Sprawa C-39/26 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów) wydanego w dniu 19 listopada 2025 r. w sprawie T-366/23, YH/EBC, wniesione w dniu 27 stycznia 2026 r. przez Nagilę Warburg
Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów) wydanego w dniu 19 listopada 2025 r. w sprawie T-366/23, YH/EBC, wniesione w dniu 27 stycznia 2026 r. przez Nagilę Warburg(Sprawa C-39/26 P)
Język postępowania: angielski
(Dz.U.UE C z dnia 13 kwietnia 2026 r.)
Strony
Wnosząca odwołanie: Nagila Warburg (przedstawiciel: R. Hubner, Rechtsanwalt)
Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)
Żądania wnoszącej odwołanie
Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku;
- w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji EBC;
- tytułem żądania ewentualnego - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy innej izbie Sądu; oraz
- obciążenie EBC kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi dziesięć zarzutów.
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 i 6 dyrektywy 2013/36/UE 1 (zwanej dalej "CRD IV"). Sąd naruszył prawo, przyjmując, że informacje towarzyszące zawiadomieniu o planowanym nabyciu powinny być przekazane w formie pisemnej, tak jak samo zawiadomienie. W związku z tym Sąd błędnie obliczył okres oceny. Gdyby Sąd prawidłowo obliczył okres oceny, doszedłby do wniosku, że decyzja EBC została wysłana po upływie okresu oceny. Wynika z tego, że planowane nabycie powinno było zostać uznane za zatwierdzone.
Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 i 10 oraz art. 88 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 468/2014 ("SSMFR") 2 . Sąd naruszył prawo, zezwalając EBC na doręczenie decyzji wnoszącej odwołanie pocztą elektroniczną bez ustanowienia zasad dotyczących zawiadomień drogą elektroniczną, jak tego wymaga art. 35 ust. 1 i 10 rozporządzenia SSMFR.
Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej "Kartą"), art. 31 ust. 1 SSMFR oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 ("SSMR") 3 . Sąd błędnie zastosował wyżej wymienione przepisy, nie uwzględniając zarzutu naruszenia prawa wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przez EBC, który to nie wysłuchał wnoszącej odwołanie w przedmiocie okoliczności faktycznych wykorzystanych przez EBC w celu potwierdzenia uzgodnionego działania na szczeblu Warburg Gruppe.
Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania przez Sąd utrwalonego orzecznictwa dotyczącego obowiązku uzasadnienia decyzji poprzez stwierdzenie, że bez znaczenia jest okoliczność, iż EBC wydał część swojejdecyzji - zatytułowaną "Odrębna ocenę w sprawie oceny" - dopiero dziesięć dni po wydaniu decyzji.
Zarzut piąty dotyczący błędnego zastosowania utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym sądy powinny ustalić, czy dowody, na których się opierają, są zgodne ze stanem faktycznym, wiarygodne i spójne oraz zawierają wszystkie istotne informacje, które należy wziąć pod uwagę. Sąd pominął fakt, że EBC nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych informacji dotyczących dobrej reputacji męża wnoszącej odwołanie, uznając za nieistotny fakt, że sąd krajowy w Bonn w wyroku z grudnia 2022 r. sprzeciwił się stanowisku BaFin na temat męża wnoszącej odwołanie w ramach procedury ponownej oceny z 2019 r. Tak więc ani Sąd, ani EBC, ani BaFin nie zbadały okoliczności faktycznych w sposób staranny i bezstronny.
Zarzut szósty dotyczący popełnienia przez Sąd oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Sąd nie tylko pominął fakt, że EBC nie zbadał okoliczności faktycznych w sposób dokładny i bezstronny, ale pozwolił również, aby twierdzenia EBC były wystarczające do uznania, że wnosząca odwołanie działała w porozumieniu z innymi akcjonariuszami Warburg Gruppe, a tym samym - błędnie - poparł stanowisko, że wnosząca odwołanie nabyła znaczny pakiet akcji, podczas gdy w rzeczywistości tak nie było.
Zarzut siódmy dotyczący tego, że Sąd naruszył art. 22 ust. 8 i art. 23 ust. 1 pkt 2 CRD IV poprzez włączenie kompetencji zawodowych do kryteriów oceny mających zastosowanie do wnoszącej odwołanie jako potencjalnego nabywcy.
Zarzut ósmy dotyczący tego, że nawet gdyby kompetencje zawodowe stanowiły część kryteriów oceny potencjalnych nabywców, Sąd naruszył prawo w odniesieniu do wymaganego poziomu kompetencji. Ponadto, jako że wnosząca odwołanie posiadała tytuł doktora z zakresu zarządzania przedsiębiorstwami, jest ona wystarczająco kompetentna, aby zarządzać udziałami, które zamierza nabyć.
Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Sąd naruszył art. 48 Karty, odmawiając wnoszącej odwołanie powołania się na domniemanie niewinności jej męża oraz przypisując jej zarzucany brak uczciwości męża. Ponadto, dokonując oceny męża wnoszącej odwołanie, Sąd błędnie zastosował utrwalone orzecznictwo, pomijając fakt, że dowody przedstawione przez EBC nie zostały zbadane w sposób staranny i bezstronny, są nieaktualne, a zatem nie zawierają wszystkich istotnych informacji.
Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Sąd wypaczył okoliczności faktyczne, pomijając § 2c ust. 1b § 3 niemieckiej ustawy bankowej (KWG), będący przepisem prawa krajowego, który zezwala EBC na zatwierdzenie nabycia pod pewnymi warunkami, a tym samym niewłaściwie zastosował on zasadę proporcjonalności.
| Identyfikator: | Dz.U.UE.C.2026.2012 |
| Rodzaj: | ogłoszenie |
| Tytuł: | Sprawa C-39/26 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów) wydanego w dniu 19 listopada 2025 r. w sprawie T-366/23, YH/EBC, wniesione w dniu 27 stycznia 2026 r. przez Nagilę Warburg |
| Data aktu: | 2026-04-13 |
| Data ogłoszenia: | 2026-04-13 |