Zgłaszanie mienia osób krajowych znajdującego się za granicą oraz mienia osób zagranicznych znajdującego się w kraju.

ROZPORZĄDZENIE

RADY MINISTRÓW

z dnia 24 lutego 1984 r.

w sprawie zgłaszania mienia osób krajowych znajdującego się za granicą oraz mienia osób zagranicznych znajdującego się w kraju.

Na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 22 listopada 1983 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 63, poz. 288) zarządza się, co następuje:

§  1.

1. Osoby krajowe, o których mowa w art. 2 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 22 listopada 1983 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 63, poz. 288), zwanej dalej "ustawą", są obowiązane zgłosić Narodowemu Bankowi Polskiemu następujące rodzaje swojego mienia znajdującego się za granicą, a także jego utratę:

1) przedsiębiorstwa, ich oddziały i filie oraz udziały pieniężne i niepieniężne w spółkach,

2) gospodarstwa rolne, leśne, ogrodnicze i hodowlane,

3) inne nieruchomości nie stanowiące składników majątkowych przedsiębiorstw i spółek oraz gospodarstw wymienionych w pkt 2,

4) waluty obce, w tym wkłady na rachunkach bankowych, jeżeli ich równowartość przekracza 100.000 złotych; obowiązek zgłoszenia nie dotyczy:

a) walut obcych za granicą posiadanych na podstawie zezwolenia dewizowego,

b) walut obcych będących w dyspozycji osób krajowych wymienionych w art. 2 pkt 6 ustawy albo stanowiących przedmiot statutowej działalności polskiego banku dewizowego,

5) emitowane lub wystawione w walucie obcej akcje, obligacje, listy zastawne, jeżeli ich równowartość przekracza łącznie 100.000 złotych,

6) złoto i platynę w postaci stanowiącej wartość dewizową, jeżeli łączna waga czystego kruszcu każdego z tych metali przekracza ¹/₄ kg; obowiązek zgłoszenia nie dotyczy kruszców stanowiących przedmiot statutowej działalności polskiego banku dewizowego,

7) spadki lub zapisy testamentowe.

2. Wartość mienia oblicza się w złotych, z zastosowaniem obowiązującego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej kursu walut obcych, przyjmując za podstawę obliczenia wartość nominalną mienia, a w razie jej braku lub niemożności ustalenia - jego wartość szacunkową, określoną z uwzględnieniem aktualnych cen w miejscu, w którym znajduje się mienie.

§ 2. Osoby zagraniczne, o których mowa w art. 3 pkt 1-3 i 5 ustawy, są obowiązane zgłosić Narodowemu Bankowi Polskiemu mienie, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1-3, stanowiące ich własność, znajdujące się w kraju, a także jego utratę; jeżeli mienie znajduje się w posiadaniu lub zarządzie innej osoby niż właściciel, obowiązek zgłoszenia ciąży w takim samym zakresie na posiadaczu lub zarządcy mienia.

§  3.

1. Zgłoszenie nabycia mienia powinno być dokonane w terminie 30 dni od jego nabycia albo uzyskania wiadomości o jego nabyciu.

2. Zgłoszenie utraty mienia powinno być dokonane w terminie 30 dni od jego utraty albo uzyskania wiadomości o jego utracie.

§ 4. Przepisy § 1 i 3 stosuje się odpowiednio do zgłaszania mienia Skarbu Państwa przez państwowe jednostki organizacyjne, pod których zarządem to mienie się znajduje.

§  5.

1. Zgłoszenie mienia, a także jego utraty, należy dokonać w uprawnionym oddziale Narodowego Banku Polskiego na formularzu ustalonym przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, obejmującym zwłaszcza następujące dane dotyczące tego mienia:

1) kraj i miejsce przechowania lub położenia mienia,

2) rodzaj mienia i jego wartość,

3) ustanowione obciążenia,

4) ponadto - w odniesieniu do utraty mienia - sposób i termin utraty.

2. Wykaz oddziałów uprawnionych do przyjmowania zgłoszeń mienia ustali Prezes Narodowego Banku Polskiego.

§ 6. Zgłoszenia mienia posiadanego w dniu wejścia w życie rozporządzenia należy dokonać do dnia 30 czerwca 1984 r.

§ 7. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 1984 r.

• Identyfikator: Dz.U.1984.15.67
• Rodzaj: rozporządzenie
• Tytuł: Zgłaszanie mienia osób krajowych znajdującego się za granicą oraz mienia osób zagranicznych znajdującego się w kraju.
• Data aktu: 1984-02-24
• Data ogłoszenia: 1984-03-17
• Data wejścia w życie: 1984-03-31