Konwencja (nr 62) w sprawie przepisów o bezpieczeństwie w przemyśle budowlanym. Genewa.1937.06.23.

KONWENCJA Nr 62

w sprawie przepisów bezpieczeństwa w przemyśle budowlanym,

przyjęta w Genewie dnia 23 czerwca 1937 r.

(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1949 r. - Dz. U. R. P. Nr 63, poz. 499)

W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

BOLESŁAW BIERUT

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

W dniu 23 czerwca 1937 r. została przyjęta w Genewie przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy Konwencja Nr 62, dotycząca przepisów bezpieczeństwa w przemyśle budowlanym; Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraził na nią swą zgodę dnia 20 grudnia 1949 r.

Po zaznajomieniu się z powyższą Konwencją, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadczamy, że wymieniona Konwencja jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego poleciliśmy wycisnąć na Akcie niniejszym pieczęć Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 25 marca 1950 r.

(Tekst Konwencji znajduje się w załączniku Nr 2 do niniejszego numeru)

Przekład

ZAŁĄCZNIK

KONWENCJA (Nr 62)

w sprawie przepisów o bezpieczeństwie w przemyśle budowlanym

Ogólna Konferencja Międzynarodowej Organizacji Pracy,

Zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy, i zebrana tam na swej dwudziestej trzeciej Sesji 3 czerwca 1937 r.,

Zważywszy, że przemysł budowlany nastręcza poważne ryzyko wypadków, które należy zmniejszyć, zarówno ze względów humanitarnych, jak ekonomicznych,

Postanowiwszy przyjąć pewne wnioski, dotyczące przepisów o bezpieczeństwie robotników w przemyśle budowlanym, pracujących na rusztowaniach i przy maszynach do transportu pionowego, co stanowi pierwszy punkt porządku obrad Sesji, - i

Zważywszy, że ze względu na celowość ujednostajnienia przepisów normujących minimum bezpieczeństwa, bez nakładania wszelko wymagań zbyt sztywnych dla ogólnego stosowania, najwłaściwszą formą dla tych wniosków jest forma konwencji międzynarodowej, uzupełnionej zaleceniem, obejmującym wzór regulaminu bezpieczeństwa -

Przyjmuje dnia dwudziestego trzeciego czerwca 1937 roku następującą konwencję, która nosić będzie nazwę:

Konwencja w sprawie przepisów o bezpieczeństwie (przemysł budowlany) 1937 r.

CZĘŚĆ  I

Obowiązki Stron konwencji

Artykuł  1

1.  Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, ratyfikujący niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do posiadania ustawodawstwa, które:

a) zapewnia stosowanie Przepisów Ogólnych, objętych częściami II do IV niniejszej Konwencji; i

b) na mocy którego właściwa władza może wydawać zarządzenia w celu urzeczywistnienia - o ile to jest możliwe i pożądane - z uwzględnieniem warunków krajowych - postanowień wzorowego regulaminu, załączonego do Zalecenia w sprawie przepisów o bezpieczeństwie (przemysł budowlany, 1937), lub równoznacznych, bądź też postanowień każdego jakiegokolwiek zrewidowanego wzorwego regulaminu, który zaleci następnie Międzynarodowa Konferencja Pracy.

2.  Każdy z tych Członków zobowiązuje się ponadto do przesyłania co trzy lata Międzynarodowemu Biuru Pracy sprawozdania wykazującego, w jakim stopniu wykonane zostały postanowienia wzorowego regulaminu, załączonego do Zalecenia w sprawie przepisów o bezpieczeństwie (przemysł budowlany, 1937), lub też zrewidowanego wzorowego regulaminu, który zaleci później Międzynarodowa Konferencja Pracy.

Artykuł  2

1.  Ustawodawstwo zapewniające stosowanie Przepisów Ogólnych, objętych częściami II do IV niniejszej Konwencji, powinno stosować się do wszelkich robót dokonywanych na budowie w związku z konstrukcją, naprawą, przebudową, konserwacją lub rozbiórką wszelkiego rodzaju budowli.

2.  Wymienione ustawodawstwo może przewidywać, że właściwa władza po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organizacji pracodawców i pracowników tam, gdzie one istnieją, może wyłączyć spod stosowania wszystkich lub też poszczególnych jego postanowień takiego rodzaju roboty, które wykonywane są normalnie w racjonalnych warunkach bezpieczeństwa.

Artykuł  3

Ustawodawstwo zapewniające stosowanie Przepisów Ogólnych, objętych częściami II do IV niniejszej Konwencji, jak również rozporządzenia, wydane przez właściwą władzę w celu wprowadzenia w życie wzorowego regulaminu, dołączonego do Zalecenia w sprawie przepisów o bezpieczeństwie (przemysł budowlany, 1937), powinny:

a) wymagać od pracodawcy, aby zapoznał z nimi wszystkie zainteresowane osoby w sposób uznany przez właściwą władzę;

b) określić osoby odpowiedzialne za ich stosowanie;

c) przewidzieć odpowiednie kary w wypadku pogwałcenia nałożonych przez nie obowiązków.

Artykuł  4

Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję zobowiązuje się do posiadania lub upewnienia się, że istnieje system inspekcji, należycie zapewniający skuteczne stosowanie ustawodawstwa w związku z przepisami o bezpieczeństwie w przemyśle budowlanym.

Artykuł  5

1.  Gdy chodzi o Członka, którego terytorium obejmuje rozległe obszary, na których z racji rzadkiego zaludnienia lub też stanu rozwoju gospodarczego właściwa władza uważa za niewykonalne stosowanie przepisów niniejszej Konwencji, może ona wyłączyć te obszary spod stosowania Konwencji bądź w ogóle, bądź stosując takie wyjątki, jakie uzna za wskazane w stosunku do pewnych miejscowości lub poszczególnych rodzajów budowli.

2.  Każdy Członek powinien podać w swym pierwszym sprawozdaniu rocznym o stosowaniu niniejszej Konwencji, przedłożonym na mocy artykułu 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, każdy obszar, w stosunku do którego zamierza skorzystać z postanowień niniejszego artykułu. Następnie żaden Członek po złożeniu swego pierwszego rocznego sprawozdania nie będzie mógł korzystać z postanowień niniejszego artykułu, z wyjątkiem obszarów w ten sposób podanych.

3.  Każdy Członek, korzystający z postanowień niniejszego artykułu, powinien wskazywać w późniejszych sprawozdaniach rocznych wszelkie obszary, w stosunku do których zrzeka się prawa korzystania z postanowień niniejszego artykułu.

Artykuł  6

Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję obowiązuje się składać co roku Międzynarodowemu Biuru Pracy najświeższe informacje statystyczne co do liczby i klasyfikacji wypadków, którym uległy osoby zatrudnione przy pracach, objętych niniejszą Konwencją.

CZĘŚĆ  ii

ogÓlne przepisy dotyczĄce rusztowaŃ

Artykuł  7

1.  Do wszelkich robót, których nie można wykonać bezpiecznie przy użyciu drabiny lub innymi sposobami, powinno się zapewnić robotnikom odpowiednie rusztowania.

2.  Rusztowania nie powinny być konstruowane, rozbierane, czy też w znacznym stopniu przerabiane, o ile nie są:

a) dozorowane przez kompetentną i odpowiedzialną osobę;

b) wykonywane w miarę możności przez fachowych robotników przywykłych do tego rodzaju prac.

3.  Wszelkiego rodzaju rusztowania i potrzebny do tego sprzęt oraz wszelkie drabiny powinny być:

a) wykonane z materiałów dobrej jakości;

b) odpowiednio wytrzymałe, przy czym należy przewidzieć zarówno ciężar jak i naprężenie, jakiemu zostaną poddane;

c) utrzymywane w dobrym stanie.

4.  Rusztowania powinny być skonstruowane w taki sposób, aby żadna z ich części nie mogła ulec przesunięciu przy normalnym użytkowaniu.

5.  Rusztowań nie należy przeciążać, przy czym w miarę możności ciężar powinien być równomiernie rozłożony.

6.  Zanim na rusztowaniach zostaną zainstalowane maszyny do podnoszenia, należy przedsięwziąć specjalne środki ostrożności, zapewniające rusztowaniom wytrzymałość i stałość.

7.  Rusztowania powinny być kontrolowane w ustalonych okresach przez osobę kompetentną.

8.  Każdy przedsiębiorca, zanim udzieli swym robotnikom zezwolenia na użytkowanie rusztowania - bez względu na to, czy rusztowanie to zostało wykonane przez jego własnych robotników, czy nie - powinien przedsięwziąć środki w celu upewnienia się, czy odpowiada ono w pełni wymaganiom niniejszego artykułu.

Artykuł  8

1.  Pomosty robocze, pochylnie i schody powinny być:

a) wykonane w taki sposób, aby żadna z ich części nie mogła podlegać nadmiernemu i nierównomiernemu uginaniu się;

b) wykonane i utrzymane w taki sposób, z uwzględnieniem istniejących warunków, aby zmniejszyć, tak dalece jak to jest możliwe, ryzyko poślizgnięcia się lub potknięcia osób;

c) wolne od wszelkiego zbędnego zatarasowania.

2.  W wypadku, gdy chodzi o pomosty robocze, pochylnie, miejsca pracy i schody na poziomie wyższym od poziomu, przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe:

a) każdy pomost roboczy i każda pochylnia powinny być zaopatrzone w szczelnie spojoną podłogę, chyba że dla zapewnienia bezpieczeństwa przedsięwzięte zostały inne odpowiednie środki;

b) każdy pomost roboczy i pochylnia powinny mieć dostateczną szerokość;

c) każdy pomost roboczy, pochylnia, miejsce pracy i schody powinny być odpowiednio zabezpieczone poręczą.

Artykuł  9

1.  Z wyjątkiem takiego okresu i w takich rozmiarach, jakie są potrzebne, aby umożliwić dostęp osób, czy też transport lub przesunięcie materiałów, każdy otwór w podłodze budowli lub w pomoście roboczym powinien być zaopatrzony w odpowiednie środki w celu zapobieżenia upadkowi ludzi lub materiałów.

2.  Gdy ludzie zatrudnieni są na dachu, przedstawiającym niebezpieczeństwo upadku z wysokości, przekraczającej ustaloną przez ustawodawstwo krajowe, należy powziąć odpowiednie środki ostrożności, w celu zapobieżenia upadkowi ludzi lub materiałów.

3.  Należy powziąć odpowiednie środki ostrożności w celu ochrony ludzi od uderzenia przedmiotami. które mogą spadać z rusztowań lub innych miejsc pracy.

Artykuł  10

1.  Należy zapewnić bezpieczny dostęp do wszelkich pomostów roboczych oraz innych miejsc pracy.

2.  Każda drabina powinna być odpowiednio silnie umocowana i posiadać odpowiednią długość, w celu zapewnienia w każdej pozycji, w jakiej jest używana, bezpiecznego oparcia dla rąk i nóg.

3.  Wszelkie miejsca pracy, jak również dostęp do nich, powinny być dostatecznie oświetlone.

4.  Należy powziąć odpowiednie środki ostrożności w celu zapobieżenia niebezpieczeństwom, związanym z instalacją elektryczną.

5.  Materiały znajdujące się na budowie nie mogą być nagromadzone lub rozłożone w sposób, mogący spowodować niebezpieczeństwo dla kogokolwiek.

CZĘŚĆ  iii

ogÓlne przepisy dotyczĄce przyrzĄdÓw do podnoszenia

Artykuł  11

1.  Wszelkie przyrządy i urządzenia służące do podnoszenia, wraz z ich umocowaniem, zakotwiczeniem i podporami, powinny być:

a) dobrej konstrukcji mechanicznej, wykonane z materiałów dobrej jakości, odpowiednio wytrzymałe i wolne od jakichkolwiek widomych braków;

b) utrzymywane w dobrym stanie używalności i należycie funkcjonujące.

2.  Wszelkie liny, używane do podnoszenia lub spuszczania materiałów lub też jako środek zawieszania, powinny być dobrej jakości, odpowiednio wytrzymałe i wolne od jakichkolwiek widomych braków.

Artykuł  12

1.  Wszelkie przyrządy i urządzenia, służące do podnoszenia, powinny być badane i należycie wypróbowane po zmontowaniu na budowie oraz przed użyciem, a również powinny być ponownie badane w miejscu użytkowania w czasokresach, przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe.

2.  Wszelkie łańcuchy, pierścienie, haki, ogniwa, pierścienie obrotowe i wielokrążki, używane do podnoszenia lub spuszczania materiałów lub jako środki zawieszania, powinny być kontrolowane okresowo.

Artykuł  13

1.  Każdy maszynista dźwigu lub innej maszyny podnoszącej powinien posiadać odpowiednie kwalifikacje.

2.  Nikt poniżej wieku przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe nie może być wyznaczony do manewrowania jakimkolwiek przyrządem do podnoszenia, włącznie z blokiem na rusztowaniu, ani też dawać sygnałów maszyniście.

Artykuł  14

1.  Przy wszelkich przyrządach do podnoszenia, łańcuchach, pierścieniach, hakach, ogniwach, pierścieniach obrotowych i wielokrążkach używanych do podnoszenia lub spuszczania bądź jako środki zawieszania, należy określić we właściwy sposób dopuszczalne obciążenie (nośność).

2.  Na każdym z przyrządów do podnoszenia oraz na każdym sprzęcie wymienionym w poprzednim paragrafie należy wyraźnie oznaczyć dopuszczalne obciążenie (nośność).

3.  W wypadku, gdy przyrząd do podnoszenia posiada zmienne dopuszczalne obciążenie (nośność), należy wyraźnie oznaczyć każde obciążenie oraz warunki, w jakich może być ono stosowane.

4.  Z wyjątkiem prób żadna z części jakiegokolwiek przyrządu do podnoszenia lub jakiegokolwiek sprzętu, wymienionego w ustępie 1 niniejszego artykułu, nie może być obciążona ponad dopuszczalne obciążenie (nośność).

Artykuł  15

1.  Silniki, tryby, pędnie, przewody elektryczne oraz inne grożące niebezpieczeństwem części przyrządów do podnoszenia powinny być skutecznie zabezpieczone.

2.  Przyrządy do podnoszenia powinny być zaopatrzone w odpowiednie środki, aby zmniejszyć do minimum niebezpieczeństwo przypadkowego opuszczania się ciężarów.

3.  Należy powziąć odpowiednie środki ostrożności w celu zmniejszenia do minimum niebezpieczeństwa przypadkowego obsunięcia się jakiejkolwiek części zawieszonego ciężaru.

CZĘŚĆ  iv

ogÓlne przepisy dotyczĄce wyposaŻenia ochronnego i pierwszej pomocy

Artykuł  16

1.  Cały sprzęt konieczny dla ochrony osobistej powinien być do dyspozycji osób zatrudnionych na budowie i powinien być utrzymany w stanie zdatnym do natychmiastowego użytku.

2.  Pracownicy są obowiązani do korzystania ze sprzętu oddanego im w ten sposób do dyspozycji, pracodawcy zaś powinni czuwać, aby ten sprzęt został celowo zużytkowany przez osoby zainteresowane.

Artykuł  17

O ile prac dokonywa się w pobliżu miejsca, gdzie istnieje niebezpieczeństwo zalania wodą, należy przewidzieć i trzymać w pogotowiu do użytku wszelki konieczny sprzęt oraz przedsięwziąć wszelkie środki konieczne dla szybkiego ratowania każdej osoby, znajdującej się w niebezpieczeństwie.

Artykuł  18

Należy przedsięwziąć właściwe środki w celu szybkiego udzielenia pierwszej pomocy wszelkim osobom, które doznały obrażeń podczas pracy.

CZĘŚĆ  v

postanowienia koŃcowe

Artykuł  19

Urzędowe ratyfikacje niniejszej Konwencji zostaną zakomunikowane Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy w celu zarejestrowania.

Artykuł  20

1.  Niniejsza Konwencja obowiązywać będzie tylko tych Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.

2.  Wejdzie ona w życie w dwanaście miesięcy od daty zarejestrowania przez Dyrektora Generalnego ratyfikacji dwóch Członków.

3.  Następnie niniejsza Konwencja wejdzie w życie dla każdego Członka w dwanaście miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

Artykuł  21

Natychmiast po zarejestrowaniu ratyfikacji dwóch Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy poda ten fakt do wiadomości wszystkich Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy. Będzie on również zawiadamiał ich o rejestracji ratyfikacyj, które zostaną mu później zgłoszone przez innych Członków Organizacji.

Artykuł  22

1.  Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może wypowiedzieć ją po upływie dziesięciu lat od daty pierwotnego wejścia jej w życie aktem, skierowanym do Dyrektora Międzynarodowego Biura Pracy w celu zarejestrowania. Wypowiedzenie to nabierze mocy dopiero po upływie roku od daty zarejestrowania.

2.  Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję i który w ciągu roku po upływie okresu dziesięciu lat, wzmiankowanych w poprzednim ustępie, nie skorzysta z prawa wypowiedzenia, przewidzianego niniejszym Artykułem, związany będzie na nowy okres dziesięciu lat, a później może wypowiedzieć niniejszą Konwencję po upływie każdego okresu dziesięcioletniego, na warunkach przewidzianych w niniejszym Artykule.

Artykuł  23

Po upływie każdego okresu dziesięciu lat po wejściu w życie niniejszej Konwencji Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy winna złożyć Ogólnej Konferencji sprawozdanie ze stosowania niniejszej Konwencji oraz postanowić, czy pożądane jest umieszczenie na porządku dziennym Konferencji sprawy rewizji Konwencji w całości lub częściowo.

Artykuł  24

1.  W wypadku gdy Konferencja uchwali nową Konwencję, stanowiącą rewizję niniejszej Konwencji w całości lub częściowo, wówczas - o ile nowa Konwencja nie postanowi inaczej:

a) ratyfikacja przez Członka nowej zrewidowanej Konwencji oznaczać będzie ipso iure natychmiastowe wypowiedzenie niniejszej Konwencji, pomimo postanowień Artykułu 22 (powyżej), z zastrzeżeniem, że nowa zrewidowana Konwencja weszła w życie;

b) od daty wejścia w życie nowej zrewidowanej Konwencji niniejsza Konwencja przestanie być otwarta dla ratyfikacji Członków.

2.  Niniejsza Konwencja w każdym razie pozostanie w mocy w swej obecnej formie i treści dla tych Członków, którzy ją ratyfikowali, a nie ratyfikowali Konwencji zrewidowanej.

Artykuł  25

Obydwa teksty: francuski i angielski niniejszej Konwencji są autentyczne.

Powyższe stanowi autentyczny tekst Konwencji w sprawie postanowień o bezpieczeństwie (przemysł budowlany) 1937, zmienionej przez Konwencję zawierającą rewizję Artykułów Końcowych, 1946.

• Identyfikator: Dz.U.1951.11.83
• Rodzaj: umowa międzynarodowa
• Tytuł: Konwencja (nr 62) w sprawie przepisów o bezpieczeństwie w przemyśle budowlanym. Genewa.1937.06.23.
• Data aktu: 1937-06-23
• Data ogłoszenia: 1951-02-28
• Data wejścia w życie: 1950-04-17