Prokop i E. Martínez de Bustos, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Banco Santander SA

Żądania wnoszącego odwołanie

- uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Sąd oddalił podniesiony przez EBC zarzut niedopuszczalności;

- stwierdzenie niedopuszczalności skargi wniesionej do Sądu przez Banco Santander SA na podstawie art. 263 TFUE; oraz

- obciążenie Banco Santander SA całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

EBC opiera swoje odwołanie na dwóch zarzutach.

1. Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, uznając, że kwestionowana wiadomość elektroniczna wywołuje skutki prawne. Zarzut pierwszy opiera się na następujących argumentach:

- Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając faktu, że art. 36 ust. 1 lit. c) oraz art. 38, 39 i 48 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 ⁽¹⁾ (zwanego dalej "rozporządzeniem 575/2013") regulują w sposób wyczerpujący sytuację prawną strony skarżącej w pierwszej instancji. Te przepisy rozporządzenia 575/2013 nie wymagają ani nie zezwalają na jakąkolwiek decyzję EBC w ramach ich wdrażania. W związku z tym kwestionowana wiadomość elektroniczna nie jest aktem wywołującym własne skutki prawne, inne niż te wynikające z art. 36 ust. 1 lit. c) oraz z art. 38, 39 i 48 rozporządzenia 575/2013; nie może zatem być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności;

- nie uznając, że przepisy rozporządzenia 575/2013 regulują w sposób wyczerpujący ostrożnościowe traktowanie aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego pochodzących od Banco Santander (Brasil) SA, Sąd w pkt 31 i 32 swojego postanowienia nadał treści zakwestionowanej wiadomości elektronicznej znaczenie wiążące, którego ona nie posiada;

- Sąd naruszył prawo, wywodząc normę proceduralną z art. 95 ust. 1 rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 468/2014 ⁽²⁾ i analizując kontekst kwestionowanej wiadomości elektronicznej. Wspomniany art. 95 nie może służyć jako podstawa prawna do wszczęcia, na wniosek nadzorowanego podmiotu, postępowania w odniesieniu do przepisów prawa materialnego Unii, w przypadku których nie przewidziano żadnych działań ze strony właściwego organu. Przeciwnie, żądanie strony skarżącej w pierwszej instancji należy rozumieć w kontekście postępowania z niewiążącymi pytaniami i odpowiedziami dotyczącymi praktycznego stosowania lub wdrażania rozporządzenia 575/2013 na podstawie art. 16b rozporządzenia (UE) 1093/2010 ⁽³⁾ . Wszelkie skutki, jakie Sąd przypisał spornej wiadomości elektronicznej, należy uznać za ocenę śródokresową, którą można zakwestionować, gdyby EBC zajął ostateczne stanowisko w decyzji opartej na funkcjach i kompetencjach powierzonych mu na mocy rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego;

- Sąd naruszył prawo, analizując funkcje i kompetencje EBC i wspólnego zespołu nadzorczego. Sąd nie sprecyzował kompetencji wykonywanych przez EBC w kwestionowanej wiadomości elektronicznej i błędnie stwierdził, że ECS może wyrazić ostateczne stanowisko EBC.

2. Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo w odniesieniu do stosowania art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zarzut drugi opiera się na następujących argumentach:

- Sąd naruszył prawo, twierdząc, że strona skarżąca w pierwszej instancji była zmuszona naruszyć sporną wiadomość elektroniczną i w ten sposób narazić się na sankcję, aby móc ją zakwestionować, ponieważ sporna wiadomość elektroniczna nie nakłada na nią żadnego obowiązku, a sankcja nie jest jedynym środkiem, który EBC może przyjąć;

- Sąd naruszył prawo przy ocenie potencjalnych skutków kwestionowanej wiadomości elektronicznej dla wagi sankcji i wpływu na dopuszczalność.

(1) ¹⁾ Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

(2) ²⁾ Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).

(3) ³⁾ Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. 2010, L 331, s. 12).

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2026.3518
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa C-560/26 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 marca 2026 r. w sprawie T-610/24, Banco Santander/BCE, wniesione w dniu 27 maja 2026 r. przez Europejski Bank Centralny
• Data aktu: 2026-07-13
• Data ogłoszenia: 2026-07-13