Sprawa T-263/26: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2026 r. - SZ / Rada
Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2026 r. - SZ / Rada(Sprawa T-263/26)
(C/2026/3419)
(Dz.U.UE C z dnia 6 lipca 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: SZ (przedstawiciel: G. Pandelon, adwokat)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną ze względu na bezpośredni, osobisty i aktualny interes skarżącego w stwierdzeniu nieważności decyzji Rady z dnia 19 lutego 2026 r. (SGS 26/579) odmawiającej ponownego rozpatrzenia skutków umieszczenia National Settlement Depository (NSD) w wykazie na jego aktywa;
- stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej ponownego rozpatrzenia decyzji Rady z dnia 19 lutego 2026 r. (SGS 26/579) w zakresie, w jakim jest ona wadliwa ze względu na brak uzasadnienia, naruszenia prawa i oczywiste błędy w ocenie oraz narusza prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do skutecznego środka prawnego i prawo własności;
- zobowiązanie Rady, na podstawie art. 266 TFUE, do wyciągnięcia wszelkich konsekwencji z przyszłego wyroku, i z tego tytułu:
- ponowne rozpatrzenie w rozsądnym terminie skutków umieszczenia NSD w wykazie na aktywa inwestorów, których nazwy i nazwiska nie zostały w nim umieszczone, a w szczególności na aktywa skarżącego;
- wyjaśnienie statusu prawnego tych inwestorów w świetle rozporządzenia (UE) nr 269/2014 1 i aktów wykonawczych przyjętych wobec NSD;
- potwierdzenie, że aktywa inwestorów, których nazwy i nazwiska nie zostały umieszczone w wykazie i którzy nie mają żadnego związku z władzami rosyjskimi, nie są objęte zakresem środa zamrażającego przyjętego wobec NSD, a przynajmniej dostosowanie wykonania tego środka w celu wyłączenia aktywów, których zamrożenie wydaje się oczywiście nieproporcjonalne;
- obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
1. Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia (art. 296 TFUE)
- Skarżący twierdzi, że pismo z dnia 19 lutego 2026 r. nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w świetle art. 296 TFUE. Rada ogranicza się do stwierdzenia, że jedynie NSD, podmiot umieszczony w wykazie osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych, jest uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie na podstawie rozporządzenia (UE) nr 269/2014, nie wyjaśniając, w jaki sposób powód ten miałby uzasadniać pod względem prawnym utrzymanie w mocy środka zamrażającego mającego bezpośredni wpływ na inwestora, którego nazwa lub nazwisko nie zostały umieszczone w wykazie i którego aktywa zostały zablokowane. Nie przedstawiono w nim ani powodów, dla których indywidualna sytuacja skarżącego - inwestora prywatnego nieobjętego sankcjami, posiadającego zezwolenie na pobyt w Unii i posiadającego rachunek bankowy w Europie - uzasadniałaby brak jakiejkolwiek kontroli ani sposób, w jaki uwzględniono jego prawa podstawowe. Uzasadnienie ogranicza się do ogólnych rozważań i abstrakcyjnego odesłania do sytuacji NSD i do wyroku T-494/22 NSD/Rada, bez indywidualnej analizy stanowiska osoby trzeciej, której nazwy lub nazwiska nie umieszczono w wykazie.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie przy wykładni rozporządzenia (UE) nr 269/2014.
- Skarżący podnosi, że Rada nadała mechanizmowi ponownego rozpatrzenia zbyt wąskie rozumienie, nie mającego podstawy w przepisach. Wnioskując z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 269/2014, że jedynie podmioty umieszczone w wykazie mogą zwrócić się do Rady, instytucja dodaje przesłankę niedopuszczalności, która nie jest zawarta w tekście tego aktu prawnego, i narusza zasadę ścisłej wykładni systemów sankcji. Wniosek skarżącego nie dotyczył zakwestionowania samego umieszczenia nazwy NSD w wykazie, lecz konkretnych konsekwencji tego umieszczenia dla inwestora, którego nazwa lub nazwisko nie zostały umieszczone w wykazie. Odmawiając uznania tych skutków, mimo że stosunki ATON-NSD zostały całkowicie rozwiązane, a władze krajowe dodają warunki nieprzewidziane w art. 6b ust. 5, Rada pominęła istotne elementy i dopuściła się podwójnego naruszenia prawa i błędu w ocenie.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznego środka prawnego.
- Skarżący twierdzi, że połączenie odmowy ponownego rozpatrzenia na szczeblu Unii z nieskutecznością krajowego środka prawnego stanowi naruszenie jego prawa do skutecznego środka prawnego. Po pierwsze, uznając się za niewłaściwy ze względu na to, że nazwisko skarżącego nie zostało wymienione w wykazie, Rada odmawia przeprowadzenia zindywidualizowanej instytucjonalnej analizy proporcjonalności zamrożenia jego aktywów. Po drugie, odesłanie wyłącznie do organów belgijskich, które oddaliły wniosek o udzielenie licencji stanowiącej odstępstwo z dnia 16 kwietnia 2024 r. decyzją z dnia 7 grudnia 2025 r., wymagając "całościowego rozwiązania" stosunków ATON-NSD, nie stanowi skutecznego środka prawnego, ponieważ wymóg ten nie został przewidziany w rozporządzeniu. Skarżący znajduje się zatem w "szarej strefie", gdzie ponosi wszystkie skutki zamrożenia środków zastosowanego wobec podmiotu trzeciego, nie dysponując żadnym środkiem prawnym, który mógłby rzeczywiście doprowadzić do kontroli tej sytuacji na poziomie Unii.
4. Zarzut czwarty dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności (art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - CESDHLF).
- Skarżący podnosi, że przedłużające się zamrożenie jego aktywów, w sytuacji gdy jego nazwisko nie zostało umieszczone w żadnym wykazie sankcji, a on sam w żaden sposób nie jest powiązany z władzami rosyjskimi, stanowi oczywiście nieproporcjonalne naruszenie jego prawa własności. Jej papiery wartościowe, posiadane za pośrednictwem ATON i przechowywane w Euroclear, pozostają od wielu lat blokowane wyłącznie z powodu ich historycznego powiązania z NSD, pomimo całkowitego rozwiązania stosunków ATON-NSD. Sytuacja ta uniemożliwia mu rozporządzanie swoim majątkiem lub czerpanie z niego korzyści ekonomicznych. Wobec braku skutecznego mechanizmu ponownego rozpatrzenia środek przedstawiony jako środek zabezpieczający i tymczasowy w praktyce przekształca się w prawie ostateczne wywłaszczenie, bez rzeczywistego związku z celem, jakim jest wywieranie nacisku na podmioty zaangażowane w destabilizację Ukrainy.
5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.
- Skarżący podnosi naruszenie zasady równego traktowania ustanowionej w art. 20 Karty i w art. 14 EKPC. Znajduje się on w sytuacji ściśle porównywalnej z sytuacją innego niewymienionego w wykazie inwestora prywatnego, również klienta ATON, powiązanego z NSD w ramach tego samego łańcucha umów i podlegającego tym samym europejskim ramom prawnym. Tymczasem, podczas gdy inwestor ten uzyskał decyzją belgijskiego SPF Finances z dnia 7 lutego 2025 r. zezwolenie na uwolnienie jego aktywów, wniosek skarżącego został oddalony, a Rada odmówiła uwzględnienia go w swojej decyzji. Żadna obiektywna różnica w sytuacji nie uzasadnia tej rozbieżności, która prowadzi do dyskryminacyjnego traktowania dwóch niewymienionych w wykazie inwestorów znajdujących się w identycznych okolicznościach, przy czym Rada nie czuwa nad spójnym i niedyskryminacyjnym stosowaniem systemu sankcji.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3419 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-263/26: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2026 r. - SZ / Rada |
| Data aktu: | 2026-07-06 |
| Data ogłoszenia: | 2026-07-06 |