Sprawa T-186/26: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2026 r. - Stichting De Faunabescherming/Rada

Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2026 r. - Stichting De Faunabescherming/Rada

(Sprawa T-186/26)

Język postępowania: niderlandzki

(C/2026/2907)

(Dz.U.UE C z dnia 8 czerwca 2026 r.)

Strony

Strona skarżąca: Stichting De Faunabescherming (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej SGS 26/1 z dnia 9 stycznia 2026 r. ¹ , na mocy której oddalono, wniesiony zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 ²  w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (UE) 2021/1767 ³  (zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1367/2006"), wiosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony w dniu 12 września 2025 r. dotyczący, po pierwsze, nieprzyjęcia aktu na podstawie art. 19 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ⁴ , a po drugie, odpowiedzi Rady z dnia 18 lipca 2025 r.;

- obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1. Zarzut pierwszy: Rada naruszyła przepisy rozporządzenia nr 1367/2006 nie kwalifikując zaskarżonej decyzji jako decyzji wydanej w następstwie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do zaniechania administracyjnego ze strony Rady w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia.

2. Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 2, 10, 11 i 12 rozporządzenia nr 1367/2006 oraz że Rada wydaje się powoływać w zaskarżonej decyzji niesłusznie i bezpodstawnie art. 265 TFUE.

3. Zarzut trzeci: Rada naruszyła art. 19 dyrektywy siedliskowej, art. 191 TFUE, zasadę lex specialis derogat legi generali, zasadę uzasadnienia, zasadę dobrej administracji i zasady prawa Unii, poprzez nieuznanie w zaskarżonej decyzji, że wniosek Komisji ⁵  dotyczący usunięcia wilka z załącznika IV do dyrektywy siedliskowej powinien zostać przyjęty na podstawie art. 19 dyrektywy siedliskowej i że w związku z tym Rada była nadal zobowiązana do przyjęcia decyzji na podstawie art. 19 ust. 2 dyrektywy siedliskowej.

4. Zarzut czwarty: W zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie było możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 19 dyrektywy siedliskowej i że skarżąca nie mogła wnieść skargi na podstawie rozporządzenia nr 1367/2006 na taką decyzję lub na brak wydania takiej decyzji.

1 Zwanej dalej "zaskarżoną decyzją".

2 Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Arhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2021, L 356, S. 1).

4 Dz.U. 1992, L 206, s. 7; zwana dalej "dyrektywa siedliskową".

5 Wniosek z dnia 7 marca 2025 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/43/EWG w odniesieniu do statusu ochrony wilka (Canis lupus) COM(2025) 106 final.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2026.2907
• Rodzaj: ogłoszenie
• Tytuł: Sprawa T-186/26: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2026 r. - Stichting De Faunabescherming/Rada
• Data aktu: 2026-06-08
• Data ogłoszenia: 2026-06-08