Sprawa T-254/26: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2026 r. - Bier i in./EBC
Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2026 r. - Bier i in./EBC(Sprawa T-254/26)
(C/2026/3303)
(Dz.U.UE C z dnia 29 czerwca 2026 r.)
Strony
Strona skarżąca: Werner Philipp Bier (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i 9 innych skarżących (QE, QF, QG, QH, QI, QJ, QK, SC, SD) (przedstawiciel: S. Orlandi, adwokat)
Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
- W odniesieniu do Wernera Philippa Biera, QE, QF, QG, QH, QI, QJ i QK ["skarżący z grupy (i)"]: stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. zasobów ludzkich z lipca 2025 r. oddalających wnioski o wydanie decyzji złożone na podstawie art. 8.1.1 regulaminu pracowniczego EBC, utrzymanych w mocy decyzjami z listopada 2025 r. oddalającymi odwołania administracyjne wniesione na podstawie art. 8.1.2 regulaminu pracowniczego EBC oraz decyzjami prezesa EBC z dnia 12 i 13 marca 2026 r. oddalającymi indywidualne zażalenia złożone w styczniu 2026 r. zgodnie z art. 8.1.5 regulaminu pracowniczego EBC, dotyczące zgodności z prawem i kompletności płatności dokonanych w związku z zakończeniem służby, w tym metody obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop oraz ich opodatkowania;
- W odniesieniu do SC i SD ["skarżący z grupy (ii)"]: stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. zasobów ludzkich z dnia 25 listopada 2025 r. oddalających odwołania administracyjne wniesione na podstawie art. 8.1.2 regulaminu pracowniczego EBC, utrzymane w mocy decyzjami prezesa EBC z dnia 13 marca 2026 r. oddalającymi indywidualne zażalenia złożone w styczniu 2026 r. na podstawie art. 8.1.5 regulaminu pracowniczego EBC w zakresie, w jakim potwierdzają one odmowę zapłaty odsetek wyrównawczych od kwot nienależnie potrąconych tytułem opodatkowania płatności dokonanych w związku z zakończeniem służby, a następnie zwróconych we wrześniu 2025 r.;
- Tytułem żądania ewentualnego, w odniesieniu do wszystkich skarżących: stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 marca 2025 r. w stosunku do skarżących, w szczególności w zakresie, w jakim ogranicza ona środki naprawcze o charakterze retroaktywnym do płatności dokonanych w dniu 1 listopada 2021 r. lub po tej dacie i w zakresie, w jakim wyłącza ona zapłatę odsetek wyrównawczych od zwróconych kwot, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji indywidualnych w zakresie, w jakim w jakim opierają się one na określonych w niej parametrach;
- obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 260/68 1 oraz nadużycia proceduralnego.
- Skarżący twierdzą, że EBC naruszył art. 3, art. 6 ust. 1 lit. b) oraz art. 10 rozporządzenia Rady nr 260/68 oraz zasadę legalizmu podatkowego, obliczając stawkę opodatkowania mającą zastosowanie do płatności dokonanych z tytułu zakończenia służby na podstawie "kwoty podlegającej opodatkowaniu" zamiast "podstawy opodatkowania" określonej w art. 3 tego rozporządzenia, co spowodowało mechaniczne
zawyżenie stosowanej stawki opodatkowania i doprowadziło do systemowego nadmiernego opodatkowania. Poprzez zakwalifikowanie wypłat korekty jako "ex gratia" EBC dążył do uniknięcia skutków prawnych związanych ze sprostowaniem niezgodnego z prawem aktu administracyjnego, uznanych przez zarząd w dniu 18 marca 2025 r., dopuszczając się w ten sposób nadużycia proceduralnego w rozumieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r., CE/Komitet Regionów, T-355/19, EU:T:2021:369, pkt 59.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania (art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).
- Skarżący twierdzą, że EBC niezgodnie z prawem ograniczył mechanizm korygujący do płatności dokonanych w okresie od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 31 marca 2025 r., wykluczając tym samym byłych pracowników znajdujących się w obiektywnie identycznej sytuacji i dotkniętych tą samą niezgodną z prawem metodą opodatkowania.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji (art. 41 Karty) oraz obowiązku staranności, jako że EBC nie przeprowadził rzetelnej i indywidualnej analizy sytuacji skarżących.
4. Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 7 dyrektywy 2003/88/WE 2 i art. 31 ust. 2 Karty w odniesieniu do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop.
- Ten zarzut został podniesiony wyłącznie w imieniu skarżących z grupy (i), którzy twierdzą, że EBC, poprzez obliczenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop, popełnił dwa odrębne i kumulatywne błędy: po pierwsze, przy ustalaniu kwoty brutto tego ekwiwalentu EBC nie uwzględnił wszystkich dodatków zwykle otrzymywanych przez pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków służbowych; po drugie, opodatkowując ten ekwiwalent, EBC zastosował stawkę opodatkowania i podstawę opodatkowania nieprzewidziane w rozporządzeniu nr 260/68. Taka metoda jest niezgodna z art. 7 dyrektywy 2003/88/WE, w świetle art. 31 ust. 2 Karty, który wymaga, aby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny płatny urlop odzwierciedlał wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby w przypadku skorzystania z urlopu.
5. Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pełnego zwrotu oraz prawa do odsetek wyrównawczych.
- Skarżący podnoszą, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kwoty nienależnie pobrane lub zatrzymane przez instytucję Unii muszą zostać zwrócone wraz z odsetkami wyrównawczymi naliczanymi od dnia, w którym kwota stała się wymagalna, do dnia jej faktycznego zwrotu. Wcześniejsza praktyka administracyjna EBC w latach 2018-2019, zgodnie z którą odsetki wyrównawcze były wypłacane według stopy głównych operacji refinansujących powiększonej o 3,5 punktu procentowego, potwierdza, że taki zwrot nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi integralną część pełnej rekompensaty. Odmowa przyznania odsetek wyrównawczych stanowi zatem naruszenie zasady pełnego zwrotu, która jest bezpośrednią konsekwencją pierwszeństwa i skuteczności prawa Unii.
6. Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący niezgodności z prawem decyzji zarządu z dnia 18 marca 2025 r. wydanej na podstawie art. 277 TFUE.
- Podstawy niezgodności z prawem są takie same jak te przedstawione w ramach zarzutów od pierwszego do piątego, które skarżący wyraźnie stosują mutatis mutandis do decyzji zarządu. W szczególności data graniczna 1 listopada 2021 r. i wyłączenie odsetek wyrównawczych z zakresu mechanizmu korygującego naruszają art. 3, 6 i 10 rozporządzenia nr 260/68, art. 20, art. 31 ust. 2, art. 41 i 47 Karty praw podstawowych, a także ogólną zasadę pełnego zwrotu, uznaną w orzecznictwie Trybunału.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.3303 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa T-254/26: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2026 r. - Bier i in./EBC |
| Data aktu: | 2026-06-29 |
| Data ogłoszenia: | 2026-06-29 |