Łotwa-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji linii regularnej komunikacji powietrznej. Ryga.1938.06.16.

KONWENCJA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską, dotycząca eksploatacji linii regularnej komunikacji powietrznej, podpisana w Rydze dnia 16 czerwca 1938 r.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu z osobna, komu o tym wiedzieć należy, wiadomym czynimy:

Dnia szesnastego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego ósmego roku podpisana została w Rydze między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Łotewskiej konwencja dotycząca eksploatacji linii regularnej komunikacji powietrznej o następującym brzmieniu dosłownym:

Przekład.

KONWENCJA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską o eksploatacji linii regularnej komunikacji powietrznej.

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

i

PREZYDENT REPUBLIKI ŁOTEWSKIEJ

ożywieni jednakowym pragnieniem uregulowania, ułatwienia i popierania komunikacyj powietrznych w obu krajach, na zasadzie Konwencji, urządzającej żeglugę powietrzną z dnia 13 października 1919 r. postanowili zawrzeć w tym celu Konwencję i mianowali swymi odnośnymi pełnomocnikami:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:

p. Jerzego KŁOPOTOWSKIEGO, Chargé d'affaires a. i. na Łotwie,

Prezydent Republiki Łotewskiej:

p. Janis'a TEPFERS'A, Generalnego Sekretarza w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, którzy, po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i sporządzone w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:

Art.  1.

Rząd Republiki Łotewskiej na wniosek Rządu Polskiego udzieli polskiemu przedsiębiorstwu żeglugi powietrznej, wyznaczonemu przez Rząd Polski, zezwoleń niezbędnych dla eksploatacji na terytorium łotewskim następujących linij komunikacji powietrznej:

1. Warszawa - Wilno (Kaunas) - Riga - Tallinn - Helsinki i z powrotem,

2. jednej linii tranzytowej ponad terytorium łotewskim z prawem lądowania w Rydze.

Szlak tej linii wyznaczony będzie następnie za wspólnym porozumieniem właściwych władz lotniczych Wysokich Umawiających się Stron.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Rządu Łotewskiego udzieli łotewskiemu przedsiębiorstwu żeglugi powietrznej, wyznaczonemu przez Rząd Łotewski, zezwoleń niezbędnych dla eksploatacji na terytorium polskim następujących linij komunikacji powietrznej:

dwóch linij tranzytowych ponad terytorium polskim, których szlaki i miejsca lądowania wyznaczone zostaną następnie za wspólnym porozumieniem właściwych władz lotniczych Wysokich Umawiających się Stron.

Przedsiębiorstwa, którym wyżej wymienione zezwolenia zostaną udzielone, będą mogły na liniach, na których otrzymają koncesję, poza przelotami regularnymi przewidzianymi w rozkładzie, dokonywać przelotów dodatkowych.

Art.  2.

Zakładanie linij lotniczych, przebiegających ponad terytoriami obu Wysokich Umawiających się Stron, innych niż te, o których jest mowa w artykule 1 niniejszej Konwencji, będzie mogło być dokonywane w drodze umowy pomiędzy obydwiema Wysokimi Umawiającymi się Stronami.

Wszystkie postanowienia niniejszej Konwencji będą miały zastosowanie również i do tych nowych linij lotniczych.

Art.  3.

Każda z Umawiających się Stron rezerwuje sobie prawo udzielenia zezwolenia na eksploatację linij wymienionych w artykule 1 w granicach swego terytorium, również i przedsiębiorstwom państw trzecich.

Art.  4.

Uprawnienia i obowiązki przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych, jak również i szczegółowe warunki eksploatacji linij wymienionych w artykule 1, zostaną określone w umowach zawartych:

a) przez Ministerstwo Komunikacji Rzeczypospolitej Polskiej z przedsiębiorstwem lotniczym łotewskim,

b) przez Ministerstwo Komunikacji Republiki Łotewskiej z przedsiębiorstwem lotniczym polskim.

Art.  5.

Obydwie Wysokie Umawiające się Strony poczynią każda na swym terytorium zarządzenia niezbędne w celu zapewnienia przedsiębiorstwom koncesjonowanym, w granicach możliwości i za zwrotem kosztów, korzystania z lotnisk, urządzeń bezpieczeństwa lotów i służb technicznych na liniach wymienionych w artykule 1.

Art.  6

Obydwie Wysokie Umawiające się Strony zobowiązują się, w granicach obowiązujących ustaw i przepisów do zapewnienia przedsiębiorstwom koncesjonowanym ułatwień dla przyśpieszenia dokonywania formalności celnych i administracyjnych, dotyczących przewozu powietrznego osób, bagaży, towarów i przesyłek pocztowych.

Art.  7.

Samoloty przeznaczone do eksploatacji linij przewidzianych w artykule 1, silniki wbudowane do tych samolotów, części zapasowe (łącznie z silnikami zapasowymi), wszelkie przedmioty niezbędne do urządzenia samolotów lub do ich utrzymania, jak również i do eksploatacji linij wymienionych w artykule 1, będą zwolnione od cła i z chwilą ich wejścia na terytoria obu Państw, nie będą podlegały ograniczeniom wynikającym z przepisów o ruchu towarowym i dewizowym pod warunkiem, aby wszystkie przedmioty i materiały wyżej wymienione były wwiezione dla użytku czasowego i zostały w ciągu jednego roku odesłane z powrotem do kraju ich pochodzenia.

Ten okres użytkowania będzie mógł być przedłużony przez właściwe władze na wniosek przedsiębiorstwa koncesjonowanego.

Wyżej wymienione przedmioty będą pozostawały pod nadzorem władzy celnej i będą mogły być użyte jedynie na potrzeby eksploatacji linij lotniczych przewidzianych przez niniejszą Konwencję.

Przedmioty i materiały zużyte lub uszkodzone, od których w chwili wwozu nie uiszczono opłat celnych, winny być albo wywiezione z powrotem do kraju ich pochodzenia, albo oclone, albo zniszczone pod nadzorem urzędowym.

Przy cleniu tych przedmiotów i materiałów zastosowane będą wszystkie ulgi i ułatwienia dozwolone przez ustawodawstwo krajowe.

Podróżni w tranzycie bezpośrednim nie będą podlegali procedurze celnej, będą jednak pozostawali pod nadzorem celnym. Podróżni ci nie będą podlegali przepisom ograniczającym ruch dewizowy.

Bagaże, towary i przesyłki pocztowe w tranzycie będą pozostawały pod nadzorem celnym i będą wolne od wszelkich opłat celnych. Będą one również wolne od ograniczeń wynikających z przepisów o ruchu towarowym i dewizowym.

Książki, broszury, afisze, taryfy, katalogi i prospekty dotyczące reklamy i propagandy turystycznej, związanej z eksploatacją linij komunikacji powietrznej, w chwili wejścia na terytorium obu Umawiających się Stron korzystać będą z najlepszych warunków przyznanych państwu trzeciemu, w tym co dotyczy opłat celnych, warunków wwozu i zapłaty.

Art.  8.

W przypadku lądowania poza lotniskami celnymi dowódca samolotu, załoga i pasażerowie winni się poddać ustawom i przepisom obowiązującym na danym terytorium. Z drugiej strony, w razie lądowania przymusowego, lub innego wypadku, władze miejscowe zobowiązane są do udzielenia przedsiębiorstwom koncesjonowanym wszelkiej możliwej pomocy za zwrotem rzeczywistych kosztów.

Art.  9.

Przedsiębiorstwa koncesjonowane będą zobowiązane:

a) do przestrzegania postanowień Konwencji, urządzającej żeglugę powietrzną z dnia 13 października 1919 r.,

b) do podporządkowania się ustawom i przepisom obowiązującym na odnośnych terytoriach obu Wysokich Umawiających się Stron,

c) do podawania do wiadomości na 14 dni przed rozpoczęciem okresu eksploatacyjnego właściwym władzom drugiej Umawiającej się Strony imiennej listy personelu latającego, typów i znaków rejestracyjnych samolotów będących w użytku na liniach wymienionych w artykule 1, jak również taryf, rozkładu lotów i ogólnych warunków przewozu,

d) do przedstawiania, w celu zaaprobowania przez właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony imiennej listy personelu zatrudnionego na terytorium tej Strony,

e) do przedstawiania właściwym władzom zaświadczeń o ubezpieczeniu od odpowiedzialności, wynikającej z umowy o przewóz.

Każda Umawiająca się Strona uzna zaświadczenie wystawione przez właściwą władzę drugiej Umawiającej się Strony za wystarczający dowód gwarancji ubezpieczeniowej.

Art.  10.

Każde przedsiębiorstwo koncesjonowane będzie upoważnione do wyznaczenia na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przedstawiciela, posiadającego przynależność państwową kraju przedsiębiorstwa.

Art.  11.

Przedsiębiorstwa koncesjonowane zobowiązane będą do przewożenia poczty na warunkach określonych przez umowy, które zostaną zawarte pomiędzy tymi przedsiębiorstwami, a władzami pocztowymi obu krajów.

Art.  12.

Przedsiębiorstwa koncesjonowane nie będą mogły odstąpić swych koncesyj ani w całości, ani częściowo innym przedsiębiorstwom.

Każda z Umawiających się Stron rezerwuje sobie prawo wyznaczenia w każdym czasie innego, krajowego przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej dla zastąpienia przedsiębiorstwa wyznaczonego uprzednio. W tym przypadku koncesja udzielona utraci swą ważność i nowa koncesja analogiczna zostanie niezwłocznie wydana dla nowego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo odwołane przez swój Rząd nie będzie miało z tego tytułu prawa żądania od drugiej Umawiającej się Strony żadnego odszkodowania.

Art.  13.

W przypadku wykroczenia przeciw postanowieniom niniejszej Konwencji przeciw przepisom, mającym na celu ochronę bezpieczeństwa lub publicznoprawnym, każda z Umawiających się Stron będzie mogła żądać odwołania winnych pracowników. W przypadku powtórzenia się wykroczeń, lub w razie wykroczeń poważnych Strona będzie mogła zażądać odwołania samego przedsiębiorstwa.

Art.  14.

W przypadku gdyby jedna z Umawiających się Stron przestała należeć do Konwencji w sprawie uregulowania żeglugi powietrznej z dnia 13 października 1919 r., obecna Konwencja zachowa swą ważność, lecz będzie mogła być poddana rewizji.

Art.  15.

Spory, wynikłe z zastosowania niniejszej Konwencji, które nie mogłyby być rozstrzygnięte ugodowo w drodze rozmów bezpośrednich pomiędzy właściwymi władzami, poddane będą do rozstrzygnięcia procedurze przewidzianej przez Konwencję Koncyliacyjną i Arbitrażową pomiędzy Polską, Estonią, Finlandią i Łotwą, podpisaną w Helsingforsie dnia 17 stycznia 1925 r.

Art.  16.

Niniejsza konwencja zostanie ratyfikowana i dokumenty ratyfikacyjne zostaną wymienione w Warszawie w możliwie najkrótszym okresie czasu.

Wejdzie ona w życie dnia trzydziestego po wymianie dokumentów ratyfikacyjnych i pozostanie w mocy przez okres lat sześciu. Jeżeli po upływie tego okresu żadna z Wysokich Umawiających się Stron nie wypowie Konwencji na 12 miesięcy naprzód, pozostaje ona w mocy przez milczące odnowienie na nowy okres lat 6 i tak dalej.

Jednak, każda z Wysokich Umawiających się Stron ma prawo do zawiadomienia Drugiej, co najmniej na 12 miesięcy przed końcem pierwszego trzechlecia sześcioletniego okresu o swoim życzeniu przystąpienia do rewizji niniejszej Konwencji. Jeżeli po tej propozycji rewizji, porozumienie nie zostanie osiągnięte na 6 miesięcy przed końcem wymienionego okresu lat 3, każda z Wysokich Umawiających się Stron będzie mogła wypowiedzieć niniejszą Konwencję na 9 miesięcy naprzód.

Poza tym niniejsza Konwencja będzie mogła być w każdej chwili zrewidowana za zgodą obu Stron.

Sporządzono w Rydze w dwóch egzemplarzach dnia 16 czerwca 1938 r.

Na dowód czego Pełnomocnicy podpisali Konwencję niniejszą i wycisnęli na niej swoje pieczęcie.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w całości, jak i w każdym z postanowień w niej zawartych; oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 18 lutego 1939 r.

• Identyfikator: Dz.U.1939.49.315
• Rodzaj: umowa międzynarodowa
• Tytuł: Łotwa-Polska. Konwencja dotycząca eksploatacji linii regularnej komunikacji powietrznej. Ryga.1938.06.16.
• Data aktu: 1938-06-16
• Data ogłoszenia: 1939-06-01
• Data wejścia w życie: 1939-05-29