Sprawa C-718/24, Aleb: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lutego 2026 r. - NP v. Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lutego 2026 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad - Bułgaria) - NP / Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

(Sprawa C-718/24 ¹ , Aleb ² )

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Dyrektywa 2013/32/UE - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Artykuł 33 - Podstawy niedopuszczalności - Artykuł 38 - Koncepcja "bezpiecznego kraju trzeciego" - Przesłanki zastosowania - Związek między wnioskodawcą a danym państwem trzecim - Kryteria - Metody oceny - Artykuł 46 - Prawo do skutecznego środka zaskarżenia - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

(C/2026/1759)

Język postępowania: bułgarski

(Dz.U.UE C z dnia 30 marca 2026 r.)

Sąd odsyłający

Administrativen sad Sofia-grad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: NP

Strona pozwana: Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

Sentencja

1) Artykuł 33 ust. 2 lit. c) i art. 38 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej

należy interpretować w ten sposób, że:

– podstawa niedopuszczalności, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, nie musi być koniecznie stosowana przy badaniu co do istoty wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

– wniosek rozpatrywany co do istoty może zostać odrzucony jako niedopuszczalny ze względu na to, że państwo trzecie jest uznawane za bezpieczny dla wnioskodawcy kraj trzeci, nawet jeżeli właściwy organ stwierdził, że wnioskodawca ten spełnia przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony. Z kolei taki wniosek może zostać oddalony jako bezzasadny, a nawet oczywiście bezzasadny, wyłącznie w okolicznościach określonych w art. 32 dyrektywy 2013/32 i nie może w żadnym razie zostać oddalony jako bezzasadny w oparciu o podstawę niedopuszczalności, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. c) tej ostatniej dyrektywy.

2) Artykuł 38 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32

należy interpretować w ten sposób, że:

państwa członkowskie muszą przewidzieć w prawie krajowym kryteria pozwalające uznać, że istnieje związek między osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a danym państwem trzecim, przy czym związek ten musi być wystarczający, aby uczynić rozsądnym udanie się tej osoby do tego państwa.

3) Artykuł 38 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2013/32

należy interpretować w ten sposób, że:

organ rozstrzygający może stosować koncepcję "bezpiecznego kraju trzeciego" na podstawie informacji pochodzących z publicznie dostępnych źródeł oraz decyzji organu władzy wykonawczej ustanawiającej wykaz bezpiecznych krajów trzecich, pod warunkiem że w prawie krajowym określono również metodologię stosowaną w celu oceny w każdym konkretnym przypadku - w zależności od szczególnych okoliczności dotyczących osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową - czy dane państwo trzecie spełnia przesłanki, aby uznać je za bezpieczne dla tej osoby, a także możliwość zakwestionowania przez tę osobę istnienia związku w rozumieniu art. 38 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy.

4) Artykuł 38 ust. 2 lit. c) oraz art. 46 ust. 1 i 3 dyrektywy 2013/32 w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

sąd krajowy, do którego wniesiono skargę na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej opartą na podstawie niedopuszczalności dotyczącej bezpiecznego kraju trzeciego, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, musi zweryfikować istnienie związku, w rozumieniu art. 38 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy, między wnioskodawcą a danym państwem trzecim, i to nawet jeżeli w prawie krajowym nie przyznano mu takiej kompetencji.

1 Dz.U. C, C/2025/381.

2 Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.

• Identyfikator: Dz.U.UE.C.2026.1759
• Rodzaj: wyrok
• Tytuł: Sprawa C-718/24, Aleb: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lutego 2026 r. - NP v. Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
• Data aktu: 2026-02-05
• Data ogłoszenia: 2026-03-30